Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η ανατροφή ενός παιδιού είναι πολύ σημαντική υπόθεση, στα πλαίσια μιας «υγιούς» οικογένειας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο που θα συντελέσει στην ομαλή ανάπτυξη του, βασισμένη σε γερά θεμέλια. Το να διαχειρίζεται κανείς έμψυχο υλικό όπως είναι τα παιδιά μας, δεν είναι εύκολη και απλή υπόθεση.

Είναι πολύ σημαντικός και πολύ ιδιαίτερος ο τρόπος που μεγαλώνει και αναπτύσσεται ένα παιδί και αποτελεί τον πλέον καθοριστικό παράγοντα για την εν δυνάμει ενσωμάτωση του, αργότερα στις κοινωνικές ομάδες που θα ενταχθεί προκειμένου να είναι λειτουργικός και παραγωγικός.

Απαιτείται υπευθυνότητα και σύνεση από την πλευρά ενός γονιού προκειμένου να δομήσει έναν σωστό χαρακτήρα που θα μπορεί να ανταπεξέλθει αργότερα στις προκλήσεις της ζωής του.

Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός παιδιού παίζουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του, που θα τον κάνουν πρωτίστως αποδεκτό και θα τον μυήσουν σε εκείνες τις συμπεριφορές, όπου το παιδί θα αισθανθεί ότι ανήκει σε μια ολοκληρωμένη οικογένεια όπου θα κυριαρχεί ο σεβασμός της προσωπικότητας του, τα δικαιώματα του, καθώς και οι υποχρεώσεις που απορρέουν στο σύνολο μιας εύρυθμης και ομαλής λειτουργίας μέσα στους κόλπους μιας αρμονικής συνύπαρξης.

Σημαντικοί παράγοντες που καθορίζουν την υγιή εξέλιξη και πορεία ενός παιδιού καθώς και την υγιή ανατροφή του είναι οι ακόλουθοι:

Ασφάλεια
Η έννοια της ασφάλειας που του παρέχεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, όπως διαμορφώθηκε αρχικά μέσα στην οικογένεια και αργότερα στις κοινωνικές ομάδες που θα ενταχθεί αποκτώντας εκείνη την συναισθηματική και κοινωνική σταθερότητα που θα μπορέσει να κάνει ένα βήμα κάθε φορά.

Ένα ασφαλές περιβάλλον είναι το ιδανικό για κάθε παιδί που θέλει να αισθάνεται ευτυχισμένο. Είναι το κλειδί για την ομαλή προσαρμογή του, καθώς και την θέση που θα πάρει αργότερα μέσα στον ευρύτερο κόσμο, δημιουργώντας εκείνα τα πρότυπα που θα τον κάνουν δυνατό και με εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ότι μπορεί να καταφέρει πολλά πράγματα.

Οι γονείς πολλές φορές αισθάνονται ανήσυχοι για την τεράστια ευθύνη που φέρουν για το πώς θα αντιμετωπίσουν τα θέλω ενός παιδιού σε συνάρτηση με τις ανάγκες που δημιουργούνται στα πλαίσια της κοινωνίας μας.

Αυτό βέβαια, έχει να κάνει με τις δομές ενός υλιστικού μοντέλου, όπου δημιουργούνται τεχνητές ανάγκες και όχι ουσιαστικές που θα βοηθήσουν στην ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη έξω από τον οικογενειακό κύκλο. Έρευνες έχουν δείξει ότι όσο περισσότερο καλλιεργείται η σχέση γονιού-παιδιού, καθώς και η στενή και ενεργή αλληλεπίδραση, τόσο αναπτύσσεται σε πρώτο επίπεδο η νοημοσύνη και η γλώσσα με θεαματικά αποτελέσματα που έχουν να κάνουν με την πνευματική, κοινωνική και γλωσσική υπόστασή του.

Αντίθετα η έλλειψη προσοχής από πλευράς του γονιού μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες δια βίου. Για παράδειγμα, εκείνα τα παιδιά που στερούνται της προσοχής και της εμπιστοσύνης γίνονται καθώς μεγαλώνουν και ενηλικιώνονται ανασφαλή, ντροπαλά, φοβισμένα και ενίοτε επιθετικά, για αυτό το λόγο, θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα την ψυχή ενός παιδιού, ένα εύπλαστο υλικό που μπορεί αργότερα να γίνει κάτι που δεν θα αναγνωρίζουμε. Για αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή.

Ανεξαρτησία
Το πρώτο φυσικό βήμα ενός παιδιού προς την ανεξαρτησία του, εμφανίζεται στην βρεφική ηλικία όταν μαθαίνει να περπατά και να αντιλαμβάνεται τον χώρο στον οποίο υπάρχει.

Είναι μια μαγική περιπλάνηση για κάθε παιδί να ανακαλύπτει τον δικό του κόσμο και σιγά σιγά καθώς αναπτύσσεται να κερδίζει και να κατακτά με θάρρος και τόλμη τον δικό του χώρο μέσα στην οικογένεια, αυτό συντελεί στην δική του συναισθηματική ολοκλήρωση και ανεξαρτησία και κατά συνέπεια, δημιουργείται εκείνη η αμφίδρομη σχέση επικοινωνίας με τους γύρω του.

Μέχρι τη στιγμή, που θα πάει στο σχολείο έχει ήδη φτάσει σε ένα επίπεδο, όπου θα είναι κοινωνικά ανεξάρτητο και θα εκφράσει τις δικές του προτιμήσεις σε σχέση με τα άλλα παιδιά που το περιβάλλουν, αναπτύσσοντας τις δικές του δεξιότητες και ιδέες, επαρκώς, όπου θα τον κάνουν να νιώσει κοινωνικά αποδεκτός στα πλαίσια της ατομικής και κοινωνικής υπόστασης του. Άρα το πρώτο σημαντικό βήμα έχει ήδη γίνει.

Μετά τα φώτα του γονιού, έρχεται ο δάσκαλος να δώσει το δικό του στίγμα, το σχολείο και η εκπαίδευση που του παρέχεται ως εφόδια για την μετέπειτα εξέλιξη του.

Σημαντικές είναι επίσης και οι σχέσεις που δημιουργούνται με τους συμμαθητές του, καθώς και με τους δασκάλους του, προσθέτοντας εκείνα τα χαρακτηριστικά της συναισθηματικής και κοινωνικής ωρίμανσης, καθώς και των εμπειριών που θα αποκτήσει, όπου θα τον κάνουν να νιώσει αποδεκτός σε μια ομάδα αναπτύσσοντας σημαντικά την αυτοπεποίθηση του, το δικαίωμα της επιλογής των ανθρώπων που θα δημιουργήσει φιλικές και κοινωνικές σχέσεις.

Συμμόρφωση
Η οικογένεια ενός παιδιού αποτελεί ίσως την πιο σημαντική πηγή όπου το παιδί θα αντλήσει και θα αναπτύξει τις δικές του πεποιθήσεις, δίνοντας του μετέπειτα εκείνα τα εφόδια όπου θα είναι έτοιμος να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ζωής του.

Αν οι αξίες που θα γαλουχηθεί μέσα στην οικογένεια, είναι σταθερές και βασίζονται σε γερά θεμέλια και συμβαδίζουν σε ένα ικανοποιητικό βαθμό, με εκείνες που ορίζει το κοινωνικό γίγνεσθαι, τότε θα είναι ευχής έργο. Θα είναι το πλέον ιδανικό για την ομαλή ένταξη και μετάβαση του στον έξω κόσμο.

Ομοίως, αν οι αξίες αυτές είναι συμβατές με εκείνες του σχολείου ή της εργασίας του αργότερα, τότε είναι πιο πιθανό εκείνο το παιδί να επιτύχει ακαδημαϊκά και επαγγελματικά.

Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί από την πλευρά τους, καλούνται σε μια αγαστή συνεργασία να βοηθήσουν στην σωστή προετοιμασία των παιδιών με ένα και μοναδικό σκοπό, μια επιτυχημένη πνευματική εξελικτική πορεία του κάθε παιδιού, προωθώντας το καθένα σε μια θετική στάση απέναντι στην μάθηση και ευρύτερα στις κοινωνίες αξίες και τα ιδανικά του πολιτισμού μας.

Οι ρόλοι των φύλων
Πώς ένα παιδί βλέπει τον ρόλο του άλλου φύλου, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, από το πώς αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο μέσα στην οικογένεια αν είναι γιοι ή κόρες. Είναι ένα μείζον θέμα, καθώς αντιπροσωπεύει θα λέγαμε ένα πρώτο δείγμα διάκρισης, όταν ο γονιός δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει σωστά, το πλάσμα που έχει απέναντι του, και αυτό μπορεί ενδεχομένως να οφείλεται σε ανωριμότητα του γονιού ή έλλειψης παιδείας του.

Ένα είναι σίγουρο, ότι αυτή η ανισότητα που πολλές φορές αναπτύσσεται εσφαλμένα στην μετέπειτα κοινωνική εξέλιξη των δύο φύλων, έχει να κάνει με τον τρόπο που δίνονται περισσότερες ευκαιρίες στο ένα φύλο και λιγότερες στο άλλο.

Βέβαια καθώς αναπτύσσεται και εκσυγχρονίζεται η κοινωνία μας, παρατηρούμε ότι οι παραδοσιακοί ρόλοι και θεσμοί έχουν αλλάξει, σε μεγάλο βαθμό και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αυξανομένη εκπαίδευση καθώς και στην οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών.

Είναι πολύ σημαντικό βήμα για την αναγνώριση του κάθε φύλου, είτε είναι άνδρας, είτε γυναίκα, να μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα αρκεί και μόνο να θέλει να συμβάλλει ουσιαστικά.  Η παραδοχή ενός λανθασμένου προτύπου, η αναγνώριση και η επανεκτίμηση από εμάς, αποτελούν σημαντικά βήματα για την ομαλή εξέλιξη και ανατροφή των παιδιών μας.

Το πώς η επόμενη γενιά θα επαναπροσδιορίσει τους ρόλους των δύο φύλων, καθώς και την εν γένει συμπεριφορά τους, εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς, που είμαστε γονείς και που έχουμε την μέγιστη ευθύνη να μεγαλώσουμε σωστά ένα παιδί ολοκληρώνοντας τον σε μια υγιή προσωπικότητα.

Πειθαρχία
Ο αυτοέλεγχος, η ωριμότητα καθώς και οι κατάλληλες ανεπτυγμένες κοινωνικές δεξιότητες είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν μια ολοκληρωμένη εικόνα των παιδιών εκείνων που μεγαλώνουν σε υγιείς οικογένειες, όπου οι γνώμες του καθενός είναι σημαντικές να ακούγονται, ακόμα και αν υπάρχει διαφοροποίηση, η οποία έγκειται στα πλαίσια μιας δημοκρατικής διαδικασίας, και όπου ο καθένας έχει το δικαίωμα της άποψής του, καθώς αυτό έχει να κάνει άμεσα με την τήρηση των ισορροπιών ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας.

Ενώ παρατηρούμε, ότι οι αυταρχικοί γονείς, που θέτουν πειθαρχημένες συμπεριφορές έναντι των παιδιών τους μέσα από μια αυστηρή κριτική ή και τιμωρία (μερικές φορές σωματική) δεν χρησιμεύει παρά μόνο για εκφοβισμό. Στην ουσία, δρα εντελώς ανασταλτικά, δημιουργώντας τις περισσότερες φορές, επιθετικές συμπεριφορές που είναι και αδιέξοδες.

Αντίθετα, υπάρχει και εκείνη η κατηγορία των ανεκτικών γονιών, που θέτουν ελάχιστα όρια αφήνοντας το παιδί να εξελιχθεί με τον δικό του τρόπο, ανεξέλεγκτα, εκεί ακριβώς βρίσκεται και η παγίδα, όπου ο καθένας κάνει ότι θέλει με αποτέλεσμα, πολλές φορές να υπονομεύεται ακούσια η αυτονομία του κάθε μέλους σε μια οικογένεια όπου στο βάθος χρόνου δεν θα είναι βιώσιμη.

Ωστόσο, πολλές οικογένειες παλεύουν σήμερα να αντιμετωπίσουν το άγχος των ανέργων νεαρών παιδιών τους, που βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο και δεν μπορούν να αυτονομηθούν. Μέσα λοιπόν από αυτή την σχέση αλληλεξάρτησης και εν όψει της οικονομικής κρίσης, οι ρόλοι πλέον γονιού και παιδιού γίνονται δυσδιάκριτοι και τα όρια μεγαλώνουν τόσο ώστε να δημιουργούνται προστριβές και χάσματα ανάμεσα στην παλιά και νέα γενιά.

Αγάπη και Προστασία
Σημαντικοί παράγοντες που καθορίζουν την ανάπτυξη και την συναισθηματική ωριμότητα ενός παιδιού είναι η ζεστασιά και η αγάπη που του παρέχεται. Τα παιδιά πρέπει να βιώσουν την αγάπη από τους γονείς τους, προκειμένου να μάθουν πώς να αγαπάνε τους άλλους, και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο για τα παιδιά που μεγαλώνουν με απόμακρους ή και αδιάφορους γονείς.

Τα παιδιά πρέπει να αισθάνονται ασφαλή αλλά με όρια, δίνοντας τους τον κατάλληλο χώρο και χρόνο να αναπτυχθούν σωστά, γιατί αν αισθανθούν ότι καταδυναστεύονται ή μεγαλώνουν σε ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον, τότε αυτό θα εμποδίσει την δική τους φυσική εξέλιξη και την μετέπειτα πορεία τους.  Η έλλειψη ανεξαρτησίας θα επιφέρει σημαντικές δυσκολίες στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών τους σχέσεων, εκδηλώνοντας και επιθετικές συμπεριφορές κάτι που δεν συνίσταται.

Εάν οι γονείς νιώθουν ανήσυχοι ή ανασφαλείς, καλό θα είναι να μην μεταφέρουν τα αρνητικά συναισθήματα τους, γιατί είναι πολύ πιθανόν, να οδηγήσουν τα παιδιά τους, σε συναισθηματικές εξάρσεις και ξαφνικές εκρήξεις έλλειψης ψυχραιμίας, δημιουργώντας μια εικόνα πλήρους αποσύνθεσης η οποία και θα είναι επιζήμια για την μεταξύ τους σχέση.

Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις και συνταγές για να γίνει κάποιος ένας καλός και σωστός γονιός. Προβλήματα θα υπάρχουν πάντοτε και θα είναι αναπόφευκτα, όσο η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Εάν όμως εργαστούμε, με πλήρη ευσυνειδησία, δημιουργώντας γερά θεμέλια σε βάθος χρόνου, δίνοντας την σωστή ανατροφή και τα κατάλληλα εφόδια σε ένα παιδί, τότε θα έχουμε καταφέρει και το επιθυμητό.

Κάντε τα παιδιά σας να νιώσουν ότι είναι ξεχωριστά και ότι είναι ότι πολυτιμότερο διαθέτει ο κάθε γονιός.
Αγαπήστε Τα.
Κάθε Άνθρωπος είναι Μοναδικός.

Από το Βιβλίο
«Προβληματισμοί του Σύγχρονου Ανθρώπου» – Εκδόσεις Όστρια 2016

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Μια βραβευμένη ταινία μικρού μήκους, μια αληθινή ιστορία που προβληματίζει. Τα παιδιά, αν και διαφορετικά, βρήκαν τον τρόπο να συνυπάρξουν και να γίνουν φίλοι, δείχνοντας πως οι διαφορές λύνονται μέσα από την προσπάθεια, τη θέληση και τη βοήθεια προς τον συνάνθρωπό μας.

Μία μέρα το αγόρι «φεύγει» από το σχολείο… και η Μαρία βρίσκει στο άδειο του αναπηpικό καροτσάκι το σχοινί που αποτέλεσε το μέσο για να έρθουν πιο κοντά τα δύο αυτά παιδιά. Από εκείνη τη στιγμή το σχοινί θα βρίσκεται πάντα στο χέρι της Μαρίας να της θυμίζει τον Νικόλα και τη φιλία τους. Η στιγμή αυτή είναι καθοριστική για την Μαρία και το μέλλον της. Αποφασίζει να γίνει Δασκάλα σε παιδιά με ιδιαιτερότητες!

Η αθώα ψυχή ενός παιδιού μπορεί να αποτελέσει κινητήρια δύναμη όχι μόνο για όλη τη ζωή του αλλά και για τη ζωή των γύρω του. Η ευαισθησία, η αυταπάρνηση, η άγνοια της ιδιοτέλειας, διδάσκουν δύναμη και όχι αδυναμία…

Και ο πόνος της απώλειας στην τρυφερή παιδική ηλικία μπορεί να σημαδέψει για πάντα το δρόμο της ευθύνης, το δρόμο της ζωής του καθενός μας…

Η μικρού μήκους ταινία «Cuerdas» (Χορδές), του Ισπανού σκηνοθέτη Pedro Solis, η οποία μάλιστα απέσπασε βραβείο «Goya» ως καλύτερη μικρού μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων, πραγματεύεται την τρυφερότητα και τη φιλία ανάμεσα σε δύο παιδιά, ένα εκ των οποίων πάσχει από εγκεφαλική παράλυση.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com/

Τέσσερις συγγραφείς γράφουν αποκλειστικά για το ert.gr την ημιτελή χριστουγεννιάτικη ιστορία τους και προσκαλούν τα παιδιά,
ηλικίας από έξι (6) έως δεκαεπτά (17) ετών, να γίνουν «Μικροί συγγραφείς» και να δώσουν το δικό τους τέλος…

Ολες οι ιστορίες θα αναρτώνται στο site mikroisyggrafeis.ert.gr  και το κάθε παιδί μπορεί να εκτυπώνει τη δική του ιστορία-παραμύθι.

Επιλέξτε την ιστορία που σας εμπνέει, δώστε τη δική σας εκδοχή για το τέλος της  και στείλτε τη έως και τις 31 Δεκεμβρίου 2016στο email  mikroisyggrafeis@ert.gr

Ζήστε, λοιπόν, τη μαγεία των Χριστουγέννων «ζωντανεύοντας», με τη φαντασία σας, τους ήρωες των παραμυθιών και γράψτε τη δική σας ιστορία…

Για τη συμμετοχή σας, απαιτείται η συγκατάθεση γονέων και κηδεμόνων.

Όροι χρήσης και προϋποθέσεις συμμετοχής

ΠΗΓΗ:mikroisyggrafeis.ert.gr/

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η Ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια στον τρόπο σκέψης, νοοτροπίας και συμπεριφοράς, αντίληψης και κουλτούρας ζωής της Νεοελληνικής πραγματικότητας. Το πως όμως αλλάζουμε και που πάμε, νομίζω ότι είναι ένας προβληματισμός ανοιχτός, εάν παρακολουθήσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας με τα προβλήματα να αυξάνονται ακόμα περισσότερο, τώρα στην εποχή της κρίσης. Η Ελληνική κοινωνία του χθες κρατούσε τις παραδόσεις από γενιά σε γενιά, οι ρόλοι των συζύγων υπήρχαν ως πρωταγωνιστές μιας μεγάλης οικογένειας του μόχθου και της αξιοπρέπειας με τα πολλά παιδιά να είναι ο καρπός της μάνας και του πατέρα…

Σήμερα στα χρόνια του καταναλωτισμού, γεννάμε ένα παιδί και αυτό με το ζόρι! Παλιά κάναμε παιδιά, γιατί θέλαμε χέρια για τα χωράφια, για τις δουλειές, ήταν βλέπετε τα πέτρινα χρόνια. Τώρα χρειαζόμαστε αυτοκίνητα, τηλεοράσεις, κινητά, που μάλιστα τα δίνουμε και στα επτάχρονα παιδιά μας! Πως θα μιλάμε στο παιδί μας, όταν βρίσκεται έξω από το σπίτι, εφόσον δεν του μιλάμε μέσα στο σπίτι, γιατί λείπουμε όλη την ημέρα στις δουλειές μας; Εργαζόμαστε και οι δύο για να μη του λείψει τίποτα! Του αγοράζουμε τα πάντα για να μην αισθάνεται άσχημα, αφού εμείς φεύγουμε το πρωί και γυρίζουμε αργά το βράδυ, κουρασμένοι. Κι αυτό το παιδί που μεγαλώνει με όλες τις ανέσεις, ψάχνει να βρει τους γονείς του, τα πρότυπά του! Κατά τ’ άλλα όμως, δεν του λείπει τίποτα! Ότι ζητάει το έχει. Κανένα όριο. Όλα αγοράζονται μπροστά στο συναισθηματικό κενό. Χρήματα βγάζουμε για το καλύτερο αύριο του παιδιού μας, που μεγαλώνει με την τηλεόραση, το play station, και άλλα ψηφιακά ευχάριστα πράγματα που η σημερινή τεχνολογία του προσφέρει. Μόνο του, επικοινωνεί με τους ήρωες του star system, του εμπορικού πακέτου της βίας, της αντίδρασης και φυσικά του σεξισμού. Δεν γίνεται χωρίς σεξ. Όσο μάλιστα μεγαλώνει, τόσο η περιέργειά του αυξάνεται. Μαθαίνει από μόνο του ή από φίλους του τι είναι σεξ, τι είναι αγόρι – κορίτσι και εάν ρωτήσει τους γονείς του, αποφεύγουν ή του λένε όπως εκείνοι αντιλαμβάνονται τους ρόλους τους από τα δικά τους βιώματα ή εμπειρίες. Γνώση μηδέν. Θα μου πείτε υπάρχει και το σχολείο. Εκεί νομίζω, κανείς μπορεί να δει το μήνυμα της Ελληνικής πραγματικότητας, το πως σήμερα το σχολείο διαπαιδαγωγεί και μορφώνει τα παιδιά μας. Ακόμη και οι γονείς οι ίδιοι, αισθάνονται ότι το σχολείο επιτελεί το ρόλο που αυτοί δεν έχουν. Εάν ο δάσκαλος, τους καλέσει και τους μιλήσει για την εικόνα του παιδιού τους, μπορεί και να του δείξουν πόσο ανάξιος και κακός δάσκαλος είναι που κυνηγάει το «διαμάντι» τους, το μονάκριβο και πανέξυπνο παιδί τους! Προφανώς δεν προλαβαίνουν να δουν τις επιδόσεις του και κυρίως τη συμπεριφορά του, με τα μακριά μαλλιά (που του πάνε τρέλα), το κινητό τελευταίας τεχνολογίας. Μετά τα 13-14 χρόνια έχοντας μεγαλώσει αρκετά, αγοράζει και τα τσιγάρα της αρεσκείας του, το αλκοόλ προστίθεται στη «μαγκιά» της εφηβείας, μετά τα 16 του μπαίνει και στα μπαρ ανενόχλητο, ενώ το χασίς έρχεται να συμπληρώσει το πάζλ της σύγχρονης εικόνας του. Μέσα στην τάξη, δεν σηκώνει κουβέντα από κανέναν. Πρώτο στη “γλώσσα”, τελευταίο στα μαθήματα, ξεδιπλώνει τη χαρισματικότητά του στα πειράγματα, στη σεξουαλική του ορμή προς πάσα κατεύθυνση, στη βία, εάν δε τολμήσει ο καθηγητής να του κάνει παρατήρηση, τότε «μαύρο φίδι» που τον έφαγε… Μπορεί και να του πει ότι ξέρει που μένει, ότι το αυτοκίνητό του θα βρεθεί χωρίς τζάμια και άλλα όμορφα πράγματα, που δείχνουν την δύναμη του και τη γοητεία του!

Όλα αυτά βέβαια, μπορείτε να τα βρείτε ως υπερβολικά ακραία, ότι η κοινωνία μας συνολικά δεν είναι έτσι… Μπορεί να έχετε και δίκιο. Αναρωτιέμαι όμως πως ο σημερινός γονιός, γιατί εκεί κατ’ αρχήν είναι το ουσιαστικό πρόβλημα, διαχειρίζεται και πείθει το παιδί του ότι είναι ο γονιός του; Πόσοι από εμάς που γεννάμε ένα παιδί, μαζί με έναν άνθρωπο που ερωτευτήκαμε και παντρευτήκαμε, χάνουμε το τρένο στη διαδρομή της πορείας μας, ως σύζυγοι, σύντροφοι, γονείς; Πόσο αυτό το παιδί, μας σέβεται μας εκτιμά, καταλαβαίνει ότι εμείς είμαστε οι πυλώνες της ζωής του, που όμως θέλει να γκρεμίσει;

Ξέρουμε, ότι από εμάς εισπράττει όλα τα δεδομένα της δικής του ζωής; Αντιγράφει τη συμπεριφορά μας, την ομιλία μας και τα λόγια που λέμε, υιοθετεί τις συνήθειές μας, ασπάζεται τα πιστεύω μας, διαφωνεί και συγκρίνει όσο μεγαλώνει τον τρόπο που του φερόμαστε και αυτό είναι υγιές γιατί στην εφηβεία διαμορφώνει τη προσωπικότητά του, αλλά κυρίως έχει μάθει τα όρια που βάλαμε εμείς οι γονείς, το σχολείο και ασφαλώς η πολιτεία.

Πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε εμείς οι μεγάλοι όλο και περισσότερο τη γύμνια μας… Είναι καιρός να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας, να τους δείξουμε τον ρόλο μας αλλά και τον δικό τους. Να οριοθετήσουμε αυτό που ίσως εμείς οι παλιότεροι είχαμε με υπερβολικό τρόπο δεχτεί από την παλιά Ελλάδα: την πειθαρχία. Να ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τους δασκάλους, να τους «δείξουμε» ότι κυβερνάμε το σπίτι μας, το παιδί μας, χτίζοντας ίσως αυτό που σιγά-σιγά αποκαλύπτεται ως καθοριστικό έλλειμμα της σύγχρονης Ελλάδας: τον αυτοσεβασμό.

Ναι, όλα μπορούν να αλλάξουν, όχι πηγαίνοντας προς τα πίσω, δεν χρειάζεται να γεμίσουμε φοβίες για το ίντερνετ, για τους ξένους που μας αλλάζουν, για την τηλεόραση που μας ταΐζει σκουπίδια, για τους κακούς φίλους των παιδιών μας, για τα κακά δημόσια σχολεία.

Εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές,

το παιδί μας είναι το μεγάλο μας όνειρο,

το σχολείο είναι το τραπέζι μας,

η κοινωνία είναι η αλήθεια μας.

Πόσο ωραίο είναι να μπορούμε να πούμε απλά στο παιδί μας:

«Μέσα στο σπίτι μας υπάρχουμε, λειτουργούμε, ζούμε και σου δείχνουμε παιδί μας, αυτό που σου αξίζει να είσαι αύριο, στο δικό σου σπίτι».

Θάνος Ασκητής

ΠΗΓΗ: askitis.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η αποδοχή που δείχνουν οι γονείς προς τα παιδιά και τις συμπεριφορές τους δεν είναι κοινή σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις, ενώ συνήθως διαφοροποιείται από τον έναν γονέα στον άλλο. Γι’ αυτό το λόγο, οι γονείς δεν είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάζουν ένα «ενιαίο μέτωπο» για όλες τις καταστάσεις. Αν προσπαθούσαν να είναι σταθεροί, δεν θα είναι αυθεντικοί. Και όταν οι γονείς καταφέρνουν να δείξουν «ενωμένοι» όσον αφορά τις αποφάσεις και τον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών, συνήθως ο ένας τείνει να υποχωρεί και να ακολουθεί τον άλλο γονέα καταπιέζοντας, έτσι, τον εαυτό του και τις πραγματικές του επιθυμίες και συμπεριφορές.

Εκ των πραγμάτων είναι σχεδόν αδύνατον να δέχεται ο γονέας όλες ανεξαιρέτως τις συμπεριφορές ενός παιδιού. Τυγχάνει ορισμένες συνήθειες και συμπεριφορές του να βρίσκονται στην «περιοχή της μη αποδοχής» ενός γονέα. Μερικοί γονείς καταφεύγουν στην προσποίηση της αποδοχής των περισσότερων συμπεριφορών των παιδιών τους δείχνοντας, έτσι, ψεύτικη αποδοχή.

Τα παιδιά έχουν την ικανότητα να κατανοούν τα πραγματικά συναισθήματα των γονιών τους, μέσα από τα μη λεκτικά σήματα που τους στέλνουν. Μέσα από κάποιο συνοφρύωμα, ένα συγκεκριμένο τόνο φωνής, μια χειρονομία, κάποια ένταση στους μυς του προσώπου ο γονέας δίνει κάποια αμυδρά σημάδια που φανερώνουν την ενόχληση και τον εκνευρισμό του, ακόμα κι αν τα λόγια που χρησιμοποιεί εκφράζουν το ακριβώς αντίθετο. Το παιδί γίνεται αποδέκτης αντιφατικών μηνυμάτων, μια συμπεριφορά που του λέει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να μην κοιμηθεί ακόμα, αλλά και μη λεκτικά σημάδια που του λένε ότι η μητέρα του στην πραγματικότητα δεν θέλει να μείνει ξάγρυπνο. Τέτοιου είδους μηνύματα δημιουργούν συναισθήματα απογοήτευσης και ανησυχίας στο παιδί, καθώς δεν γνωρίζει ποια συμπεριφορά να επιλέξει.

Κατ’ επέκταση, όταν το παιδί βιώνει διαρκώς την αντιφατική αποδοχή, νιώθει ότι δεν είναι αγαπητό και καταφεύγει στο να δοκιμάζει πολλές φορές τα όρια των γονέων, βιώνει άγχος και συναισθήματα ανασφάλειας που αδυνατεί να κατευνάσει. Επίσης, η ψεύτικη αποδοχή φθείρει την σχέση γονέα – παιδιού καθώς το παιδί αμφιβάλλει για την ειλικρίνεια και την αυθεντική συμπεριφορά των γονιών του. Μαθαίνει ότι συχνά ο πατέρας λέει κάτι, ενώ αισθάνεται κάτι διαφορετικό. Καταλήγει, επομένως, να δυσπιστεί έντονα απέναντι σε έναν τέτοιο γονέα.

Σε μια σχέση τόσο οικεία και μακροχρόνια, όπως η σχέση γονέα – παιδιού, τα πραγματικά συναισθήματα του γονέα σπάνια μπορούν να κρυφτούν από το παιδί. Γι’ αυτό χρειάζεται οι γονείς να διερευνήσουν τι είναι αυτό που ουσιαστικά δεν αποδέχονται στο παιδί τους, με τι τους φέρνει σε σύγκρουση, τι συναισθήματα τους ξυπνά μέσα τους και να το επικοινωνήσουν στο παιδί, με τρόπο που να γίνεται αντιληπτό και να συζητήσουν πώς μπορούν να διαχειριστούν από κοινού τέτοιες καταστάσεις. Το παιδί δεν χρειάζεται τέλειους και εξιδανικευμένους γονείς ∙ χρειάζεται αληθινούς γονείς, για να μπορέσει να «ανθίσει» και να εξελιχθεί.

ΠΗΓΗ: thepsychologysecrets.blogspot.gr/

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν ότι ο μαίανδρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια μετονομασία της χειρώνιας λαβής. Η ιστορία μετράει αρκετούς αιώνες και είναι ερωτική!
Βρισκόμαστε στην αρχαία Ελλάδα, τότε που ο Πηλέας, βασιλιάς μεν κοινός θνητός δε, ερωτεύτηκε την νηρηίδα Θέτιδα.

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ο κένταυρος Χείρωνας τον συμβούλεψε να την αρπάξει, να την σφίξει στην αγκαλιά του και να μην την αφήσει να φύγει, ακόμα κι όταν εκείνη θα αλλάζει μορφές σε φίδι, λιοντάρι, νερό, φωτιά, προκειμένου να ξεφύγει. Η λαβή αυτή διατήρησε την αγκαλιά του Πηλέα σφιχτή, η Θέτιδα παρόλες τις μεταμορφώσεις δεν κατάφερε να ξεφύγει και τελικά η επιμονή και η δυναμική διεκδίκηση του θνητού άντρα την έκανε να υποκύψει στον έρωτά του και να πέσει κυριολεκτικά και μεταφορικά στην αγκαλιά του. Καρπός του έρωτά τους ο Αχιλλέας, ο πιο ξακουστός αρχαίος Έλληνας πολεμιστής, την ίδια μοίρα έχει το σύμβολο της λαβής που μετονομάστηκε σε μαίανδρο από τον ποταμό της Καρίας Μαίανδρου (βρίσκεται στη σημερινή Τουρκία) με συνεχείς ελικοειδείς στροφές, όπως και το σχήμα, που έμελλε να γίνει το πιο αναγνωρίσιμο παγκοσμίως αρχαιοελληνικό σύμβολο.

Σε κοινωνικό επίπεδο, όσον αφορά τον γάμο, βλέπουμε μόνο το χαρμόσυνο γεγονός, τα τούλια και τα κουφέτα κι ενώ η κοινωνία θέλει τον άντρα να μάχεται να ενδώσει, η αναλυτική ψυχολογία υποστηρίζει το αντίθετο. Ο γάμος για τον άντρα συμβολίζει την επέκταση του βασιλείου του, με μια βασίλισσα εδραιώνει τη θέση του στα κεκτημένα του, για την γυναίκα γάμος σημαίνει θυσία. Ο άντρας δεν αναγνωρίζει καμιά θυσία στην πράξη του γάμου, ενώ στη γυναίκα το στοιχείο αυτό είναι έντονο, γιατί συμβολίζει για εκείνη το θάνατο της κόρης, το πέρασμα προς την ωριμότητα και τη γέννηση της γυναίκας.

Χαρακτηριστικά ο Robert Johnson στο βιβλίο του Εκείνος-Εκείνη αναφέρει: ‘Σπάνια ο άντρας αντιλαμβάνεται ότι ο γάμος είναι θάνατος μαζί και ανάσταση για τη γυναίκα, επειδή αυτός δεν έχει αντίστοιχη εμπειρία στη ζωή του. Για τον άντρα, ο γάμος δεν είναι πράξη θυσίας, ενώ για τη γυναίκα το θυσιαστικό στοιχείο υπάρχει σε μεγάλο βαθμό (…) Ο Έρως, για κάθε γυναίκα, δίνει τέλος στην αφέλεια και την παιδική αθωότητα(…)

Για τον άντρα, ο γάμος είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία. Εκείνος με τον γάμο, προσθέτει πόντους στο ανάστημά του, ο κόσμος γίνεται πιο ισχυρός, ανεβαίνει κοινωνικά και αυξάνει το κύρος του. Κατά κανόνα δεν αντιλαμβάνεται ότι σκοτώνει την Ψυχή της γυναίκας που παντρεύεται, ούτε ότι αυτό είναι που πρέπει να κάνει. Όταν εκείνη φέρεται παράξενα, όταν κάτι πάει πολύ στραβά ή όταν υπάρχουν πολλά δάκρυα, συνήθως ο άντρας δεν κατανοεί ότι ο γάμος είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία για τη γυναίκα απ’ότι για εκείνον. Βέβαια, και η γυναίκα αποκτά κυρος με τον γάμο, όμως αυτό θα συμβεί αφού πρώτα περάσει την εμπειρία του όρους του Θανάτου.
Ο Πηλέας και η Θέτιδα μας εικονοποιούν αυτή τη μάχη.

Ο Πηλέας επικαλείται τα στοιχεία της αρσενικής ενέργειας για να κάμψει τις άμυνες της αγαπημένης του. Είναι εκείνος που δρα και επιμένει με σταθερότητα στη λαβή του και με τρυφερότητα στην αγκαλιά του κατανοεί τη μάχη της Θέτιδας, η οποία εγείρει άμυνες, αντιστέκεται και χρησιμοποιεί εργαλεία που η φύση έχει χαρίσει στο θηλυκό στοιχείο. Έτσι, ο άντρας έρχεται αντιμέτωπος με το θεϊκό κομμάτι της γυναίκας, το οποίο δεν είναι μόνο ευχάριστο, και με τον φόβο της καταδυνάστευσης, της υποταγής και επιπλέον με τον φόβο του θανάτου της κόρης.

Τελικά, ο μύθος μας διδάσκει ότι όταν ο άντρας επιλέγει μια γυναίκα σημαίνει πως είναι σίγουρος, σταθερός, διεκδικητικός και αποτελεσματικός  όσο η γυναίκα προτάσσει δικούς της φόβους. Στο τέλος, η θεική φύση της γυναίκας αναγνωρίζει το στοιχείο του βασιλιά στον άντρα και ενδίδει σε αυτό. Ανάμεσά τους πλέον, ο Έρως.

Σήμερα μας απομένει η κληρονομιά του μύθου και η αναρώτηση κατά πόσο, άντρες και γυναίκες, αφήνουμε και αφηνόμαστε στους ρόλους των φύλων μας που η φύση μάς έχει δώσει, ή κατά πόσο έχουμε μπει ο ένας στα χωράφια του άλλου….

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

Δημοσίευση : Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας :Νίκος Δημητρίου

Η καλύτερη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων στηρίζεται στο πως εκφράζεται ο καθένας μας, μέσα στον χώρο που ζει και  βιώνει την δική του πραγματικότητα και αν εξωτερικεύει με τον καταλληλότερο και ιδανικότερο τρόπο τα συναισθήματά του απέναντι στον εαυτό του πρωτίστως και μετά στους άλλους, δημιουργώντας εκείνες τις προϋποθέσεις όπου τα συναισθήματα αλληλεγγύης και αλληλεκτίμησης θα είναι αμοιβαία για μια αρμονική συνύπαρξη.

Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι άνθρωποι συμπεριφέρονται εγωιστικά θέτοντας απροκάλυπτά το δικό τους ΕΓΩ έναντι των άλλων με αποτέλεσμα οι σχέσεις να υφίστανται μια καθολική φθορά όπου ο καθένας πράττει ανάλογα με αυτό που αισθάνεται και όχι με βάση το γενικότερο καλό εάν και εφ’ όσον απαιτείται. Οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να μοιράζονται πράγματα μεταξύ τους. Η ευγενής άμιλλα έχει αντικατασταθεί από έναν αδυσώπητο ανταγωνισμό που δυναστεύει όλες του είδους τις σχέσεις, οι άνθρωποι έχουν γίνει περισσότερο μοναχικοί, μη προσπελάσιμοι, αλλοτριωμένοι σε εικόνα και νου.

Πως είναι δυνατόν να συνυπάρξουμε; όταν εμείς οι ίδιοι βάζουμε ανυπέρβλητα εμπόδια στην συνύπαρξη μας;  Τα συναισθήματα μας απεικονίζονται μέσα από διάφορες σωματικές εκδηλώσεις άλλοτε θετικές και άλλοτε αρνητικές όπως είναι η χαρά, η ευτυχία, ο φόβος, ο πανικός, ο θυμός, η θλίψη.

Σε αυτή την μοναδική και τόσο ξεχωριστή αίσθηση αντανακλάται ο καθρέφτης της ψυχής του καθενός μας, λέξεις, νεύματα, εκφράσεις επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας δοκιμάζονται γερά ανάλογα με τις αντοχές, τις εμπειρίες και την εσωτερική δύναμη που διαθέτουμε για να ανταπεξέλθουμε.

Ακόμη και αν έχετε εξαιρετικές ικανότητες επικοινωνίας δεν είναι πάντοτε εύκολο να εκφράζεστε ελεύθερα, γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμοι να σας ακούσουν και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος και το ρίσκο της απόρριψης από τον διπλανό μας, ακριβώς γιατί μπορεί να αισθάνεται εκτεθειμένος και ευάλωτος στον περίγυρο του.

Δείχνοντας για παράδειγμα την αίσθηση της οργής, αποκαλύπτεται μόνο μία πτυχή των συναισθημάτων σας. Αν ο θυμός σας έχει βαθύτερα αίτια που πηγάζει από αρνητικά συναισθήματα τότε η ζωή σας μπαίνει σε μια συνεχόμενη διαδικασία έκθεσης κυρίως αρνητικής γεμάτη απογοητεύσεις. Και αν ακόμη θέλετε να μοιραστείτε συναισθήματα αγάπης είναι πραγματικά δύσκολο γιατί δεν μάθατε από την αρχή να βιώνετε θετικά συναισθήματα στον χώρο σας χάνοντας μοναδικές στιγμές που ίσως σας έκαναν για λίγο ευτυχισμένους.

Γιατί να λέμε αυτό που αισθανόμαστε

Αν υπήρχε η δυνατότητα να δώσουμε φωνή στα συναισθήματά μας τότε όλα θα ήταν πιο εύκολα και πιο απλά. Οι άνθρωποι τις περισσότερες φορές καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας και δεν εκφραζόμαστε ελεύθερα με αποτέλεσμα να δημιουργούνται καταπιεσμένες συμπεριφορές που συνηγορούν σε μια σιωπή ένοχη και βεβιασμένη.

Ένα είναι το μόνο σίγουρο, εάν θέλετε ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, τότε θα πρέπει να πείσετε τον εαυτό σας να λειτουργήσει μόνο με θετικές ενδείξεις, απελευθερώνοντας κάθε είδους αρνητικά συναισθήματα που θα κάμψουν τον δυναμισμό σας.

Λέγοντας αυτό που αισθάνεσαι επιτρέπει στους άλλους ανθρώπους να γνωρίζουν σε ποιο βαθμό σε επηρεάζουν, είναι ιδιαίτερα δε σημαντικό γιατί με βάση αυτό το κριτήριο μπορεί να αλλάξει μια συμπεριφορά που σας ενοχλεί ή σας θέτει ερωτήματα για τον ποιον έχετε απέναντί σας, μην παραγκωνίζετε και μην αδιαφορείτε για τον συνάνθρωπο σας.

Είμαστε όλοι μέρος του κύκλου ζωής σε μια διαρκή σχέση αλληλεπίδρασης άλλοτε θετικών και άλλοτε αρνητικών ενεργειών, στο χέρι μας είναι τι θα υπερισχύσει, μοιράζοντας συναισθήματα αγάπης, οικοδομούμαι γερές και ανθεκτικές σχέσεις που αντέχουν στην φθορά του χρόνου.

Αυτό βέβαια δεν συνεπάγεται ότι θα έχετε πάντοτε την επιθυμητή έκβαση αλλά σίγουρα μια αποτελεσματικότερη επικοινωνία στο βαθμό και στο μέτρο όπου οι πιθανότητες θα είναι υπέρ σας και αυτό αποτελεί ένα καλό στοίχημα.

Εκφράζοντας θυμό ή αγανάκτηση

Ένα άλλο σημαντικό όφελος του να λέμε πως αισθανόμαστε είναι ότι επιτρέπει στους άλλους να γνωρίζουν πως νιώθουμε και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην περίπτωση που έχουμε συναισθήματα οργής ή θυμού.  Τι είναι αυτό που το προκαλεί διαταράσσοντας τις δικές μας ευαισθησίες και την δική μας συγκροτημένη προσωπικότητα, ότι ενδεχομένως προκαλεί σε ένα άτομο αυτό το συναίσθημα σε ένα άλλο μπορεί να μην προκαλεί απολύτως τίποτε, αυτό έχει να κάνει βέβαια και με τον τρόπο σκέψης μας και κατά πόσο έχουμε επιτρέψει ή δεν έχουμε επιτρέψει να εισχωρήσουν τέτοιου είδους συναισθήματα.

Εκφράζοντας την αγανάκτηση σας σε κάτι που σας ενόχλησε θεωρείται επιτακτική ανάγκη να συζητηθεί ανοιχτά και να λυθεί εκατέρωθεν σβήνοντας ότι το είχε αρχικά προκαλέσει.

Η μόνη σας επιλογή είναι ένας συνεχής, εποικοδομητικός και δημιουργικός διάλογος που θα επιτρέπει να λυθούν τα όποια προβλήματα σχετίζονται με τις ανθρώπινες συμπεριφορές στα πλαίσια ενός πολιτισμένου και υγιούς περιβάλλοντος που θα αναπτυχθεί με τις πιο κατάλληλες και εύφορες συνθήκες αρκεί να έχουμε διάθεση για να το επιλύσουμε ότι και αν είναι αυτό.

Μια Ειλικρινής Προσέγγιση

Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εάν ρίχνατε λίγο νερό στο κρασί σας και δεν ήσασταν αδιάλλακτοι κατά την ώρα της κρίσης, ανακτώντας τον έλεγχο σε μια σταθερή πορεία και με μια σοβαρή αντιμετώπιση. Να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας και να σκέφτεστε ότι μια πιο ειλικρινής προσέγγιση σε αμοιβαία βάση, θα ήταν ότι καλύτερο για την επίλυση και την αναγνώριση των όποιων αδυναμιών, ή λαθών προέκυψαν συνειδητά ή μη και μετά να αναρωτηθείτε για την δική σας στάση. «Ουδείς αλάνθαστος».

Απαιτείται ωριμότητα, σύνεση και πλήρης κατανόηση απ’ όλες τις πλευρές, αυτό είναι το μόνο σίγουρο, γιατί τότε ο θυμός σας θέτει σε κίνδυνο το πλαίσιο της σχέσης σας, δημιουργώντας κρίσιμα ζητήματα σε ότι αφορά το κομμάτι της συνεννόησης και της επικοινωνίας. Αντιμετωπίστε το πρόβλημα εξ αρχής ανατρέχοντας στην ρίζα του προβλήματος που το προκάλεσε. Έχετε πολύ περισσότερα να χάσετε αν δεν προσπαθήσετε.

Συμμεριζόμενοι τις Ανησυχίες σας

Λέγοντας αυτό που νιώθετε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, αποκαλύπτετε τις ανησυχίες σας σε ότι έχει να κάνει με αυτό που σας απασχολεί, μοιράζοντας το πρόβλημα σας, τότε το βάρος είναι λιγότερο φορτικό. Οι περισσότεροι άνθρωποι λένε: το βρίσκω δύσκολο να χαλαρώσω και να αισθανθώ συναισθήματα αγάπης και τρυφερότητας, χρειάζομαι υποστήριξη, ευρισκόμενοι σε μια διαρκή ανησυχία με έντονο στρες που πολλές φορές τους ξεπερνά ακριβώς γιατί έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους αυτή την αποτυχημένη συνταγή, χρησιμοποιώντας εκφράσεις του τύπου «εγώ δεν αισθάνομαι ότι μπορώ».

Αρχίστε να ενθαρρύνετε τον εαυτό σας ότι μπορείτε, δεν είστε μόνος, οι περισσότεροι από εμάς έχουμε σχεδόν τα ίδια προβλήματα και τις ίδιες αγωνίες για το πώς θα επιβιώσουμε στην καθημερινότητά μας. Βάλτε στόχους που θα σας επιτρέψουν ένα βήμα κάθε φορά που αισθάνεστε ότι δεν μπορείτε και όπως έλεγε και ο Αρχαίος Έλληνας Φιλόσοφος Πυθαγόρας «η αρχή είναι το ήμισυ του παντός» το πρώτο στάδιο κάθε εγχειρήματος είναι το πιο σημαντικό κυρίως όσον αφορά την πραγματοποίησή του.

Εκφράστε την Αγάπη σας

Εκφράστε την αγάπη σας με κάθε τρόπο ακόμη και όταν οι άνθρωποι τείνουν να διατηρούν επιφυλάξεις στο να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους φοβούμενοι μια ενδεχόμενη απόρριψη.  Κάθε άνθρωπος έχει υποστεί στην ζωή του οδυνηρές εμπειρίες και που ασφαλώς έχουν λειτουργήσει αποτρεπτικά στο να εκφρασθεί ελεύθερα και ανοιχτά χωρίς επικρίσεις και περιορισμούς. Αποτελέστε πηγαία μορφή έμπνευσης, δημιουργώντας γερά θεμέλια που όσο ο καιρός θα περνάει η σχέση σας θα γίνεται όλο και πιο δυνατή.

Ανοίξτε τα φτερά σας και μην φοβάστε να πετάξετε.
Τολμήστε το Αδύνατο, οι άνθρωποι χωρίς όνειρα ερημώνουν.
Πείτε αυτό που αισθάνεστε άφοβα. Ζούμε Μια και Μοναδική Ζωή στην οποία καλείται ο καθένας μας να ζει με την Ελπίδα. Μην επιτρέψετε σε κανέναν να φιμώσει την φωνή σας.

Η Φωνή Σας είστε Εσείς. Εκφρασθείτε Ελεύθερα.

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Το ερώτημα αν η τιμωρία είναι αποτελεσματική ή όχι είναι εξαιρετικά δύσκολο να απαντηθεί απόλυτα καθώς όχι μόνο υπάρχουν διαφορετικές τεχνικές τιμωρίας αλλά κάθε παιδί είναι διαφορετικό, κάθε οικογένεια και το κλίμα που επικρατεί σε αυτή είναι διαφορετική και σαν συνέπεια διαφορετικές συνταγές μπορεί να είναι αποτελεσματικές με διαφορετικά παιδιά και διαφορετικά πλαίσια.

Συνεπώς δεν μπορεί να δοθεί μια απόλυτη απάντηση στο ερώτημα αν η τιμωρία είναι αποτελεσματική. Μπορούμε ωστόσο να προσεγγίσουμε αυτό το ερώτημα μέσα από ευρήματα επιστημονικών ερευνών που αναφέρονται στις συνέπειες της τιμωρίας πάνω στην πλειοψηφία των παιδιών. Τελικά, όπως σας έχω προϊδεάσει το αν και κατά πόσο μια τιμωρία είναι αποτελεσματική θα εξαρτηθεί κυρίως από το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα εκδηλωθεί και από τις προϋπάρχουσες σχέσεις γονέα-παιδιού. 
Πολλές συγκρουόμενες απόψεις έχουν εκδηλωθεί σχετικά με την αποτελεσματικότητα ή όχι της τιμωρίας. Όλες όμως συγκλίνουν σε μια κοινή διαπίστωση. Η τιμωρία είναι αποτελεσματική για μια αλλαγή της συμπεριφοράς του παιδιού που δυστυχώς είναι συνήθως βραχεία. Επιπλέον κάνει τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να πιστεύουν πως είναι οι κύριοι της κατάστασης, αν και αυτή η πεποίθηση είναι μάλλον παραπλανητική όπως θα δούμε στην επόμενη ενότητα σχετικά με τους κινδύνους της τιμωρίας. Πέραν αυτών οι ψυχολογικές απόψεις περί τιμωρίας συγκλίνουν σε μια άλλη κοινή διαπίστωση. Η τιμωρία από μόνη της ποτέ δεν μετέτρεψε έναν κακό χαρακτήρα σε καλό και ποτέ δεν δίδαξε μια καλή συμπεριφορά καθώς στερείται μορφωτικής αξίας. Αυτό σημαίνει πως η τιμωρία δεν δείχνει στο παιδί τι και πώς να το κάνει αλλά αντίθετα του λεει τι δεν πρέπει να κάνει. Παρ’ όλη την φτωχή μορφωτική αξία της τιμωρίας σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι χρήσιμη για δύο λόγους.

α) Όταν το παιδί εμπλέκεται σε επικίνδυνες πράξεις που μπορούν να βλάψουν τον εαυτό του ή και τους άλλους. Σ’ αυτή την περίπτωση ο γονιός πρέπει να το σταματήσει αμέσως και η τιμωρία με τη μορφή μιας δυνατής φωνής, μιας λεκτικής επίπληξης ή και μιας βιαίας απώθησης είναι η μόνη που έχει σίγουρα, άμεσα αν και συνήθως βραχυχρόνια αποτελέσματα. Έτσι, ένα παιδί 3 ετών που επιμένει να αγγίξει μια αναμμένη σόμπα και πλησιάζει το χέρι του προς αυτή μπορεί να σταματήσει μόνο με μια άμεση, σαφής, ενεργητική και σίγουρη απαγόρευση.

β) Σε κάποιες περιπτώσεις αν ο γονιός καταπιέσει την άμεσή του τάση να τιμωρήσει το παιδί την ώρα που το παιδί προβαίνει σε μια αταξία υπάρχουν δύο κίνδυνοι. Αφενός μεν να καθυστερήσει την εκδήλωση θυμού προς το παιδί και να την εκφράσει σε άκαιρη χωροχρονικά περίοδο, οπότε το παιδί δεν θα καταλάβει το νόημα της τιμωρίας, θα θεωρήσει ότι αδικήθηκε και θα νιώσει ανασφάλεια σε σχέση με τη συμπεριφορά των γονιών του. Κι αυτό γιατί αποτελεσματική είναι η τιμωρία που συμβαίνει κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά την εκτέλεση της ανεπιθύμητης πράξης από το παιδί.

Ο δεύτερος κίνδυνος είναι ότι αν ο γονιός συγκρατηθεί και αποφύγει συνειδητά να τιμωρήσει το παιδί του, χωρίς να προβεί σε κάποια άλλη εναλλακτική τεχνική αποκατάστασης της ισορροπίας στις σχέσεις του με το παιδί, είναι πιθανόν να εκδηλώσει τη δυσφορία του με άλλους τρόπους. Π.χ. μπορεί να γκρινιάζει όλη την υπόλοιπη ημέρα ή να προσπαθήσει να κάνει το παιδί του να νιώσει βαθιά ένοχο για την πράξη του. Σε αυτή την περίπτωση ουσιαστικά τιμωρεί το παιδί του αλλά με έναν έμμεσο, παρατεταμένο, αναποτελεσματικό και μάλλον άδικο τρόπο.

Μόλις είδαμε δύο λόγους για τους οποίους η τιμωρία σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι αποτελεσματική ή μάλλον επιβεβαιώνει τη ρήση “το μη χείρον βέλτιστον”

Έχοντας υπ΄ όψιν μας πως κάθε παιδί είναι διαφορετικό, ίσως θα ήταν χρήσιμο να δώσουμε τέσσερις κατευθύνσεις που ισχύουν για όλα τα παιδιά.

Ι) Πριν προβούμε σε οποιαδήποτε τιμωρία καλό είναι να προσπαθούμε να δούμε τον κόσμο με τα μάτια του παιδιού, να καταλάβουμε τις ανάγκες του και πως σκέφτεται.

ΙΙ) Είναι σημαντικό το να επικοινωνήσουμε με το παιδί με σαφήνεια και να του πούμε τι ακριβώς μας δυσαρέστησε στην συμπεριφορά του. Έτσι μπορούμε να διασφαλίσουμε πως το παιδί έχει καταλάβει ακριβώς το γιατί τιμωρείται. Πολύ περισσότερο πρέπει να γίνει σαφές στο παιδί δεν τιμωρείται το ίδιο σαν προσωπικότητα αλλά μόνο η συγκεκριμένη πράξη του.

ΙΙΙ) Σχεδιάστε προσεκτικά από πριν τον τρόπο που θα τιμωρείτε, και λάβετε υπ’ όψιν σας τι πραγματικά έχει αξία για το παιδί. Μια πολύ δραστική μορφή τιμωρίας μπορεί να αποδειχθεί η αδιαφορία μας.

ΙV) Τέλος ιδιαίτερη σημασία έχει το να είμαστε όσο γίνεται πιο συνεπείς όσον αφορά τη συνολική συμπεριφορά μας προς το παιδί και ιδιαίτερα πάνω στο θέμα της τιμωρίας.

Ωστόσο η αποτελεσματικότητα της τιμωρίας κυρίως εξαρτάται από το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκδηλώνεται. Όταν μια τιμωρία εφαρμόζεται με συνέπεια, χρονική εγγύτητα και σταθερότητα κάθε φορά που συμβαίνει το ίδιο παράπτωμα, όταν ισχύει η ίδια για όλα τα μέλη της οικογένειας, όταν δεν είναι εξοντωτική, όταν υπάρχει ένα στοργικό οικογενειακό περιβάλλον στο οποίο το παιδί μπορεί να βασιστεί και να επιστρέψει μετά το τέλος της τιμωρίας κι όταν εξηγήσουμε στο παιδί τους λόγους για τους οποίους δεν μας άρεσε η συμπεριφορά την οποία τιμωρούμε τότε η τιμωρία μπορεί να είναι αποτελεσματική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ωστόσο ότι η αποτελεσματικότητα της τιμωρίας αναφέρεται μόνο στον αποτρεπτικό πυροσβεστικό χαρακτήρα της και δεν δύναται από μόνη της να αλλάξει χαρακτήρες.

Τα αποτελέσματά της είναι βραχύβια και πρέπει όταν χρησιμοποιείται να χρησιμοποιείται με σύνεση και αίσθηση δικαίου. Ας μην ξεχνάμε πως οι σχέσεις ανηλίκου-ενηλίκου είναι, εκ των πραγμάτων, εξαιρετικά άνισες και είναι ευθύνη των ενηλίκων να μην γίνουν εξαιρετικά άδικες. Επιπλέον η τιμωρία μόνο αν συνοδεύεται από τεχνικές ενίσχυσης θετικών συμπεριφορών μέσω αμοιβών μπορεί να βοηθήσει στην διαμόρφωση ακέραιων, ανεξάρτητων και ολοκληρωμένων χαρακτήρων που είναι τελικά και το ζητούμενο, πιο πάνω τολμώ να πω από τις όποιες σχολικές ή αθλητικές επιδόσεις του παιδιού.

Άλλωστε υπάρχουν εκτενείς αναφορές στην βιβλιογραφία που υποδεικνύουν πως όσο πιο συχνά χρησιμοποιούνται τεχνικές ενίσχυσης θετικών συμπεριφοράς τόσο λιγότερο χρειάζεται να χρησιμοποιηθεί η τιμωρία. Ας έχουμε υπ’ όψιν μας πως τα παιδιά δίνουν πολύ μεγάλη σημασία στην προσοχή των γονιών τους και επηρεάζονται ιδιαίτερα από το πως αυτοί τη διαχειρίζονται. Μια καλή ιδέα θα ήταν λοιπόν να αφιερώνουμε πολύ μεγαλύτερο χρόνο στα παιδιά μας, επιβραβεύοντάς τα, όταν αυτά κάνουν κάτι θετικό παρά επιπλήττοντας τα όταν κάνουν κάτι αρνητικό.

Και πάντως το Βρετανικό Ινστιτούτο Υγείας συνιστά: “Η τιμωρία πρέπει να επιλέγεται για την αστραπιαία της αποτελεσματικότητα μόνο εφόσον κάτι τέτοιο δικαιολογείται από τη σοβαρότητα και την επικινδυνότητα της συμπεριφοράς του παιδιού και μόνο σε συνδυασμό με άλλες τεχνικές ενίσχυσης θετικής συμπεριφοράς”.