Νίκος Δημητρίου

Ζητήσαμε από δύο συγγραφείς να «μιλήσουν» μαζί μας για το θέμα της ενδοσχολικής βίας. Αλλιώς school bullying. Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου και η Ουρανία Τουτουντζή δε μιλάνε με την ιδιότητα του «ειδικού». Μιλάνε ως συγγραφείς, που έχουν μελετήσει το θέμα της ενδοσχολικής βίας και με τις ευαίσθητες κεραίες τους και την τέχνη τους έφτιαξαν δύο ιστορίες, για μεγαλύτερα και για μικρότερα παιδιά αντίστοιχα, που θα προτείναμε να διαβάσουν όλοι: θύματα, θύτες και θεατές. Οι ιστορίες τους δεν αναμασάνε μία από τα ίδια και δε μας «διδάσκουν». Είναι δύο ωραία βιβλία που «πιάνουν», με διαφορετικό τρόπο το καθένα, το σφυγμό της εποχής μας. 
 

«Το “θύμα” φοβάται τους άλλους, ενώ ο “θύτης” τον εαυτό του» 

Ο πολυγραφότατος και πολυδιαβασμένος Βασίλης Παπαθεοδώρου είναι ένας συγγραφέας που με αμεσότητα μπορεί και απευθύνεται στους εφήβους, κατανοώντας τα προβλήματά τους και μιλώντας στη γλώσσα τους. Στο τελευταίο του μυθιστόρημα, «Το ημερολόγιο ενός δειλού», καταπιάνεται με ένα θέμα που όπως φαίνεται το γνωρίζει καλά: το bullying.

Σπύρος Γιαννακόπουλος: Στο «Ημερολόγιο ενός δειλού» ακολουθούμε δύο αφηγήσεις, αυτήν του θύματος και αυτήν του θύτη. Ποιος από τους δύο, όμως, είναι ο δειλός;
Βασίλης Παπαθεοδώρου: Και οι δύο, καθένας για τους δικούς του λόγους. Ο Θοδωρής, το «θύμα», φοβάται τους άλλους, ενώ ο Νίκος, ο «θύτης», φοβάται τον εαυτό του. Και οι δύο αρνούνται να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους και την εικόνα τους, αρνούνται να δουν τι είναι και πώς θέλουν να είναι. Από τη στιγμή που αρχίζουν να συνειδητοποιούν τι νιώθουν, αρχίζουν να αλλάζουν.

Σ. Γ.: Ο θύτης είναι θεωρητικά ο δυνατός, συμβαίνει συχνά όλο το σχολείο να θέλει να τα έχει καλά μαζί του. Το θύμα είναι μόνο του;
Β. Π.: Ίσως όχι και τόσο μόνο, όπως πιστεύει το ίδιο ή και εμείς. Υπάρχουν πάρα πολλοί που ξέρουν τι είναι σωστό και τι λάθος, απλώς φοβούνται να το εκφράσουν. Έτσι μοιάζει σαν να είναι το θύμα μόνο του σε έναν εχθρικό κόσμο, πράγμα που χειροτερεύει την κατάσταση. Το άλλο ερώτημα βέβαια είναι: «Ποιος είναι στην ουσία ο “δυνατός”;». Αυτός που φαίνεται και το επιδεικνύει ή αυτός που υπομένει και προσπαθεί να βελτιωθεί; Μερικές φορές, τις πιο πολλές ίσως, αυτές οι συμπεριφορές ακολουθούν τα πρόσωπα σε όλη τη ζωή τους. Γι’ αυτό και πρέπει να αντιμετωπίζονται από νωρίς.

Σ. Γ.: Πλάκες, αστεία, πείραγμα, ποια τα όρια;
Β. Π.: Στις πλάκες και στα αστεία γελάνε όλοι, έστω και στο τέλος. Στο πείραγμα όχι. Οι λόγοι είναι διαφορετικοί, τα αστεία γίνονται για το γέλιο, το πείραγμα για την ταπείνωση. Επίσης, το χοντρό πείραγμα αλλοιώνει το χαρακτήρα του θύματος, τον φοβίζει, τον αποκλείει. Κάπου εκεί βρίσκονται και τα όρια. Bullying είναι μια κακοήθης τακτική που προέρχεται από ένα άτομο και απευθύνεται σε ένα άλλο. Το δεύτερο άτομο καταπιέζεται και τρομοκρατείται για να κερδίσει το πρώτο (δημοφιλία, δύναμη, κ.λπ.). Αυτό είναι καθαρή τρομοκράτηση.

Σ. Γ.: Κι εμείς που γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων περιστατικών και κάνουμε τα στραβά μάτια;
Β. Π.: Κακώς νομίζουμε ότι το θέμα δε μας αφορά, ότι δεν πρέπει να χώνουμε τη μύτη μας στις δουλειές άλλων. Αυτό το βαφτίζουμε «διακριτικότητα» και αποβάλλουμε τις ενοχές μας. Το φαινόμενο όμως δεν έχει να κάνει με διαπροσωπικές διαφορές, έχει να κάνει με τρομοκρατία και ζητήματα ανθρωπιάς. Πρέπει να απενοχοποιήσουμε την όποια παρέμβασή μας στο πρόβλημα. Το πιο απλό που θα μπορούσαμε να κάνουμε θα ήταν να μη λαμβάνουμε μέρος, έστω και παθητικά (με σιωπηλή επιδοκιμασία, γέλια, χαμόγελα, κ.λπ.) σε αυτό. Τότε θα μειωνόταν το φαινόμενο, επειδή τρέφεται αποκλειστικά και μόνο από τις αντιδράσεις των τρίτων, δηλαδή τις δικές μας.

«Δεν έχεις λόγο να τους φοβάσαι, δεν έχεις λόγο να ντρέπεσαι»

Η συγγραφέας Ουρανία Τουτουντζή στο βιβλίο της «Ο Ρομπέν των Κάστρων» έχει βάλει στόχο τις «αδικίες». Μία από αυτές είναι και η ενδοσχολική βία που υφίστανται οι ήρωες του βιβλίου από τους «νταήδες» του σχολείου.

Δέσποινα Ράμμου: Ο Τίμωνας μπαίνει στο στόχαστρο των «νταήδων» του σχολείου. Και φαίνεται να μην μπορεί στην αρχή να τους αντιμετωπίσει ή να τους αγνοήσει. Ας είναι πολύ γενναίος, όπως αποδεικνύεται. Και ταλαντούχος. Δεν είναι περίεργο αυτό;
Oυρανία Τουτουντζή: Ο Τίμωνας δεν ήξερε ότι είχε αυτό το θάρρος. Όμως κάτι τον κινητοποίησε, τον έκανε να κοιτάξει βαθιά μέσα του ώστε να ανακαλύψει τις ίδιες του τις δυνατότητες και το θάρρος του. Τι ήταν αυτό που τον κινητοποίησε; Τι ήταν αυτό που του άλλαξε τη ζωή; Ακολουθώντας τον Ρομπέν, τον Τίμωνα και τη Θάλεια στο ταξίδι τους στον Ωκεανό του Χρόνου, ανακαλύπτουμε σιγά–σιγά την απάντηση: το γεγονός ότι το μεγάλο ταξίδι τους είχε ως σκοπό να επανορθώσει μια αδικία. Κι έτσι, τη δύναμη που δεν κατόρθωνε άλλοτε να βρει για να υπερασπιστεί τον εαυτό του τη βρήκε όταν έφτασε η στιγμή να σώσει έναν άλλο άνθρωπο και να υπερασπιστεί την ίδια την ιδέα της δικαιοσύνης. Από εδώ και στο εξής, όμως, ο Τίμωνας θα ξέρει ότι, όπως δεν άφησε ν’ αδικηθεί ένας άλλος άνθρωπος, έτσι δεν πρέπει ν’ αφήνει και τον ίδιο του τον εαυτό να αδικείται.

Δ. Ρ.: Η παρέα του βιβλίου, ενωμένη, αντιμετωπίζει και τις πιο δύσκολες στιγμές μιας απίστευτης περιπέτειας. Είναι αυτή μια λύση σε κάθε δυσκολία; Η παρέα, οι φιλίες;
Ουρ. Τ.: Ακόμη και αν η φιλία από μόνη της δεν είναι πάντοτε αρκετή για να δώσει λύσεις σε όλα μας τα προβλήματα, σίγουρα είναι ένα από τα πιο σημαντικά στηρίγματα στη ζωή μας. Ο Ροβέρτος, ο Τίμωνας και η Θάλεια τα κατάφεραν τόσο καλά επειδή μπόρεσαν να συνεργαστούν. Και αυτό οφείλεται στο ότι τους δένει μια αληθινή φιλία, που δε σκιάζεται από αισθήματα ανταγωνισμού, αλλά και το ότι και οι τρεις τους συμμετέχουν ισότιμα σε αυτήν τη φιλία, καθένας με τις δικές του δυνατότητες και το χαρακτήρα, που οι άλλοι σέβονται. Αυτό σίγουρα δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Αλλά ούτε και το πιο δύσκολο. Μπορούμε να δούμε τη φιλία σαν μια τέχνη ζωής, που όσο πιο καλά τη μάθουμε, τόσο πιο πλούσια σε συναισθήματα και όμορφες εμπειρίες θα είναι η ζωή μας.

Δ. Ρ.: Γιατί είναι τόσο δύσκολο να μιλήσουν ο Τίμωνας και τα άλλα παιδιά που δέχονται επιθέσεις στον δάσκαλο ή στους γονείς τους;
Ουρ. Τ.: Οι λόγοι είναι κυρίως δύο, δύο λέξεις απλές και συνηθισμένες, δύο συναισθήματα συνηθισμένα, αλλά καθόλου απλά: ο φόβος και η ντροπή. Ο Τίμωνας φοβάται ότι, αν μιλήσει, θα πάθει χειρότερα από τους «νταήδες». Όμως, κάνει λάθος. Γιατί μόνο αν μιλήσει θα τους κάνει να σταματήσουν. Συγχρόνως ντρέπεται γι’ αυτό που του συμβαίνει. Όπως και τόσα άλλα παιδιά. Μερικές φορές λένε από μέσα τους: «Όλα αυτά μου συμβαίνουν επειδή τα αξίζω». Το περίεργο εδώ είναι ότι και τα δύο αυτά συναισθήματα στην πραγματικότητα ανήκουν στους ίδιους τους «νταήδες». Αυτοί είναι μέσα τους δειλοί και φοβισμένοι. Και προκαλώντας φόβο στους άλλους, κατορθώνουν να μη σκέφτονται τους δικούς τους φόβους. Τίποτα δεν είναι περισσότερο βέβαιο από αυτό: Όποιος απολαμβάνει να φοβίζει τους άλλους σίγουρα δεν είναι γενναίος ο ίδιος. Όσο για την ντροπή, δε νομίζω ότι έχει κανείς αντίρρηση: αυτοί που θα πρέπει να ντρέπονται είναι αυτοί που τρομοκρατούν τους άλλους. Η λύση σε όλα αυτά είναι μία και μοναδική: αν οι «νταήδες» του σχολείου σε ενοχλούν, μην το κρατάς μυστικό. Δεν έχεις λόγο να τους φοβάσαι (αυτοί φοβούνται περισσότερο από εσένα), δεν έχεις λόγο να ντρέπεσαι (αντίθετα, αυτοί έχουν πολλούς).

Δ. Ρ.: Αγαπήσαμε τους ήρωες της ιστορίας, να ελπίσουμε ότι θα συνεχιστούν οι περιπέτειές τους;
Ουρ. Τ.: Ο Σελίν, ο μάγος της ιστορίας, που κατοικεί στην Ουτοπία και έχει σκοπό του να επανορθώνει αδικίες, έχει τους λόγους του που επέλεξε για βοηθό του τον Ροβέρτο και τον μετονόμασε σε Ρομπέν των Κάστρων. Και ούτε είναι, ο Σελίν, από αυτούς που άλλα λένε σήμερα και άλλα αύριο. Είναι σίγουρο λοιπόν ότι δε θα αργήσει και πολύ να του αναθέσει την επόμενη αποστολή. Ο Ρομπέν των Κάστρων και οι φίλοι του, ακριβώς όπως έκανε άλλοτε και ο Ρομπέν των Δασών με τη δική του συντροφιά, δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψουν να συνεχιστεί μια αδικία όταν μπορούν να την εμποδίσουν. 

Αγόρια και κορίτσια

Σύμφωνα με στοιχεία που κατέθεσε πέρυσι ο υπουργός Παιδείας στη Βουλή, το 10% των μαθητών πέφτει θύμα ενδοσχολικής βίας. Σε αυτό το ποσοστό εμπλέκονται αγόρια και κορίτσια, είτε φοιτούν σε ιδιωτικά είτε σε δημόσια σχολεία. Από την άλλη πλευρά, των «μπούληδων», των θυτών δηλαδή, πάλι πρωταγωνιστούν τόσο αγόρια όσο και κορίτσια, από όλα τα σχολεία. Αλλά υπάρχει και τρίτη πλευρά σε αυτή την ιστορία, αυτών που ξέρουν, που βλέπουν, αλλά δεν μιλάνε. Που είτε αδιαφορούν είτε γίνονται θεατές και ενθαρρύνουν με σχόλια και γέλια την «κακοποίηση» των συμμαθητών τους. Και εδώ ισχύουν τα ίδια: αγόρια, κορίτσια. Άρα, το θέμα αυτό μας αφορά όλους. Και μπορεί να συμβεί παντού. Συνήθως σε κοινή θέα.

• Αν χρειαστείς, μπορείς να ζητήσεις βοήθεια ή να λύσεις τις απορίες σου μέσω των τηλεφωνικών γραμμών: 
197 Τηλεφωνική Γραμμή Άμεσης Κοινωνικής Βοήθειας (24 ώρες κάθε μέρα) 
• 1056 Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά (δωρεάν, 24 ώρες)
• 1107 Εθνική Γραμμή Παιδικής Προστασίας (δωρεάν, 24 ώρες) •11525 Γραμμή Μαζί για το Παιδί (χρέωση μιας αστικής μονάδας – Δευτέρα έως Παρασκευή 9 π.μ.-9 μ.μ.) 
• 116 111 Συμβουλευτική Γραμμή Άμεσης Βοήθειας της ΕΨΥΠΕ για παιδιά και εφήβους (Δευτέρα έως Παρασκευή 2-8.30 μ.μ.)

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

7:00 το πρωί.. Χτυπάει το ξυπνητήρι,σηκώνεσαι κάνα τέταρτο αργότερα και φεύγεις για το σχολείο.
8:10 χτυπάει το κουδούνι,προσευχή ,προσέρχεσαι στην τάξη..
20 έως 25 και 26 φατσούλες (ακόμα και 28) σε περιμένουν με μια όρεξη περίεργη και ματάκια σπινθηροβόλα..Σε περιμένουν κάθε μέρα εκεί όρθια στην είσοδο της τάξης..Χαμογελάνε, έρχονται στην έδρα σου να σου πούνε ό,τι πέρασαν την προηγούμενη μέρα και προσπαθείς για χιλιοστή φορά να τους πείσεις να σου μιλάει ένας ένας γιατί όλα μαζί είναι αδιανόητο να τους παρακολουθήσεις..
———–
Κάποια στιγμή αυτό τελειώνει και ξεκινάει το μάθημα και εκεί που όλα πάνε καλά συνειδητοποιείς ότι αρχίζει το κλίμα να “πέφτει”..Πρέπει να περάσεις σε άλλη μέθοδο τώρα.Να τα κρατήσεις όσο μπορείς κοντά σου..Ένα αστείο ,ένα ανέκδοτο τα φέρνει πίσω σε σένα.Αλλάζεις τη διδασκαλία..Μέθοδοι πολλές. Ερωτοαποκρίσεις ,διαλεκτική, βιωματική, όλα μαζί σε 2ώρες ή μία ώρα μαθήματος..Και εκεί ένας μαθητής σου κάνει μια ερώτηση.Μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου έχεις να επεξεργαστείς αν η ερώτηση έχει σχέση με το μάθημα ,αν μπορεί να δέσει με κάτι άλλο που πρέπει να διδάξεις ,αν πρέπει να απαντήσεις άμεσα ή να το αφήσεις για το τέλος και όταν λάβεις την απόφαση συνεχίζεις…Κοιτάς το ρολόι..Πότε πέρασε η ώρα?Και οι μικροί μαθητές σου ακόμα κάνουν ερωτήσεις πάνω στο μάθημα ή σου λένε πως “δεν κατάλαβα πως γίνεται αυτό”..Κάποιες στιγμές πρέπει να αποφασίσεις αν η πίεση να βγάλεις την ύλη θα σε κυριέψει ή θα κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις για να μην έχουν κενά οι μαθητές σου..Και αποφασίζεις το δεύτερο..Κάπου παρακάτω υπάρχει ένα “εύκολο κεφάλαιο “που θα μπορέσεις να συνδυάσεις περισσότερη γνώση και να τους την παρουσιάσεις χωρίς να χαθεί η ύλη .
—————
Χτυπάει το κουδούνι και πολλές φορές δεν έχεις προλάβει να δώσεις καν εργασίες..η ΔΙΑΧΕΊΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ και το χρονοδιάγραμμα ,δεν σου βγήκε σήμερα όπως δεν σου βγήκε και χτες..Μα αυτό είναι λογικό..Έχεις να κάνεις με 20- 25 παιδιά..Με 20-25 διαφορετικούς μαθητές που έχουν διαφορετικό τρόπο μάθησης και φυσικά που χρειάζονται διαφορετικό χρόνο να επεξεργαστούν και να κατανοήσουν τα νέα δεδομένα.Δεν είσαι ο δάσκαλος που σκέφτεται ” Παρέδωσα το μάθημα , παρέδωσα την ύλη ,πάμε παρακάτω”. ΝΟΙΑΖΕΣΑΙ και σέβεσαι τη διαφορετικότητα και οπωσδήποτε δεν θα ρίξεις στο γονέα την ευθύνη να αναλάβει το δικό σου ρόλο σαν εκπαιδευτικός στο σπίτι αφήνοντας το παιδί να αποχωρήσει από το σχολείο έχοντας απορίες και εκείνος να κληθεί να τις λύσει.Ο ρόλος του δεν είναι αυτός. ..Ξέρεις λοιπόν τι θα κάνεις..Θα εκμεταλλευθείς 10 λεπτά από το επόμενο μάθημα,..Στο κάτω κάτω κάτω έχεις συνδυάσει με τέτοιο τρόπο το αναλυτικό ωρολόγιο πρόγραμμά σου που τα 10 λεπτά δεν θα καθυστερήσουν την παρουσίαση της νέας γνώσης του επόμενου μαθήματος και εξάλλου(όπως προανέφερα) σε τρία μαθήματα πιο κάτω γνωρίζεις ότι το κεφάλαιο είναι πιο εύκολο οπότε μπορείς να εντάξεις και επιπλέον γνώση που άφησες πίσω -αν δεν κατάφερες να την εντάξεις στο σημερινό μάθημα-με τέτοιο τρόπο που δεν θα “βαρύνει” τα παιδιά ..
Ακόμα διάλειμμα είναι….Κάνεις να φύγεις και τα παιδιά τρέχουν γύρω σου ..Θέλουν να μοιραστούν μαζί σου κάτι σημαντικό..Προχωράς προς το γραφείο και σε πάνε συνοδεία.. Για άλλη μια φορά χαμογελάς..Μιλάνε όλα μαζί και δεν μπορείς εύκολα να καταλάβεις τι λένε αλλά προσπαθείς.Τα παιδιά δεν θα αλλάξουν ποτέ..Χαμογελάς στην παιδική αφέλεια μπροστά,στην εμπιστοσύνη που σου δείχνουν ,στην ανάγκη τους να τους πεις ένα “μπράβο” στην ανάγκη τους να μοιραστούν κάτι σημαντικό για εκείνα…
—————————-
Το διάλειμμα τελειώνει..Πηγαίνεις στην τάξη και ακούς τα πρώτα παράπονα..”Κύριε με πείραξε” “κύριε μαλώσαμε “,”κύριε με έβρισε” “κύριε μού πήρε το μολύβι “.Δεν μαλώνεις,δεν προσβάλλεις..Παίρνεις αφορμή για να κάνεις μια συζήτηση..Ήρθε η ώρα να αναλάβεις το ρόλο του παιδαγωγού..Δεν θα διδάξεις, θα διαπαιδαγωγήσεις..Μιλάς για κανόνες.σεβασμό,.αλληλεγγύη εμπλέκεις τα παιδιά.Τους ζητάς τη γνώμη τους…Ξέρεις ότι αυτό θα επαναληφθεί παρόλο που θέλεις να πιστεύεις πως δεν θα ξαναγίνει..Είναι παιδιά..Δεν έχουν την ευελιξία του ενήλικα να ξεχωρίσουν ποιο είναι σημαντικό και ποιο αξίζει να σε κάνει να θυμώσεις. Εσύ ο δάσκαλος πρέπει να τα βοηθήσεις να φτάσουν σε αυτό το επίπεδο κάποια στιγμή..Όμως τώρα πρέπει να βρεις, μέχρι να βρουν το δικό τους τρόπο αντιμετώπισης, τρόπους να κρατήσεις μακριά και έξω από την τάξη τη βία και τις προσβολές,την ενόχληση και την αθυροστομία και να βοηθήσεις τους μαθητές σου να ξεπεράσουν το θυμό και τα νεύρα τους..Ακόμα και αν χρειαστεί να πάρεις ώρα από ένα μάθημα θα το κάνεις γιατί ξέρεις καλά ότι αυτό που πρέπει να φροντίσεις σαν παιδαγωγός είναι και η ψυχική υγεία των μαθητών σου πάνω από όλα αλλά και το κλίμα να είναι αρμονικό μέσα στην τάξη..Κοιτάς τα μάτια τους.Έχεις ανομοιόμορφη τάξη.Ηλικιακά μπορεί να είναι κοντά αλλά κάθε παιδί έχει διαφορετική ιδιοσυγκρασία και διαφορετική ταχύτητα αντίληψης,συμπεριφορά ,νοημοσύνη..Συνυπάρχουν μέσα στην τάξη σου παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες και ανάγκες ,παιδιά χαρισματικά,παιδιά με διάσπαση προσοχής,παιδιά με εγωισμό.περηφάνια,ανταγωνισμό,ευαίσθητα,συνεσταλμένα..Και όλα αυτά τα παιδιά πρέπει βρεις το κουμπί τους για να τα πλησιάσεις και ν α τα βοηθήσεις να συνυπάρξουν..Πόσο δύσκολο είναι κανείς δεν ξέρει πέρα από σένα..Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πέρα από σένα που ζεις την τάξη σου..Επιστρατεύεις λοιπόν κάθε γνώση ψυχολογίας.παιδαγωγικής,διδακτικής για να τα φέρεις κοντά το ένα στο άλλο.Κάνεις ό,τι μπορείς και όσα μπορείς ώστε να μάθουν να λειτουργούν σαν ομάδα αλλά και για να μπορέσουν να βάλουν όρια και κανόνες στον εαυτό τους χτίζοντας μια υγιή προσωπικότητα..
————————–
Το μάθημά σου πάει καλά..Προσπαθείς να εμπλέξεις τα παιδιά στη διαδικασία μάθησης..Και εκεί που νομίζεις ότι όλα κυλάνε ρολόι ,κάπου ανάμεσά τους κάποιο παιδί έχει ξεχάσει για πολλοστή φορά το βιβλίο του,.τις εργασίες του,την κασετίνα του ακόμα και το διαγώνισμα που ζήτησες να επιστρέψει και εκείνο δεν ξέρει που το έχει βάλει.Μιλάς με το παιδί και συζητάς..Με τον τρόπο σου χωρίς βία αλλά με την αυστηρότητά που πρέπει στο πρόσωπο σου , μιλάς προς όλους για τη σημασία του να είσαι επιμελής και ποια η σχέση της με την καθημερινή μας ζωή προσέχοντας να μη μακρυγορήσεις ..Μόλις νομίζεις ότι τελείωσε και συνεχίζεις το μάθημά σου , κάνεις μια ερώτηση πάνω στο μάθημα και εκεί ξεκινάει άλλο…Εμφανίζεται η κόντρα μεταξύ των μαθητών για το ποιος θα μιλήσει,θα πει κάτι παραπάνω ,θα αποδείξει ότι ξέρει, ότι έχει διαβάσει και παρόλο που υπάρχει ο κανόνας :”αφήνουμε τον άλλο να μιλήσει και μετά ζητάμε το λόγο εμείς για να συμπληρώσουμε κάτι επιπλέον “συνειδητοποιείς ότι αυτό χάνεται…Αποφασίζεις λοιπόν ποιος θα μιλήσει και ζητάς από τους άλλους αν έχουν κάτι να προσθέσουν να σηκώσουν χέρι..Και εκεί πάλι αρχίζει το επόμενο παράπονο των παιδιών ότι μόνο τους άλλους σηκώνεις.Πάλι για άλλη μια φορά πρέπει να του θυμίσεις ήρεμα πόσες φορές συμπλήρωσε ένα συμμαθητή του,πόσες φορές βοήθησε έναν συμμαθητή του,πόσες φορές συμμετείχε σε μια συζήτηση,ότι αυτό αποδεικνύει το ότι η γνώση έχει κατακτηθεί και αυτό το έχεις ήδη αξιολογήσει και προσπαθείς να του δώσεις να καταλάβει ότι η αξιολόγηση γίνεται σε όλη την ώρα του μαθήματος κάθε στιγμή ..
——————————

Χτυπάει για άλλη μια φορά το κουδούνι..Έχεις ενημέρωση γονέων..Προσέρχονται με αγωνία να μάθουν πως πάνε τα παιδιά τους..Πολλές φορές δεν καταλαβαίνουν το νέο σύστημα,τα νέα βιβλία και αγχώνονται..Και με το δίκιο τους.Απέχουν πάνω από 20 χρόνια από τα θρανία όπως θα απέχαμε και εμείς αν δεν ήμασταν δάσκαλοι.Θυμούνται ακόμα το δάσκαλο να κάνει σειριακά το μάθημα,να βάζει πολλές ασκήσεις στο σπίτι,να βάζει κατεβατά για να μάθουμε παπαγαλία και τους εξηγείς ότι πλέον η παπαγαλία δεν υπάρχει με εκείνη την έννοια της απόλυτης αποστήθισης αλλά ότι τα παιδιά πρέπει να σκέφτονται και να απαντάνε σε ερωτήσεις που απαιτούν κρίση,ότι οι ερωτήσεις πολλές φορές απαιτούν απάντηση σωστό ή λάθος ακόμα και τη δική τους άποψη..Δυσκολεύονται να το καταλάβουν αλλά το αποδέχονται..Στηρίζονται σε σένα και ευελπιστούν ότι θα κάνεις το καλύτερο για τα παιδιά τους..Λίγο πιο πέρα περιμένει μια οικογένεια που εσύ ζήτησες να έρθει..Πρέπει να συζητήσετε για τη συμπεριφορά του παιδιού..Πρέπει να σκεφτείς και να επιστρατεύσεις κάθε τρόπο για να μην πληγώσεις κανένα και φυσικά να μη θίξεις το παιδί..Πρέπει όμως να πεις την αλήθεια..΄Οχι για να τους μεταφέρεις το πρόβλημα αλλά για να βρείτε λύσεις κοινές και αποδεκτές.Έχεις το άγχος πως θα το πάρουν ,πως θα δουν το ζήτημα ακόμα και πως θα αντιμετωπίσουν και σένα που ζεις το παιδί τους 6 ώρες την ημέρα ..Αλλά δεν μπορείς να κάνεις πίσω..Πρέπει να τους ενημερώσεις..Πάνω από όλα σε ενδιαφέρει ο μαθητής σου …Σε κάθε τάξη παρατηρείς συμπεριφορές και ιδιοσυγκρασία μαθητών που θεωρείς( βασισμένος πάνω στις γνώσεις της εξελικτικής ψυχολογίας,της ειδικής αγωγής,της θεωρίας της παιδαγωγικής και διδακτικής ) ,ότι απαιτούν κοινή αντιμετώπιση από γονείς και σχολείο.Υπάρχουν γονείς που αμέσως αναγνωρίζουν την κατάσταση ,συζητάνε , μιλάνε μαζί σου, ανταλλάσσουν απόψεις και είναι πρόθυμοι να κάνουν και να κάνετε ό,τι χρειάζεται για να αντιμετωπιστεί η ιδιάζουσα κατάσταση..Εκεί τα πράγματα είναι πιο εύκολα..Άλλα υπάρχουν και γονείς που δεν δέχονται ότι κάτι συμβαίνει στο παιδί τους..Εκεί ό,τι και να κάνεις είναι αδύνατο να τους πείσεις να συνεργαστείτε ή να επισκεφθούν κάποιον ειδικό ή ειδική υπηρεσία όπως πχ ένα ιατροπαιδαγωγικό κέντρο ή τα ΚΕΔΥ ..Τελειώνοντας τη συζήτηση νιώθεις έναν κόμπο στο στομάχι γιατί γνωρίζεις ότι οι γνώσεις σου και ο χρόνος σου δεν φτάνουν για να βοηθήσεις το παιδί μέσα στο σχολείο και λυπάσαι γιατί δεν κατάφερες να τους πείσεις..
——————————–

Και η μέρα σου συνεχίζει μέχρι τις 2 έχοντας να κάνεις όλα αυτά κάθε ώρα ,κάθε στιγμή..Να σαι δίπλα στα παιδιά,να συνεργάζεσαι,.να συζητάς,να καταλαβαίνεις την ηλικία τους και να μπαίνεις στη θέση τους ,να κρατάς το χρόνο,να αγχώνεσαι γιατί το μάθημα δεν τελειώνει στην ώρα του και γιατί δεν πρόλαβες να δείξεις ότι ετοίμασες,,να βάζεις εργασίες και να παρακολουθείς την πορεία τους,να λύσεις τις απορίες τους,να είσαι συνέχεια όρθιος ή καθισμένος δίπλα σε αυτούς που δυσκολεύονται σε κάποιο μάθημα και να τα βοηθάς χωρίς να στερείς την παρουσία σου από τους υπόλοιπους μαθητές, να αντιμετωπίζεις τις διαφορές τους ,να γίνεσαι διαμεσολαβητής και να προσπαθείς να είσαι δίκαιος,αμερόληπτος ,τίμιος.εργατικός,φιλικός,επιμελής.να κρατάς τις υποσχέσεις σου,να ακολουθείς τους κανόνες που θέτεις στον εαυτό σου ,να χειρίζεσαι μια δύσκολη κατάσταση,να βοηθάς τα παιδιά να ξεπεράσουν τον ατομισμό και τον εγωισμό τους,την ανταγωνιστική τους διάθεση,να κρατάς σε ηρεμία την τάξη με δυο χίλια τερτίπια,να βρίσκεις τρόπους να αποτρέπεις παραβατικές συμπεριφορές,να τα μάθεις να εργάζονται συλλογικά και ομαδικά πέρα από την ατομική τους προσπάθεια..Είσαι σε εγρήγορση κάθε λεπτό ,κάθε στιγμή κάθε ώρα Δασκαλος παιδαγωγός,,ψυχολόγος,θεραπευτής,νοσοκόμα,διασκεδαστής,μουσικός,ευρεσιτέχνης..Και όλα αυτά δεν καταγράφονται πουθενά.Δεν μπορεί κανείς να τα δει πέρα από σένα και τους μαθητές σου..ΚΑΝΕΝΑΣ….Μα ξέρεις καλά ότι σαν δάσκαλος δεν μπορείς να μην εμπλακείς σε όλη αυτή τη διαδικασία γιατί πολύ απλά έχεις να κάνεις με το λειτούργημά σου που βασίζεται και πάνω στην συναισθηματική εμπλοκή σου στον κόσμο των παιδιών που εκπαιδεύεις και διδάσκεις..ΑΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΣΕ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ..Και το περίεργο?ΌΣΑ ΠΡΟΑΝΈΦΕΡΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΕΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ..ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ και σου δίνουν τη δύναμη να συνεχίζεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ..

Τελειώνει η ζωή ενός δασκάλου με αυτά τα “λίγα” που κάνει μέσα στο σχολείο λίγο μετά τις 2….Αλλά η δουλειά του δεν κατεβάζει διακόπτη εκείνη την ώρα ώστε να επανέρθει την επόμενη μέρα στις 8 για να συνεχίσει..Συνεχίζεται στο σπίτι και αφού περάσει λίγες ώρες ξεκούρασης και χαλάρωσης με την οικογένειά του ,ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα ψάχνοντας πως θα διδάξει τη νέα ύλη ,πως θα εμπλουτίσει τη διδασκαλία του,ετοιμάζει υλικό ,ψάχνει τρόπους αντιμετώπισης και χειρισμού διάφορων καταστάσεων που παρουσιάζονται και, και ,και ….ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ και παρόλο τα όσα περνάει και ζει στην καθημερινότητά του , παραμένει όλο το 24 ωρο ΔΑΣΚΑΛΟΣ..Μέσα και έξω από το σχολείο..
Αυτό επέλεξα να κάνω ΚΑΙ ΕΓΩ…Και τα ήξερα.

ΠΗΓΗ: ekpedeftika.gr

Ένας πραγματικά πολύ καθοριστικός παράγοντας για την όλη παρουσία και πρόοδο του παιδιού στο σχολείο, ο οποίος δυστυχώς -συχνά- μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, είναι η σωστή επικοινωνία γονέων και δασκάλων. Κι αυτό γιατί μέσα από αυτή την τακτική επαφή, ο γονιός μπορεί να έχει μία αμεσότερη εικόνα για την όλη πορεία του παιδιού του στο σχολείο, μαθαίνοντας και πράγματα που πιθανόν το ίδιο να έχει αμελήσει να του αναφέρει ενώ μπορεί να είναι εξαιρετικά σημαντικά αλλά κι ο δάσκαλος αποκτά μία πληρέστερη εικόνα για το συγκεκριμένο μαθητή του.

Ας δούμε λοιπόν 4 βασικούς κανόνες που μπορούν να βοηθήσουν στο κτίσιμο μίας σωστής επικοινωνίας μεταξύ των δασκάλων και γονιών η οποία με τη σειρά της και θα βοηθήσει στην ουσιαστική βελτίωση της παρουσίας του παιδιού στο σχολείο:

Ο δάσκαλος έχει να έρθει σ’ επαφή με τους γονείς δεκάδων παιδιών κι έτσι η πρωτοβουλία, εκ των πραγμάτων, βρίσκεται στο πεδίο του γονιού. Αυτός θ’αναζητήσει τον κατάλληλο χρόνο για την επικοινωνία και στο χέρι του, κυρίως, είναι αυτή η επικοινωνία να γίνει τακτική.

Από την άλλη βέβαια και ο δάσκαλος, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν κάποια ζητήματα για τα οποία πρέπει να βρίσκεται σε τακτική επικοινωνία με τους γονείς κάποιου παιδιού, πρέπει να επιδιώκει αυτή η επαφή να είναι συχνότερη – πέραν των καθιερωμένων δηλαδή “ενημερώσεων”εκείνος πιθανόν να κάνει για το παιδί του.

Κι αυτό γιατί ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια στην επικοινωνία γονέα και δασκάλου είναι, τις περισσότερες φορές, η τήρηση από τον πρώτο μίας αμυντικής στάσης σε οποιαδήποτε παρατήρηση κάνει ο δεύτερος για θέματα που αφορούν το παιδί.

Η ύπαρξη λοιπόν μίας καταρχήν θετικής διάθεσης από την πλευρά του γονέα ν’ ακούσει και να συζητήσει τις παρατηρήσεις του δασκάλου είναι το πρώτο σημαντικό βήμα για το κτίσιμο μίας σωστής επικοινωνίας που θα ωφελήσει σε βάθος χρόνου τα μέγιστα, στην πρόοδο του παιδιού στο σχολείο.

O σεβασμός απέναντι στο πρόσωπο του δασκάλου και το λειτούργημά του και η μετάδοση του σεβασμού αυτού και στο παιδί είναι πολύ σημαντική παράμετρος για να δημιουργηθεί μία θετική ατμόσφαιρα στην όλη σχέση γονέα – δασκάλου – παιδιού.

Αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπάρχουν ενστάσεις για συγκεκριμένα πράγματα από την πλευρά του γονέα. Ωστόσο και στην περίπτωση αυτή, η ύπαρξη του σεβασμού βοηθάει τα μέγιστα στη συζήτηση κι επίλυση των όποιων ζητημάτων ενώ η αντίθετη στάση μάλλον θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο τα πράγματα βάζοντας και το παιδί σε μία διαδικασία που δεν πρόκειται τελικά να το βοηθήσει.

Ο δάσκαλος γνωρίζει για τον κάθε μαθητή του μόνο τα πράγματα που βλέπει στις ώρες που καθημερινά το παιδί βρίσκεται στο σχολείο. Δεν μπορεί ωστόσο να γνωρίζει κάποια άλλα πράγματα που μπορεί ωστόσο να είναι καθοριστικά για την παρουσία του παιδιού όπως τα προβλήματα που πιθανόν να έχει στο σπίτι ή άλλα ζητήματα που μόνο οι γονείς μπορούν να γνωρίζουν. Η επικοινωνία του λοιπόν με αυτούς του δίνει την ευκαιρία να αποκτήσει μία πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το παιδί και πιθανότατα να κατανοήσει ζητήματα που αφορούν τη συμπεριφορά του και τα οποία έβλεπε αλλά δεν μπορούσε να ερμηνεύσει.

Παράλληλα, ο δάσκαλος, πρέπει κι αυτός από την πλευρά του ν’ αντιμετωπίζει με θετική διάθεση τα θέματα που του θέτουν οι γονείς – χωρίς δηλαδή την προκατάληψη ότι οι όποιες παρατηρήσεις τους έχουν ως στόχο να θέσουν σε αμφισβήτηση ή ν’ απαξιώσουν τη δική του δουλειά.  Ακόμη κι εάν σε κάποιες περιπτώσεις οι γονείς, από αγωνία για την πρόοδο του παιδιού τους, δείχνουν αγχωμένοι για ορισμένα ζητήματα, χρειάζεται από την πλευρά του δασκάλου υπομονή και διάλογος για να τεθούν αυτά στη σωστή τους βάση.

ΠΗΓΗ: ekpedeftika.gr

Ο Δρ. Kelly Flanagan, κλινικός ψυχολόγος στις ΗΠΑ και πατέρας τριών παιδιών, καθώς έκανε αναζητήσεις στη Google, ένιωσε την ανάγκη να γράψει ένα γράμμα στην κόρη του αναφερόμενος στα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ο μελλοντικός της σύζυγος. Δημοσίευσε το γράμμα στο προσωπικό του blog.

«Αγαπητή Cutie-Pie,

Πρόσφατα, η μητέρα σου και εγώ ψάχναμε για μια απάντηση στη Google. Ενώ λοιπόν προσπαθούσαμε να λύσουμε την απορία μας, διαπιστώσαμε ότι η Google παρουσιάζει μια λίστα με τις πιο δημοφιλείς αναζητήσεις του κόσμου. Στην κορυφή της λίστας φιγουράρει η ερώτηση «Πώς να κρατήσετε ζωηρό το ενδιαφέρον του άντρα σας».

Τρόμαξα. Στη συνέχεια είδα πώς υπήρχαν αμέτρητα άρθρα για το πώς να «Είστε σέξι», «Πώς να διατηρήσετε την σεξουαλικότητά σας στα ύψη», «Πότε να του προσφέρετε μια μπύρα ή σάντουιτς» και διαπίστωσα ότι υπάρχουν πολλά άρθρα που επεξηγούν στις γυναίκες τρόπους για να κάνουν τους άντρες να αισθάνονται ανώτεροι.

Και θύμωσα.

Κοριτσάκι μου, δεν είναι δική σου δουλειά και δεν θα γίνει ποτέ να εφευρίσκεις τρόπους για να «κρατήσεις ζωντανό το ενδιαφέρον του άντρα σου».

Κοριτσάκι μου, το μοναδικό καθήκον σου είναι να ξέρεις βαθιά μέσα στην ψυχούλα σου ότι είσαι άξια να κρατήσεις το ενδιαφέρον κάποιου. Αν θυμάσαι ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν τη δική τους ξεχωριστή αξία, θα έχεις πιάσει το νόημα της ζωής (αλλά αυτό είναι κάτι που θα συζητήσουμε σε άλλο γράμμα).

Εάν μέσα σου ξέρεις τι αξίζεις, θα είσαι και πιο ελκυστική στους τριγύρω σου με όλη τη σημασία της λέξεως και θα προσελκύσεις ένα αγόρι που θα θέλει να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του μαζί σου επειδή είσαι εσύ.

Κοριτσάκι μου, εννοώ ότι δεν χρειάζεται να προσπαθείς να κρατήσεις ζωντανό το ενδιαφέρουν κάποιου επειδή είσαι από μόνη σου ενδιαφέρουσα και εκείνος πρέπει να το ξέρει.

Δεν με νοιάζει αν θα μπορεί να παίζει γκολφ μαζί μου αρκεί να μπορεί να παίζει με τα παιδιά του.

Δεν με νοιάζει αν θα έχει λεφτά αρκεί να έχει καρδιά στην οποία προτεραιότητα του θα είσαι εσύ.

Δε με νοιάζει  το χρώμα του δέρματος του, εφ ‘όσον ζωγραφίζει τον καμβά της ζωής σας με πινελιές γεμάτες από υπομονή, θυσία και τρυφερότητα.

Δεν με νοιάζει αν πιστεύει στη δική μας θρησκεία, αν είναι διαφορετική ή αν είναι άθεος, εφ’ όσον ο ίδιος γνωρίζει τι είναι ιερό στην κοινή σας ζωή.

Τέλος, θέλω να σου πω ότι ο μοναδικός τρόπος να «κρατήσεις ζωντανό το ενδιαφέρον του» είναι να είσαι ο εαυτός σου.

Ο αιώνια θαυμαστής σου,

Ο μπαμπάς σου»

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Έκθεση από μαθητή του δημοτικού με θέμα: “Τι να ζητήσω από τον θεό”

  “Θεέ μου, απόψε σου ζητάω κάτι που το θέλω πάρα πολύ. Θέλω να με κάνεις τηλεόραση! Θέλω να πάρω τη θέση της τηλεόρασης που είναι στο σπίτι μου. Να έχω το δικό μου χώρο. Να έχω την οικογένειά μου γύρω από μένα. Να με παίρνουν στα σοβαρά όταν μιλάω. Θέλω να είμαι το κέντρο της προσοχής και να με ακούνε οι άλλοι, χωρίς διακοπές ή ερωτήσεις. Θέλω να έχω την ίδια φροντίδα που έχει η τηλεόραση όταν δεν λειτουργεί. Όταν είμαι τηλεόραση, θα έχω την παρέα του πατέρα μου όταν έρχεται σπίτι από τη δουλεία, ακόμα κι αν είναι κουρασμένος. Και θέλω τη μαμά μου να με θέλει όταν είναι λυπημένη και στεναχωρημένη, αντί να με αγνοεί… Θέλω τ’ αδέλφια μου να μαλώνουν για το ποιος θα περνάει ώρες μαζί μου. Θέλω να νοιώθω ότι η οικογένειά μου αφήνει τα πάντα στην άκρη, πότε-πότε, μόνο για να περάσει λίγο χρόνο με μένα.
Και το τελευταίο, κάνε με έτσι ώστε να τους κάνω όλους ευτυχισμένους και χαρούμενους.
Θεέ μου, δεν ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν μια τηλεόραση!”

Τη δασκάλα που την διάβασε καθώς βαθμολογούσε, την έκανε να κλάψει. Ο σύζυγός της που μόλις είχε μπει στο σπίτι τη ρώτησε: “Τι συμβαίνει;” Αυτή απάντησε: “Διάβασε αυτήν την έκθεση, την έχει γράψει ένας μαθητής μου”. Ο σύζυγος είπε: “Το καημένο το παιδί. Τι αδιάφοροι γονείς είναι αυτοί!“.

Τότε αυτή τον κοίταξε και είπε: “Αυτή η έκθεση είναι του γιου μας!..”

ΠΗΓΗ: jkarantzis.blogspot.gr

Τον βλέπεις αυτόν τον κίτρινο καθρέφτη; Μου τον χάρισε η νονά μου τα Χριστούγεννα. Τον έχω παρατήσει κάτω από το κρεβάτι μου, γιατί δεν ξέρω τι να τον κάνω… Ο καθρέφτης στην πίσω πλευρά του έχει τους Επτά νάνους και τη Χιονάτη. Τώρα, γιατί διάλεξε ένα τέτοιο δώρο για μένα δεν μπορώ να καταλάβω… 
 Σε ένα μήνα περίπου θα κλείσω τα 8 και αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι δε μου αρέσουν τα παραμύθια με αυτές τις κοκαλιάρες πριγκίπισσες με τα μακριά μαλλιά, αλλά ούτε και τα παντελόνια. Θα μου πείτε, από τη μια δε σου αρέσουν οι πριγκίπισσες και από την άλλη φοράς μόνο φορέματα; Και ποιος σας είπε ότι, αν συμβαίνει το ένα, πρέπει να συμβαίνει και το άλλο;

Στο σχολείο δεν έχω πολλούς φίλους, δεν ανήκω στην παρέα της Μαργαρίτας, που την έχουν σαν θεά όλα τα άλλα κορίτσια. Αυτό δε μου αρέσει. Το δύσκολο, πάντως, είναι ότι τώρα πρέπει να καθίσω και στο ίδιο θρανίο μαζί της. Το είπε η δασκάλα. Δεν ξέρω γιατί το έκανε. Οι μεγάλοι κάνουν πράγματα που δεν τα καταλαβαίνω. Εγώ έχω τρεις φίλες που τις αγαπώ και περνάω καλά μαζί τους. Δε μοιάζουμε πολύ μεταξύ μας, αλλά είμαστε διαφορετικές τόσο όσο να μπορούμε να παίζουμε και το παιχνίδι έτσι να μας αρέσει ακόμη πιο πολύ. Η άλλη παρέα μάς γυρίζει την πλάτη, γιατί εμένα μου αρέσει να παίζω ποδόσφαιρο φορώντας φορέματα και στις φίλες μου αρέσει να συλ-λέγουν παράξενα πραγματάκια που βρίσκουμε στην αυλή. Ούτε σε αυτές αρέσουν οι καθρέφτες. Τα κορίτσια της άλλης παρέας κλείνονται συχνά στην τουαλέτα και περνάνε όλο το διάλειμμα κοιτάζοντας το πρόσωπό τους στον καθρέφτη.

Η Έρση η κολλητή μου έχει λίγο μεγάλη μύτη και γι’ αυτό, λέει, δε θέλει να κοιτάζεται στον καθρέφτη. Η Φωτεινή κοιτάζεται μόνο όταν χτενίζεται, λέει. Η Ελένη νομίζω ότι δε μας λέει την αλήθεια… Μάλλον της αρέσει να κοιτάζεται, αλλά, επειδή εμείς δεν το κάνουμε, το κρύβει. Την έπιασα μια μέρα που είχε πάει στις τουαλέτες του σχολείου και έβαζε βούτυρο κακάο στα χείλη, παίρνοντας μια παράξενη πόζα. Εγώ δεν έχω πρόβλημα να της αρέσει ο καθρέφτης. Καθένας έχει δικαίωμα να του αρέσει ό,τι θέλει.

Αυτόν, πάντως, τον καθρέφτη δεν ξέρω τι να τον κάνω. O Χαρούμενος, o Σοφός, o Γκρινιάρης, ο Συναχωμένος, ο Χαζούλης, ο Ντροπαλός, ο Υπναράς και η Χιονάτη στη μέση… Η Χιονάτη στη μέση και αυτοί γύρω-γύρω… Εντάξει, δεν μπορείς να τους πεις και όμορφους, συμπαθητικοί είναι, βοήθησαν τη Χιονάτη όλοι μαζί, καθένας με τον τρόπο του. Καθένας μόνος κάποιες φορές και άλλες όλοι μαζί… Με τον τρόπο του ο καθένας… Πλάκα έχω τώρα που κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και γύρω μου βρίσκονται όλοι αυτοί! Είμαστε όλοι διαφορετικοί. Δεν είναι και άσχημα! Τώρα που κοιτάζω τη Χιονάτη, μου θυμίζει τη Μαργαρίτα. Εγώ, η Μαργαρίτα και οι Επτά νάνοι… Θα προσπαθήσω να καθίσω με τη Μαργαρίτα στο ίδιο θρανίο, και ας μην κάνω παρέα μαζί της, και ας είμαστε διαφορετικές. Απλώς θα συνεργαζόμαστε. Σήμερα με βοήθησε λίγο στα Αγγλικά και εγώ της έδειξα κάτι στη Ζωγραφική. Και μετά πήγε καθεμία και έπαιξε με την παρέα της. Μήπως να ξαναδιαβάσω τη «Χιονάτη με τους Επτά νάνους»;

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

Πολύ συχνά οι γονείς έρχονται στο γραφείο ζητώντας βοήθεια και θέτουν ερωτήματα για το τι πρέπει να κάνουν για να δείξουν την αγάπη, την φροντίδα και το νoιάξιμο τους, για το πώς μπορεί να είναι αποτελεσματική η επικοινωνία και η επαφή, για το πώς μπορούν να χτίσουν πραγματικές γέφυρες επικοινωνίας με τα παιδιά τους, για το πώς μπορούν να ενισχύσουν την αυτοεκτίμηση και τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών τους. Eρωτήματα που γεννιούνται από την στιγμή που κάποιος γίνεται γονιός, που ξεκινά το «ταξίδι» διερεύνησης του για το πώς είναι ο «τέλειος» ή «ιδανικός γονιός» αφού καλείται να αποφασίζει, να επιλέγει και να πράττει  ό,τι κάθε φορά κρίνει απαραίτητο για την ανατροφή του παιδιού του.

 Ο ψυχολόγος όταν καλείται να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, που έρχονται με πραγματική αγωνία έχει να στρέψει το ερώτημα στους ίδιους τους γονείς: Η επικοινωνία και η επαφή δεν αφορά μόνο τα παιδιά τους, αλλά και το πώς επικοινωνούν, πώς αντιλαμβάνονται, πώς κατανοούν και εκφράζουν τα συναισθήματα τους και πώς υπερασπίζονται τη δική τους ζωή. Ο ψυχολόγος οφείλει να αναδείξει το πώς η προσωπική ανάπτυξη του ίδιου του γονιού και η ενδυνάμωση της συναισθηματικής νοημοσύνης του, επιτρέπει την απόκτηση ενός ικανοποιητικού επιπέδου αυτογνωσίας, της ικανότητας δηλαδή να παρατηρεί και να αναγνωρίζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και τον εαυτό, να τα διαχειρίζεται, να συνειδητοποιεί τα “κρυφά δεδομένα” πίσω από το κάθε συναίσθημα και να βρίσκει τρόπο για τον έλεγχο των φόβων, του θυμού και της θλίψης του. Όλη αυτή η γνώση, η ενσυναίσθηση, η έκφραση, η προσωπική ανάπτυξη, ισχυροποιεί και εξελίσσει τις ικανότητες και δεξιότητες αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας.

 Κατ΄επέκταση ένας γονιός φροντίζοντας για την προσωπική του ανάπτυξη ουσιαστικά αποκωδικοποιεί έννοιες όπως αγάπη, φροντίδα, ενδιαφέρον, επικοινωνία, ασφάλεια, υποστήριξη κ.α. Ανακαλύπτει και εδραιώνει τους δικούς του προσωπικούς τρόπους έκφρασης  και συμπεριφοράς που χαρακτηρίζουν τις παραπάνω έννοιες. Όταν ένας γονιός αναπτύσσει την συναισθηματική του νοημοσύνη προς όφελος δικό του στον ρόλο του ως γονιός αλλά μακροπρόθεσμα και προς όφελος του παιδιού του στην δική του εξελικτική διαδικασία ανάπτυξης της συναισθηματικής νοημοσύνης.

 Ο κάθε άνθρωπος για να μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο του ως γονέας θα πρέπει να φροντίζει τον εαυτό του καλά, γιατί γνωρίζει ότι αυτό είναι το μόνο που ουσιαστικά έχει να προσφέρει στο παιδί του και στην ανατροφή του. Ο ίδιος να αποτελεί το πρότυπο για το παιδί του, το ζωντανό παράδειγμα. Να είναι ανθρώπινος, καθημερινός, απλός  και αληθινός. Να είναι σε επαφή με το δικό του συναίσθημα: να θυμώνει, να φωνάζει, να γελάει, να βαριέται, να  έχει όρεξη, να συγκινείται, να μαλώνει, να  αγκαλιάζει, να κάνει λάθη, να ακούει, να συγχωρεί, να λυπάται, να μιλάει γι’ αυτά που νιώθει και σκέφτεται, να αγαπάει, να  κατανοεί…

 Μόνο όταν φροντίζει να μαθαίνει, και να εξελίσσεται ως άτομο, μπορεί να είναι λειτουργικός και ως γονιός. Αν λοιπόν πρέπει να αναρωτηθεί κανείς για το τι πρέπει να κάνει για να είναι καλός γονιός, όποια απάντηση και να δώσει θα είναι ανεπαρκής αν δεν αναρωτηθεί ταυτόχρονα πως θέλει να είναι ως άνθρωπος για να είναι και καλός γονιός.

 Η πρόκληση του να μεγαλώνει κανείς παιδιά είναι να μπορεί να ταπεινώνεται και να γίνεται  καλύτερος άνθρωπος!

 Χαρακτηριστικά του γονέα  με συναισθηματική νοημοσύνη :

1. Έχει πολύ καλό επίπεδο αυτογνωσίας και είναι ο ίδιος σε μια διαρκή εξελικτική πορεία. Γνωρίζει τον εαυτό του, δεν έχει παραιτηθεί, ασχολείται την προσωπική του εξέλιξη και ανάπτυξη, έχει συμφιλιωθεί με τα προτερήματα και τα ελαττώματα του.

 2. Έχει καλύψει τις βασικές ανάγκες και φιλοδοξίες του και είναι συμφιλιωμένος με τις επιλογές και την ζωή του. Ο γονιός που νιώθει ικανοποιημένος και γεμάτος από τη δική του ζωή δεν κινδυνεύει να επιδιώκει την αυτοεκπλήρωση μέσω του παιδιού του.

 3. Έχει ανεπτυγμένους τους ρόλους της ζωής του με μια ισορροπία και δεν μονοπωλεί τη ζωή του μόνο ένας ρόλος, αυτός του γονιού. Για να μπορεί να ισορροπεί και να ανατροφοδοτείται επαρκώς είναι απαραίτητο να διατηρεί ένα δίκτυο σχέσεων και να μην εγκλωβίζει αλλά και ταυτόχρονα εγκλωβίζεται σε μία σχέση.

 4. Αναγνωρίζει και αποδέχεται τις ικανότητες, τα χαρακτηριστικά και τις ιδιαιτερότητες του παιδιού, χωρίς να το ωθεί σε κατευθύνσεις που δεν του ταιριάζουν για να ικανοποιήσει δικές του επιθυμίες. Ξέρει το παιδί του και το αγαπά γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελε ο ίδιος (η κοινωνία) να είναι! 

 5. Υπάρχει συνέπεια ανάμεσα στα λόγια που λέει ένας γονιός  και στις πράξεις του, γεγονός που συντελεί στην αξιοπιστία του. Ο συνεπής γονιός φροντίζει να μην ζητά από το παιδί του να κάνει πράγματα που ο ίδιος δεν τηρεί, κρατάει τον λόγο του με αποτέλεσμα το να αισθάνεται εμπιστοσύνη και σιγουριά.

 6. Ξέρει να οριοθετεί. Το παιδί μαθαίνει τα όρια από τους γονείς. Όσο πιο ασφαλής ως προς το ρόλο του είναι ένας γονιός τόσο πιο ξεκάθαρα και σαφή είναι τα όρια που βάζει. 

 7. Ξέρει να συγχωρεί και να αναγνωρίζει πως τα λάθη που κάνουν τα παιδιά αποτελούν μέρος της ζωής, που σε καμία περίπτωση δεν γίνονται για να «σκάσουν ή να ματαιώσουν τους γονείς». Ξέρει να χρησιμοποιήσει το λάθος του παιδιού του για να το εκπαιδεύσει και να του διδάξει κάτι.

 8. Ξέρει να χρησιμοποιεί την ενεργητική ακρόαση, δηλαδή να ακούει αυτό που θέλει το παιδί και να μπορεί να μπαίνει στη θέση του, χωρίς να δίνει γρήγορες απαντήσεις.

 9. Ξέρει να αναλαμβάνει τις ευθύνες του και να αναγνωρίζει τα λάθη του ζητώντας συγνώμη όποτε  και όπου νομίζει ότι χρειάζεται. Με τον τρόπο αυτό χτίζει γέφυρες επικοινωνίας και μαθαίνει στο παιδί να είναι ειλικρινές.

Βασιλική Μάντζιου, Ψυχολόγος – Υπαρξιακή Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, MSc Kοινωνικής Ψυχιατρικής Παιδιών και Ενηλίκων

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

Το Αρχηγείο Ελληνικής Αστυνομίας και η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, πραγματοποίησε έρευνα αναφορικά με τη χρήση του διαδικτύου από μαθητές, στο πλαίσιο του 4^ου Συνεδρίου Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο, που πραγματοποιήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο.

Η έρευνα διενεργήθηκε σε δείγμα 524 μαθητών ηλικίας 10-14 ετών, οι οποίοι συμμετείχαν στο 4ο Συνέδριο Ασφαλούς Πλοήγησης της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.*

Από την έρευνα εξήχθησαν τα ακόλουθα συμπεράσματα:

• Τα παιδιά (αγόρια και κορίτσια) μπαίνουν από πολύ νωρίς στο διαδίκτυο, ξεκινώντας μάλιστα από την ηλικία των 5 ετών (η πλειοψηφία ξεκινάει στα 8). 
• Σχεδόν το 100% των παιδιών του δημοτικού χρησιμοποιούν το διαδίκτυο και έχουν λογαριασμό στο Facebook και στο Viber . 
• Ο κύριος λόγος χρήσης είναι η διασκέδαση (μουσική) και οι συζητήσεις με τους φίλους. Σε δεύτερη μοίρα έρχεται η χρήση του διαδικτύου για τα μαθήματά τους ή για να βλέπουν ταινίες. 
• Οι γονείς στο 60% παρακολουθούν τις δραστηριότητές των παιδιών είτε ελέγχοντας το ιστορικό περιήγησης, είτε δίνοντας συμβουλές, όμως το ποσοστό παραμένει χαμηλό, δεδομένου του νεαρού της ηλικίας των παιδιών. 
• Η πλειοψηφία των παιδιών που ένιωσαν άσχημα στο διαδίκτυο ήταν λόγω κάποιας ψεύτικης φήμης που βγήκε είτε για τους ίδιους, είτε για τους φίλους τους. Διαπιστώνεται, με αυτό τον τρόπο, ο σημαντικός ρόλος που διαδραματίζει στα παιδιά η εικόνα τους και η γνώμη των άλλων. 
• Θετικό είναι το γεγονός ότι η πλειοψηφία των παιδιών που ένιωσαν κίνδυνο μίλησαν στους γονείς ή τους φίλους τους. Παράλληλα όμως υπάρχει και ένα ποσοστό το οποίο δεν το έκανε, είτε γιατί αισθάνθηκε άσχημα, είτε γιατί δεν το θεώρησε σημαντικό. 
• Συνοψίζοντας, παρατηρείται ότι τα παιδιά ξεκινούν πολύ νωρίς την επαφή τους με το διαδίκτυο και τα social media, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την ανάγκη για μεγαλύτερο έλεγχο και ενημέρωση από γονείς και φορείς.

*Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων έγινε από επιστημονική ομάδα της εταιρείας Visa, που είναι χορηγός του 4ου Συνεδρίου Ασφαλούς Πλοήγησης της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

ΠΗΓΗ: astynomia.gr