Χρόνια πολλά στις Γυναίκες όλου του κόσου!!!

Γυναίκα, αν θες αντρίκεια να δουλέψεις

για τον ξεσκλαβωμό σου, δε σε φτάνει

να κάψεις, να σκορπίσεις, να ξοδέψεις

το χρυσάφι, τη σμύρνα, το λιβάνι

στο νέο βωμό. Μέσα σου πρώτα κάψε

το τριπλό ξόανο που τους δούλους κάνει,

Συνήθεια, Κέρδος, Πρόληψη. Και σκάψε,

και του παλιού καιρού τα παραμύθια,

κι ας ειν’ όμορφα, μια για πάντα θάψε.

Α! τα μεστά καμαρωτά σου στήθια

βραχνάς τα πνίγει, πνίχ’ τον, πολεμίστρα

για την Αγάπη και για την Αλήθεια.

Πάντα μαζί σου κ’ η Ομορφιά η μεθύστρα.

Κωστής Παλαμάς

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Η 6η Μαρτίου καθιερώθηκε το 2011 από το Υπουργείο Παιδείας ως «Ηµέρα κατά της Βίας στο Σχολείο». Την πρόταση για την καθιέρωση της ηµέρας αυτής είχε υποστηρίξει και ο Συνήγορος του Πολίτη, συµµετέχοντας, µε την ιδιότητά του ως Συνήγορος του Παιδιού, στο ∆ίκτυο κατά της Βίας στο Σχολείο.

Από το 2003 που ανέλαβε την αποστολή της προάσπισης και προαγωγής των δικαιωµάτων του παιδιού µέχρι σήµερα, ο Συνήγορος έχει διερευνήσει σηµαντικό αριθµό υποθέσεων που σχετίζονται µε τη σχολική βία και έχει συζητήσει για το θέµα αυτό µε χιλιάδες µαθητές, εκπαιδευτικούς αλλά και γονείς, ακούγοντας µε προσοχή τις απόψεις τους. Έχει αποστείλει τις προτάσεις του στο Υπουργείο Παιδείας και έχει λάβει µέρος σε µεγάλο αριθµό επιστηµονικών συναντήσεων, ηµερίδων και σεµιναρίων (βλ:www.0-18.gr/gia-megaloys/bia-sto-scholeio). 

Άποψη του Συνηγόρου είναι ότι η σχολική βία έχει σύνθετα αίτια, σχετίζεται µε ποικίλα κοινωνικά φαινόµενα που έχουν εµφανιστεί στη σύγχρονη κοινωνία και δεν µπορεί να αντιµετωπίζεται τιµωρητικά, ούτε µε απλές συµβουλές. Χρειάζεται κόπο και πολύπλευρες συνεργασίες. Είναι αναγκαίο οι σχολικές κοινότητες να ευαισθητοποιούνται σχετικά µε τη βία και το σχολικό εκφοβισµό και να ενδυναµώνονται προληπτικά. Οι εκπαιδευτικοί να επιµορφώνονται και να συνεργάζονται µεταξύ τους και µε άλλες αρµόδιες υπηρεσίες, για την αναγνώριση και την προσεκτική διαχείριση της. Οι µαθητές να εκπαιδεύονται βιωµατικά διαρκώς, από το νηπιαγωγείο µέχρι και το λύκειο, σχετικά µε την κατανόηση και προάσπιση των δικαιωµάτων τους, τον σεβασµό των δικαιωµάτων των άλλων και την έκφραση αλληλεγγύης προς τα θύµατα, όταν γίνονται µάρτυρες περιστατικών βίας.

Το σχολείο χρειάζεται να προωθεί την συµµετοχή των παιδιών στη σχολική ζωή, την επεξεργασία και εφαρµογή κοινά αποδεκτών σχολικών κανόνων και τη συνεργασία όλων των µερών για την ειρηνική επίλυση των συγκρούσεων που εκδηλώνονται µέσα και έξω από αυτό. Οι µαθητές µπορούν να έχουν ενεργό ρόλο στην πρόληψη και διαχείριση της βίας στο σχολείο, µέσα από τη λειτουργία των µαθητικών κοινοτήτων, οµάδων φιλίας, εκπαιδευµένων συνοµηλίκων διαµεσολαβητών ή ανάπτυξη άλλων πρωτοβουλιών. Στις προσπάθειες αυτές κρίσιµος είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών, ως παιδαγωγών, εµπνευστών και µεσολαβητών, όπως και των σχολικών συµβούλων ως εξωτερικών υποστηρικτών του έργου τους.

Οι γονείς καλούνται να συνδράµουν και να συµπαρασταθούν στα παιδιά τους µε το δικό τους τρόπο, ενώ, όποτε χρειάζεται, τα σχολεία µπορούν να προσφεύγουν σε ειδικευµένους επαγγελµατίες και υπηρεσίες της κοινότητας. Μέσα από συλλογικότητα, ζωντανή παιδαγωγική σχέση και κοινοτική λειτουργία, τα σχολεία µπορούν να βρίσκουν τις δικές τους θετικές απαντήσεις στα φαινόµενα βίας.   

Τα τελευταία χρόνια έγιναν πράγµατι θετικά βήµατα στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώµης σχετικά µε τη σχολική βία. Ο Συνήγορος ωστόσο προβληµατίζεται από το γεγονός ότι η δηµόσια ανάδειξη του ζητήµατος συνδυάστηκε συχνότατα µε υπερβολικές αναφορές στο φαινόµενο από τα ΜΜΕ, που, επιδιώκοντας τη συναισθηµατική διέγερση του κοινού, συνοδεύουν συχνά τα σχετικά ρεπορτάζ µε την διόγκωση και διαστρέβλωση του θέµατος και επαναλαµβανόµενη προβολή οπτικοακουστικού υλικού παιδιών που ασκούν βία µεταξύ τους (πολλές φορές µάλιστα προερχόµενο από ξένους ιστοχώρους), προκαλώντας φόβο, πανικό και µεγάλη ανησυχία στους γονείς.

Ως αποτέλεσµα αυτού, πολλοί γονείς, αντί να στηρίζουν τα παιδιά τους και να ζητούν τη συνεργασία των εκπαιδευτικών και των σχολικών συµβούλων, όταν αυτά τους αναφέρουν κάποια ενέργεια βίας ή εκφοβισµού εις βάρος τους, στρέφονται νοµικά ή µε άλλους τρόπους κατά των εκπαιδευτικών και των γονέων άλλων µαθητών.   

Η υπερβολική δηµόσια αναφορά στη σχολική βία καθιστά πλέον αναγκαίο να επαναπροσδιοριστεί ο δηµόσιος λόγος σχετικά µε το φαινόµενο αυτό και να δοθεί έµφαση στην παιδαγωγική λειτουργία του σχολείου, που αποσκοπεί στην πρόληψη, στην καλλιέργεια της συνεργασίας και της αίσθησης ασφάλειας µέσα από παιδαγωγικές σχέσεις εµπιστοσύνης και συνεργασίας.

Ο Συνήγορος του Πολίτη / Συνήγορος του Παιδιού εκτιµά ότι στην ιδιαίτερα κρίσιµη σηµερινή συγκυρία, το µήνυµα που θα πρέπει να τονιστεί προς όλα τα µέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας, µαθητές – µαθήτριες, εκπαιδευτικούς και γονείς είναι ηανάγκη να ενισχυθεί ο δηµοκρατικός και ο κοινοτικός χαρακτήρας του σχολείου,ώστε µέσω αυτού να αναδειχθούν οι δυνατότητες αποτελεσµατικής πρόληψης και επιτυχούς διαχείρισης κάθε µορφής σχολικής βίας. Αυτό άλλωστε είναι και το αίτηµα που απευθύνουν οι µαθητές προς τον Συνήγορο στις µέρες µας: «ένα σχολείο που να µας σέβεται, να µας υπολογίζει και να µας εµπνέει».

Για τον λόγο αυτό, ο Συνήγορος µε αφορµή την 6η Μαρτίου τονίζει ότι Ηµέρα κατά της Σχολικής Βίας χρειάζεται να αποτελέσει ορόσηµο για κοινές προσπάθειες µε στόχο το δηµοκρατικό σχολείο, που µέσα από διαδικασίες συµµετοχής και διαλόγου θα καλλιεργήσει τις συλλογικές άµυνες απέναντι τόσο στη βία όσο και στην ενισχυόµενη από τα µέσα ενηµέρωσης φοβία και ανασφάλεια.  

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού στις 6 Μαρτίου, δίνει την αφορμή για να γίνει λόγος για μία νέα μορφή εκφοβισμού που παρουσιάζει αύξηση, λόγω της ραγδαίας διάδοσης του διαδικτύου και των ηλεκτρονικών συσκευών, τον ηλεκτρονικό εκφοβισμό.
Τι είναι όμως ο εκφοβισμός;
Ο εκφοβισμός μπορεί να οριστεί ως η εσκεμμένη και συστηματική άσκηση σκληρότητας και σωματικής ή/και συναισθηματικής βίας με σκοπό την πρόκληση σωματικού ή/και ψυχικού πόνου από ένα άτομο σε ένα άλλο. Πρόκειται δηλαδή για μία συστηματική κατάχρηση δύναμης. Οι πράξεις εκφοβισμού έχουν πλέον εξαπλωθεί από το σχολικό περιβάλλονστον ψηφιακό κόσμο διαμορφώνοντας ένα νέο είδος εκφοβισμού (Menesini & Spiel, 2012).

Τι σημαίνει ο όρος «ηλεκτρονικός εκφοβισμός»;

Ο όρος «ηλεκτρονικός εκφοβισμός» αναφέρεται στη χρήση του διαδικτύου και των ηλεκτρονικών συσκευών για την εκδήλωση τρομοκρατικών συμπεριφορών, συμπεριφορών επιθετικότητας και παρενόχλησης. Παραδείγματα διαδικτυακού εκφοβισμού είναι η διάδοση ψεύτικων φημών, η εξύβριση ενός άτομου μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα ή ηλεκτρονικές σελίδες, η επαναλαμβανόμενη αποστολή υβριστικών ή απειλητικών μηνυμάτων, η διέρρευση προσωπικών στοιχείων χωρίς την έγκριση του ατόμου, όπως φωτογραφιών ή μαγνητοσκοπημένου υλικού, η χρήση ψευδών στοιχείων ή στοιχείων άλλου χρήστη.

Μία ειδοποιός διαφορά του σχολικού και του ηλεκτρονικού εκφοβισμού είναι η ανωνυμία που δίνει το διαδίκτυο στο θύτη. Έτσι, το θύμα πολλές φορές δεν ξέρει την ταυτότητα του θύτη και αυτό προκαλεί δυσκολίες στην αναφορά των περιστατικών εκφοβισμού από την πλευρά του θύματος. Βέβαια, συχνά ο θύτης και το θύμα γνωρίζονται από τη σχολική κοινότητα με αποτέλεσμα το διαδίκτυο να γίνεται ένα ακόμα περιβάλλον εκφοβισμού και επιβολής δύναμης (Menesini & Spiel, 2012; Bayraktar, Machackova, Dedkova, Cerna & Sevcíková, 2015).

Ο ηλεκτρονικός εκφοβισμός όπως και οι πράξεις εκφοβισμού στο σχολείο προκαλούν υψηλά επίπεδα στρες στο θύμα καθώς του ασκείται έντονη συναισθηματική πίεση και ενισχύεται το αίσθημα αβοηθησίας και έλλειψης ελέγχου της κατάστασης. Ακόμα, η δυνατότητα που δίνει το διαδίκτυο για διάδοση των πληροφοριών σε πολύ σύντομο χρόνο και σε πολλούς δέκτες, διευκολύνει την εξάπλωση εκφοβιστικών μηνυμάτων και μεγεθύνει τις συνέπειες των πράξεων εκφοβισμού για το θύμα (Menesini & Spiel, 2012; Bayraktar, Machackova, Dedkova, Cerna & Sevcíková, 2015).

Σε περίπτωση που το παιδί δεχθεί εκφοβισμό μέσα από το διαδίκτυο ή από το κινητό τηλέφωνο, καλό είναι να μην απαντήσει ή να αποφύγει να συνομιλήσει με το θύτη. Ακόμη, σε περιπτώσεις εκφοβισμού μέσα από τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης, είναι απαραίτητο το παιδί να διαγράψει το θύτη και να προστατεύσει τα προσωπικά του δεδομένα. Κρίνεται απαραίτητη η διαφύλαξη των εκφοβιστικών μηνυμάτων γιατί μπορεί να λειτουργήσουν ως αποδεικτικά στοιχεία. Καλό είναι ακόμα το παιδί να αναφέρει το συμβάν σε έναν ενήλικα και να επικοινωνήσει με τις αρμόδιες αρχές (Bayraktar, Machackova, Dedkova, Cerna & Sevcíková, 2015).

Οι γονείς είναι απαραίτητο να ακούσουν το παιδί, να μην υποτιμήσουν τις ανησυχίες του αλλά και να μην προβούν στην απαγόρευση της χρήσης του διαδικτύου. Καλό είναι οιγονείς να είναι ενήμεροι για την ασφαλή χρήση του διαδικύου. Έτσι, θα είναι σε θέση να βοηθήσουν το παιδί να  πληροφορηθεί τους κινδύνους του διαδικτύου αλλά και σχετικά με ποιες συμπεριφορές δε θα πρέπει να γίνονται ανεκτές από αυτό. Ένα «συμβόλαιο» μεταξύ γονέων και παιδιού που θα περιλαμβάνει τους όρους ορθής χρήσης του διαδικτύου, τον χρόνο που περνά το παιδί στο διαδίκτυο και τις ενδείξεις εκφοβισμού, είναι αναγκαίο και αποτελεί πρόληψη. Επισημαίνεται ακόμη ότι η χρήση λογισμικών-φίλτρων στο διαδίκτυο μπορεί να βοηθήσει το παιδί στην ασφαλή περιήγησή του και να το προστατεύσει.

Το σχολείο ως ένας άλλος φορέας αγωγής του παιδιού οφείλει να πληροφορεί τους μαθητές σε σχέσημε την ασφαλή χρήση του διαδικτύου και να τα ευαισθητοποιεί σε σχέση με τον εκφοβισμό, τις μορφές του και τα πρώτατου σημάδια. Οι ομαδικές ασκήσεις, οι δράσεις, τα ομαδικά παιχνίδια στο σχολικό πλαίσιο μπορούν να αποδειχθούν ιδιαίτερα χρήσιμα γιατί ενδυναμώνουν τη συνεργασία, την ομαδικότητα, μειώνοντας τον αποκλεισμό της διαφορετικότητας (Menesini & Spiel, 2012).

Το γεγονός ότι κατά τον ηλεκτρονικό εκφοβισμό ο θύτης είναι «απών», κρυμμένος πίσω από μία οθόνη, δεν τον καθιστά και λιγότερο απειλητικό για το παιδί. Ο ρόλος των γονέων είναι καθοριστικός ώστε το παιδί να μην αυτοκατηγορηθεί και να μη νιώσει ένοχο.

του Νίκου Τσακνάκη – Ψυχολόγου

Τηλεφωνικές γραμμές βοήθειας:
Γραμμή Βοήθειας Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Δικτύου: 210 6007686
Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος: 210 6476464
Online συμβουλευτική: www.livewithoutbullying.com/el/

Βιβλιογραφία

Bayraktar, F., Machackova, H., Dedkova, L., Cerna, A., &Sevcíková, A. (2015). Cyberbullying: The Discriminant Factors Among Cyberbullies, Cybervictims, and Cyberbully-Victims in a Czech Adolescent Sample. Journal of Interpersonal Violence,30(18), 3192–3216. http://doi.org/10.1177/0886260514555006

Menesini, E., & Spiel, C. (2012). Introduction: Cyberbullying: Development, consequences, risk and protective factors. European Journal of Developmental Psychology, 9(2), 163–167. http://doi.org/10.1080/17405629.2011.652833

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση πρέπει να λάβουμε υπόψη τα παρακάτω:

α) την ένταση της φωνής μας

β) την αιτία που την προκάλεσε

γ) τη συχνότητα εμφάνισης της φωνής μας

δ) τη διάρκειά της

ε) την «ποιότητά» της

Γονείς και εκπαιδευτικοί, πολύ συχνά, βρίσκονται «εκτός ορίων», εξαιτίας της συμπεριφοράς των παιδιών τους. Έτσι καταφεύγουν σε φωνές, προκειμένου να μαλώσουν το παιδί, που εμφάνισε τη λάθος συμπεριφορά. Τις περισσότερες φορές, που έχουν φτάσει στο σημείο να φωνάξουν, έχουν ήδη κάνει πολλές παρατηρήσεις στο συγκεκριμένο παιδί, οι οποίες δεν εισακούστηκαν. Είναι όμως αποτελεσματικές οι φωνές; Διορθώνουν τη συμπεριφορά του παιδιού;

Η «φωνή» αποτελεί μέσο δύναμης και κυριαρχίας του ενός ατόμου, προς το άλλο και τη χρησιμοποιούμε ιδιαίτερα όταν θέλουμε να επιβληθούμε στα παιδιά. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι φέρνει πάντα τα επιθυμητά αποτελέσματα, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει.

Το να φωνάζει ο πατέρας ή η μητέρα «καθημερινά» στο παιδί του, χωρίς απαραίτητα ο λόγος να είναι σοβαρός, αποτελεί μεγάλο σφάλμα. Με αυτόν τον τρόπο, εξοικειώνεται το παιδί στο άκουσμα των δυνατών φωνών, μη βελτιώνοντας τελικά τη συμπεριφορά του. Στα μάτια του παιδιού, ο γονέας που «ορίεται» μοιάζει υστερικός και νευρωτικός. Ένας τέτοιος γονέας προκαλεί μεγάλη ένταση και άγχος στο παιδί του, διαμορφώνοντας με αυτόν τον τρόπο, έναν υστερικό γιο ή μια νευρωτική κόρη, μελλοντικά.

Σημαντικό ρόλο, διαδραματίζει βέβαια το περιεχόμενο όσων λέμε, καθώς φωνάζουμε. Κατηγορούμε το παιδί, του αποδίδουμε χαρακτηρισμούς, το προσβάλουμε, του ασκούμε αλλιώς «λεκτική βία»; Μεγάλη προσοχή στο σημείο αυτό! Όσο κι αν έχουμε νευριάσει, όσο κι αν θέλουμε να φωνάξουμε στο παιδί, δεν πρέπει ποτέ αυτό να συνοδεύεται από υβριστικά σχόλια. Είναι κάτι που πληγώνει βαθιά το παιδί και του δημιουργεί πολλές ανασφάλειες.

Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι η φωνή δεν αποτελεί, σε καμία περίπτωση, σωστό και κατάλληλο παιδαγωγικό εργαλείο. Ίσως, να φαίνεται προσωρινά ότι λύνει το όποιο πρόβλημα, αλλά στην ουσία το επιδεινώνει. Αντίθετα, η συζήτηση είναι αυτή που βοηθά στην κατανόηση και στη βελτίωση της προβληματικής συμπεριφοράς, από την πλευρά του παιδιού. Εξάλλου ένας ήρεμος και συζητήσιμος πατέρας είναι σίγουρα πιο συμπαθής στο παιδί, απ’ ότι  ένας «φωνακλάς» και νευρικός πατέρας.

Απαραίτητη προϋπόθεση για μια ουσιαστική συζήτηση με το παιδί είναι η ηρεμία. Δεν πρέπει ποτέ να αφήνουμε την κούραση, τα εργασιακά μας προβλήματα, τις διάφορες άλλες σκοτούρες, να χαλούν την ηρεμία μας και να μας ωθούν στο να ξεσπάμε τα νεύρα μας πάνω στα παιδιά,  χωρίς αυτά πολλές φορές να έχουν κάνει κάτι σοβαρό. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά μπερδεύονται και δεν ξέρουν πώς να μας πλησιάζουν.

Είναι αλήθεια πως τα παιδιά προσπαθούν με κάθε τρόπο, να αποσπούν την προσοχή του γονέα ή του δασκάλου, απαιτούν πράγματα από εκείνους και δεν εγκαταλείπουν αν δεν καταφέρουν αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Ο καθορισμός κανόνων τόσο μέσα στην οικογένεια, τόσο και σε μια τάξη αποτελεί βασική προϋπόθεση. Από κει και έπειτα το παιδί γνωρίζει τι είναι εφικτό να γίνει και τι όχι.

ΠΗΓΗ: apodoxi.gr

Πρόκειται για ένα συνηθισμένο εσωτερικό ερώτημα που μας «απασχολεί» από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας. Εμείς θα παρουσιάσουμε μερικά παιδικά όνειρα που καμιά φορά γίνονται πραγματικότητα…

1. Θέλω να γίνω αστροναύτης . . .
Το ταξίδι στο διάστημα διεγείρει την παιδική φαντασία και καλλιεργεί μαγικές εικόνες, με περιεχόμενο την περιπέτεια και τη δράση. Τα διαστημόπλοια, οι διαστημικοί σταθμοί είναι ήδη γνωστές εικόνες, μέσα από τα κινούμενα σχέδια και τα παιδικά αναγνώσματα.

2. Θέλω να γίνω τραγουδιστής . . .
Ο πετυχημένος τραγουδιστής είναι διάσημος και αυτό προκαλεί εντυπωσιασμό στα παιδιά, που αρέσκονται να βρίσκονται στο επίκεντρο. Ο τραγουδιστής συνήθως έχει ένα μεγάλο fun club και αποτελεί πρότυπο για τους νέους και τους εφήβους.

3. Θέλω να γίνω ηθοποιός …
Ο ηθοποιός έχει και αυτός μεγάλο fun club και συχνά έρχεται σε άμεση επαφή με το κοινό (σε θεατρικές παραστάσεις). Η τηλεοπτική προβολή, η τηλεθέαση αλλά και η γενικότερη προβολή από όλα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δημιουργούν μια ιδανική εικόνα για το προφίλ του.

4. Θέλω να γίνω δάσκαλος …
Ο δάσκαλος, στα μάτια του παιδιού, είναι αυτός που γνωρίζει πολλά (αν όχι όλα). Μέσα από τα μαθήματα, τα πειράματα και τις σχολικές δραστηριότητες, ο μαθητής θαυμάζει την ευστροφία και τις γνώσεις του δασκάλου. Μάλιστα, το τέλος της σχολικής χρονιάς συνδέεται με έντονα συναισθήματα και βαθιά συγκίνηση.

5. Θέλω να γίνω πυροσβέστης . . .
Τα παιδιά κοιτούν με απόλυτη προσοχή το διερχόμενο πυροσβεστικό όχημα. Φαντάζονται τους εαυτούς τους να σώζουν ανθρώπους από την απειλή της φωτιάς, να σώζουν τα δάση και τις καλλιέργειες των πολιτών. Τα παιδιά λοιπόν, θαυμάζουν τους ένστολους (π.χ. αστυνομικούς, στρατιωτικούς κ.α).

6. Θέλω να γίνω συγγραφέας . . .
Συνήθως, πρόκειται για παιδιά που έχουν ευχέρεια στον γραπτό ή προφορικό λόγο. Λένε ωραίες ιστορίες και είναι καλοί μαθητές. Διαθέτουν πλούσια φαντασία και πλάθουν με ιδιαίτερη ευκολία, ιστορίες με πρωτότυπους ήρωες και πρωταγωνιστές.  

7. Θέλω να γίνω ποδοσφαιριστής . . .
Ο αθλητισμός και ειδικά τα ομαδικά αθλήματα κεντρίζουν το παιδικό ενδιαφέρον. Συχνά ταυτίζονται με κάποιον ποδοσφαιριστή και εύχονται να αποκτήσουν τις ικανότητες και τη φήμη του. Πρόκειται για μια επαγγελματικήδραστηριότητα που προσφέρει στους κορυφαίους αθλητές υψηλούς μισθούς.

8. Θέλω να γίνω κτηνίατρος . . .
Πρόκειται για παιδιά που είχαν ή έχουν στενή σχέση με τα κατοικίδια ζώα. Είναι παιδιά ευαίσθητα και θέλουν να βοηθούν τους άλλους.

9. Θέλω να γίνω επιστήμονας . . .

Είναι εκείνοι οι μαθητές που αποκαλούνται χαρισματικοί. Έχουν την ικανότητα να μαθαίνουν γρήγορα όρους και κανόνες, ενώ διαχειρίζονται με ευκολία τη διδακτέα ύλη.

10. Θέλω να γίνω πιλότος . . .
Τα παιδιά αυτά έχουν εξοικειωθεί με το ύψος και δεν το φοβούνται. Μπορεί να χαρακτηρίζονται από τάσεις φυγής ή να έχουν εξοικείωση με τα «επικίνδυνα sports». Τέλος, αρέσκονται στο να ηγούνται σε ομάδες και στο να αναλαμβάνουν ευθύνες και αρμοδιότητες που απαιτούν οξύτητα και υπευθυνότητα.

ΠΗΓΗ: apodoxi.gr

επιλογή τίτλου άρθρου και φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), είναι μια από τις πιο κοινές διαταραχές νευροβιολογικής φύσης στην παιδική ηλικία. Η προσοχή των παιδιών με ΔΕΠΥ μοιάζει με φύλλο που το παίρνει ο άνεμος, η σκέψη τους σκορπίζει και η υπομονή δεν είναι αρετή που τα χαρακτηρίζει. 

Στις μέρες μας η διάγνωση γίνεται έγκαιρα και οι μικροί «πάσχοντες» δεν στιγματίζονται ως «τεμπέληδες», «ανόητοι» ή «κακοί μαθητές». Ένας Σουηδός filmmaker, ο Erik Roselund, έφτιαξε μια μικρού μήκους ταινία animation για τις καθημερινές μάχες που δίνει ένα παιδί με ΔΕΠY.

To animation λέγεται «Falling Letters» και αναπαριστά μια μέρα από τη ζωή ενός παιδιού με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής, από τους μικρούς αγώνες που δίνει στο σχολείο μέχρι τους δεκάδες τρόπους που η προσοχή του αποσπάται στην κοινωνική του ζωή. Ιδιαίτερη σημασία αξίζει να δοθεί στην επιλογή του δημιουργού να καταδείξει την τεράστια σημασία της βοήθειας και την υποστήριξης από τους γονείς.

Δείτε το βίντεο,αξίζει!!!

ΠΗΓΗ: mama365.gr

Καλό μήνα !!!

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όλοι γνωρίζουμε το IQ, όμως λίγοι γνωρίζουν ότι υπάρχει και το EQ (Δείκτης Συναισθηματικής Νοημοσύνης). Τα παιδιά με υψηλό δείκτη συναισθηματικής νοημοσύνης είναι περισσότερο ανθεκτικά στις αντιξοότητες της ζωής και πιο ευπροσάρμοστα από τους συνομήλικους τους. Όπως όλα τα παιδιά, έτσι και αυτά λυπούνται, θυμώνουν, απογοητεύονται ή φοβούνται, όμως ηρεμούν πιο εύκολα και διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους και τις καταστάσεις, με δημιουργικό και παραγωγικό τρόπο, έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και είναι πιο ικανά να λύνουν τα προβλήματά τους.

Σύμφωνα με τον H. Ginott (ψυχολόγο, συγγραφέα και δάσκαλο, 1965) μια από τις σημαντικότερες ευθύνες των γονέων είναι να ακούν τα παιδιά τους, και μάλιστα όχι μόνο τα λόγια τους, αλλά και τα συναισθήματα που κρύβονται πίσω από αυτά. Εγώ θα προσθέσω ότι οι γονείς οφείλουν να ονομάζουν τα συναισθήματα των παιδιών τους, να τα αποδέχονται και να δείχνουν κατανόηση προς αυτά. Είναι σημαντικό οι γονείς να επιτρέπουν όλα τα συναισθήματα και να μην προσπαθούν να τα ξορκίσουν με διαταγές και νουθεσίες.  Πρέπει σαφώς να θέτουν όρια και περιορισμούς στις πράξεις των παιδιών, όχι όμως και στα συναισθήματά τους.

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν για να ενισχύσουμε τη συναισθηματική νοημοσύνη των παιδιών μας;

Πρώτα απ’ όλα είναι σημαντικό οι ίδιοι οι γονείς να έχουν μια καλή επίγνωση τωνσυναισθημάτων τους και των συμπεριφορών που συνδέονται με αυτά, και βέβαια να αποδέχονται όλες τις εκφάνσεις και αποχρώσεις αυτών. Τα παιδιά χρειάζονται καθοδήγηση. Για να τα βοηθήσουμε σε κάτι, ό, τι κι αν είναι αυτό, καλό θα ήταν να γνωρίζουμε για τι πράγμα τους μιλάμε.

Το να είναι κανείς γονιός σημαίνει πως έχετε μια «δουλειά πλήρους απασχόλησης , θα χρειαστεί να είστε ευαίσθητοι σε κάθε αλλαγή ή διακύμανση των συναισθημάτων, έστω και ανεπαίσθητη,  του παιδιού σας, για να μπορέσετε να ανταποκριθείτε σε αυτά. Δείτε όλα τα συναισθήματα του παιδιού σας, ιδιαίτερα τα αρνητικά, σαν μια ευκαιρία για ουσιαστική επικοινωνία και διδασκαλία. Μην ανυπομονείτε όσο αυτό σας εκφράζει το πώς αισθάνεται ή τι το απασχολεί, και βέβαια μην το πιέζετε να αισθανθεί καλύτερα. Αντισταθείτε στον πειρασμό να του δώσετε έτοιμες λύσεις και να το παρηγορήσετε. Δε λέω πως δεν θα το πάρετε στην αγκαλιά σας, όμως δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσετε περισπασμούς προκειμένου να ανασταλούν τα (αρνητικά συνήθως) συναισθήματα του.

Αν το παιδί σας π.χ. γυρίσει από το σχολείο απογοητευμένο και στεναχωρημένο, επειδή ο φίλος του  δεν του μίλησε στο διάλειμμα και έκανε παρέα με κάποιο άλλο παιδί, μη βιαστείτε να δώσετε μια απάντηση του τύπου: «έλα μωρέ, τι ανησυχείς; Τόσα παιδιά είναι στην τάξη σου, δεν τον  έχεις ανάγκη. Να, θες μια σοκολάτα;», ή «αύριο μην του μιλήσεις εσύ». Με αυτόν τον τρόπο έχετε ήδη παρακάμψει εντελώς το συναίσθημα του παιδιού σας, του έχετε δώσει και μια λύση, αλλά έχει χαθεί όλη η ουσία και η ευκαιρία να μάθει κάτι καινούργιο για τον εαυτό του και για τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους.

Αφιερώστε του λίγο από το χρόνο σας. Πάρτε το παιδί κοντά σας και ακούστε προσεχτικά τι έχει να σας πει. Θυμηθείτε πώς αισθάνεστε εσείς, όταν νιώθετε απαρηγόρητοι, θέλετε κάποιος απλά να σας ακούσει.  Όταν μας ακούν και αποδέχονται τα συναισθήματά μας, είναι πάντοτε βοηθητικό. Κάντε διερευνητικές ερωτήσεις, ώστε να το καθοδηγήσετε στη λύση των προβλημάτων του, χωρίς όμως να το πιέζετε.

Για τα μικρότερης ηλικίας παιδάκια ονομάστε εσείς τα συναισθήματα που βλέπετε πως βιώνει το παιδί σας, αλλιώς βοηθήστε το να βρει λέξεις που να περιγράφουν το πώς νιώθει και αφήστε να σας πει το ίδιο πως βλέπει την κατάσταση με υπομονή και δείχνοντάς του πως το ακούτε ουσιαστικά. Με αυτόν τον τρόπο θα καθοδηγήσετε το παιδί σας, χωρίς να το χειραγωγείτε, και θα του δώσετε την ευκαιρία να βρει μόνο του τις δικές του λύσεις και να μάθει πώς να διαχειρίζεται παρόμοιες καταστάσεις στο μέλλον.

Στο παραπάνω παράδειγμα θα μπορούσατε να ρωτήσετε: «και πως σε κάνει να αισθάνεσαι αυτό;», «για ποιο λόγο πιστεύεις πως ο Γ. δεν σου μίλησε;». Με αυτόν τον τρόπο έχετε επιτρέψει στο παιδί να διερευνήσει το συναίσθημά του και τους πιθανούς λόγους που ο Γ. δεν του μίλησε. Συνεχίζοντας την υποτιθέμενη κουβέντα θα μπορούσατε από κοινού να βρείτε μια λύση, ρωτώντας π.χ. «τι θα μπορούσες να κάνεις, ώστε να μην μείνεις μόνος στο διάλειμμα την επόμενη φορά που ο Γ. δεν θα έρθει κοντά σου;». Αν πάλι το παιδί δεν μπορεί να σκεφτεί κάτι, βοηθήστε το λέγοντας: «πιστεύεις ότι θα μπορούσες να μιλήσεις και να κάνεις παρέα κι εσύ με το άλλο παιδί και να είσαστε όλοι μαζί; Πως σου φαίνεται αυτό;». Με αυτόν τον τρόπο το παιδί γίνεται συμμέτοχος στη λύση που του προτείνετε, μπορεί να την αποδεχτεί ή να την απορρίψει.

Μην ξεχνάτε πως πολλές φορές τα συναισθήματά μας είναι ανάμεικτα κι αυτό μπορεί από μόνο του να αναστατώσει το παιδί. Καλό θα ήταν λοιπόν να το διαβεβαιώσετε πώς είναι απόλυτα φυσιολογικό να νιώθει δυο, συχνά αντικρουόμενα, συναισθήματα ταυτόχρονα, και πως συχνά σας συμβαίνει κι εσάς το ίδιο, έτσι το παιδί θα ανακουφιστεί και θα πάψει να επικρατεί σύγχυση μέσα του.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να μην επικρίνετε τις εκφράσεις των συναισθημάτων του παιδιού και τις συμπεριφορές που συνδέονται με αυτά, αλλά να τις ενθαρρύνετε. Και βέβαια μην το τιμωρείτε, ή επιπλήττετε γι’ αυτά. Σαφέστατα χρειάζονται τα όρια. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από όρια και καθοδήγηση. Οφείλουμε να αποδεχόμαστε όλες τις επιθυμίες και τα συναισθήματα των παιδιών, όχι όμως και όλες τις συμπεριφορές τους. Το παιδί έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει, όπως νιώθει, αλλά πρέπει να γνωρίζει πως υπάρχουν κανόνες συμπεριφοράς και διάφοροι εναλλακτικοί τρόποι για να εκφράσει το συναίσθημά του.

Π.χ. Το να σπάσει το καλό μας σερβίτσιο επειδή έχει θυμώσει, είναι ανεπίτρεπτο. Το να πει λεκτικά ότι «εγώ μαμά είμαι πολύ θυμωμένος μαζί σου, γιατί δεν με άφησες να φάω παγωτό» είναι θεμιτό. Το να πάει στο δωμάτιο και να δώσει μια γροθιά στο μαξιλάρι του, πριν ηρεμήσει, είναι επίσης θεμιτό. Στο μαξιλάρι όμως, όχι στα παιχνίδια του ή στο καλό μας σερβίτσιο. Κι αυτό το παιδί πρέπει να το γνωρίζει εξ αρχής. Το μόνο που χρειάζεται από εμάς είναι να μείνουμε σταθεροί απέναντι στο παιδί σε σχέση με τους κανόνες συμπεριφοράς που έχουμε ήδη θέσει (ιδανικά από κοινού), χωρίς να το επικρίνουμε, να το κατηγορούμε ή να του φωνάζουμε. Γιατί το μόνο που θα μάθει είναι να φωνάζει για να επιλύει τις διαφορές του ή να τιμωρεί σκληρά τους άλλους, όταν κάνουν λάθη και πιθανά θα νιώθει πως δεν αξίζει ως άτομο, πως το τι αισθάνεται δεν μετράει για τους άλλους και πως τελικά κανείς δεν το υπολογίζει.

Να θυμάστε πως αν αισθάνεστε άβολα, αν πιέζεστε, φοβάστε, ενοχλείστε ή πληγώνεστε από τα συναισθήματα των παιδιών σας, αυτά θα το καταλάβουν και πιθανά θα αρχίσουν να σας χειρίζονται ή να σας προστατεύουν.  Σύντομα θα μάθουν να χρησιμοποιούν την έκφραση των συναισθημάτων τους, ώστε να σας προκαλούν, ή θα αρχίσουν να τα κρύβουν και δεν θα τα αποδέχονται, κάτι που πιθανά θα τα γεμίσει εσωτερική αναστάτωση και άγχος, και θα οδηγήσει σε ψυχρές ή θυμωμένες αντιδράσεις από μέρους τους.

Τέλος, είναι σημαντικό να σημειωθεί πως τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο από αυτά που τους διδάσκουμε επί τούτου, αλλά και από αυτά που παρατηρούν μόνα τους. Θα χρειαστεί λοιπόν όλα τα παραπάνω να τα κάνουμε τρόπο ζωής. Όταν π.χ. είστε στεναχωρημένοι και το παιδί, σας δει να δακρύζετε και σας ρωτήσει τι συμβαίνει, δεν το «προστατεύετε» λέγοντας του ότι κάτι μπήκε στο μάτι σας. Το παιδί όσο μικρό κι αν είναι, αντιλαμβάνεται πότε του λένε ψέματα, βλέπει πως κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν ξέρει τι ακριβώς είναι αυτό, και ενώ αρχικός σκοπός σας είναι να το προστατεύσετε, στην πραγματικότητα του δημιουργείτε σύγχυση και μαθαίνει να λέει ψέματα ή να κρύβεται όταν του συμβαίνει κάτι δυσάρεστο. Το ίδιο γίνεται και αν σας ακούσει να τσακώνεστε. Δεν λέω σε καμία περίπτωση να βάλετε το παιδί στη μέση, απλά αν ρωτήσει μην το αρνηθείτε.  Είναι ουσιαστικό να επιτρέψετε στο παιδί να γνωρίζει πως και ο θυμός ακόμα ή η απογοήτευση είναι αποδεκτά, και να απαντήσετε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις του, ενημερώνοντας το και για την έκβαση του καυγά, τη λύση που βρήκατε, πως επιλύσατε τη διαφωνία κ.λπ., ώστε να παίρνει ιδέες για δικές του μελλοντικές διαφωνίες ή δυσάρεστες καταστάσεις, που, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα κληθεί μια μέρα να αντιμετωπίσει.

Σίγουρα δεν υπάρχει γονιός που να μην αγαπάει και να μην νοιάζεται για το παιδί του. Αυτά τα δύο όμως από μόνα τους δεν φτάνουν. Χρειάζεται και να του το λέμε και να του το δείχνουμε με τον σεβασμό στις ανάγκες και τα συναισθήματά του, με την ενθάρρυνση, την καθοδήγηση, την ενσυναίσθηση που του παρέχουμε, με την ειλικρίνεια απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό και στο παιδί, την υπομονή και την συνέπεια στα λεγόμενα και τις πράξεις μας, καθώς και με τα όρια που θέτουμε. Μόνο έτσι θα έχουμε πιο λειτουργικά, συναισθηματικά ευφυή και ευτυχισμένα παιδιά, που θα εξελιχθούν αργότερα σε ολοκληρωμένους  ενήλικες.

Φαίη Μαυρομμάτη Ψυχολόγος- Παιγνιοθεραπεύτρια

ΠΗΓΗ: face2face.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Συγγνώμη, μια λέξη που φαίνεται εξίσου δύσκολο να την προφέρεις ενώ είναι ακόμη δυσκολότερο να την εννοείς. Όταν ζητάς συγγνώμη, στην ουσία αναλαμβάνεις την ευθύνη για ό,τι έκανες ή είπες σε βάρος κάποιου άλλου.

Από παιδί «εκπαιδεύεσαι»  να την ξεστομίσεις στο φίλο, στην αδερφή, στη μαμά, στο δάσκαλό σου τόσο συχνά, που σκέφτεσαι ότι και τσίχλα να ήταν κάποια στιγμή θα την έφτυνες… Κάποιοι, ίσως και να πιστεύουν ότι η ανάληψη αυτής της ευθύνης, το να ζητήσεις συγγνώμη, συνδέεται με το αίσθημα της αδυναμίας, πράγμα εντελώς λανθασμένο. Αντιθέτως, υποδηλώνει εσωτερική δύναμη αφού προϋποθέτει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου, να έρθεις στη θέση του άλλου και να δείξεις ευαισθησία. Ενσυναίσθηση σημαίνει αυτό και αποτελεί θεμελιώδη ανθρώπινη δεξιότητα. Εννοείται βέβαια, ότι ζητάμε συγγνώμη όταν πραγματικά μας ενδιαφέρει η σχέση μας με τον άλλον και απαιτείται ειλικρίνεια, διαφορετικά δε θα έχει καμία σημασία αν εξακολουθήσουμε να λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, να μην αναγνωρίζουμε τις πράξεις μας και τον αντίκτυπό τους  στο εμπλεκόμενο πρόσωπο.

Είναι δύσκολο ή εύκολο να ζητήσει κανείς αυτή την πολυπόθητη συγγνώμη; Η καθημερινή εμπειρία δείχνει ότι είναι αρκετά δύσκολο, θεωρώντας πως κάτι τέτοιο είτε αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, είτε δεν αναγνωρίζουμε τα δικά μας συναισθήματα, είτε νιώθουμε ενοχή και κατ’ επέκταση δε μας αφήνει να επανορθώσουμε, είτε υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην έχουμε αντιληφθεί τις συνέπειες των πράξεών μας, που είναι και το σημαντικότερο.

Η άλλη πλευρά, η εύκολη, είναι να ζητάς μονίμως συγγνώμη χωρίς να σκέφτεσαι τι λες ή τι κάνεις χωρίς καμία τύψη, φόβο, ντροπή ή ενοχή για το πώς θα νιώσει ο άλλος  κοινώς όποιον πάρουν τα σκάγια. Τι θα έλεγες να μην έπραττες αυτό για το οποίο έφτασες στο σημείο να απολογείσαι; Μήπως από τότε που βγήκε η συγγνώμη χάθηκε το φιλότιμο; Μήπως, η πλειοψηφία χρησιμοποιεί αυτή τη μαγική λεξούλα ως δικαιολογία για την απώλεια ευαισθησίας και ανθρωπιάς προς το διπλανό της;

Έρευνα από το πανεπιστήμιο του Maryland έδειξε πως υπάρχουν 3 μορφές συγγνώμης, που η καθεμία είναι αποτελεσματική ανάλογα με το άτομο στο οποίο απευθύνεται. Η πρώτη περιέχει την έννοια της επανόρθωσης και είναι πιο αποτελεσματική με όσους είναι ατομιστές και υλιστές, η δεύτερη της κατανόησης και του συμμερισμού και αφορά ανθρώπους που ορίζουν τον εαυτό τους, κυρίως μέσα από τις σχέσεις τους και η τρίτη της αναγνώρισης παραβίασης κανόνων με όσους ορίζουν τον εαυτό τους ως μέλη μιας ομάδας.

Όσον αφορά το στάδιο της συγχώρεσης. Πολλοί πιστεύουμε ότι είναι κάτι που οφείλουμε να κάνουμε όταν αυτός που μας πλήγωσε τη ζητάει. Όμως, πρόκειται για μια υπόθεση πολύ προσωπική, δεν έχει να κάνει με τον άλλο αλλά με εμάς, με τη δική μας ανάγκη να αποφορτιστούμε, να απαλλαγούμε από κάθε αρνητικό συναίσθημα και να ξανακερδίσουμε την εσωτερική μας γαλήνη. Δεν πρόκειται για πράξη τιμωρίας, αν δηλαδή πλήρωσε το τίμημα ο «θύτης» ή όχι.

Για πράξη λύτρωσης  πρόκειται, πρωτίστως για εμάς τους ίδιους, για ανακούφιση και εξιλέωση, χωρίς αυτό απαραίτητα να σημαίνει ότι αφού συγχωρήσαμε, ξεχάσαμε. Συγχωρώ σημαίνει χωράω κατά μία βαθύτερη έννοια ότι με πλήγωσε, ασχολούμαι με αυτό, το αγκαλιάζω και το αφήνω πίσω…. χρειάζεται θέληση, χρόνο και αμέριστη προσπάθεια για να συγχωρήσεις. Αν το αρνείσαι, αυτομάτως στερείς από τον εαυτό σου τη δυνατότητα να εξελιχθεί, να πάει παρακάτω, να εστιάσει σε πράγματα που θα βελτιώσουν την ζωή σου, δεν μπορείς να χαρίσεις την ενέργεια σου σε κάτι πιο εποικοδομητικό, συσσωρεύεις αρνητική ενέργεια και φθείρεσαι, δεν χαίρεσαι την ίδια την ζωή. Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε σε υγιείς βάσεις, όταν αρνούμαστε να αποδεσμευτούμε από ένα παρελθόν που μας βαραίνει σαν ταφόπλακα, που διατηρούμε ζωντανό μέσα από σκέψεις εκδίκησης και οργής.

Εν κατακλείδι, οι πράξεις και όχι τα λόγια είναι αυτές που δίνουν ισχύ και βαρύτητα στο μήνυμά τους και αν θέλεις να απελευθερωθείς και να προχωρήσεις με τη ζωή σου, οφείλεις να αναγνωρίσεις  τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζεσαι από τα όποια αρνητικά συναισθήματα  κρατάς μέσα σου, και να μάθεις να ζητάς συγγνώμη και να συγχωρείς .

‘Αλλωστε, όπως είπε και ο Alexander Pope, άγγλος ποιητής του 18^ου αιώνα,  «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό.»

ΠΗΓΗ: mindthetrap.gr

Μια πλούσια ψηφιακή συλλογή σχολικών εγχειριδίων του παρελθόντος έχει δημιουργήσει το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής η οποία είναι διαθέσιμη στον δικτυακό τόπο http://e-library.iep.edu.gr ο οποίος θα λειτουργεί στο εξής ως αποθετήριο-κιβωτός του τεράστιου σε όγκο υλικού.

Η Ψηφιακή Ιστορική Συλλογή Σχολικών Εγχειριδίων αριθμεί πάνω από 1.000.000 σελίδες υψηλής ανάλυσης, καθώς και 15.000 σελίδες αρχείων κειμένου ενώ ο αριθμός των βιβλίων φθάνει τα 5.979.

Μέσω του διαδικτύου διατίθενται σχολικά εγχειρίδια που έχουν χρησιμοποιηθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία από τον 19ο αιώνα έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού ανήκε στο πρώην Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, «καθολικό διάδοχο» του οποίου αποτελεί το Ι.Ε.Π. και είναι μέρος της βιβλιοθήκης του, ενώ επιπλέον υλικό θα αναζητηθεί από τον ανάδοχο σε άλλες βιβλιοθήκες (π.χ. Μπενάκειος) και σε άλλα ιδρύματα (π.χ. Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

Το παραπάνω υλικό, το οποίο συνθέτει την «Ιστορική Συλλογή» του Ι.Ε.Π., απευθύνεται:

• Στα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας, δηλαδή στους 130.000 περίπου εκπαιδευτικούς Α/θμιας και Β/θμιας εκπαίδευσης, τους εκπαιδευτικούς ερευνητές και τους Έλληνες μαθητές. Σημειώνεται ότι η πρόσβαση σε παλαιά σχολικά εγχειρίδια, μπορεί να αποδειχτεί ουσιαστικό εργαλείο του εκπαιδευτικού, ειδικά στο πλαίσιο της διδασκαλίας μαθημάτων όπως η ιστορία ή τα ελληνικά. Πράγματι, η εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας και της γνώσης γενικότερα σκιαγραφείται μέσα από τα κείμενα, τις εικόνες, το πρόγραμμα διδασκαλίας, τις αξίες και τις γνώσεις που περιέχονταν στα σχολικά βιβλία κάθε ιστορικής περιόδου. Με τον τρόπο αυτό, οι διαφορετικές οπτικές γωνίες που προσφέρουν τα παλιά σχολικά εγχειρίδια στους μαθητές δίνουν γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη κριτικής ερμηνείας και σκέψης.
• Σε κάθε Έλληνα πολίτη τα παλαιά σχολικά εγχειρίδια αποτελούν μέρος της εθνικής πολιτισμικής κληρονομιάς των νεότερων χρόνων. Με το έργο αυτό, ο κάθε Έλληνας πολίτης θα έχει για πρώτη φορά στην διάθεσή του ένα σημαντικότατο μέρος του πολιτισμικού πλούτου της χώρας. Επιπλέον, καθώς η ελληνική κοινωνία στην νεώτερη ιστορία της αντανακλάται μέσα από το υλικό του έργου, η ηλεκτρονική διάθεση του στο κοινό βοηθά στην ανάπτυξη της ιστορικής και πολιτισμικής συνείδησης του κάθε Έλληνα πολίτη και τροφοδοτεί τον ιστορικό και κοινωνικό διάλογο.
• Στην ακαδημαϊκή κοινότητα και τους ερευνητές στους τομείς της ιστορίας, της πολιτικής επιστήμης, της κοινωνιολογίας και σχετικών αντικειμένων. Το υλικό του έργου και η τεκμηρίωση που παρέχει, διευκολύνει την εργασία τους στους αντίστοιχους τομείς ενώ η ευκολία στην πρόσβαση ενθαρρύνει νέες και πρωτότυπες ερευνητικές προσπάθειες.

Την Τρίτη 1 Μαρτίου 2016 το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (Ι.Ε.Π.) σε συνεργασία με το Ίδρυμα Ευγενίδου διοργανώνει εκδήλωση στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Ευγενίδου (Λεωφόρος Συγγρού 187, Παλαιό Φάληρο) με θέμα: «Ο ρόλος της ψηφιοποίησης των σχολικών βιβλίων και των προγραμμάτων σπουδών στην εκπαιδευτική μας κληρονομιά». Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στο πρόγραμμα ψηφιοποίησης («Ανάπτυξη Ψηφιακών Υπηρεσιών για τη Δημιουργία Δημόσιας Ψηφιακής Βιβλιοθήκης Παλαιών Σχολικών Εγχειριδίων») που εκπονήθηκε από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Στο εν λόγω πρόγραμμα ψηφιοποιήθηκαν σχολικά εγχειρίδια από τον 19ο αιώνα έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980, προγράμματα σπουδών και πρακτικά εκπαιδευτικών φορέων. Το μεγαλύτερο μέρος του υλικού που ψηφιοποιήθηκε ανήκε στο πρώην Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, «καθολικό διάδοχο» του οποίου αποτελεί το Ι.Ε.Π., ενώ επιπλέον υλικό αναζητήθηκε σε άλλες βιβλιοθήκες και ιδρύματα (π.χ. Ίδρυμα Ευγενίδου, Ε.Λ.Ι.Α., Βιβλιοθήκη της Βουλής, Εθνική Βιβλιοθήκη, Ε.Κ.Ε.ΔΙ.Σ.Υ., Ακαδημία Αθηνών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

ΠΗΓΗ: minedu.gov.gr