Νίκος Δημητρίου

Το πρόγραμμα της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού «Αειφόρο Ελληνικό Σχολείο:

Όλοι νοιαζόμαστε, όλοι συμμετέχουμε», το British Council και η Περιφερειακή Διεύθυνση Α/ΘΜΙΑΣ και Β/ΘΜΙΑΣ Εκπαίδευσης Αττικής με τη συνεργασία της Α΄Δ/νσης Π.Ε Αθηνών –Σχολικές Δραστηριότητες, και την υποστήριξη του Ιδρύματος Ευγενίδου και του 6ου ΓΕΛ Καλλιθέας

Συνδιοργανώνουν διεθνές Συμπόσιο με θέμα:
«Αειφόρο Σχολείο: Όραμα, δράσεις, προοπτικές».

Το Συμπόσιο είναι υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων και θα συζητηθούν σε αυτό οι συνέργειες που μπορεί να γίνουν ανάμεσα στην εκπαίδευση, φορείς και άλλες δομές, ώστε να προωθηθεί η ιδέα του Αειφόρου Σχολείου στη χώρα μας. Εμπειρογνώμονες από τη Μεγάλη Βρετανία και την Κύπρο θα καταθέσουν επίσης την εμπειρία από τις χώρες τους σχετικά με το θέμα.

Το Συμπόσιο θα ξεκινήσει στο Ίδρυμα Ευγενίδου την Παρασκευή 6 Νοεμβρίου (15.30-21.00) και θα ολοκληρωθεί στο 6ο ΓΕΛ Καλλιθέας (Σωκράτους 222, Καλλιθέα, πίσω από το ΩΝΑΣΕΙΟ) το Σάββατο 7 Νοεμβρίου (09.00-14.30).

Όσοι επιθυμούν να λάβουν μέρος στο συμπόσιο και ειδικότερα στα βιωματικά εργαστήρια καλούνται να υποβάλουν αίτηση στο: https://docs.google.com/forms/d/1iSW_mBKAXt1aU4cX9Mu_ApFX298lj5ANnp82npk0MYw/vi ewform το αργότερο μέχρι 2/11/2015.

Οι συμμετέχοντες στα εργαστήρια θα ενημερωθούν με προσωπικό e-mail .
Για αναλυτικές πληροφορίες
Δείτε εδώ το πρόγραμμα του Συμποσίου
Δείτε εδώ την πρόσκληση
Η συμμετοχή είναι ΔΩΡΕΑΝ

“Τώρα”, είπε ο καθηγητής, “θέλω να φανταστείτε ότι το βάζο είναι σαν τη ζωή σας. Τα μπαλάκια του τένις αντιπροσωπεύουν τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωής σας, πράγματα που ακόμα κι αν όλα χαθούν, είναι ικανά να γεμίσουν τη ζωή σας. Τα χαλίκια αντιπροσωπεύουν πράγματα λιγότερο σημαντικά και η άμμος τα ακόμα μικρότερης σημασίας. Αν γεμίσετε το βάζο πρώτα με άμμο, δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλετε τα χαλίκια και τα μπαλάκια του τένις. Το ίδιο ισχύει και για τη ζωή σας. Αν ξοδέψετε το χρόνο και την ενέργειά σας σε μικρά πράγματα, δεν θα αφήσετε χώρο και δεν θα έχετε χρόνο και δύναμη για τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα. Φροντίστε για τα μπαλάκια του τένις πρώτα, μετά για τα χαλικάκια και στο τέλος για την άμμο”.

Η έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου βρήκε την Ελλάδα κάτω από το καθεστώς την στυγνής μεταξικής δικτατορίας.

Τα πολιτικά κόμματα ήταν εκτός νόμου, τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι λαϊκές ελευθερίες ανύπαρκτα.

Η φύση του ίδιου του καθεστώτος παρέπεμπε σε ένα φασιστικό κακέκτυπο, καθώς η δικτατορία του Μεταξά δεν προήλθε από τα κάτω -ως απόρροια της δράσης ενός μαζικού φασιστικού κινήματος- αλλά επιβλήθηκε από τα πάνω.

Ετσι το καθεστώς επιχείρησε εκ των υστέρων να αποκτήσει τη μαζικότητα και την οργάνωση που ουδέποτε είχε εκ των προτέρων.

Κρατικοποίησε τα συνδικάτα, δημιούργησε ενιαία οργάνωση νεολαίας με υποχρεωτική συμμετοχή και με στρατιωτικό τρόπο συγκρότησης και λειτουργίας, εφάρμοσε παντού τη λογοκρισία, ώθησε στο έπακρο τη δράση των δυνάμεων καταστολής, διάνθισε την παρουσία του με εκδηλώσεις-οπερέτες και φυσικά έδωσε άπλετο χώρο στη φασιστική προπαγάνδα.

Γενικά επιχείρησε τη βίαιη ομογενοποίηση της ελληνικής κοινωνίας στο όνομα του εθνικισμού και του τρίτου ελληνικού πολιτισμού.

Παρ’ όλα αυτά, ο ηγέτης του Ιωάννης Μεταξάς είπε «Οχι» στο ιταλικό τελεσίγραφο τα χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940.

«Είπε το ΟΧΙ ο μόνος Ελληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ», είχε σημειώσει με σκωπτικό τρόπο ο παλιός κεντρώος πολιτικός Γεώργιος Καφαντάρης (1).

Ο Μεταξάς είπε «Οχι» γιατί δεν μπορούσε να πει «Ναι». Το είχε άλλωστε παραδεχτεί ο ίδιος.

Δύο ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου, στις 30 Οκτωβρίου 1940, ο δικτάτορας εξήγησε στους ιδιοκτήτες και στους αρχισυντάκτες του αθηναϊκού Τύπου ότι αν δεχόταν το ιταλικό τελεσίγραφο, η Ιταλία και η Βουλγαρία θα έκοβαν τα χέρια της Ελλάδας – καταλαμβάνοντας η πρώτη τουλάχιστον την Ηπειρο και η δεύτερη τουλάχιστον τη Θράκη – η Αγγλία θα της έκοβε τα πόδια καταλαμβάνοντας την Κρήτη και τα νησιά και η κυβέρνησή του θα απομονωνόταν πλήρως από τον ελληνικό λαό (2).

Ο δικτάτορας και το καθεστώς του γνώριζαν πολύ καλά πως μόνο τυπικά ταυτιζόταν με τις λαϊκές διαθέσεις το δικό τους «Οχι» στο ιταλικό τελεσίγραφο.

«Με ανησυχεί η υπεραισιόδοξος Κοινή Γνώμη», έγραφε ο Μεταξάς στο Ημερολόγιό του μία ημέρα μετά την κήρυξη του πολέμου (3).

Οχι μόνο τον ανησυχούσαν οι διαθέσεις του λαού αλλά και του προκαλούσαν τρόμο. Γι’ αυτό και έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποφύγει τη λαϊκή αυτοοργάνωση.

Ετσι, ο υφυπουργός Ασφαλείας του καθεστώτος, Κ. Μανιαδάκης, στις 31 Οκτωβρίου του 1940 δημοσίευε διάταγμα στον Τύπο με το οποίο απαγόρευε τη συγκρότηση εθελοντικών αντιστασιακών σωμάτων από τον λαό.

«Επειδή εσημειώθη -έλεγε το διάταγμα- κίνησις διαφόρων εθνικοφρόνων πολιτών προς οργάνωσιν εθελοντικών σωμάτων, ανακοινούται, ότι, κατ’ απόφασιν της κυβερνήσεως, πάσα τοιαύτη κίνησις ή οργάνωσις απαγορεύεται. Αι κατά τόπους αστυνομικαί αρχαί διετάχθησαν να επιβλέπουν εις την εφαρμογήν της παρούσης» (4).

Ο τρόμος του καθεστώτος απέναντι στις λαϊκές διαθέσεις είχε και άλλες διαστάσεις.

Επειδή το καθεστώς της Ιταλίας του Μουσολίνι ήταν φασιστικό, η μεταξική δικτατορία αντιλαμβανόταν τον κίνδυνο, γι’ αυτήν, της ενίσχυσης του αντιφασιστικού φρονήματος μέσα στον λαό.

Για τον λόγο αυτό έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να καταπνίξει εν τη γενέσει της μια τέτοια εξέλιξη.

Η μαρτυρία του Κ. Βάρναλη, που τότε έγραφε στην εφημερίδα «Πρωία», είναι χαρακτηριστική:

Τότες  κ’ εμείς οι αριστεροί δημοσιογράφοι και διανοούμενοι πήραμε στα σοβαρά (όπως κι ο λαός) τον πόλεμο κατά των “βαρβάρων επιδρομέων”. Και γράφαμε πύρινα άρθρα εναντίον τους – εναντίον του “φασισμού”. Μα το είπαμε: ο δικός μας ο φασισμός, τέκνο και ομοίωμα του ιταλικού και του γερμανικού, δεν του καλάρεσε να βρίζουμε το “σύστημα”.

Κι ένα βράδυ (χειμώνας ήτανε) μας μαζέψανε στη Γενική Ασφάλεια τους ξεροκέφαλους αριστερούς που χαλούσαμε τη “δουλειά”. Ητανε (όσο θυμάμαι) ο Καρβούνης, ο Κορδάτος, ο Κορνάρος, ο Πανσέληνος, ο Μέξης, ο Σπ. Θεοδωρόπουλος. Και ξαφνικά για λίγες ώρες μονάχα μας φέρανε ωραίον, κομψόν και γόητα, με ύφος “υπεράνω όλων” μας, τον κ. Καραγάτση. Μα ώς το βράδυ τον αφήσανε.

Το άλλο βράδυ μας ξαναπήγανε στη Διεύθυνση της Γεν. Ασφαλείας, όπου μας παρουσιάσανε στον κ. Παξινό. Εκεί πήραμε το “πρώτο βάπτισμά” μας στο νόημα του “αλβανικού έπους”.

Ο κ. Διευθυντής, κοφτά και μελετημένα μας είπε να μην κάνουμε τον έξυπνο στα άρθρα μας βρίζοντας το φασισμό (έτσι βρίζαμε έμμεσα και την 4η Αυγούστου. Και σ’ αυτή την άποψη δεν είχε άδικο ο κ. Διευθυντής) και πως δεν φταίει καθόλου ο φασισμός για τον πόλεμο.

Με άλλα λόγια, εννοούσε πως έφταιγε ο ιταλικός λαός που μας μισούσε ή που είχε καταχτητικές βλέψεις, λες κ’ οι λαοί αισθάνονται ή ενεργούνε μοναχοί τους κ’ είναι υπεύθυνοι αυτοί για ό,τι αγαπούνε ή μισούνε και για ό,τι κάνουνε -όπως τα ομαδικά εγκλήματα εναντίον των αμάχων. Κι αφού μας ενουθέτησε και μας έκανε προσεχτικούς για το μέλλον μας άφησε “λεύτερους”, δηλ. μας “εδέσμευσε” τη σκέψη και τη γλώσσα (5).

Παρά το ασφυκτικό πλαίσιο της δικτατορίας, ο ελληνικός λαός είπε το δικό του ΟΧΙ σε όλους τους τόνους και με όλους τους τρόπους.

Στο μέτωπο αλλά και στα μετόπισθεν, στην καθημερινή ζωή του, όπου μικροί και μεγάλοι, παιδιά και ενήλικες εξέφρασαν όπως μπορούσαν τη θέλησή τους για τη νίκη, για να μην υποδουλωθεί η χώρα στον ιταλικό φασισμό.

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο πως χωρίς τον λαϊκό ξεσηκωμό του ΟΧΙ η εθνική αντίσταση κατά της τριπλής φασιστικής κατοχής που ακολούθησε δεν θα ήταν όπως τη γνωρίζουμε.

1. Φοίβου Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909-1940», εκδόσεις Κ. Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 344
2. Ιωάννου Μεταξά: «Ημερολόγιο», εκδόσεις Γκοβόστη, τόμος Δ’, σελ. 522- 524
3. Ιωάννου Μεταξά, στο ίδιο, σελ. 520
4. Εφημερίδες 31/10/1940
5. Κ. Βάρναλη: «Η βουβή επέτειος-Γιορτή και λαός», «Ρίζος της Δευτέρας», 27/10/1947

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Συγχώρεση σημαίνει “δίνω στον εαυτό μου το δικαίωμα να ζήσει χωρίς πόνο”. “Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. “Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν” (Μαχάτμα Γκάντι).
Αναμφίβολα οι διαπροσωπικές μας σχέσεις μας επιφυλάσσουν αρκετά συχνά αδικία, πόνο, απογοήτευση και γενικότερα συναισθήματα που μας οδηγούν στο θυμό, στο μίσος, στην εκδίκηση και βυθίζουν τη ζωή μας στο «σκοτάδι.

Το αντίδοτο όμως για όλα αυτά τα «οξέα  συναισθήματα βρίσκεται στη δύναμη της συγχώρεσης, που αποτελεί μια πράξη μεγίστης ψυχικής δύναμης και δείγμα σοφίας και σύνεσης, αφού είναι η απόφαση για ένα καλύτερο αύριο, που το ίδιο το άτομο πρέπει να πάρει. Αλλωστε, όλες οι φιλοσοφίες και όλες οι θρησκείες κηρύσσουν ότι η συγχώρεση είναι μια σημαντική αρετή του ατόμου.

Η διαδικασία της συγχώρεσης χρειάζεται χρόνο και μεγάλη προσπάθεια. Είναι μια διεργασία αυτογνωσίας που μας απελευθερώνει από το παρελθόν, μας καθιστά ώριμους, δυνατούς, υπεύθυνους και δημιουργικούς. Απαιτείται, αναμφίβολα, μεγάλη προσπάθεια και μεγαλείο ψυχής για να καταφέρουμε να συγχωρέσουμε κάποιον  που μας έχει πληγώσει ανεπανόρθωτα και, ίσως, μεγαλύτερη ακόμα προσπάθεια να συγχωρέσουμε τον ίδιο  τον εαυτό μας και να αναλογιστούμε το δικό μας μερίδιο ευθύνης στις λανθασμένες μας επιλογές.

Η συγχώρεση είναι μια προσωπική μας υπόθεση, είναι μια μεγαλειώδης πράξη πνευματικής ανωτερότητας και προσωπικού σθένους. Δεν έχει να κάνει με αυτόν που μας «πόνεσε» αλλά με τη δική μας ανάγκη να απαλλαγούμε από το φορτίο που μας βαραίνει και να ξαναβρούμε την εσωτερική μας γαλήνη, την εσωτερική μας λύτρωση, Διότι η συγχώρεση έχει λυτρωτική–θεραπευτική δύναμη, αφού μέσα από αυτήν παύουμε να είμαστε «δέσμιοι» του μίσους, του θυμού και της εκδίκησης και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να έχει διαρκή έλεγχο στη ζωή μας, «δηλητηριάζοντας» τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες, τα χρόνια μας.

Η συγχώρεση δεν είναι απαραίτητα μια κατάσταση λήθης, αλλά «απελευθέρωση» από τα δεσμά του παρελθόντος και η αιτία να ατενίσουμε το μέλλον δημιουργικά, αφού το θυμωμένο άτομο δεν μένει πια καθηλωμένο στην αδικία που δέχτηκε και μπορεί να ασχοληθεί και με άλλους σημαντικούς τομείς της ζωής του. Επιπλέον, η επιθυμία για εκδίκηση φθείρει τη σωματική και ψυχική υγεία, αυξάνει το άγχος και πλήττει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, Είναι γενικώς αποδεκτό ότι πολλές ασθένειες εμφανίζονται στο σώμα μας εξαιτίας των άσχημων συναισθημάτων μας, της κακής ψυχολογίας και των λανθασμένων και δυσλειτουργικών μας πεποιθήσεων.

Από την άλλη πλευρά, και το να μην συγχωρούμε είναι, επίσης, δικαίωμά μας που όμως έχει και αυτό το κόστος του. Η επιλογή ανήκει στον καθένα μας. Ας  μην ξεχνάμε ότι συγχωρώντας τα λάθη των άλλων, διορθώνουμε αυτομάτως και τα δικά μας, ανακουφίζεται η καρδιά μας και επιτρέπουμε να επιστρέψει η αγάπη στη ζωή μας, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για τους άλλους. 

Ας  αντιμετωπίσουμε τα συναισθήματά μας με ειλικρίνεια, ας απελευθερώσουμε το θυμό μας, ας αρχίσουμε να συγχωρούμε και τότε η ευτυχία που θα νιώσουμε θα είναι ανυπέρβλητης αξίας.

Ας διδάξουμε στα παιδιά μας με τις πράξεις μας την αξία της συγχώρεσης, προσφέροντάς τους έτσι ποιότητα ζωής.

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τέλος, να θυμόμαστε:

«Το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς,θεϊκό» – Alexander Pope, Άγγλος ποιητής

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Είτε γιατί η άδεια μητρότητας τελειώνει και το παιδί ακόμη δεν θα πάει σχολείο, είτε γιατί το ζευγάρι θέλει να κάνει μια έξοδο…. είτε.. είτε… κάποιος χρειάζεται να κρατά το παιδί. Ποιος; Οι παππούδες ή μια “γυναίκα”; Οι γονείς καλούνται να αποφασίσουν κάτι πολύ κρίσιμο… και η συνήθης απάντηση είναι η γιαγιά ή οι παππούδες.

Τόσο για λόγους οικονομικούς και “παραδοσιακούς”, όσο και για λόγους εμπιστοσύνης, η επιλογή μιας “γυναίκας” να φυλά το παιδί απορρίπτεται σχεδόν αμέσως.

Ποιες όμως είναι οι συνέπειες αυτής της απόφασης; Πόσο κοστίζει;

Η σχέση παππούδων – εγγονιού είναι πολύτιμη, αναντικατάστατη και απαραίτητη. Τα χατίρια, οι χάρες, τα παραπάνω χάδια, οι σοκολάτες πριν το φαγητό, το “μυστικό” χαρτζιλίκι είνια πολύτιμα και καλοδεχούμενα. Αυτό, όμως, στην περίπτωση που οι παππούδες παραμένουν παππούδες και δεν γίνονται γονείς ή νταντάδες. Στην περίπτωση που αυτό δεν ισχύει, οι ρόλοι διαταράσσονται και οι σχέσεις δεν έχουν τις ισορροποίες που αντιστοιχούν να έχουν.

“Δουλεύεις τόσες ώρες, γιατί πρέπει να βγεις; Το παιδί δεν σε βλέπει ποτέ, σε έχει ανάγκη”, άκουσε μια νέα γυναίκα από τη μητέρα της, όταν εκείνη ήρθε στο σπίτι να κρατήσει το παιδί για να βγει με τον άντρα της.

“Τακτοποίησα λίγο τις ντουλάπες και τα συρτάρια μιας και ήμουν εδώ και το παιδί κοιμήθηκε. Να σε βοηθήσω κι εσένα λίγο…”, άκουσε μια άλλη γυναίκα όταν ήρθε στο σπίτι η μητέρα της για να δει τον εγγονό της κι εκείνη βγήκε να κάνει κάτι δουλειές.

“Ο άντρας σου γιατί δεν ήρθε ακόμη; Στις τρεις δεν σχολάει; Κάτι θα του έτυχε φαίνεται”, άκουσε μια άλλη….. και οι ιστορίες συνεχίζονται.

Τι γίνεται, λοιπόν, στην πραγματικότητα; Η μοναδική σχέση παππού/γιαγιάς – εγγονιού μετατρέπονται σε ελεγκτική σχέση ενήλικου παιδιού – γονιού. Και το καλό που θα μπορούσαν τα παιδιά πραγματικά να κερδίσουν από τους παππούδες, χάνεται. Γίνονται οι μεσόζοντες. Γίνονται το άλλοθι της επίσκεψης ή της κριτικής. Το καλό που θα μπορούσαν να μοιραστούν με τους δικούς τους γονείς για τη ζωή τους και τις εμπειρίες τους.. χάνεται. Στη θέση αυτών των καλών μπαίνουν παιχνίδια εξουσίας, ελέγχου, ενοχοποίηση της χαράς και της εξόδου, ακύρωση του ρόλου του γονιού, ακόμη και φθορά στην ερωτικότητα του ζευγαριού.

Αν οι γονείς κρατούν το παιδί, όταν βγαίνεις με τον/σύζυγό σου, αυτό σημαίνει ότι ξέρουν πότε βγαίνεις – πού πηγαίνεις – τι ώρα γυρίζεις – αν πέρασες καλά. Κι αν μείνει ένα βράδυ στους παππούδες, ξέρει και πότε έχετε το “πεδίον ελεύθερο”. Αν κάνει δουλειές στο σπίτι, θα ξέρει τι μαγειρεύεις και κάθε πότε, τι ρούχα έχεις και τι εσώρουχα φοράς – αφού θα απλώνει, αν παραγγέλνεις απ’ έξω φαγητό…. Όλα αυτά δεν αντιστοιχούν στη σχέση ούτε γονέα – παιδιού, ούτε παππού – εγγονιού. Και η φύλαξη του παιδιού γίνεται απλώς η αφορμή για περαιτέρω έλεγχο και κριτική. Κι αν αρνηθείς την “προσφορά” του, κατηγορείσαι για αχαριστία και εγκατάλειψη του γονιού σου. Αν τη δεχτείς, χρειάζεται να ανέχεσαι και να ενοχοποιείσαι που θα επιλέξεις να βγεις, που δεν προσέχεις αρκετά το παιδί, που δεν μαγειρεύεις τόσο συχνά, που δεν σιδερώνεις όλα τα ρούχα, που πηγαίνεις γυμναστήριο, που θέλεις να συναντήσεις φίλους για ένα καφέ, που δεν κάνεις παρατηρήσεις στον άντρα/ γυναίκα σου όταν αργεί….

Όλα αυτά καταστρέφουν τη σχέση που μπορούν να έχουν οι παππούδες με τα εγγόνια τους. Είναι πια σαν να μην αφορά τη σχέση τους, αλλά κάτι άλλο.. βαθύτερο. Όλα αυτά δεν επιτρέπουν διαφοροποίηση, γιατί το διαφορετικό που θα επιλέξει το ζευγάρι για το μεταξύ τους ή για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του θα κατηγορηθεί με άμεσο ή έμμεσο τρόπο και να ενοχοποιηθεί (“εμείς τότε… δεν….!”). Οι σχέσεις των ανθρώπων αξίζουν και δικαιούνται πολλά περισσότερα από την υποχρέωση και την ενοχοποίηση!

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η διάκριση ανάμεσα στο έχει και το είναι δεν είναι και τόσο ξεκάθαρη για την κοινή λογική. Το έχει φαίνεται να είναι μια φυσιολογική λειτουργία της ζωής μας: για να ζήσουμε πρέπει να έχουμε πράγματα. Ακόμα περισσότερο, πρέπει να έχουμε πράγματα για να μπορούμε να τα απολαμβάνουμε. Σ’ ένα πολιτισμό όπου ό ύψιστος σκοπός είναι η κατοχή θα έλεγε κανείς ότι η βαθύτερη σημασία του είναι , είναι το έχει. Και όταν κάποιος δεν έχει τίποτα δεν είναι τίποτα.

Τα εμπειρικά ανθρωπολογικά και ψυχαναλυτικά δεδομένα δείχνουν ότι το έχει και το είναι αποτελούν τους δύο βασικούς τρόπους εμπειρίας, και οι αντίστοιχες δυνάμεις τους καθορίζουν τις διαφορές ανάμεσα στους χαρακτήρες των ατόμων καθώς και τους διάφορους τύπους του κοινωνικού χαρακτήρα.

Τους τελευταίους αιώνες στις δυτικές γλώσσες άρχισε να γίνεται φανερή μια κάποια αλλαγή στην έμφαση που δίνουν στο έχει και στο είναι, καθώς η τάση της υποκατάστασης των ρημάτων με ουσιαστικά έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις. Το ουσιαστικό είναι η ακριβής έκφραση για ένα πράγμα. Ενώ για μια ενέργεια είναι το ρήμα. Παρόλα αυτά όλο και πιο συχνά μια ενέργεια εκφράζεται με τύπους του έχω.

Για παράδειγμα: «Γιατρέ έχω ένα πρόβλημα. Έχω αϋπνία. Αν και έχω ένα όμορφο σπίτι, χαριτωμένα παιδιά και ευτυχισμένο γάμο, έχω πολλές στεναχώριες». Πριν από μερικές δεκαετίες αντί ο άρρωστος να πει «έχω πρόβλημα», πιθανόν να έλεγε «είμαι στεναχωρημένος», αντί «έχω αϋπνία», «δεν μπορώ να κοιμηθώ», και αντί «έχω ένα ευτυχισμένο γάμο», «είμαι ευτυχισμένος στον γάμο μου».

Το σύγχρονο γλωσσικό ύφος δείχνει τον ψηλό βαθμό αλλοτρίωσης που επικρατεί. Το εγώ της εμπειρίας αντικαθίσταται με το αυτό της κτήσης.

Το έχω είναι μια απατηλή έννοια. Αυτοί που πιστεύουν ότι η κατοχή είναι η πιο φυσική ιδιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης θα εκπλαγούν αν μάθουν ότι πολλές γλώσσες δεν έχουν λέξη για το έχω. Στα εβραϊκά για παράδειγμα το έχω εκφράζεται με την φράση «είναι για εμένα». Είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε ότι κατά την εξέλιξη πολλών γλωσσών η φράση «είναι δικό μου» αντικαταστάθηκε πολύ αργότερα από το ρήμα έχω. Το γεγονός αυτό υπονοεί ότι το ρήμα έχω εξελίχτηκε παράλληλα με την ανάπτυξη της ατομικής ιδιοκτησίας και είναι ανύπαρκτο σε κοινωνίες όπου κυριαρχεί η λειτουργική ιδιοκτησία, δηλαδή η κτήση πραγμάτων για συγκεκριμένη χρήση. Όταν το έχει καθορίζει τον τρόπο ύπαρξης μου η σχέση μου με τον υπόλοιπο κόσμο είναι κτητική.

Το είμαι στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες εκφράζεται με την ρίζα του es που σημαίνει υπάρχω. Το είμαι δηλώνει την πραγματικότητα της ύπαρξης αυτού που είναι. Όταν λέμε ότι κάποιος ή κάτι είναι αναφερόμαστε στην ουσία του ανθρώπου ή του πράγματος και όχι στην εμφάνιση του.

Όταν χρησιμοποιώ τα ρήματα είμαι ή έχω, αναφέρομαι σε δυο βασικούς τρόπους ύπαρξης σε δυο διαφορετικές στάσεις απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μου και τον κόσμο. Η διαφορά είναι ανάμεσα σε μια κοινωνία, που το ενδιαφέρον της συγκεντρώνεται στους ανθρώπους, και σε μια άλλη που το ενδιαφέρον της συγκεντρώνεται στα πράγματα.

  ~ Άπόσπασμα απο το βιβλίο του Έριχ Φρόμ “Να Έχεις ή να Είσαι;”

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Τι συμβαίνει στα παιδιά που δεν είναι ελεύθερα να λειτουργήσουν όπως θέλουν.

Αποφάσισα να γράψω για τις συνέπειες της υπερπροστασίας, όταν την προηγούμενη εβδομάδα ήμουνα στο πάρκο όπου δυο μητέρες μεγάλων παιδιών, περίπου 6-7 χρονών, κάνανε τα παιδιά τους κούνια στις μωρουδιακές κούνιες, και δεν τα αφήνανε να σκαρφαλώσουνε τα σχοινιά για να κάνουνε τσουλήθρα.

Το πρώτο συναίσθημα ήτανε αγανάκτηση για τα παιδιά αυτά που δεν ήτανε ελεύθερα να παίξουνε και να τρέξουνε όπως αυτά θα θέλανε. Σκέφτηκα μετά, πόσο σύνηθες είναι αυτό στη χώρα μας, πόσο συχνά ακούμε γονείς να φωνάζουνε, “μην τρέχεις θα χτυπήσεις”, “μη σκαρφαλώσεις θα πέσεις”, “πρόσεχε είναι επικίνδυνο”…..

Και πόσο πιο σπάνια ακούς ένα γονιό να παρακινεί το παιδί του να τολμήσει να κάνει καινούργια πράγματα, να του πει “μην φοβάσαι, προσπάθησε θα τα καταφέρεις”!

Άραγε, σκέφτομαι, ξέρουνε οι υπερπροστατευτικοί γονείς τις συνέπειες της συμπεριφοράς τους στο παιδί? Θέλω να πιστεύω πως όχι. Θέλω να πιστέψω πως αν ξέρανε πως το παιδί τους θα μεγαλώσει με φοβίες, με χαμηλή αυτοπεποίθηση και πως θα γίνει ένας άβουλος ενήλικας, θα αλλάζανε την γονική τους συμπεριφορά.

Οι υπερπροστατευτικοί γονείς γενικά θέλουνε και επιθυμούν αν γίνεται, το παιδί τους να μη βιώσει στενοχώρια, δυστυχία, πόνο, απόρριψη, αρνητικές εμπειρίες, γενικά αρνητικά συναισθήματα, αποτυχία και απογοήτευση. Οι ίδιοι θεωρούν πως με αυτόν το τρόπο προστατεύουν το παιδί τους.

Δεν αντιλαμβάνονται πως ακριβώς την ίδια στιγμή, του στερούν τις βασικές δεξιότητες που χρειάζεται να μάθει, και τόσο έχει ανάγκη, ώστε να δημιουργήσει μια υγιή προσωπικότητα και να μπορεί να αντιμετωπίζει τα προβλήματα στη ζωή του. Λέγοντας στο παιδί συνέχεια όχι, ή απαγορεύοντας καινούργια πράγματα, ή δραστηριότητες της ηλικίας του, όπως, π.χ. να μάθει ποδήλατο με 2 ρόδες, ασυνείδητα περνάνε μήνυμα πως “ο κόσμος δεν είναι ασφαλής και θα πρέπει πάντα να φοβάσαι”, και “δεν σε εμπιστεύομαι, διότι δεν είσαι ικανός να τα καταφέρεις”.

Το παιδί λοιπόν μεγαλώνει με τέτοιο τρόπο που θα φοβάται πάντα να παίρνει ρίσκα και αποφάσεις, και θα νιώθει ανίκανο να αντεπεξέλθει μόνο του στη ζωή. Δεν θα μπορέσει ποτέ να μάθει και να αναγνωρίσει τις πραγματικές του δυνατότητες.

Άλλα χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά των υπερπροστατευτικών γονιών, είναι, να παίρνουνε αποφάσεις, που θα έπρεπε να παίρνουνε τα ίδια τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία τους, π.χ. να τους διαλέγουν τα ρούχα τους. Να λύνουν τα προβλήματα των παιδιών τους ή να παρεμβαίνουν συνεχώς στη ζωή τους.

Να μιλάνε και να τσακώνονται συνεχώς με τους δασκάλους, ή τους προπονητές κτλ…ώστε τα παιδιά τους να έχουνε ειδική μεταχείριση. Να επιτίθονται αμέσως σε όποιον τολμήσει να κριτικάρει το παιδί τους. ‘Άλλα πολύ συνηθισμένα χαρακτηριστικά τους, να απαιτούνε από το παιδί να φέρεται όμορφα και σωστά, “σαν κυρία”, στην παρουσία ενηλίκων.

Να αντιδρούν υπερβολικά κάθε φορά που το παιδί  πέσει,  και ας μην χτυπήσει, να τρέχουνε να το παρηγορήσουνε. Να έχουνε πολύ αυστηρούς κανόνες όσο αναφορά την καθαριότητα, π.χ. να μην επιτρέπουνε στο παιδί να παίξει και να λερωθεί. Να έχουνε επίσης, πολύ αυστηρούς κανόνες στον τρόπο που μεγαλώνει, και αυστηρές τιμωρίες.

Το αποτέλεσμα λοιπόν είναι πως τα παιδιά αυτά μεγαλώνοντας δεν αντέχουνε τις στρεσογόνες καταστάσεις, και δεν ξέρουνε πως να τις χειριστούνε ή πως να ανταπεξέλθουνε σε αυτές. Δεν αντέχουνε επίσης καινούργιες καταστάσεις ή αλλαγές στη ζωή τους. Μπορεί επίσης να μεγαλώσουνε και να αντιδράνε πολύ άσχημα σε οποιαδήποτε μορφή εντολής από οποιονδήποτε. Να μην συμμορφώνονται ούτε στο σχολείο ούτε στη δουλειά τους. Να μην αντέχουνε καμία είδους πίεσης. Αυτό δημιουργεί πολύ σοβαρά προβλήματα, στο παιδί που θα γίνει έφηβος και μετά θα ενηλικιωθεί, όπως μεγάλο θυμό και κατάθλιψη, υπερβολική εξάρτηση, διαταραχές πρόσληψης τροφής, χαμηλή αυτοπεποίθηση, διαταραχή πανικού, και συναισθηματική απόσυρση.

Έχοντας στο νου όλα τα παραπάνω, οι υπερπροστατευτικοί γονείς χρειάζεται να γίνουνε πολύ πιο ελαστικοί στον τρόπο τους και στις αντιδράσεις τους, ώστε το παιδί τους να μεγαλώσει όσο πιο φυσιολογικά γίνεται, σε έναν ενήλικα που δεν φοβάται να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του, και θα είναι ικανός να ανταπεξέλθει στις αντίξοες συνθήκες της καθημερινότητας του.

Ο γονικός ρόλος, είναι πολύ δύσκολος από μόνος του, χωρίς κανείς να προσθέτει επιπλέον άγχος για κάθε ανάγκη που έχει ένα παιδί. Άγχος που τελικά μεταδίδεται στο παιδί και γίνεται μέρος της προσωπικότητας του. Γίνεται ένα φοβικό παιδί.

Να είστε προσεκτικοί, να παρατηρείτε το παιδί με ηρεμία, και να έχετε λογικές απαιτήσεις.
Από την Σοφία Αντύπα – Ψυχολόγο 
ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Πόσες οθόνες υπάρχουν στη ζωή μας; Η τηλεόραση, ο υπολογιστής, το κινητό; Πόσες ώρες περνάμε πίσω από αυτές τις οθόνες; Πόσες από αυτές τις ώρες είναι δημιουργικές, μάς προσφέρουν νέες γνώσεις και ερεθίσματα, μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους;

Πώς αισθανόμαστε όταν – επιτέλους –  ξεκολλήσουμε από αυτές τις οθόνες; Συνήθως έχουμε αδειάσει. Υπάρχει ένα αίσθημα κενότητας μέσα μας. Δεν έχουμε αντλήσει τίποτα το ουσιαστικό ∙ αντιθέτως, έχουμε σπαταλήσει όλη μας την ενέργεια και πλέον δεν υπάρχει διάθεση για τίποτα καινούριο.

Στις οθόνες αυτές, διαδραματίζονται οι – ψεύτικες συνήθως – ζωές των άλλων. Οι διαφημίσεις, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, οι σειρές, οι εκπομπές, τα μέσα μαζικής «επικοινωνίας» παρουσιάζουν τις εξιδανικευμένες ζωές των άλλων. Ονειρικές διακοπές, πεντακάθαρα, υπερπολυτελή σπίτια, ιδανικές σχέσεις, αγαπημένες οικογένειες, χαμόγελα και όλα αυτά εξαφανίζονται μόλις σβήσουν τα φλας και οι κάμερες.

Βγαίνουμε για να συναντήσουμε φίλους και κατά το μεγαλύτερο μέρος της συνάντησης είμαστε κολλημένοι στην οθόνη του κινητού – μήπως χάσουμε τις εξελίξεις!

Περνάμε τη ζωή μας παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων. Και η δική μας ζωή πού βρίσκεται; Υπάρχει, συνεχίζεται ή βιώνεται παθητικά; Εξελίσσεται ή θα παραμείνουμε απλοί θεατές ακόμα και της δικής μας ζωής; Έχουμε γίνει παθητικοί δέκτες των αλλαγών, των εξελίξεων, των καταστάσεων. Δεχόμαστε ό,τι συμβαίνει χωρίς αντίδραση, χωρίς αμφισβήτηση. Τι μας συμβαίνει; Ποια είναι η πραγματική δύναμη που έχουν αυτά τα μέσα τεχνολογίας;

Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν αποφασίσει να κλείσουν δια παντός αυτές τις οθόνες και να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Οι ζωές των άλλων δεν θα μας αλλάξουν, δεν θα μας εξελίξουν, δεν θα μας προσφέρουν αγάπη, αλληλεπίδραση, γέλιο, ευτυχία.

Ας αποφασίσουμε να σβήσουμε τις οθόνες, να σηκωθούμε από τον καναπέ, να δημιουργήσουμε ενεργά τη ζωή μας. Ας μην αφήσουμε άλλο λεπτό να περάσει με ανούσιες παρακολουθήσεις οθονών.

Νίκη Λιώτη, Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr

Δυστυχώς, δεν είναι όλα τα συναισθήματα ίδια και ίσα. 

Το περισσότερο κοινά αποδεκτό συναίσθημα, η χαρά, είναι ένα σημάδι αυτοπεποίθησης, ασφάλειας και επιτυχίας. Ακόμα κι αν πρέπει να το προσποιηθείς σαν συναίσθημα, ξέρουμε πως το να βγάζεις προς τα έξω την εικόνα του ευτυχισμένου, είναι ένας τρόπος για να κερδίσεις ανθρώπους και φίλους.

Η λύπη από την άλλη, είναι μια κατηγορία από μόνη της. Μοιάζει να συνδέεται με την αποξένωση και όταν εκφράζεται απόλυτα, γίνεται μέχρι και κατακριτέα. Οι εκφράσεις λύπης, είναι σημάδι αδυναμίας και ανασφάλειας. Είναι άδικο για την κουλτούρα μας να τοποθετεί την λύπη σε τόσο στενά όρια. Είναι καταστροφικό, ανθυγιεινό και άδικο για την ζωή ενός ανθρώπου. Οι άνθρωποι που δεν διστάζουν να εκφράσουν την λύπη τους στην πραγματικότητα, είναι πολύ πιο υγιείς και πολύ πιο δυνατοί από αυτούς που την καταπιέζουν.

Δεν φοβούνται τα συναισθήματά τους

Αν πλημμυρίζατε από ευτυχία, θα κρύβατε το χαμόγελό σας;
Αν βλέπατε ένα τραυματισμένο ζώο στην άκρη του δρόμου δεν θα μορφάζατε;
Αν είχατε μια πραγματικά κακή μέρα στην δουλειά και ο άνεργος συγκάτοικός σας έπινε την τελευταία παγωμένη σας μπύρα που επιθυμούσατε όλη μέρα, δεν θα τσαντιζόσασταν;

Οπότε, γιατί όταν είσαι στεναχωρημένος να μην κλάψεις; Γιατί να μη δώσεις το δικαίωμα στον εαυτό σου να εκφράσει λύπη και στεναχώρια;

Οι άνθρωποι που αγνοούν την λύπη, κοροϊδεύουν τον εαυτό τους και τον εμποδίζουν να εκφράσει τα ουσιαστικά τους συναισθήματα. Η λύπη ή το κλάμα, δεν είναι σημάδι αδυναμίας, είναι σημάδι ότι είσαι απλά ένας άνθρωπος και έχεις συναισθήματα που τα εκφράζεις κι ας σου έχουν μάθει πως δεν θα έπρεπε να το κάνεις δημόσια.

Καταλαβαίνουν τις θεραπευτικές ιδιότητες των δακρύων

Οι δακρυγόνοι αδένες, με τα δάκρυα, βγάζουν από μέσα τους το άγχος, την θλίψη, το πένθος, την αναστάτωση που υπάρχει στο μυαλό και στο σώμα. Είναι η ψυχή που καθαρίζει, είναι το μυαλό που ανασυντάσσεται. Οι θεραπευτικές ιδιότητες των δακρύων, δεν περιορίζονται στα δάκρυα θλίψης ούτε στα δάκρυα χαράς.

Είναι σε κάθε περίπτωση, όμως, έκφραση συναισθήματος γιατί έχεις να κάνεις με ακραία συναισθήματα. Και επιτρέποντας σε αυτά τα ακραία συναισθήματα να μείνουν και να καταπιεστούν μέσα σου, βάζεις την ψυχική και σωματική σου υγεία σε κίνδυνο. Πέραν την έκφρασης συναισθήματος και ανακούφισης του άγχους, τα δάκρυα, έχουν επιστημονικά αποδειχτεί ωφέλιμα γιατί απελευθερώνουν τοξίνες και βοηθούν στην καλή όραση καθώς σκοτώνουν 90-95% των βακτηρίων μέσα στα πρώτα 5-10 λεπτά.

Ξέρουν πόσο θεραπευτικό μπορεί να είναι το κλάμα

Πρόσφατες μελέτες ψυχολογίας, έχουν αποδείξει πως το κλάμα οδηγεί τον οργανισμό να εκκρίνει ενδορφίνες, τις ορμόνες ευεξίας και ευτυχίας που λειτουργούν και σαν φυσικά παυσίπονα. Το κλάμα, επίσης, μειώνει και ελέγχει τα επίπεδα μαγγανίου, που σε υψηλές ποσότητες, κάνει το μυαλό και το σώμα ευερέθιστο. Ακόμα κι αν το πρόβλημα παραμείνει όσο θα έχεις κλάψει γι’ αυτό, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως το κλάμα θα σε έχει βοηθήσει να εκφράσεις όλα τα αρνητικά συναισθήματα που είχες. Και επιτρέπει πια να σκεφτείς καθαρότερα για το πρόβλημα.

Δεν ενδιαφέρονται για τους ρόλους του φύλου και τις κοινωνικές απαιτήσεις

Το κλάμα είναι εξίσου «κατακριτέο» και για τα δυο φύλα. Αν κλαίει εκείνη, είναι επειδή είναι ασταθής, ανώριμη, υπερβολική και θέλει να τραβήξει την προσοχή πάνω της. Αν κλαίει εκείνος, είναι δειλός, κότα ή όχι αρκετά αρρενωπός. Όλες αυτές οι γενικεύσεις οδηγούν και τα δυο φύλα να καταπιέζουν βαθιά μέσα τους τις εκφράσεις θλίψης και πόνου. Αν και είναι μια άνιση μάχη που μπορεί να κερδηθεί βήμα βήμα, δουλεύουμε ακούραστα να σπάσουμε αυτά τα κοινωνικά κατεστημένα και να μπορούν να εκφράζονται όλοι ελεύθερα. Αυτοί που επιτρέπουν στους εαυτούς τους να εκφράζονται ελεύθερα την λύπη τους δημοσίως, δεν είναι απλά γενναίοι αλλά αντιστέκονται για να δημιουργήσουν μια υγιέστερη κοινωνία.

Προκαλούν και τους άλλους να μην ξεφεύγουν από τα αισθήματά τους

Μου αρέσει να κλαίω. Ή έστω, δεν λέω στον εαυτό μου να μην νιώθει λύπη. Όλοι παλεύουμε να ξεπεράσουμε κάποιον δαίμονα που μας καταπιέζει και μας διαλύει. Όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει τον πόνο, ενθαρρύνεις και τους άλλους, είτε τους ξέρεις είτε όχι, να αλληλεπιδράσουν με τον πόνο σου. Το να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος στην σκέψη και στο συναίσθημα ή ακόμα κι αν αντιδράς με συγκεκριμένο τρόπο είναι συναισθηματικά απελευθερωτικό και πολλές φορές σώζει.

Αυτοί που αποδέχονται την θλίψη όταν πρέπει να την αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο, εμπνέουν και τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Είναι πολύ πιο επικίνδυνο θα θάβεις μέσα σου τις αρνητικές σκέψεις. Καθώς η θλίψη προκαλεί αρνητικά συναισθήματα, πολλές φορές, δεν πλησιάζουμε κάποιον που παρατηρούμε πως είναι θλιμμένος και περνάει δυσκολίες γιατί φοβόμαστε όχι το ίδιο το άτομο αλλά την αναστάτωση και τα συναισθήματά του.

Όταν είμαστε ειλικρινείς με τα συναισθήματα και το σώμα μας, επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τρέχει με τις υψηλότερες ταχύτητες ακόμα κι όταν είμαστε σε εξαιρετικό επίπεδο πόνου και θλίψης. Το κλάμα θα πρέπει να λαμβάνεται σαν σημάδι δύναμης και όχι αδυναμίας.

από enallaktikidrasi.com

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr

Ο θάνατος της επικοινωνίας και της επαφής των ανθρώπων αποτυπώνεται σε αυτές τις 20 εικόνες

ΠΗΓΗ: enallaktikos.gr