Νίκος Δημητρίου

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα περισσότερα από τα πράγματα που μας πάνε στραβά, είναι πράγματα για τα οποία φέρουμε την ευθύνη των επιλογών μας. Είτε δράσαμε εν θερμώ, είτε παραιτηθήκαμε από το σχέδιό μας πριν την ώρα του, είτε δεν πιστέψαμε, τελικά, στη νίκη μας – στον εαυτό μας. Κάποιες φορές, υπάρχουν πράγματα που πάνε στραβά επειδή αναιρούμε επιλογές που έχουμε κάνει, πριν καν τις εφαρμόσουμε. Άλλες πάλι δεν επιλέγουμε… καν. Κάπου εκεί, μπλέκονται η αναποφασιστικότητα με την αναβλητικότητα και την αδράνεια και, μετά, αναρωτιόμαστε τι πήγε λάθος…

Ο επιθετικός σκέφτεται πώς θα επιτεθεί, όχι πως θα αμυνθεί.

Αφού καταλάβαμε ότι μέσα στην αποτυχία ζούμε και υπάρχουμε, τώρα έχουμε την ευκαιρία να αποδείξουμε ότι «δεν έγινε και τίποτε αν αποτύχουμε». Επομένως, ρίχνουμε το βάρος στο πώς θα πετύχουμε. Εστιάζουμε λοιπόν σε αυτά που έχουμε σχεδιάσει εμείς να κάνουμε και τους φόβους μήπως και συμβεί το ένα ή το άλλο, δεν τους περιφρονούμε, αλλά τους βάζουμε στη γωνία. Κοιτάμε τη δική μας… δουλειά και αφήνουμε και τα υπόλοιπα να κάνουν τη δική τους. Με αυτόν τον τρόπο, έχουμε καταφέρει κάτι που αγγίζει τα όρια της μαγείας. Έχουμε αποδεχτεί την ύπαρξη της αποτυχίας αλλά δεν… τη δεχόμαστε. Η δράση, έχει ανάγκη από «επιθετικότητα». Δεν μπορείς να πηγαίνεις συνεχώς με 20χλμ/ώρα όταν σου δίνεται η δυνατότητα να πηγαίνεις με 80χλμ/ώρα. Οι συνεχείς αμφιβολίες, καταρρακώνουν την πίστη σου στο σχέδιό σου και σε αναγκάζουν να εφαρμόσεις ένα «σταμάτα-ξεκίνα».

Θυσίες και δυσκολίες.

Ένα σχέδιο υπηρετεί έναν στόχο. Ο στόχος για να επιτευχθεί, θέλει θυσίες. Μην κοροϊδέψεις ποτέ τον εαυτό σου ότι μπορεί να βρει σχέδιο που δεν θα χρειαστεί θυσίες. Αν αυτό νομίζεις ότι το βρήκες, ακόμη και αν όλα υλοποιηθούν, στο άμεσο μέλλον θα δεις οτι έχτισες ουρανοξύστη σε κινούμενη άμμο… Δίνεις ή αφήνεις κάτι για να πάρεις και να αγγίξεις κάτι άλλο. Κάποιος που ξέρει τη «νοοτροπία της νίκης» γνωρίζει πως η αποτυχία κρύβεται στο «εύκολο» και στο «δωρεάν». Να έχουμε υπόψιν μας τι έρχεται από τύχη και ατυχία και τι έρχεται από προσπάθεια. Αν στηριχθείς σε κάτι που τυχαία σου ήρθε και το θεωρήσεις «επίτευγμά σου», τότε κάτι πάει λάθος. Αν όλα αυτά τα έχεις στο νου σου, τότε έχεις καταφέρει χωρίς άγχος να δρας σα να μην υπάρχει το ενδεχόμενο της αποτυχίας και έτσι, αν αυτή έρθει, μετά να μπορείς να προσπαθήσεις πάλι, χωρίς να νιώθεις ηττημένος…

Με ένα σχέδιο κερδίζεις, με το ίδιο χάνεις.

Δε γίνεται να μην το επαναλαμβάνεις στον εαυτό σου. Πρέπει να σου γίνει συνήθεια. Η αποτυχία είναι μέσα μας. Είναι το αποτέλεσμα αυτού που λέμε «άνθρωποι είμαστε, λάθη κάνουμε». Η αποτυχία είναι πιο πιθανή από την επιτυχία. Ο Αριστοτέλης, πατέρας της λογικής, έλεγε πως το «καλό» γίνεται με έναν τρόπο, ενώ το «κακό», με πολλούς. Η παραδοχή αυτή, όχι μόνο θα βγάλει άγχος από τους ώμους σου αλλά θα σε κάνει και πιο ώριμο για τους αγώνες που θέλεις να αναλάβεις. Επειδή ξέρουμε ότι η αποτυχία καραδοκεί, κάνουμε σχέδια. Δουλειά του σχεδίου, είναι να σε προφυλάξει από κακοτοπιές. Αυτός είναι και ο λόγος που θα σου πάρει αρκετή ώρα να το σκεφτείς. Από εκεί και μετά, υπάρχουν μόνο δύο πράγματα. Δράση και αποφασιστικότητα. Αν έχεις σκεφτεί καλά το σχέδιο και ξέρεις τι έχεις να αντιμετωπίσεις (έστω στο περίπου…) τότε πρέπει να έχεις πίστη σε αυτό. Είναι άλλο πράγμα η ευελιξία που θα χρειαστεί στην πορεία και άλλο να αλλάζεις σχέδια στην αρχή ή στη μέση της διαδρομής. Αυτό λέγεται πανικός. Με αυτό θα κερδίσεις και με αυτό, θα χάσεις.

Dorothea Brande

ΠΗΓΗ: http://thepsychologysecrets.blogspot.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η αγάπη λένε κάνει θαύματα, αλλάζει τον άνθρωπο, τον μεταμορφώνει! Είναι όμως έτσι; Και αν ναι, ποια αγάπη έχει τη δύναμη αυτή; Μπορεί μια ανώριμη αγάπη, μια αγάπη ναρκισσιστική, εγωιστική να κάνει θαύματα; H μήπως, ακόμη και η γονεική αγάπη, όταν δεν είναι ώριμη δεν επιτελεί το ρόλο της;

Τιμωρία και εκλογίκευση εμπειριών

Συχνά βλέπουμε και ακούμε γονείς να τιμωρούν τα παιδιά τους (σωματικά ή λεκτικά), να τα επικρίνουν ή /και κατακρίνουν προκειμένου να διορθώσουν τα λάθη τους, να αγνοούν τις προσωπικές τους ανάγκες, να επιβάλλουν “πειθαρχία” με όρους που περισσότερο θυμίζουν στρατό στο όνομα της σωστής ανατροφής και του καλού των παιδιών τους.

Από την άλλη, πολλοί ενήλικες που υπήρξαν παιδιά και βίωσαν κάποιες από τις συμπεριφορές αυτές, ίσως εκλογικεύοντας πια αυτές τις εμπειρίες, δηλώνουν «ε δεν πάθαμε και τίποτα, που οι γονείς μας ήταν αυστηροί», «μια χαρά σωστός άνθρωπος έγινα και ας έφαγα και καμιά ξυλιά».

Είναι όμως έτσι;

Γονιός δε γεννιέσαι, γίνεσαι!

Εύκολη και μονοσήμαντη απάντηση δεν υπάρχει. Αυτό όμως που σίγουρα μπορεί να ειπωθεί είναι ότι γονιός δε γεννιέσαι, γίνεσαι. Υπό αυτήν την έννοια είναι ένας ρόλος που σίγουρα προϋποθέτει αγάπη για τα παιδιά, αλλά προϋποθέτει και ανάγκη για ωρίμανση, για εξέλιξη, για αλλαγή. Προϋποθέτει ότι θα προσπαθήσεις τουλάχιστον τα όποια δικά σου τραύματα ως παιδί να μην τα μεταφέρεις στα δικά σου παιδιά, προϋποθέτει έναν συνεχή αγώνα για αυτοκριτική, αυτογνωσία και πολλές φορές προϋποθέτει ένα πλησίασμα και ένα σκύψιμο πάνω στις ανάγκες των παιδιών, έστω και αν αυτά είναι μικρά και «οι μικρές τους ανάγκες δεν έχουν πολύ σημασία».

Ο «ώριμος» γονιός αφουγκράζεται ανά πάσα στιγμή όλα τα σημάδια, τα μηνύματα που μπορεί να εκπέμπουν τα παιδιά του και πολλές φορές δεν είναι άμεσα και ξεκάθαρα. Ο «ώριμος» γονιός είναι ο ευέλικτος γονιός, είναι αυτός που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμος να τροποποιήσει το σύστημα «πειθαρχίας», να αναθεωρήσει τις απόψεις του για το ποια είναι η σωστή διαπαιδαγώγηση όταν βλέπει ότι πέφτει πάνω σε τοίχους. Ο «ώριμος» γονιός προσπαθεί να συνδεθεί με τα θετικά κομμάτια των παιδιών του και όχι με τις ελλείψεις τους.

Προσπαθεί να αφήσει χώρο στις επιθυμίες των παιδιών γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουν τα ίδια να συνδεθούν με τα ταλέντα τους, τις κλίσεις τους, τις ικανότητες και τις δυνάμεις τους και άρα θα χτίσουν την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή τους. Ο «ώριμος» γονιός ακόμη και όταν λείπει είναι «δίπλα» στα παιδιά του γιατί έχει καταφέρει με την αγάπη, την ενσυναίσθηση και την άνευ όρων αποδοχή του να τους καλλιεργήσει ένα αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Ο «ώριμος» γονιός αποδέχεται το παιδί του, τα λάθη του, τις επιλογές του και είναι εκεί όχι για να κατακρίνει ή να απορρίψει όταν δεν συμφωνεί με κάτι, αλλά για να βοηθήσει το παιδί του να καταλάβει τι είναι ασφαλές και τι όχι για το ίδιο και τι εναλλακτικές έχει όταν κάτι πάει στραβά.

«Ώριμος» γονιός δεν είναι ο γονιός που δεν κάνει λάθη. Αυτό θα ήταν ουτοπικό, είναι όμως ο γονιός που αναγνωρίζει τα λάθη του, που τα παραδέχεται και που προσπαθεί να τα διορθώσει ή και γιατί όχι να τα επικοινωνήσει με το παιδί του.

Είναι αυτός που αναλαμβάνει την ευθύνη του ρόλου του ανά πάσα στιγμή με όποιο κόστος. 
Ακόμη, είναι αυτός που προσπαθεί πρώτα ο ίδιος να εξελιχθεί και μέσα από τη δική του εξέλιξη να καθοδηγήσει και να εμπνεύσει τα παιδιά του για κάτι ανάλογο. 
Είναι αυτός τελικά που γεννά εμπιστοσύνη, ασφάλεια, αγάπη χωρίς να επιβάλλει κάτι από όλα αυτά. 
Είναι αυτός που έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα ασφαλές ψυχικό, συναισθηματικό και φυσικό περιβάλλον με όρια, κανόνες που τίθενται και μπαίνουν με σεβασμό, με συζήτηση, με διαπραγματεύσεις και όχι με τιμωρίες και επιβολές.

Ένας τέτοιος γονιός είναι πολύ πιο κοντά στο να βιώσει ώριμη αγάπη πρώτα προς τον εαυτό του και ως συνέχεια προς τα παιδιά του και την οικογένεια του. Ένας τέτοιος γονιός είναι πιο κοντά στο να μεγαλώσει χαρούμενα παιδιά μα πάνω απ όλα παιδιά που πιστεύουν στον εαυτό τους και στις ανθρώπινες σχέσεις!

ΠΗΓΗ: e-psychology.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα τρία δυσκολότερα πράγματα είναι : να κρατήσει κανείς ένα μυστικό, να λησμονήσει μια ύβρη και να διαθέσει καλώς τις ώρες της σχόλης του. – Χίλων

Εσείς δεν έχετε ελεύθερο χρόνο.

Τρέχετε όλη μέρα στο γραφείο και τις υποχρεώσεις σας και το βράδυ πέφτετε εξουθενωμένοι στο κρεβάτι…

‘Η μήπως την ώρα που διαβάζετε την εφημερίδα σας, που περιηγείστε στο internet, που βλέπετε την ταινία που κυκλοφόρησε πρόσφατα δεν τη θεωρείτε ελεύθερο χρόνο;

Ας ορίσουμε όμως τι ακριβώς είναι αυτός ο ελεύθερος χρόνος:

Ο ελεύθερος χρόνος είναι ο προσωπικός μας χρόνος. Aυτός που αφιερώνουμε, όταν σχολάσουμε από τη δουλειά και τελειώσουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις στο σπίτι, στα ψώνια, στον κήπο κ.α., σε ευχάριστες ασχολίες.

Ας σκεφτούμε όμως αν επιτρέπουμε και στα παιδιά μας να έχουν αυτό το πλεονέκτημα που αξιωματικά θεωρούμε δικαίωμα των ενηλίκων.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν μ’ αυτή τη βάση: ελεύθερος χρόνος και για το παιδί είναι αυτός που θα αφιερώσει σε κάτι που το ευχαριστεί. Δεν είναι λοιπόν ούτε το διάβασμα για το σχολείο, ούτε οι ξένες γλώσσες, ούτε το πιάνο, ούτε οι δραστηριότητες που επιλέγουμε εμείς επειδή έτσι πρέπει ή από κάποιο παιδικό μας απωθημένο.

‘Οπως λοιπόν εμείς έχουμε το δικαίωμα να επιλέξουμε αν απόψε θα δούμε το τάδε σίριαλ και την επομένη να πιούμε μια μπύρα με τους φίλους μας, έτσι και τα παιδιά πρέπει να έχουν την ευχέρια να επιλέξουν (μετά από συζήτηση με τους γονείς) πού και πώς θα αφιερώσουν το χρόνο που απομένει μετά την ολοκλήρωση των υποχρεώσεών τους (σχολείο, εξωσχολικές δραστηριότητες, τακτοποίηση δωματίου τους κ.λπ.).

Είναι στο χέρι του γονιού να οργανώσει σωστά το χρόνο αυτό ώστε να είναι παράλληλα και δημιουργικός ελεύθερος χρόνος και να μάθουν στα παιδιά τους ότι μετά τη μελέτη των μαθημάτων τους θα έχουν τη δυνατότητα να ασχοληθούν μ’ αυτό που πραγματικά τα ευχαριστεί και τους δίνει τη δυνατότητα να εκτονώσουν την ενεργητικότητά τους.

Μη θεωρήσετε ότι το παιχνίδι είναι χαμένος χρόνος. Τα παιδιά τον έχουν ανάγκη. Πιέστε τα να παίζουν.

Βοηθήστε όμως και ενισχύστε την επιλογή τους, «εμποδίζοντάς» τα με τον τρόπο σας να μένουν καθηλωμένα στο tablet ή στην τηλεόραση.

Επιλέξτε διάφορες δραστηριότητες και αφήστε τα να δοκιμάσουν, να εκτονωθούν, να κοινωνικοποιηθούν και να εκφραστούν ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους.

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Κορυφαία στελέχη εταιρειών τεχνολογίας προειδοποιούν για τις μη αναστρέψιμες συνέπειες που έχει στο ανθρώπινο μυαλό η διαρκώς ανερχόμενη «οικονομία της προσοχής» και ο εθιστικός σχεδιασμός των εφαρμογών. Μέχρι όμως να εισακουστούν από τη Σίλικον Βάλεϊ, θα πρέπει να αντιδράσει ο τελικός χρήστης. Μπορεί;

Ακούγεται ένας ήχος από το κινητό. Κάτι σαν μπλινγκ. «Ειδοποίηση του Facebook» σκέφτεσαι αυτόματα.

Έχεις μάθει να ξεχωρίζεις τους ήχους. Τι λέω; Εσύ τους άλλαξες για να τους ξεχωρίζεις. Άλλον ήχο για τα SMS, άλλον για τα WhatsApp, άλλον για το Viber. Πλέον έχεις και Instagram. «Τι το ήθελα το Instagram;», σκέφτεσαι όσο συνεχίζεις να δουλεύεις στον υπολογιστή του γραφείου.

Με δυο λόγια

Ο μέσος χρήστης smartphone αγγίζει την οθόνη του κινητού τηλεφώνου του 2.617 φορές την ημέρα. Και ένας στους τρεις ελέγχει τα social media αν τύχει να ξυπνήσει στη μέση της νύχτας.

Είναι τόσο σημαντικές οι ειδοποιήσεις του Facebook, του WhatsApp και του Viber; Όχι, το ξέρουμε καλά. Όμως οι σχεδιαστές εφαρμογών και ψηφιακών προϊόντων κάνουν ό,τι μπορούν για να το ξεχάσουμε –και το καταφέρνουν.

Στην ψηφιακή εποχή άλλωστε, το πολυτιμότερο νόμισμα είναι ο χρόνος και η συνεπαγόμενη προσοχή μας. Μειωμένη παραγωγικότητα, ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις είναι τα επακόλουθα.

Ο Τριστάν Χάρις, ιδρυτής του Time Well Spent και ευαγγελιστής μιας ριζικής αλλαγής στον τρόπο που χρησιμοποιούμε την τεχνολογία, μας προτρέπει να σκεφτούμε ποιοι είναι οι δικοί μας στόχοι και να κλείσουμε τα αυτιά στις σειρήνες των εφαρμογών.

Και θέλει να αναγκάσει τους σχεδιαστές λογισμικού να πάρουν έναν μοντέρνο «όρκο του Ιπποκράτη»: ότι θα πάψουν να εκμεταλλεύονται τις ψυχολογικές αδυναμίες των χρηστών και θα τους αφήσουν να κάνουν αυτά που θέλουν οι ίδιοι, χωρίς σκόπιμα τοποθετημένους περισπασμούς. Και ότι θα πάψουν να «ταΐζουν την αδηφάγο σαύρα που κρύβεται στο μυαλό μας».

Έχεις ελαχιστοποιήσει τον internet browser για να αφοσιωθείς στο Excel. Δεν τα καταφέρνεις. Το αχνό γαλάζιο LED φωτάκι αναβοσβήνει για να σου υπενθυμίζει ότι η ειδοποίηση είναι εκεί. Περιμένει να τη διαβάσεις. Αντιστέκεσαι.

Τι είναι πια τόσο σημαντικό που να αξίζει την προσοχή σου; Ένα νέο αίτημα φιλίας, ένα like σε μια φωτογραφία, μία πρόσκληση σε εκδήλωση; Είναι αυτά αρκετά σημαντικά για να σταματήσεις ό,τι κάνεις και να πάρεις το smartphone στο χέρι;

Και βέβαια δεν είναι.

Και βέβαια θα σταματήσεις ό,τι κάνεις για να πάρεις το smartphone στο χέρι και να ελέγξεις το περιεχόμενο της ειδοποίησης. Είπαμε, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι τόσο σημαντικό ώστε να αξίζει την προσοχή σου. Τίποτα δεν μπορεί να διεκδικεί μερίδιο από τον πολύτιμο χρόνο σου. Το συνειδητοποιείς, το γνωρίζεις καλά, αλλά δεν μπορείς να αντισταθείς. Δεν μπορείς παρά να διαθέσεις άπλετα τον χρόνο σου.

Αγγίζεις την οθόνη. Η ειδοποίηση αφορά στα γενέθλια μιας παλιάς σου συμμαθήτριας. Έχεις να τη δεις από το σχολείο. Κι όμως αποφάσισες να διακόψεις τη δουλειά σου, για να διαβάσεις μια προτροπή να της ευχηθείς. Ναι, το μετανιώνεις τη στιγμή που το κάνεις. Όλοι το κάνουμε, όλοι μετανιώνουμε για τον χαμένο χρόνο, και όλοι το ξανακάνουμε. Όλοι, ή τέλος πάντων όλοι όσοι διαβιούμε σε αυτό το παράλληλο ψηφιακό σύμπαν.

Σε αυτό το γοητευτικό, επαναστατικό, καινοτόμο σύμπαν που έχει αλλάξει οριστικά και αναπόδραστα τη ζωή μας. Σε θετική κατεύθυνση, και σε αυτό είμαστε κάθετοι. Δεν μπορούμε καν να φανταστούμε την καθημερινότητά μας χωρίς Google και Facebook, την ψυχαγωγία χωρίς YouTube και Spotify, την επικοινωνία μας χωρίς Messenger και WhatsApp. Μπορούμε όμως να μην τους επιτρέψουμε να ελέγχουν το μυαλό και τη ζωή μας;

Η οικονομία της προσοχής

Όλες αυτές οι πλατφόρμες μας προσφέρουν τόσες δυνατότητες δωρεάν και εμείς δεν έχουμε παρά να τις εκμεταλλευτούμε. Φαινομενικά δωρεάν. Γιατί στην πραγματικότητα, πληρώνουμε πολύ ακριβά τις υπηρεσίες τους. Το τίμημα δεν είναι άλλο από τον χρόνο μας. Και είναι πανάκριβο.

Όταν ο Μπέντζαμιν Φράνκλιν έγραφε την εμβληματική φράση «ο χρόνος είναι χρήμα» στο “Advice to a Young Tradesman”» δεν μπορούσε καν να φανταστεί ότι διακόσια εβδομήντα χρόνια αργότερα, η φράση του θα αποκτούσε ακόμη πιο βαρύνουσα αξία.

Στην ψηφιακή εποχή, το πολυτιμότερο νόμισμα είναι ο χρόνος και η συνεπαγόμενη προσοχή μας. Αυτή ζητούν όλοι οι κολοσσοί του internet και της τεχνολογίας.

Και οι χρήστες τους τη δίνουν. Κάθε ώρα. Κάθε λεπτό. Νύχτα και μέρα. Εργάσιμες και αργίες.

Όπως είχε πει ένας αμφιλεγόμενος «ψηφιακός προφήτης», ο Ντέιβιντ Σινγκ στην  ιστοσελίδα του, «δεν υπάρχει πλέον κατάσταση online και offline, υπάρχει online και ύπνος».

Αυτό επιβεβαίωσε πρόσφατα με δήλωσή του και ο CEO της Netflix: «Ανταγωνιστές μας δεν είναι μόνο το YouTube και το Snapchat. Ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής μας είναι ο ύπνος».

ΠΗΓΗ: insidestory.gr   /  o-klooun.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Οι γονείς συχνά παραπονιούνται ότι ο παππούς και η γιαγιά πολλές φορές ξεπερνούν τα όρια, δίνουν συμβουλές και επικρίνουν τους γονείς, εκφράζουν υπερβολική αγάπη προς τα παιδιά, τα κακομαθαίνουν, κάνουν όλα τους τα χατίρια και τα κάνουν ανεξέλεγκτα.

Ας σκεφτούμε ότι μέσα από αυτή τη σχέση ο παππούς και η γιαγιά έχουν την ευκαιρία να κάνουν όσα δεν είχαν κάνει ή δεν είχαν προλάβει να κάνουν με τα παιδιά τους.

Όταν ήταν γονείς και μεγάλωναν τα παιδιά τους δεν είχαν το χρόνο, τη διάθεση ή το κουράγιο για σκανταλιές και παιχνίδι. Τώρα πλέον σε αυτή τη σχέση δεν έχουν την κύρια ευθύνη της ανατροφής και δεν έχουν να σκεφτούν συνέπειες και επιπτώσεις των ορίων που δεν βάζουν.

Η σχέση του παππού και της γιαγιάς με τα εγγόνια είναι μια σχέση μοναδική που δίνει πολλά και στις δύο πλευρές. Είναι περισσότερα τα οφέλη παρά τα μειονεκτήματα που συγκεντρώνει αυτή η σχέση. Εξάλλου, τα όρια τα βάζει ο γονιός τόσο στα παιδιά όσο και στη σχέση με τους δικούς του γονείς.

Οι γονείς θα πρέπει να μην είναι επικριτικοί με τους δικούς τους γονείς. Ακούγεται αρκετά σκληρό να λένε: «Δεν θέλω να μεγαλώσω τα παιδιά μου, όπως εσείς. Δεν θέλω να κάνω τα δικά σας λάθη».

Διαφορετική γενιά, διαφορετικά βιώματα και εμπειρίες, διαφορετικές προσλαμβάνουσες και ερεθίσματα, μια τελείως διαφορετική νοοτροπία. Ένα άτομο που βρίσκεται πλέον στην τρίτη ηλικία είναι δύσκολο να αλλάξει τη δική του νοοτροπία και είναι δύσκολο να συμμορφωθεί με τους κανόνες που θέτουν οι γονείς.

Ίσως το πιο πρόσφορο πεδίο στο οποίο μπορούμε να παρέμβουμε είναι το ίδιο το παιδί, ξεκαθαρίζοντας τους διαφορετικούς κανόνες που υπάρχουν στο σπίτι με τον παππού και τη γιαγιά και στο δικό μας σπίτι.

Ένα παιδί που έχει μάθει να ζει με όρια και κανόνες δεν θα γίνεται τελείως ανεξέλεγκτο από τη χαλαρότητα του παππού και της γιαγιάς. Το παιδί έχει ανάγκη από αυτή τη διαφορετική σχέση, έχει ανάγκη από ένα άτομο που νιώθει ότι είναι σύμμαχός του. Ωστόσο, αυτά θα πρέπει να γίνονται μέσα σε λογικά πλαίσια και να μην ξεφεύγει η κατάσταση.

Ένα σημείο στο οποίο θα πρέπει να σταθούμε είναι στη σχέση που έχουμε με τους γονείς μας. Ο τρόπος που βλέπουμε τη σχέση που έχει ο παππούς και η γιαγιά με τα εγγόνια εξαρτάται από τη δική μας σχέση με τους γονείς μας.

Μήπως νιώθουμε ότι προσφέρουν στο εγγόνι τους πολύ περισσότερα από ότι πρόσφεραν σε εμάς, ότι είναι πιο συναισθηματικοί και εκδηλωτικοί μαζί του, ότι παίζουν περισσότερο μαζί του και του κάνουν όλα τα χατίρια; Μπορεί να μην το συνειδητοποιούμε, ωστόσο, είναι μια σύγκριση που γίνεται αυτόματα και αναπόφευκτα.

Ας αφήσουμε όμως τα παιδιά να αναπτύξουν τη δική τους σχέση με τον παππού και τη γιαγιά βάζοντας κάποια όρια και ας δώσουμε την ευκαιρία στους γονείς μας να ζήσουν όσα δεν πρόλαβαν να χαρούν από τα παιδιά τους, αλλά ας επιλύσουμε κι εμείς τις διαφορές που έχουμε με τους γονείς μας.

Παπαδοπούλου Ελένη, Ψυχολόγος, MSc

ΠΗΓΗ: o-klooun.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Πραγματικά αναρωτιέμαι, μερικές φορές, τι μας κρατάει σταθερούς (άλλοι θα πουν αλυσοδεμένους) και δεν αλλάζουμε; Κατανοώ βέβαια τη δύναμη της συνήθειας, και των βιωμάτων μας… Την δύναμη που έρχεται με φόρα από το παρελθόν, συμπαρασύροντας στο πέρασμα της κάθε τι νέο, κάθε τι διαφορετικό…

Αρκεί όμως αυτό; Αρκούν τα υπάρχοντα βιώματα του παρελθόντος για να διαμορφωθεί το εκάστοτε παρόν και μέλλον μας…; Μας αρκεί μια τέτοια ζωή, μια ζωή με τόσους περιορισμούς;

Ας παραδεχτούμε ότι κομμάτια του εαυτού μας τα χάσαμε στην παιδική μας ηλικία καθοδηγούμενοι από τις γονεϊκές επιταγές. Αυτές οι επιταγές, (ή αλλιώς επιβαλλόμενες αντιλήψεις) δεν μας ταίριαξαν ποτέ, δεν μας εξέλιξαν, δεν είναι ”εμείς”. Τα νοητικά μας φίλτρα δεν ανανεώθηκαν κατά την ενηλικίωση μας και έτσι παραμείναμε στάσιμοι, ίδιοι και απαράλλαχτοι, αμετακίνητοι στις νέες προκλήσεις που κατά καιρούς μας δόθηκαν.

Πόσες και πόσες φορές τα φίλτρα αυτά δεν σας έκαναν να παραποιήσετε την αντίληψη για τον εαυτό σας και την πραγματικότητα; Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξεις τον παλιό σου εαυτό με τον καινούριο; Τον νέο, τον όμορφο, τον εξελικτικό…

Γνωρίζω πως ο φόβος για την απογοήτευση, μας κάνει να διστάζουμε να δοκιμάσουμε την γεύση της αλλαγής στην ζωή μας. Απογοητευόμαστε από τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, λέμε ”ναι” εκεί που επιβάλλονται τα τρανά ”όχι” και επαγγελματικά (μεταξύ πολλών άλλων) δεν αποδίδουμε.

Πώς σας ακούγεται η ιδέα της ”εναλλακτικής”; Βασισμένη στο τώρα και όχι στο εχθές; Δοκιμάστε να κάνετε έναν διάλογο με τον εαυτό σας, γιατί όλα ξεκινάνε από αυτόν και τελειώνουν με αυτόν όσο δυσνόητο κι να ακούγεται. Μη φοβάστε να αναθεωρήσετε, να είστε ευέλικτοι και ανοιχτοί σε νέες πληροφορίες και εμπειρίες. Το σημαντικό είναι να βρούμε τη δύναμη που κρύβεται μέσα μας. Να καταρρίψουμε το ”δεν μπορώ” και να το αντικαταστήσουμε με το ”μπορώ, θα τα καταφέρω!”.

Ένας έρωτας, μια φιλία, μια απογοήτευση, ένα όνειρο είναι ένα σωρό εξωτερικοί παράγοντες που μας ανοίγουν τις πόρτες να αναθεωρήσουμε. Έχετε δοκιμάσει να σπάσετε τον δεσμό με τις αναστολές που σας επιβλήθηκαν στην παιδική σας ηλικία που αφορούσαν κυρίως τον εαυτό σας;

Το σημαντικότερο; Να χτίσουμε την ζωή μας κομμάτι- κομμάτι! Η αλλαγή στην ζωή κάποιες φορές μοιάζει αναπόφευκτη που θυμίζει το “παιδάκι” που από παιδί ξαφνικά γίνεται έφηβος. Να τολμήσουμε!

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αντιμετωπίσουμε τις εσωτερικές μας αντιστάσεις. Να τις συγχωρέσουμε, να την αγαπήσουμε, να τις δικαιολογήσουμε. Να αφήσουμε πίσω τις αντιλήψεις που είχαμε στην παιδική μας ηλικία. Τότε και μόνο θα έρθει η αληθινή αλλαγή στην ζωή μας και μέσα μας.

Και υπενθυμίζω: Αν δεν σ’ αρέσει το σκηνικό μέσα στο οποίο κινείσαι, γκρέμισε το και φτιάξε ένα καινούριο.

Γράφει ο  Γιάννης Ξηνταράς

ΠΗΓΗ:o-klooun.com

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Η νοημοσύνη είναι μία δεξιότητα που κερδίζεται στη ζωή.

Οι αποκλίνουσες συμπεριφορές και περιπτώσεις έχουν την τάση να μεταφέρουν στο γενικό κοινό λανθασμένες ιδέες.

Όταν ακούμε ιστορίες για ένα επτάχρονο παιδί που μπορεί να μιλήσει σε 14 διαφορετικές γλώσσες ή βλέπουμε ένα βίντεο ενός ανθρώπου με φωτογραφική μνήμη που επαναλαμβάνει το όνομα του κάθε ατόμου σε μια αίθουσα πενήντα ατόμων, μας πιάνει δέος.

Πώς μπορούν να το κάνουν αυτό; λέμε με το στόμα ανοιχτό.

Αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ότι τα υψηλά επίπεδα ευφυΐας είναι περισσότερο αποτέλεσμα της φύσης, παρά της ανατροφής. Όμως αυτό δεν ισχύει.

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε όλοι άγραφοι χάρτες όταν γεννιόμαστε. Φυσικά, κληρονομούμε ορισμένα γονίδια από τους γονείς μας, αλλά ουσιαστικά το μέλλον μας εξαρτάται από την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον μας και την εργασιακή μας ηθική. Υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι άνθρωποι στον κόσμο που δεν έχουν φτάσει πολύ ψηλά, μόνο και μόνο επειδή δεν είχαν τη θέληση ή τη δυνατότητα να βελτιώσουν τα εγγενή τους ταλέντα και τη νοημοσύνη.

Και, από την άλλη πλευρά του φάσματος, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είχαν όλα τα προβλήματα εναντίον τους και παρ’ όλα αυτά συνέχισαν και κατάφεραν να κάνουν σπουδαία πράγματα.

Οι άνθρωποι δεν γεννιούνται έξυπνοι. Οι άνθρωποι μαθαίνουν πώς να δουλεύουν με ό,τι τους δίνεται στη ζωή και ανάλογα με τη δουλειά και την προσπάθεια, γίνονται έξυπνοι.

Πώς το πετυχαίνουν αυτό;

1. Οι έξυπνοι άνθρωποι διαβάζουν (πολύ)

Σίγουρα, είναι αποθαρρυντικό να συναντάς κάποιον που μπορεί να έχει αποθηκευμένα βιβλία στον εγκέφαλό του και να θυμάται κάθε πληροφορία. Όμως αυτό απέχει πολύ από το κοινό πρότυπο. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η ανάγνωση χρειάζεται να γίνει μια καλή συνήθεια.

Η ανάγνωση είναι μια δεξιότητα που χρειάζεται να ασκηθεί όπως και κάθε άλλη και δυστυχώς αυτό είναι κάτι που το ξεχνάμε. Αν έχετε προχωρήσει πάρα πολύ στη ζωή σας, χωρίς να έχετε τη συνήθεια να διαβάζετε βιβλία και να εξασκείτε το μυαλό σας, ενδεχομένως να βρείτε αυτή τη συνήθεια εξαιρετικά δύσκολη, ειδικά όταν φτάνει η στιγμή να θυμηθείτε αυτό που έχετε διαβάσει.

Οι έξυπνοι άνθρωποι φροντίζουν συχνά να εξασκούν τη δεξιότητα της ανάγνωσης. Και όπως και οτιδήποτε άλλο, με την εξάσκηση, γίνονται όλο και καλύτεροι με την πάροδο του χρόνου.

2. Οι έξυπνοι άνθρωποι έχουν δίπλα τους και άλλους έξυπνους ανθρώπους.                  

Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται γύρω από άλλους ανθρώπους, παρόμοιους με εκείνους. Αυτό μπορεί να είναι τόσο καλό (όταν γίνεται σκοπίμως) όσο και κακό (όταν το αποτέλεσμα έχει αρνητικό αντίκτυπο).

Αν θέλετε να γίνετε πιο έξυπνοι, πρέπει να περνάτε χρόνο με ανθρώπους πιο έξυπνους από εσάς. Αντιπροσωπευτικό απόφθεγμα είναι το εξής: Αν είσαι ο πιο έξυπνος άνθρωπος στο δωμάτιο, τότε είσαι σε λάθος δωμάτιο.

Όταν ξοδεύετε χρόνο με έξυπνους ανθρώπους, το κίνητρό τους, οι γνώσεις τους, η επίγνωσή τους, σας επηρεάζουν ολοκληρωτικά με αποτέλεσμα να αυξάνετε τις προσδοκίες που έχετε για τον εαυτό σας. Ευρισκόμενοι γύρω από έξυπνους ανθρώπους, εξασκείτε τον εγκέφαλό σας με τρόπους που δεν μπορείτε αλλού. Προκαλεί να ρωτήσετε τον εαυτό σας: Μισό λεπτό, αν αυτοί ξέρουν όλα αυτά τα πράγματα, γιατί δεν μπορώ και εγώ;

Ένα άλλο απόφθεγμα λέει: Είστε η αντανάκλαση των πέντε ανθρώπων με τους οποίους περνάτε τον περισσότερο χρόνο.

3. Οι έξυπνοι άνθρωποι λατρεύουν να κάνουν λάθη.

Οι άνθρωποι που καταλαβαίνουν πώς καλλιεργείται η αληθινή νοημοσύνη, καταλαβαίνουν επίσης ότι δεν υπάρχουν λάθη. Κάθε λάθος βήμα είναι μια ευκαιρία να μάθουν ένα μάθημα, να βελτιωθούν και να προχωρήσουν.

Αυτό σημαίνει ότι, μέρος του να γίνετε έξυπνοι είναι να αλλάξετε τη νοοτροπία σας και αντί να φοβάστε τα λάθη σας, να κερδίσετε από αυτά. Γιατί;

Επειδή τα λάθη σας θα σας δείξουν τι πρέπει να μάθετε στη συνέχεια, τι πρέπει να βελτιώσετε και να τελειοποιήσετε ώστε να φτάσετε στο επόμενο επίπεδο. Αυτή είναι όλη η διαδικασία ανάπτυξης. Οι έξυπνοι άνθρωποι το γνωρίζουν αυτό και εμπιστεύονται πολύ αυτή τη διαδικασία.

4. Οι έξυπνοι άνθρωποι βλέπουν την αξία σε όλους τους τύπους της γνώσης.

Οι ανόητοι άνθρωποι είναι αυτοί που λένε: Ω, αυτό δεν είναι σημαντικό για μένα, δεν χρειάζεται να το ξέρω αυτό. Οι έξυπνοι άνθρωποι είναι εκείνοι που λένε: Αυτό είναι ενδιαφέρον, δεν το ξέρω. Πες μου περισσότερα.

Η γνώση, από μόνη της, είναι υποκειμενική. Είναι σχετική με τις επιδιώξεις σας, τους στόχους σας, τις φιλοδοξίες σας και τις τρέχουσες ασχολίες σας.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι κάποια πράγματα αξίζει να τα γνωρίζετε ενώ κάποια άλλα όχι. Δεν υπάρχουν αρκετές ώρες για να γνωρίζετε τα πάντα, αλλά αν βρεθείτε σε μια συζήτηση για ένα άγνωστο θέμα, γιατί να αποκλείσετε να μάθετε περισσότερα;

Οι έξυπνοι άνθρωποι καλωσορίζουν αυτές τις τυχαίες στιγμές μάθησης και τις βλέπουν ως ευκαιρίες να επεκτείνουν το ποιοι είναι και να μεγαλώσουν τη συνειδητοποίησή τους για τον κόσμο.

5. Οι έξυπνοι άνθρωποι εργάζονται (πολύ, πολύ) σκληρά.

Όποιος σκέφτεται ότι το να γίνεις έξυπνος είναι κάτι πολύ εύκολο, τότε δεν έχει κάνει ποτέ αυτή την επιλογή. Η μάθηση και η βελτίωση θα πρέπει να είναι διασκεδαστικές διαδικασίες και θα πρέπει να απολαμβάνετε αυτό με το οποίο καταπιάνεστε. Αλλά ταυτόχρονα, θα ήταν αφελές να πιστεύουμε ότι η διαδικασία αυτή είναι πάντα εύκολη.

Η αλήθεια είναι ότι η εξάσκηση μίας δεξιότητας, απαιτεί σκληρή δουλειά και χρειάζεται προσπάθεια ώστε να τη μάθετε πραγματικά άριστα.

Οι έξυπνοι άνθρωποι δεν αποφεύγουν αυτό το είδος πειθαρχίας. Αυτό που κάνουν είναι να φτιάξουν τη ζωή τους και ένα χρονοδιάγραμμα που να ενθαρρύνει την πειθαρχία, κάνοντας ό,τι χρειάζεται για να εκπληρώσουν τις προϋποθέσεις ώστε να παραμείνουν σε μια σταθερή κατάσταση ανάπτυξης.

Αυτό είναι γενικότερα το κλειδί της βελτίωσης και της νοημοσύνης και δεν συμβαίνει έτσι απλά.

Χρειάζεται σκληρή δουλειά.

ΠΗΓΗ: psychologynow.gr

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ναι, φυσικά και θέλουμε να διδάξουμε τα παιδιά μας το αίσθημα της γενναιοδωρίας. Να μάθουν να μοιράζονται, να συνεργάζονται. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο πολλές φορές το απαιτούμε δεν τους προσφέρει τις αξίες που θεωρητικά θα θέλαμε.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μία τυπική σκηνή παιδιών προσχολικής ηλικίας, όπου το ένα παιδί ασχολείται ενεργά με ένα παιχνίδι κψχ ένα άλλο παιδί έρχεται κοντά και το ζητάει με έντονο τρόπο.

Εμείς φυσικά για να δώσουμε το καλό παράδειγμα και συνάμα να δείξουμε ευγενικοί απέναντι στους γονείς του άλλου παιδιού θα σπεύδαμε να παροτρύνουμε το δικό μας παιδί να το δώσει με συμβουλές τύπου: “Είναι σημαντικό να μοιράζεσαι τα παιχνίδια σου”, “δώστο λίγο και στο άλλο παιδάκι να μην κλαίει”, κ.λπ.

Τι συμβαίνει τότε; Το παιδί αναγκάζεται να κάνει κάτι που δεν θέλει και ταυτόχρονα διακόπτει το παιχνίδι του.

Σε αυτήν την περίπτωση αυτός που μοιράζεται κάτι είναι ο γονέας σε ρόλο διαιτητή και όχι το ίδιο το παιδί.

Η παραδοσιακή τακτική αναμένει από τα μικρά παιδιά να εγκαταλείψουν κάτι που απαιτεί κάποιος άλλος.

Ωστόσο, δεν το κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Φανταστείτε πώς θα αντιδράσετε εσείς όταν κάποιος απαιτήσει το κινητό σας τηλέφωνο για να πάρει κάποιον. Φυσικά και δεν θα το δώσετε!

Ως ενήλικες, αναμένουμε από τους ανθρώπους να περιμένουν τη σειρά τους. Θα μπορούσαμε να προσφέρουμε με χαρά το τηλέφωνό μας σε έναν φίλο ή ακόμα και σε κάποιον ξένο, αλλά θέλουμε να περιμένουν μέχρι να τελειώσουμε.

Το ίδιο θα πρέπει να ισχύει για τα παιδιά: αφήστε το παιδί να κρατήσει ένα παιχνίδι μέχρι να σταματήσει να παίζει το ίδιο με αυτό. Είναι η σειρά του.

Δεν χρειάζεται να βάζετε χρονικά όρια στο παιχνίδι του τύπου “Πέντε λεπτά ακόμα και μετά θα το δώσεις στο παιδάκι, ναι;” Όχι. Διδάξτε στο παιδί σας να πει “Μπορείς να το έχεις όταν τελειώσω εγώ”.

Αυτό διδάσκει θετική βεβαιότητα. Βοηθά τα παιδιά να σταθούν στα πόδια τους και να μάθουν να θέτουν όρια σε άλλα παιδιά. Είναι από τα σημαντικότερα διδάγματα της ζωής τους!

Το καλύτερο μέρος όλων είναι όταν το πρώτο παιδί παραδίδει πρόθυμα το παιχνίδι – είναι μια χαρούμενη στιγμή και για τα δύο παιδιά. Αυτή είναι η στιγμή που το παιδί νιώθει αληθινή γενναιοδωρία. Είναι ένα ζεστό συναίσθημα.

Τι γίνεται τώρα με το παιδί που περιμένει να παίξει το παιχνίδι;

Η αναμονή είναι δύσκολη, ειδικά για παρορμητικά παιδάκια ηλικίας 2-5 ετών, αλλά ακριβώς όπως η βεβαιότητα, η αναμονή είναι επίσης ένα σημαντικό δίδαγμα ζωής.

Δεν πειράζει αν το παιδί που περιμένει αισθανθεί απογοητευμένο, λυπημένο ή θυμωμένο για κάποιο χρονικό διάστημα.

Μη φοβάστε αν βάλει και λίγο τα κλάματα. Διαβεβαιώστε του ότι θα το πάρει μόλις τελεώσει το παιδάκι που το έχει και παροτρύνετέ το να παίξει με κάτι άλλο εξίσου ενδιαφέρον.

Το να αποκτήσει υπομονή, να ελέγχει τη συμπεριφορά του και να εκφράζει τα έντονα συναισθήματα είναι πραγματικά πολύ σημαντικό κατόρθωμα για την πρώιμη παιδική ηλικία.

ΠΗΓΗ: o-klooun.com

επιλογή φωτογραφίας: Νίκος Δημητρίου

Ο ιδανικός δάσκαλος είναι εκείνος που γίνεται γέφυρα για να περάσει αντίπερα ο μαθητής του. Κι όταν πια του διευκολύνει το πέρασμα, αφήνεται χαρούμενα να γκρεμιστεί, ενθαρρύνοντας τον μαθητή του να φτιάξει δικές του γέφυρες. Νίκος Καζαντζάκης

* * *

ΛΟΙΠΟΝ, αγαπητέ μου δάσκαλε, ξαναπαίρνεις το δρόμο για την τάξη. Για 1η ή 10η ή 20η χρονιά, αδιάφορο. Η τάξη είναι ή θα πρέπει να είναι η ζωή σου: ο ανήφορος, η δικαίωση, το δράμα, η καταξίωσή σου.

ΕΣΥ -κι οι μαθητές σου, εσύ -κι οι γονείς τους, εσύ -κι η πολιτεία, εσύ-κι οι συνάδελφοί σου, εσύ -κι η μιζέρια γύρω σου. Εσύ μόνος.

ΠΟΛΛΟΙ σε απαξιώνουν. Λένε, «σιγά τη δουλειά που κάνεις!» Ισχυρίζονται πως αυτοί κουράζονται περισσότερο από σένα, πως δεν έχεις δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι όταν «ξεκουράζεσαι» το καλοκαίρι. ΜΗΝ οργίζεσαι∙ δικαίωμά τους να το λένε. Πες τους μονάχα πως, άν είναι το «δασκαλίκι» τόσο εύκολο επάγγελμα, ας έλθουν στο σχολείο κι ας διδάξουν, αν το μπορούν στα σημερινά παιδιά, έστω μόνο μια ώρα. Τέτοιες κουβέντες λέγονται συνήθως από εκείνους που λογαριάζουν τη δουλειά μόνο με ένσημα και χαρτομάνι, μακριά από την τρυφερή ψυχή ενός παιδιού, μακριά απ’ το ότι εσύ πλάθεις τους αυριανούς πολίτες της κοινωνίας.

ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ η δουλειά τελειώνει στο γραφείο ή στο μαγαζί. Αγνοούν πως εσύ συνεχίζεις και μετά το σχολείο να προβληματίζεσαι, να εργάζεσαι, να προγραμματίζεις, να ασχολείσαι με τα παιδιά. Ποιος λογαριάζει αν ξαγρυπνάς διορθώνοντας γραπτά ή ετοιμάζοντας την ύλη της άλλης μέρας, της άλλης τάξης, του άλλου σχολείου; Κανείς τους δεν νοιάζεται, ίσως ούτε κι οι γονείς των μαθητών σου, για την κακή ψυχοσύνθεση κάποιου μαθητή που «σου χαλά» την τάξη, για τον άλλο που τσακώθηκε στο διάλειμμα, για το μικρό που του κάνανε bullying. Κανείς από αυτούς που σε επιτιμούν δεν ξέρει τι σημαίνει να σε κοιτούν τα μάτια 25 ή 30 παιδιών περιμένοντας από σένα…

ΣΙΓΟΥΡΑ, ο δάσκαλος στην εποχή μας –αλλά και ανέκαθεν- δεν είναι μόνο φορέας γνώσεων. Η ίδια η ζωή, η τάξη με τα τόσα προβλήματά της, η πολιτεία που τσαλακώνει την αξιοπρέπειά του, η κρίση που μας στριμώχνει όλους, η απαξίωση του ρόλου του…, όλα αυτά, αντί να τον απογοητεύουν, μάλλον τον κάνουν πιο σοφό. Κι αν αγαπά το δασκαλίκι, ας δουλέψει με το πάθος και μεράκι. Όχι με διαταγές και εγκυκλίους.

ΑΝ επιμένεις, δάσκαλέ μου, να είσαι σωστός, πρέπει να είσαι λίγο απ’ όλα: παιδοψυχολόγος για να «οσφραίνεσαι» το γιατί της συμπεριφοράς των παιδιών, γητευτής που χαρίζει τη μαγεία του αγνώστου, ταξιδευτής που οδηγεί τη φαντασία τους πολύ πέρα απ’ τη γνώση. Και δικαστής για να λύνεις δίκαια τις διαφορές τους, έστω κι αν η ζωή είναι άδικη απέναντί σου.

ΔΙΑΠΛΑΣΕ, αγαπητέ μου δάσκαλε, έτσι τη νέα γενιά που να πιστέψει μόνο στις δικες της δυνάμεις: τη γενιά –όπως το λέει κι ο Μπρεχτ- που θα πλάσει το δικό της κόσμο απ’ την αρχή, που θα αντιληφθεί πως μόνο όταν ζυμώνεις με τον ιδρώτα και τα χέρια σου το ψωμί που τρως, μόνο τότε θα είν’ αυτό το πιο πολύτιμο και νόστιμο «ψωμί».

ΠΗΓΗ: haniotika-nea.gr