Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

“Δεν θέλω να διαβάσω τώρα”. “Θα διαβάσω αργότερα”. “Δεν πειράζει αν δεν πάρω καλό βαθμό”. “Και τι έγινε αν δε γράψω καλά”;

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γονείς λαμβάνουν τέτοιου είδους απαντήσεις από τα παιδιά τους όταν πρόκειται να διαβάσουν. Κάποιες φορές καθημερινά, κάποιες άλλες περιστασιακά. Τα παιδιά που αντιδρούν με αυτό τον τρόπο είναι μαθητές που έχουν χάσει το κίνητρο τους για μια καλή σχολική επίδοση.

Το αποτέλεσμα είναι να αντιμετωπίζουν με αρνητική διάθεση τις καθημερινές τους σχολικές υποχρεώσεις βρίσκοντας συχνά δικαιολογίες ώστε να αποφεύγουν το διάβασμα τους.

Πως μπορείτε να βοηθήσετε ως γονείς;

• Αρχικά, δώστε κίνητρο για μάθηση! Μιλήστε στο παιδί σας για το θέμα της διεκπεραίωσης των καθημερινών σχολικών υποχρεώσεων του σαν να είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα που σας απασχολεί και σας ενδιαφέρει πολύ. Βοηθήστε το να καταλάβει πως ο στόχος και το κέντρο απασχόλησης του καθημερινά θα πρέπει να είναι η μελέτη των μαθημάτων του. Αντιμετωπίστε το θέμα αυτό σαν να έχει προτεραιότητα σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο θέμα της οικογένειας σας.
• Μην κρίνετε το βαθμό αλλά την προσπάθεια του παιδιού! Είναι σπουδαίο να έχει αφιερώσει χρόνο και προσπάθεια για να διαβάσει ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα της επίδοσης του. Επίσης, μην παραλείψετε ποτέ να επαινέσετε το παιδί σας για έναν καλό βαθμό καθώς με αυτόν τον τρόπο τονώνετε την διάθεσή του για μελέτη!
• Ενθαρρύνετε το παιδί να διαβάσει και επιβραβεύστε το για οποιαδήποτε προσπάθειά του ακόμα και αν αποφάσισε να διαβάσει μονάχα ένα μέρος των μαθημάτων του. Για παράδειγμα πείτε συχνά: « Τα πας καλά!», «Χαίρομαι που έκανες αυτή την άσκηση!».
• Αποφύγετε να τονίζετε τα αρνητικά στοιχεία στον τρόπο μελέτης του παιδιού, απλά προσπεράστε τα. Μην κάνετε παρατηρήσεις για το τι δεν έκανε ή τι δεν κατάφερε να διαβάσει γιατί με αυτόν τον τρόπο το αποθαρρύνετε. Σταθείτε μονάχα στα θετικά στοιχεία – σίγουρα υπάρχουν.
• Χρησιμοποιείστε θετικό τρόπο έκφρασης. Για παράδειγμα αντικαταστήστε εκφράσεις όπως: «Μπορούσες να τα πας καλύτερα στο διαγώνισμα» με εκφράσεις όπως : «Μπράβο σου που είχες αυτές τις σωστές απαντήσεις!».
• Σημαντικός παράγοντας στη μελέτη είναι και η ώρα της ημέρας που το παιδί διαβάζει τα μαθήματά του. Φτιάξτε μαζί με το παιδί το καθημερινό πρόγραμμα δραστηριοτήτων του όπου η μελέτη για το σχολείο να προηγείται από οποιαδήποτε άλλη απασχόληση του στη διάρκεια της ημέρας.
• Δημιουργείστε στο σπίτι συνθήκες μελέτης. Τι σημαίνει αυτό; Την ώρα που διαβάζει το παιδί επιδιώξτε ησυχία στο σπίτι. Βοηθήστε το κλείνοντας την τηλεόραση ή οποιοδήποτε άλλο μέσο που θα μπορούσε να αποσπάσει το παιδί από το διάβασμά του.
• Επιτρέψτε στο παιδί να κάνει συχνά διαλείμματα – ακόμα και αν γίνονται με σκοπό να καθυστερήσει ή να αποφύγει να διαβάσει. Εάν γίνονται συστηματικά με αποτέλεσμα να χάνει το παιδί πολύ χρόνο και να μην συγκεντρώνεται, τότε μειώστε το χρόνο των διαλειμμάτων συστηματικά λέγοντας για παράδειγμα: «Αυτή τη φορά θα ολοκληρώσεις την άσκηση και μετά θα πας να πιεις νερό».
• Μην φοβηθείτε να συμφωνήσετε με το παιδί μια ανταμοιβή που θα την λαμβάνει ως επιβράβευση για την προσπάθειά του. Προσέξτε μονάχα να είναι μια ισότιμη συμφωνία. Για να είναι η ανταμοιβή αποδοτική θα πρέπει να είναι ανάλογη της προσπάθειας του παιδιού, ούτε πολύ δύσκολο να την κερδίσει αλλά ούτε ανιαρά εύκολο!

• Τέλος, γίνετε ένα καλό παράδειγμα προς μίμηση διαβάζοντας και εσείς! Τα παιδιά αντιγράφουν τη συμπεριφορά και τις συνήθειες των γονιών τους και τείνουν να κάνουν πιο συχνά κάτι που και οι γονείς τους συνηθίζουν να κάνουν!

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΟΔΟΧΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζώ στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου ΟΛΑ συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ!

Δημοσιεύτηκε το 2001 από τους Kim & Alison McMillen στο βιβλίο “When I loved myself enough”

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com/

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς, για να αγαπάς χρειάζεται να νιώθεις.  Η ζωή και η αγάπη είναι δύο δοχεία που ενώνονται γιατί το ένα τρέφει το άλλο. Το ένα συνυπάρχει με το άλλο. Πάνε μαζί συνοδοιπόροι και σύμμαχοι.
Ταξιδεύουν μαζί από την αρχή της ζωής μας από την πρώτη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη να μας αγγίξουν τα χέρια της μαμάς μας και να μας προστατεύει η αγκαλιά του μπαμπά μας.

Η αρχή της ζωής μας που καταγράφεται από την ανάγκη μας να βιώνουμε την αγάπη και να δημιουργούμε μέσα μας, στο Είναι μας την αίσθηση της σύνδεσης. Αρχίζουμε να υπάρχουμε, αρχίζουμε να συνυπάρχουμε και να γινόμαστε κομμάτι της Ζωής που καλούμαστε να ζήσουμε.

Η Ζωή χωρίς αγάπη δεν είναι Ζωή είναι απλά μια πορεία αλλά μια στεγνή πορεία.  Μια πορεία που ορίζεται από την πεποίθηση σου να κρύβεσαι. Να κρύβεσαι από εσένα, από τους άλλους αλλά πιο πολύ από την ίδια την Ανάγκη σου.

Ζωή χωρίς αγάπη είναι σαν να κολυμπάς σε μια υπέροχη θάλασσα αλλά δεν αφήνεσαι να νιώσεις την αίσθηση του νερού να σου χαϊδεύει το σώμα σου και να ηρεμεί το μέσα σου. Απλά κολυμπάς και κινείσαι χωρίς να νιώθεις. Δεν κοιτάς γύρω σου τα χρώματα, δεν μυρίζεις ότι πλαισιώνει την φύση. Είσαι εκεί και απλά διεκπεραιώνεις κάτι που είναι μόνο μηχανικό.

Η ζωή είναι μια θάλασσα. Κινείται ακόμα και αν είναι ήρεμη, φουρτουνιάζει όταν έχει αέρα, δημιουργεί κύματα για να εκφραστεί. Είναι όμως πάντα εναρμονισμένη με τη γη και δημιουργεί δέος στα μάτια σου και τραγούδι στην ψυχή σου όταν ενώνεται με τον ουρανό.

Και η ζωή είναι πάντα σε κίνηση, δημιουργεί, γεννάει ζωή αλλά φέρνει και απώλεια, πόνο και πληγές.  Είναι όμως πάντα εναρμονισμένη με την ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί και να αγαπιέται και όταν πραγματωθεί τότε έχουμε το Νόημα. Ότι ο καθένας από εμάς ονομάζει ως νόημα ζωής. Το νόημα του δικού του προσωπικού ταξιδιού. Εκεί που όλα ξαφνικά αποκτούν σημασία και δημιουργούν στιγμές που θέλεις απλά να τις ρουφήξεις. Εκεί που τα δευτερόλεπτα δημιουργούν συνείδηση και η συνειδητοποίηση σε συγκλονίζει. Εκεί που αρχίζεις να “κολυμπάς” και να αφήνεσαι να γίνεσαι ένα με το νερό. Ένα με την Αγάπη.

Η αγάπη είναι μια εσωτερική δύναμη που πηγάζει από μέσα σου και εκφράζεται όπως κάθε τι που έχει μέσα ζωή.

Είναι ήπια, είναι καθηλωτική, είναι φροντίδα, είναι προστασία, είναι  ολοκληρωτική. Είναι σαν ήρεμο ποταμάκι που κυλάει αλλά πάντα είναι εκεί, είναι σαν θάλασσα που μεταμορφώνεται από γαλήνια σε φουρτουνιασμένη, είναι σαν τον ουρανό που αλλάζει χρώματα, είναι σαν την γη που από ξηρή και άγονη μπορεί να γίνει γόνιμη και καταπράσινη.
Είναι μια διαρκής μεταμόρφωση μέσα στο ταξίδι μας και μια μόνιμη πηγή έμπνευσης. 
Όταν την βιώνεις και στροβιλίζεσαι σε χορό συναισθημάτων δημιουργεί την δική σου ζωγραφιά στη  Ζωή σου και  τότε καταλαβαίνεις ότι  δεν φτάνει μόνο να υπάρχεις.

Ζεις γιατί Αγαπάς. Αγαπάς με το Όλο σου, νιώθεις με την αίσθηση σου, βιώνεις με το Είναι σου και πορεύεσαι.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Σε κάθε συνάντηση γονέων και κηδεμόνων για τους βαθμούς, κάπου σε κάποια γωνιά υπάρχει ένα πιτσιρίκι με ανήσυχο βλέμμα σε κατάσταση κρίσης. Είναι ο «μέτριος μαθητής» που πήρε τους «μέτριους βαθμούς» του τριμήνου και το μόνο που μπορεί να σκεφτεί είναι ο εξάψαλμος που θα ακούσει από τη μαμά του.
Και, αρκετές φορές, μπορεί να δει κανείς στις τάξεις του Δημοτικού αγχωμένα ματάκια, επειδή στην ορθογραφία δεν πήραν «Άριστα», αλλά «Πολύ καλά» και η μαμά θα θυμώσει.
Είναι ιδέα μας ή στις μέρες μας ασκείται φοβερή πίεση στα παιδιά ως προς τις σχολικές τους επιδόσεις; Όλοι θέλουμε να δούμε να καμαρώσουμε τα παιδιά μας να μπαίνουν ως αριστούχοι στο Πανεπιστήμιο -και πολύ καλά κάνουμε αφού η γνώση είναι δύναμη και οι σπουδές «ανοίγουν» το μυαλό. Δεν μιλάμε όμως για την προφανή καθοδήγηση του μέσου γονιού, που προσπαθεί να κάνει το παιδί του υπεύθυνο και επιμελές, τόσο για να μάθει, όσο και για να συνηθίσει ότι πρέπει να είμαστε καλοί στη δουλειά μας -όπου, εν προκειμένω, είναι το σχολείο. Ο λόγος γίνεται για τον πιεστικό, αγχωτικό γονιό που ρίχνει το βάρος των φιλοδοξιών του στο παιδί.Που το περιμένει το μεσημέρι για να τριπλοελέγξει τα τετράδιά του. Που ταυτίζει την επιτυχία με ένα βαθμό της κλίμακας 1-20. Που δεν συμβιβάζεται με τη «μετριότητα», γιατί το δικό του παιδί οφείλει να είναι άριστο.
Το αδυσώπητο κυνήγι των βαθμών -κατά την ταπεινή μας γνώμη- δεν έχει καμία απολύτως θέση στη ζωή ενός μαθητή. Ούτε στην ακαδημαϊκή, ούτε στην κοινωνική, ούτε στην οικογενειακή. Γιατί…
Η «αποστολή» είναι δική τους κι όχι δική μας
Είναι σημαντικό για κάθε παιδί να γνωρίζει ποιες είναι οι υποχρεώσεις του και πού τελειώνει η παρέμβαση, αλλά και η βοήθεια της μαμάς και του μπαμπά. Η «αποστολή» σχολείο είναι δική του. Εκείνο θα διαβάσει, εκείνο θα πάρει «μπράβο», εκείνο θα αποτύχει, θα κατσαδιαστεί ή θα επαινεθεί.
Το σχολείο του δίνει την ευκαιρία να αναπτυχθεί, να ανθίσει, να ατσαλωθεί και να διαπρέψει σε ένα νέο, ανεξάρτητο περιβάλλον, ίσων ευκαιριών, στο οποίο οι γονείς πρέπει να έχουν ρόλο υποστηρικτή, όχι προπονητή ή αφεντικού.
Οι βαθμοί είναι το μέσο για την επιτυχία, δεν είναι αυτοσκοπός
Διαβάζουμε για να μάθουμε, γράφουμε διαγωνίσματα για να εμπεδώσουμε όσα μάθαμε, βαθμολογούμαστε για να αξιολογηθεί η προσπάθειά μας. Μπορεί κανείς να μισεί από καρδιάς το εκπαιδευτικό σύστημα ή να επικροτεί κάθε μέθοδο και πρακτική του. Το μόνο βέβαιο όμως είναι ότι βαθμοί, τεστ και εξετάσεις είναι απλώς το μέσο για την επιτυχία και όχι μια πίστα που πρέπει να τερματιστεί με καλό σκορ.
Τι έχει πραγματικά σημασία να σκεφτεί το παιδί;
Τι είναι πιο σημαντικό να σκεφτεί ένα παιδί: «Θα με σκοτώσει η μάνα μου, αν δει τους βαθμούς» ή «Γιατί μόνο 15; Αφού μπορώ και καλύτερα»; Ασκώντας πίεση στα παιδιά μας, για να αριστεύσουν, συγκρίνοντάς τα με τον σημαιοφόρο και διαρκώς φορτώνοντάς τα με την προσωπική μας φιλοδοξία για πρωτιά (για την δική τους πρωτιά), δεν επιτυγχάνουμε τη βελτίωση και την ωριμότητά τους.
Μαθαίνεις καλό κολύμπι γιατί θες να γίνεις καλός κολυμβητής.
Αν φοβάσαι μη σε φάει ο καρχαρίας, το πολύ πολύ να μάθεις να κολυμπάς γρήγορα και άτσαλα για να γλιτώσεις. 
Ένας γονιός πρέπει να στηρίζει, όχι να στρεσάρει
Ποιος είναι ο ρόλος κάθε γονιού από τη στιγμή που φέρνει ένα παιδί στον κόσμο, αν όχι αυτός του υποστηρικτή; Η υποχρέωση κάθε ανθρώπου που μεγαλώνει παιδιά είναι να τους παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και στήριξη σε κάθε τους βήμα, όχι να φορτώνει τις πλάτες τους με άγχη και να κάνει την καρδιά τους να πλημμυρίζει με πανικό και τα μάτια τους με δάκρυα.
Να πιέζουμε ασφυκτικά τα παιδιά να επιτύχουν είναι σχήμα παράδοξο, γιατί…
Η επιτυχία συνδέεται με ψυχολογικές «ικανότητες» όπως η αυτοπεποίθηση, η φιλομάθεια, η αισιοδοξία και η ικανότητα διαχείρισης αρνητικών αισθημάτων. Κι αυτές ακριβώς οι ψυχοσυναισθηματικές δεξιότητες αναπτύσσονται σε ένα πλαίσιο ασφάλειας, ηρεμίας, επικοινωνίας και σεβασμού με τους γονείς.
Δεν είναι λοιπόν παραδοξότητα; Δημιουργούμε ένα ασφυκτικό κλίμα πίεσης, βαθμοθηρίας και στρες στο παιδί για να γίνει πιο επιτυχημένο, όταν η επιτυχία του εξαρτάται ακριβώς από το αντίθετο κλίμα.
Το «Φέρε καλύτερους βαθμούς» μεταφράζεται σε «Δεν είσαι αρκετά καλός»
Σε μια εκπαιδευτική κουλτούρα βασισμένη σε τεστ και βαθμούς από το 1 ως το 20, το Α ως το Γ, που «μετράνε» το πόσο καλός είσαι, και σε ένα σύστημα εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση που ζυγίζει την αξία σου ως μέλλοντα φοιτητή από 5-6 τρίωρα διαγωνίσματα, δεν είναι απορίας άξιο το πώς οι γονείς νιώθουν την ανάγκη να ελέγχουν μανιωδώς την πρόοδο των παιδιών τους. Ταυτόχρονα, στο πλαίσιο αυτής ακριβώς της κουλτούρας, είναι λογικό κι επόμενο, τα παιδιά να αυτοπροσδιορίζονται και να αξιολογούν τον εαυτό τους βάσει του 13 ή του 19που αναγράφεται στον έλεγχο προόδου τους.
Αν, λοιπόν, κάτι οφείλουμε στα παιδιά μας, αυτό δεν είναι να τα απαλλάξουμε απ’ αυτά τα ανούσια στάνταρτς και να τους παρέχουμε με όσα εργαλεία διαθέτουμε την απαιτούμενη δόση αυτοπεποίθησης που κάθε άνθρωπος χρειάζεται;
Εκτός όλων των άλλων είναι και μια απολύτως αποτυχημένη τακτική…
Εκτός από τις κάθε είδους σοβαρές και μακροπρόθεσμες συνέπειες στην ψυχολογία και την ψυχική υγεία του παιδιού (όπως χρόνιο άγχος, διατροφικές διαταραχές κ.α.), η πίεση για καλύτερους βαθμούς μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα στο «εδώ και τώρα». Σύμφωνα με βρετανική έρευνα, οι γονείς που πιέζουν τα παιδιά τους να επιτύχουν, έχοντας μη ρεαλιστικές προσδοκίες απ’ αυτά, είχαν αντίθετα αποτελέσματα ως προς τις επιδόσεις.
Τι έχει πραγματικά σημασία;
Κακά τα ψέματα: ένα παιδί που δεν θέλει να διαβάσει, δεν θα διαβάσει -θα βάλει το Λούκυ Λουκ, πίσω απ’ το βιβλίο της Φυσικής και θα προσποιηθεί ότι μελετάει σκληρά. Είναι, οπωσδήποτε, απόλυτα λογικό και θεμιτό για κάθε γονιό να στοχεύει στην εξέλιξη και –γιατί όχι;- στην επιτυχία του παιδιού του. Αυτό, όμως, μπορεί να γίνει μακριά απ’ το κυνήγι του «Άριστα» – ενισχύοντας τη φιλομάθεια, ανοίγοντας το μυαλό και δημιουργώντας τις βάσεις για έναν χαρακτήρα υπεύθυνο και ώριμο.

Και, στο τέλος-τέλος, τι να τον κάνεις έναν αγχωμένο σημαιοφόρο με κλαμένα μάτια;

ΠΗΓΗ: mama365.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η θεωρία του Jerome Bruner που αφορά την μάθηση των μαθηματικών μέσω της ενεργητικής συμμετοχής των μαθητών είναι μία από της καταλληλότερες θεωρίες στην εκπαιδευτική πράξη. Το πλεονέκτημα της θεωρίας αυτής είναι ότι ο Bruner συνιστά στους εκπαιδευτικούς να χρησιμοποιούν δραστηριότητες προσομοίωσης στην τάξη, προκειμένου να προωθούν την μάθηση με ανακάλυψη. 

Μία μορφή προσομοίωσης αποτελεί το παιχνίδι ρόλων, με βάση το οποίο μπορούν οι μαθητές να επεξεργασθούν καθημερινά γεγονότα και αναπαραστάσεις.

Βέβαια, δεν είναι απλές αναπαραστάσεις του φυσικού κόσμου, αλλά αλληλοσυσχετίζονται, οργανωμένες σε μια δομή, αποτελούν ένα νοητικό πρότυπο, χάρη στο οποίο μπορούμε να προβλέπουμε και να κάνουμε υποθέσεις.

Ένα παράδειγμα παιχνίδι ρόλων αρκεί ώστε οι εκπαιδευτικοί να κατανοήσουν την αξία και την ικανότητα της εφαρμογής της θεωρίας του Bruner στη σημερινή σχολική πραγματικότητα του ειδικού σχολείου. Ο εκπαιδευτικός μπορεί να εισάγει το παιχνίδι του supermarket. Σύμφωνα με το προαναφερθέν παιχνίδι ο εκπαιδευτικός έχει μεριμνήσει να έχει στην τάξη του προϊόντα του supermarket όπως σοκολάτες, αναψυκτικά, γάλα, είδη γραφικής ύλης κ.α. Ο εκπαιδευτικός θα έχει αναγράψει την τιμή στα προϊόντα και θα έχει δώσει στο κάθε μαθητή φωτοτυπίες χρημάτων που θα χρησιμοποιήσουν για να αγοράσουν τα προϊόντα που επιθυμούν. Μετά από κλήρωση ένας μαθητής θα είναι ο ταμίας όπου θα συγκεντρώνει χρήματα.

Το παιχνίδι ξεκινά. Σε πρώτη φάση οι μαθητές θα διδαχθούν την πρόσθεση αφού θα πρέπει να προσθέτουν τις τιμές των προϊόντων που επρόκειτο να αγοράσουν και έπειτα την αφαίρεση αφού θα πρέπει να αφαιρούν την τιμή των προϊόντων από το σύνολο των χρημάτων που έχουν. Έπειτα μπορεί να διδαχθεί και ο πολλαπλασιασμός όταν ο μαθητής μετά την καθοδήγηση του καθηγητή θα έχει αγοράσει δύο ή παραπάνω ίδια προϊόντα.

Σύμφωνα με αυτό το παράδειγμα ο μαθηματικός έχει την δυνατότητα να αξιοποιήσει τις αρχές του Bruner περί ενεργητικής συμμετοχής μαθητών μέσω ανακατασκευής γνώσης, εξερεύνησης, ανακάλυψης, έρευνας, και πειραματισμού στον εκπαιδευτικό χώρο. 

Αναντίρρητα όμως υπάρχουν πολλές δυσκολίες κατά την εφαρμογή της θεωρίας του Bruner όπως η ίδια η ικανότητα των εκπαιδευτικών στην επινόηση και δημιουργία αναπαραστάσεων.

Δεν μπορεί να υπάρξει μια ειδικευμένη εκπαίδευση των καθηγητών στην ανακάλυψη των μαθησιακών εννοιών από τους μαθητές παρά μόνο μια σφαιρική και γενική προσέγγιση και εκμάθηση. Έπειτα, πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος της χαοτικής τάξης με την χρήση της ανακαλυπτικής προσέγγισης γι αυτό ο δάσκαλος πρέπει να παίζει έναν σημαντικό ρόλο στην “κατασκευή” προβληματικών καταστάσεων. Έπειτα δυσκολίες περιορισμένου χρόνου, ιδιαίτερων ικανοτήτων ή και άγχους των μαθητών προσθέτουν περισσότερα εμπόδια στην εφαρμογή της θεωρίας του Bruner. 

Παρόλα όμως αυτά τα εμπόδια μπορούν να μειωθούν ή ακόμη και να εξαλειφθούν. Για παράδειγμα ο καθηγητής μπορεί να δημιουργεί αναπαραστάσεις χρονικά περιορισμένες και επίσης ούτε πολύ εύκολες, ώστε να λύνονται με απλή ανάκληση προαποκτημένων γνώσεων, ούτε πολύ δύσκολες, ώστε να απαιτούν γνώσεις και δεξιότητες που είτε οι μαθητές δε διαθέτουν είτε δεν προκύπτουν από την ίδια την προβληματική κατάσταση. Έτσι μειώνεται το άγχος των μαθητών και δεν απαιτούνται ιδιαίτερες ικανότητες και πολύ χρόνο.

Μέσω της μάθησης με ανακάλυψη το παιδί αποχτά γνώσεις με δική του πρωτοβουλία και δικές του ενέργειες. Αυτό σημαίνει ότι διατυπώνει υποθέσεις, τις ελέγχει και τις επαληθεύει ή τις διαψεύδει, αντί να διαβάζει απλώς περιγραφές από το βιβλίο ή να ακούει τον εκπαιδευτικό.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ο Αριστοτέλης με τη σπάνια νόησή του  αιώνες πριν είχε διατυπώσει την αναγκαιότητα αλλά και τη σπουδαιότητα της Φιλίας, θεωρώντας τη ως ’ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα’.
Η Φιλία είναι συναίσθημα αναγκαίο, απαραίτητο αλλά και μυθοποιημένο , όπως ακριβώς και ο έρωτας.

Ορίζεται ως πλατωνική αγάπη, αλλά εμπεριέχει στοιχεία που συναντώνται με αξιοθαύμαστη ομοιότητα και στο ερωτικό συναίσθημα, όπως η ανάγκη να συνυπάρξουμε αρμονικά με τον άλλο σε μία σχέση αμοιβαίας αγάπης, αφοσίωσης, τον πόνο που μας προκαλεί η απόρριψη ή η αδιαφορία , κάνοντας πραγματικά αξιοθαύμαστο το δέσιμο και οι ιδιαίτερες σχέσεις έχουμε ανάγκη να συνάψουμε στο διάβα της ζωής με λιγότερα ή περισσότερα άτομα.

Η Φιλία για να είναι αληθινή, οφείλει να στηρίζεται στην αλήθεια και να μην κλονίζεται από εφήμερα και αρνητικά συναισθήματαόπως η ζήλεια και ο φθόνος. Στην αληθινή Φιλία η απόσταση και ο χρόνος που έχεις να ειδωθείς με κάποιον δεν παίζει κανένα ρόλο, διότι ξέρεις ότι ο άλλος θα είναι εκεί και αυτό το δέσιμο έχει διαλύσει κάθε ανασφάλεια.

Ένα αιώνιο ερώτημα είναι ποια εκείνα τα χαρακτηριστικά που κάνουν μία φιλική σχέση αληθινή. Τα βασικά στοιχεία όπως και σε όλες τις σχέσεις, είναι η αμοιβαία αγάπη και η προσφορά και από τις δύο μεριές. Η ανταποδοτικότητα σε κάθε σχέση είναι απαραίτητηόχι  επειδή υπάρχει ωφελιμιστική και χρησιμοθηρική διάθεση, αλλά γιατί πρέπει να υπάρχει η ισονομία και η κάλυψη των αναγκών και των δύο πλευρών. Η υγιής φιλία είναι εκείνη που αποβλέπει στο καλό του φίλου μας, που χαίρεται πραγματικά με τη χαρά και λυπάται πραγματικά με τη λύπη. Η αληθινή φιλία δεν έχει σχέση με ψέματα , αλλά στηρίζεται στην ειλικρίνεια, στην έκφραση των παραπόνων και στην προσπάθεια να προσπαθούμε στην επίλυση όλων όσων μας πικραίνουν μαζί πάντα με γνώμονα την αγάπη. Στην αληθινή φιλία δεν κυριαρχεί το συμφέρον, δεν επιθυμείς τη συνάφεια με κάποιον μόνο για την εκμετάλλευση της αγάπης τους ή επειδή επιθυμείς την παροχή κάποιας βοήθειας, αλλά γιατί αγαπάς πραγματικά τους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεσαι τη ζωή σου.

Οφείλουμε να αναφέρουμε τις εξαιρετικά θετικές επιπτώσεις που παρουσιάζει η Φιλία στα παιδιά. Η Φιλία συντελεί στην καλύτερη κοινωνικοποίηση των παιδιών, βοηθάει και τα ίδια να είναι περισσότερο αισιόδοξα , με αυτοπεποίθηση, αλλά συντελεί και στην καλλιέργεια του ομαδικού πνεύματος. Βέβαια, οφείλουμε να αναφερθούμε και στις αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να προκληθούν από τη συναναστροφή με παρέες και την υιοθέτηση τόσο ανθυγιεινών συνηθειών, όσο και βίαιης συμπεριφοράς , κάτι το οποίο μας βοηθάει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να έχουμε παρέες και σχέσεις με άλλους ανθρώπους απλώς για να έχουμε, αλλά και γιατί μας βοηθούν στο να εξελισσόμαστε θετικά και να βελτιωνόμαστε ως άνθρωποι.

Ειδικά την περίοδο της εφηβείας, μίας περιόδου τόσο σημαντικής και ευμετάβλητης για κάθε παιδί που μεταβαίνει στην ενηλικίωση, οι ποιοτικές σχέσεις με ανθρώπους που έχουν θετική επιρροή , είναι απαραίτητες. Επίσης, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι έχω παρέες δε σημαίνει ότι υποχρεούμαι να μιμούμαι και την κάθε συμπεριφορά που υιοθετούν οι φίλοι μου. Η αληθινή Φιλία δημιουργεί μέσα μας την επιθυμία να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι, στοχεύει στη συναισθηματική, ηθική και κοινωνική μας ολοκλήρωση.

Η Φιλία είναι ένα αγαθό, μία πραγματική ευλογία που για να διατηρηθεί, απαιτεί οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτή να τη χτίζουν καθημερινά ακόμα και με μικρές πράξεις αγάπης και ενδιαφέροντος.

Εύχομαι να αντιληφθούμε όλοι μας, πραγματική, την ανυπέρβλητη αξία αυτού του πανανθρώπινου και καθολικού αγαθού και να αντιληφθούμε το πόσο χρήσιμη ακόμα και ωφέλιμη κοινωνικά μπορεί να αποβεί, χτίζοντας καλές και αληθινές φιλίες οι οποίες θα είναι ένα στήριγμα σε όλες τις χαρές και τις δυσκολίες της ζωής.

επιλογή : Νίκος Δημητρίου

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Είναι αναμφίβολο ότι το πώς είμαστε σαν άνθρωποι σχετίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό με τις πεποιθήσεις μας. Οι πεποιθήσεις αρχίζουν να δημιουργούνται από τη στιγμή της γέννησης. Από όταν άνθρωποι μας χαμογελούσαν ή μας φώναζαν όταν ήμασταν νεογέννητα.

Αυτές οι πρώτες αλληλοεπιδράσεις και όλες όσες ακολούθησαν με άλλα ανθρώπινα πλάσματα διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που είμαστε σήμερα. Έτσι, λοιπόν, έχουμε διαμορφώσει μία εικόνα για τον εαυτό μας που βασίζεται στις συμπεριφορές άλλων ανθρώπων προς εμάς. Είναι μια εικόνα που έχουμε υιοθετήσει και η οποία είτε μας βοηθά είτε μας εμποδίζει στην πλήρη ανάπτυξη των δυνατοτήτων μας και ποτέ δεν μένει στατική, αλλά αλλάζει με κάθε νέα περίσταση ή συνθήκη που διαμορφώνεται. 

Από τη γέννησή μας ακόμα, «ειδικοί» παρακολουθούσαν, σχημάτιζαν γνώμες και αξιολογούσαν όλα όσα κάναμε. Αυτοί οι επονομαζόμενοι «ειδικοί» ήταν οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι συγγενείς, οι μεγαλύτεροι. Καθώς μεγαλώναμε δεχτήκαμε και μετρήσαμε τις γνώμες τους ως την απόλυτη αλήθεια. Τώρα, στην ενήλικη ζωή μας μπορούμε να αξιολογήσουμε κατά πόσο αυτοί οι άνθρωποι ήταν ειδικοί σχετικά με τις ικανότητές μας. Με διαφορετικό τρόπο ο καθένας μπορεί να πρόσθεσε ή να περιόρισε την εξέλιξή μας.

Η εικόνα που έχει κάθε άτομο για τον εαυτό του είναι μια γενική αποτίμηση κάθε συμπεριφοράς και γνώμης που τους έχει ειπωθεί για τον εαυτό τους από τη γέννησή τους και σε μερικές περιπτώσεις πριν ακόμη από αυτήν. Eίναι τόσο βαθιά ριζωμένο, από τις συνεχείς ισχυρές επαναλήψεις που σταδιακά γίνεται η υποσυνείδητη εικόνα της ιδέας που έχει για τον εαυτό του.

Ένας ενήλικας λειτουργεί μέσα στα όρια της εικόνας που έχει για τον εαυτό του και σταδιακά αυτή η δοσμένη εικόνα γίνεται ο πραγματικός άνθρωπος σε αντίθεση με την εικόνα. Σταδιακά γίνεται η «νόρμα» και η «ζώνη ασφαλείας» μας, όπου αισθανόμαστε ασφαλείς, σίγουροι και προστατευμένοι. Αυτό παρόλο που ακούγεται θετικό, μπορεί να γίνει αρνητικό, αφού μπορεί να καταντήσει περιοριστική φυλακή.

Είναι η αντίληψη του τι πιστεύουμε εμείς ότι είμαστε, τι νομίζουμε ότι είμαστε, που πρακτικά ορίζει πώς αντιδρούμε στη ζωή και κατά συνέπεια τι πιστεύουμε ότι είμαστε ικανοί να κάνουμε. Η ζώνη ασφαλείας, στην οποία κινούμαστε είναι η ζωή, που νιώθουμε ασφαλείς να ζούμε. Σε μερικές περιπτώσεις μπορεί να είναι μια ζωή μέσα στη μιζέρια, τη φτώχεια, τον πόνο, τη βαρεμάρα, το φόβο και τη θλίψη.

Οι άνθρωποι συχνά μένουν κλειδωμένοι σε τέτοιες καταστάσεις επειδή η εικόνα για τον εαυτό τους και οι πεποιθήσεις τους τους στηρίζει σ’ αυτές. Πραγματικά πιστεύουν ότι αυτός είναι ο τρόπος που τους αξίζει, αυτό που δικαιούνται και ασφαλείς με αυτή την πεποίθηση παραμένουν άπραγοι μέσα στη ζώνη ασφαλείας τους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μέσα σε μία κλειστή επαναληπτική διαδικασία. Η εικόνα που έχουν για τον εαυτό τουςδημιουργείται από τις πεποιθήσεις τους (ό,τι πιστεύει ένα άτομο ότι είναι αλήθεια για εκείνο και τον κόσμο). Το άτομο χτίζει και ταϊζει αυτές τις πεποιθήσεις και αληθινά νιώθει άνετα με αυτές.

Μόλις ένα άτομο πάρει την απόφαση να αλλάξει ξαφνικά έχει την ουσιαστική ελευθερία να διαλέξει και κατά συνέπεια να απολαύσει πεποιθήσεις και συμπεριφορές που τον ενδυναμώνουν. Η διαδικασία είναι η ίδια για όλα τα άτομα. Ο καθένας μας έχει τις δικές του φανταστικές φυλακές και είναι δική μας απόφαση να ανακτήσουμε ή όχι την ελευθερία μας.

Οι πεποιθήσεις μπορούν να αλλάξουν. Όλων οι πεποιθήσεις μπορούν να αλλάξουν. Αυτό που χρειάζεται είναι να τις εντοπίσουμε, να δούμε πώς μας επηρεάζουν και να αποφασίσουμε ότι θέλουμε να αλλάξουμε. Η διαδικασία δεν είναι απλή και εύκολη, αλλά δύσκολη και χρονοβόρα. Εάν σκεφτούμε πόσα χρόνια μας πήρε να εδραιωθεί η πεποίθηση είναι απολύτως κατανοητό ότι η διαδικασία για να την αποτινάξουμε θα πάρει πολύ χρόνο και κόπο.

Όμως, να θυμάστε ότι εσείς επιλέγετε να πιστεύετε τις δικές σας πεποιθήσεις και επομένως εσείς μπορείτε και να τις αλλάξετε.

ΠΗΓΗ:e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι άνθρωποι είναι ο καθρέφτης μας. Στα μάτια τους βλέπουμε την εικόνα μας, στη συμπεριφορά τους βλέπουμε το ποιόν μας. Τα λόγια τους αντικατοπτρίζουν πάντα τα δικά μας, ακόμη κι αν δεν το αντιλαμβανόμαστε εύκολα. Κι εμείς, ως ματαιόδοξα όντα που θέλουμε ένα είδωλο όμορφο, αρυτίδωτο και επιθυμητό, κάνουμε τα πάντα χωρίς να το καταλαβαίνουμε, προκειμένου να το αντικρίζουμε.

Όμως για να γίνει κάποιος αρεστός σημαίνει ότι απαρνείται πολλές φορές την αλήθεια του, όποια κι αν είναι αυτή. Έτσι συχνά επιλέγει να καμουφλάρει αυτό που ξέρει πως δεν αρέσει, ή που φοβάται πως δεν θα αρέσει αν γίνει αντιληπτό. Ως αποτέλεσμα, μια πληθώρα ρόλων λιγότερο ή περισσότερο καταπιεστικών, που εξυπηρετούν κυρίως το είδωλο της αποδοχής των άλλων. Αυτών των άλλων που πολλές φορές δε θα επιλέγαμε καν για φίλους μας, κι όμως η γνώμη τους μας επηρεάζει τόσο πολύ!

Αυτών των άλλων που δεν θα επιλέγαμε να ζήσουμε μαζί τους αν δε φοβόμασταν τόσο τη μοναξιά! Αυτών των άλλων που δε γνωρίζουμε κι όμως τους επιτρέπουμε να καθορίζουν τις επιλογές μας πολλές φορές. Αυτών των άλλων που συναντήσαμε για λίγο και τους επιτρέψαμε να μας αλλάξουν για πάντα…

Όμως αληθινός, είναι μόνο αυτός που είναι ελεύθερος. Κι ελεύθερος, είναι εκείνος που αυτοπροσδιορίζεται αντί να προσδιορίζει τον εαυτό του μέσα από τη δουλειά του, τον κοινωνικό του περίγυρο, την οικονομική του κατάσταση ή την αποδοχή των άλλων. Ελεύθερος, είναι αυτός που τολμάει να λέει «όχι» σε όσα δεν τον ικανοποιούν. Που κάνει τις επιλογές του με γνώμονα την εσωτερική του φωνή, ανεπηρέαστος από τους κανόνες και τα πρέπει, με σεβασμό στα όρια του διπλανού του που έχει το ίδιο ακριβώς δικαίωμα.

Γιατί από το να γίνεσαι αρεστός, είναι προτιμότερο να είσαι αληθινός. Κι από το να ανησυχείς τόσο για το είδωλό σου στον καθρέφτη των άλλων, καλύτερα να ανησυχείς για το είδωλο, στο δικό σου καθρέφτη.

Στέβη Σαμέλη – Ποιήτρια, Regression Therapist & Clinical Hypnosis

ΠΗΓΗ: enallaktikidrasi.com