επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Ορισμένες φορές είναι τρομακτικό να αποδεχτείς και να εκφράσεις τις δυσκολίες σου. Αλλά το “κράτημα” όλων αυτών των δυσκολιών για “εμένα” που πολύ συχνά λέμε, είναι μακροπρόθεσμα περισσότερο επώδυνο. Η έκθεση των πιο ευάλωτων τμημάτων του εαυτού μας στους Άλλους ενέχει ένα ρίσκο και την αναγκαία εμπιστοσύνη.

Είμαστε αρκετά εκτεθειμένοι στον κίνδυνο ιδίως από τότε που ξέσπασε η πανδημία. Σε αυτή τη νέα εποχή που προέκυψε ανεξέλεγκτα, παρά τη θέληση μας αλλά ίσως λόγω κακής διαχείρισης των φυσικών πόρων και των συνεπειών που οι λίγο ή πολύ επιπόλαιες πράξεις μας έχουν στο περιβάλλον, σε αυτή τη νέα εποχή λοιπόν όλοι αντιμετωπιζουμε ακριβώς την ίδια κατάσταση με διαφορετικό τρόπο και με διαφορετική ματιά. Η πανδημία έκανε φανερή την ευαλωτότητα μας.

Άλλοι μπορεί να αναγνωρίζουν και να επικοινωνούν την ευαλωτότητα και τα σύνοδα συναισθήματα αυτής ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να πασχίζουν να την καλύψουν και να “αποταμιεύσουν” τα συναισθήματα του φόβου και του άγχους σε ένα αποθεματικό ταμείο συναισθημάτων ώστε να μην έρθουν αντιμέτωποι με την αναγνώριση και έκφραση αυτής της ευαλωτότητας.

Αυτό το “αποθεματικό” χαρακτηρίζεται από τη μη επικοινωνία των δυσκολιών τους, ωθώντας τους ανθρώπους πολλές φορές σε στάσεις και συμπεριφορές παραίτησης από τις δικές τους ανάγκες ή υπερ-εξυπηρέτησης των αναγκών των άλλων. Λένε “ναι” σε όλα προκειμένου να μην πουν όχι για διάφορους λόγους και τελικά καταλήγουν να εκνευρίζονται και να θυμώνουν τόσο με τον εαυτό τους όσο και με τους άλλους.

Τελικά δεν εξυπηρετείται κανένας συναισθηματικά, μοιάζει σαν να μπαίνει ένα κόκκινο φανάρι ανάμεσα στο συναίσθημα και την λεκτική του επικοινωνία, ένα κόκκινο φανάρι που δεν θα ανάψει ποτέ ίσως πράσινο.

Το σώμα τότε αναλαμβάνει τη πρωτοκαθεδρία και ξεκινά να διαμαρτύρεται. Κρίσεις άγχους, κρίσεις πανικού, καταθλιπτικές συμπεριφορές, εξαρτήσεις από ουσίες ή και από ανθρώπους, συναισθήματα ανημπόριας ή παθητικές δραστηριότητες, παρατηρούνται όλο και πιο συχνά.

Τα παραπάνω και πολλά ακόμη μπορεί να είναι μόνο μερικές μορφές έκφρασης του συναισθήματος όταν οι άνθρωποι δεν εκφράζουν και ιδίως δεν αναγνωρίζουν το συναίσθημα τους σε μια δεδομένη δύσκολη στιγμή. Έτσι η μη αναγνώριση και η μη έκφρασή του δημιουργούν ένα βαρύ σακί από άμμο που πέφτει με δύναμη πάνω στο σώμα και το τραντάζει.

Τι κρατάει όμως τους ανθρώπους επιφυλακτικούς και διστακτικούς στο να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, τις αδυναμίες τους, την ευαλωτότητας τους με τίμημα την σωματική τους διαδήλωση ή διαμαρτυρία;

Ορισμένες φορές είναι τρομακτικό να αποδεχτείς και να εκφράσεις τις δυσκολίες σου. Αλλά το “κράτημα” όλων αυτών των δυσκολιών για “εμένα” που πολύ συχνά λέμε, είναι μακροπρόθεσμα περισσότερο επώδυνο. Η έκθεση των πιο ευάλωτων τμημάτων του εαυτού μας στους Άλλους ενέχει ένα ρίσκο και την αναγκαία εμπιστοσύνη. Όπως ακριβώς και το να πει κάποιος “δεν σου έχω εμπιστοσύνη” απαιτεί μιας μορφής εμπιστοσύνη.

Η έκφραση λοιπόν της ευαισθησίας μας ενέχει το ρίσκο μιας σειράς πιθανών αντιδράσεων από τους άλλους, αντιδράσεων που πολλές φορές είναι σενάρια παρά πραγματικότητες και δεδομένα. Ακόμη όμως και αν οι αντιδράσεις των άλλων ήταν δεδομένα είναι πραγματικά στο χέρι του καθενός το πώς θα ερμηνεύσει αυτά τα δεδομένα.

Ένα λοιπόν από τα εμπόδια που πολύ συχνά συναντάται στην έκφραση και έκθεση του πιο ευάλωτου εαυτού μας είναι η πιθανή αρνητική κριτική που ενδεχομένως λάβουμε. Είμαστε τόσο στενά συνδεδεμένοι με τους άλλους και χρειαζόμαστε να είμαστε με τους Άλλους που μπορεί να μας τρομάζει μια ενδεχόμενη αρνητική κριτική.

Μπορεί να μας τρομάζει οτιδήποτε θυμίζει απόρριψη, μη εκπλήρωση αναγκών, αδιαφορία ή ξυπνά μνήμες και εικόνες ψυχρότητας. Και είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι έχουμε ιδιαίτερα ευαίσθητες αντένες στα αρνητικά σχόλια ή σε ό,τι εμείς θεωρούμε αρνητικό ανάλογα με τις εμπειρίες μας.

Τα καλά νέα λοιπόν σύμφωνα με τις έρευνες της Brene Brown είναι ότι οι ανησυχίες μας για την αρνητική αξιολόγηση των Άλλων ίσως να μην αντικατοπτρίζουν απόλυτα τον τρόπο με τον οποίο οι Άλλοι μας βλέπουν στις δύσκολες στιγμές μας. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε λοιπόν, ότι πολλές φορές οι σκέψεις μας για το τι οι άλλοι σκέφτονται είναι ασύμβατες με τις σκέψεις τους στη πραγματικότητα.

Είναι τότε λοιπόν που η αυστηρή κριτική που εμείς κάνουμε στον εαυτό μας χρειάζεται να μετατραπεί σε μια αυτό-αποδοχή και μια αίσθηση συμπόνιας για τον εαυτό ώστε να αναγνωρίσουμε ότι όχι μόνο μπορούμε να είμαστε ευάλωτοι αλλά μπορούμε να βιώνουμε και την αποδοχή από τον εαυτό και τους άλλους όταν είμαστε ευάλωτοι.

Οι έρευνες δείχνουν πως η αποκάλυψη προσωπικών πληροφοριών αυξάνουν την εγγύτητα στις σχέσεις και το αίσθημα της εμπιστοσύνης. Ενώ με αυτή την αυτο-αποκάλυψη μπορεί να δημιουργηθεί και το ερώτημα προς τον άλλο είσαι διαθέσιμος να με βοηθήσεις ή να με υποστηρίξεις;

Το ερώτημα αυτό αν απαντηθεί καταφατικά τότε οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και αντιμετωπίζουν με περισσότερη δύναμη κάθε δοκιμασία που εμφανίζεται. Όπως το λέει η Sue Johnson στο βιβλίο της Hold me tight, “Αν ξέρεις ότι ο αγαπημένος σου είναι διαθέσιμος και θα τρέξει όταν το ζητήσεις, είσαι πιο σίγουρος για τη προσωπική σου αξία”.

Εσείς πότε αποκαλύψατε την ευαλωτότητα σας τελευταία φορά;

Δημήτριος – Ζώης Σπύρου Ψυχολόγος

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/aftognosia/11397-giati-na-deikso-evalotos.html

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Τα συναισθήματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις σκέψεις και τη συμπεριφορά μας, ενώ μας παρέχουν πληροφορίες για τον εσωτερικό μας κόσμο (σε συνειδητό και υποσυνείδητο επίπεδο) και το εξωτερικό μας περιβάλλον (εάν το αντιλαμβανόμαστε ως ασφαλές ή απειλητικό).

Δυσλειτουργικές στρατηγικές αντιμετώπισης αρνητικών συναισθημάτων

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ή να προσδιορίσουν ποια συγκεκριμένα συναισθήματα βιώνουν. Είτε νιώθουν άβολα να τα εκφράσουν ή να συζητήσουν για αυτά. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα με συναισθήματα που βιώνονται από το άτομο ως αρνητικά ή επώδυνα (όπως η θλίψη, ο φόβος, η ντροπή, ο θυμός, κλπ).

Πολύ συχνά για να αποφύγει κάποιος τη δυσφορία που προκαλούν ορισμένα συναισθήματα, χρησιμοποιεί τρόπους αντιμετώπισης οι οποίοι επιφέρουν ανακούφιση για μικρό χρονικό διάστημα, όταν όμως χρησιμοποιούνται μακροπρόθεσμα δημιουργούν περισσότερη συναισθηματική δυσφορία και διαταραχές του άγχους.

Κάθε άτομο μπορεί να χρησιμοποιεί ένα συνδυασμό από αυτές τις στρατηγικές:

• Αποφυγή: Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν αυτό τον τρόπο προσπαθούν να αποφύγουν ή να καταπιέσουν τα συναισθήματά τους. Έτσι μπορεί να αποφεύγουν καταστάσεις, μέρη, δραστηριότητες, κλπ. τα οποία μπορεί να τους δημιουργήσουν άγχος ή άλλα δυσάρεστα συναισθήματα ή σωματικές αισθήσεις που συνδέονται με αυτά.
• Αρνητικές ή καταστροφικές σκέψεις: Τα δυσάρεστα συναισθήματα συνδέονται με δυσάρεστες σκέψεις σχετικά με την έκβαση μιας κατάστασης. Αυτό προκαλεί περισσότερη ανησυχία και ακόμα περισσότερες αρνητικές σκέψεις, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο.

Οι άνθρωποι που σκέπτονται με αυτό τον τρόπο έχουν την ανάγκη να αποκτήσουν κάποιο έλεγχο απέναντι στην αβεβαιότητα μιας κατάστασης και προσπαθούν να προλάβουν κάτι δυσάρεστο με το να σκέπτονται το χειρότερο σενάριο.

Όμως τελικά οι αλλεπάλληλες αρνητικές σκέψεις κλονίζουν τη συγκέντρωσή τους και τους εμποδίζει από το να βρουν πιθανές λύσεις στο πρόβλημά ή να το δουν με άλλες εναλλακτικές οπτικές.

Αρνητικές αξιολογήσεις

Με αυτό τον τρόπο το άτομο πιστεύει ότι μπορεί να ελέγξει τα πράγματα «μαντεύοντας» τι μπορεί να σκέφτονται οι άλλοι ή ποια έκβαση θα έχει μια κατάσταση, εστιάζοντας περισσότερο στα αρνητικά στοιχεία. Υιοθετώντας κάποιος αυτή τη στάση, μπορεί τελικά μέσω αυτού που κάνει (ή δεν κάνει) να «προκαλέσει» τελικά αυτό που φοβάται. Από την άλλη πλευρά αυτό επιβεβαιώνει την πεποίθησή του ότι «τίποτα δεν θα πάει καλά» και να αποθαρρύνει μελλοντικές προσπάθειες βελτίωσης.

«Κρύψιμο» των συναισθημάτων

Πολλοί προσπαθούν να κρύψουν από τους άλλους τα συναισθήματά τους, (ορισμένες φορές και από τον ίδιο τους τον εαυτό), ώστε να μην κριθούν αρνητικά ή βιώσουν έντονη δυσφορία σε περίπτωση που το συναίσθημα βγει στην επιφάνεια. Υιοθετούν για τον εαυτό τους μια εικόνα προς τον έξω κόσμο ότι αισθάνονται πάντα καλά και έτσι τα δυσάρεστα συναισθήματα παραμένουν «αόρατα».

Αυτή η στάση τους μπορεί να συνδέεται με βαθύτερες πεποιθήσεις όπως το ότι είναι αδυναμία να εκφράζει κάποιος τα συναισθήματά του, ή ότι μπορεί να προκληθεί σύγκρουση ή αρνητική κριτική που θα οδηγήσει σε απόρριψη από τους άλλους,κλπ.

Συμπεριφορές αποστασιοποίησης

Με αυτή τη στρατηγική το άτομο προσπαθεί πάση θυσία να αποστασιοποιηθεί από το να βιώσει τα συναισθήματά του, υιοθετώντας συμπεριφορές που θα του παρέχουν άμεση ανακούφιση ή απόσπαση της προσοχής τους από τις δυσάρεστες σκέψεις και τη δυσφορία.

Τέτοιες συμπεριφορές μπορεί να αφορούν την κατανάλωση αλκοόλ, το κάπνισμα, τη χρήση ουσιών, το συναισθηματικό φαγητό, το κλείσιμο στον εαυτό και την αποφυγή των συναναστροφών, το να περνούν πολλές ώρες βλέποντας παθητικά τηλεόραση, ιστοσελίδες ή παίζοντας βιντεοπαιχνίδια, το να γίνονται εργασιομανείς παραμελώντας άλλους σημαντικούς τομείς της ζωής τους, κλπ.

Δυσλειτουργική έκφραση του θυμού

Η εξωτερίκευση του θυμού μέσω έντονων ξεσπασμάτων ή παθητικο- επιθετικής συμπεριφοράς μπορεί να καλύπτει άλλα καταπιεσμένα συναισθήματα, όπως η θλίψη, ο φόβος, η απώλεια, η ενοχή, η ντροπή, κλπ.

Σε αυτή την περίπτωση ο θυμός καλύπτει και απομακρύνει από την επίγνωση όλα τα υπόλοιπα συναισθήματα τα οποία μπορεί να είναι πιο οδυνηρά για αυτόν που τα βιώνει ή μπορεί να θεωρεί ότι θα είναι πιο επώδυνο αν οι άλλοι τα αντιληφθούν.

Επιμονή σε δυσλειτουργικούς τρόπους αντιμετώπισης

Το άτομο μπορεί να χρησιμοποιεί ξανά και ξανά τους ίδιους τρόπους αποφυγής και καταπίεσης των συναισθημάτων του, παρόλο που μπορεί κάθε φορά να βλέπει ότι αυτοί οι τρόποι δεν λειτουργούν. Μπορεί να αποφεύγει να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό επειδή το αποτέλεσμα της αλλαγής είναι άγνωστο και δημιουργεί περισσότερο άγχος.

Έτσι προτιμά έναν ήδη δοκιμασμένο τρόπο ο οποίος αν και δυσλειτουργικός του είναι οικείος. Επίσης πιθανά αυστηρά κριτήρια που θέτει κάποιος για τον εαυτό του μπορεί να αποτρέπουν από τη δοκιμή νέων συμπεριφορών λόγω του φόβου της αποτυχίας.

Όσο περισσότερο χρησιμοποιούμε τις παραπάνω στρατηγικές, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την επίγνωση των συναισθημάτων μας και έτσι επιβαρύνεται η ψυχική υγεία και το ευ ζην μας.

Μπορεί να υπάρχει η εντύπωση ότι με το να καταπιέζεις ή να αγνοείς τα συναισθήματα σου αυτά θα εξαφανιστούν, όμως στην πραγματικότητα αυτό δεν ισχύει.

Τα συναισθήματα αποτελούν έμφυτες αντιδράσεις μας και κανονικά η διάρκειά τους από τη στιγμή που εμφανίζονται είναι περιορισμένη.

Όμως όσο παραμένουν καταπιεσμένα και δεν εκφράζονται με λειτουργικό τρόπο, επιμένουν περισσότερο. Δημιουργούν εσωτερική ένταση και τελικά μπορεί να οδηγήσουν σε έντονα σωματικά συμπτώματα και ψυχολογικές δυσκολίες που επηρεάζουν αρνητικά την καθημερινή μας ζωή.

Είναι σημαντικό να εξετάσουμε τις δυσλειτουργικές στρατηγικές αντιμετώπισης που χρησιμοποιούμε και να αποκτήσουμε επίγνωση των συγκεκριμένων συναισθημάτων που προσπαθούμε να αγνοήσουμε.

Όσο περισσότερη επίγνωση και αποδοχή αναπτύσσουμε για τα συναισθήματά μας, τόσο περισσότερο αυτά μπορούν να αποτελέσουν έναν πολύτιμο σύμμαχό μας. Να μας δώσουν μηνύματα σχετικά με τις προσωπικές μας ανάγκες και να τα αξιοποιήσουμε ώστε να ανταπεξέλθουμε με πιο ωφέλιμο τρόπο στις καταστάσεις που μας απασχολούν.

Αρθρογράφος: Ειρήνη Γελέκη
Ψυχολόγος

Βιβλιογραφία:

McKay M. (2011). Mind and Emotions. New Harbinger Publications. USA

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/selfhelp/6252-ti-symvainei-otan-agnooyme-ta-synaisthimata-mas.html

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Θα πρέπει να έχετε ακούσει τον όρο «ποιοτικός χρόνος», ο οποίος χρησιμοποιείται ως ένας τρόπος εφησυχασμού των γονιών ότι τάχα δεν παίζει ρόλο η ποσότητα του χρόνου που περνάτε με το παιδί σας, αλλά το τι κάνετε όταν είστε μαζί.

Ποιοτικός χρόνος

Πιστεύω ότι το κεντρικό νόημα αυτού του μηνύματος είναι σωστό, αλλά επικρατεί κάποια σύγχυση ως προς το τι είναι ποιοτικός χρόνος. Πολλοί γονείς δεν καταλαβαίνουν πραγματικά τι σημαίνει ποιοτικός χρόνος. Νομίζουν λανθασμένα ότι ορισμένες δραστηριότητες είναι ποιοτικός χρόνος, ενώ κάποιες άλλες όχι.

Συχνά, οι γονείς πιστεύουν ότι οι δραστηριότητες αυτές θα υποκινήσουν την ανάπτυξη του παιδιού τους -όταν, για παράδειγμα, παίζουν κάποιο εκπαιδευτικό παιχνίδι με το παιδί τους ή όταν του διδάσκουν κάτι καινούριο. Έτσι, λοιπόν, όποτε οι γονείς νιώθουν τύψεις που δεν περνούν αρκετό χρόνο με το παιδί τους, επιλέγουν να ξεκινήσουν μια τέτοια δραστηριότητα ανεξάρτητα από το εάν ενδιαφέρεται το παιδί τους γι’ αυτή.

Θαρρείς και το «να περάσω λίγο ποιοτικό χρόνο με το παιδί μου σήμερα» είναι άλλη μια υποχρέωση στη λίστα με τα πράγματα που πρέπει να κάνουν οι γονείς, οι οποίοι βιάζονται να ξεμπερδέψουν με αυτή, να τη διαγράψουν από τη λίστα τους και να προχωρήσουν στην επόμενη. Αλλά το να περνάτε ποιοτικό χρόνο με το παιδί σας δεν σημαίνει ότι κάθε επαφή σας πρέπει να μετατρέπεται σε μάθημα.

Τα παιδιά και οι γονείς τους έχουν επίσης την ανάγκη να διασκεδάζουν απλώς μαζί. Είστε γονιός του παιδιού σας και όχι δάσκαλός του.

Ο ποιοτικός χρόνος δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το τι ακριβώς κάνετε εσείς και το παιδί σας όταν είστε μαζί. Ο ποιοτικός χρόνος αφορά στο πώς το κάνετε. Ο ποιοτικός χρόνος καθορίζεται από τη νοοτροπία σας και όχι από μια σειρά δραστηριοτήτων. Είναι ο χρόνος που ασχολείστε πραγματικά με το παιδί σας.

Δώστε την αμέριστη προσοχή σας στο παιδί σας!

Η ερώτησή μου, λοιπόν, είναι η εξής: Όταν είστε μαζί με το παιδί σας, είστε πραγματικά παρόντες ή μήπως το μυαλό σας ταξιδεύει συνήθως κάπου αλλού;

Εάν απαντήσετε ότι το μυαλό σας ταξιδεύει συνήθως κάπου αλλού, τότε δεν περνάτε ποιοτικό χρόνο με το παιδί σας.

Είναι πολλές οι περιπτώσεις που δεν έχετε άλλη επιλογή παρά να μην είστε πλήρως προσηλωμένοι στο παιδί σας. Δεν μπορείτε να του δώσετε την αμέριστη προσοχή σας όταν παράλληλα κάνετε κάτι άλλο, το οποίο πρέπει να γίνει, όπως για παράδειγμα, όταν μαγειρεύετε το βραδινό φαγητό, πληρώνετε λογαριασμούς, διαβάζετε έγγραφα που φέρατε στο σπίτι από το γραφείο, επιδιορθώνετε μια διαρροή στην τουαλέτα ή προσέχετε το μικρότερο αδελφάκι του παιδιού σας, το οποίο είναι ακόμα νήπιο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, είναι απόλυτα φυσιολογικό και καθόλου κακό να μοιράζετε την προσοχή σας ανάμεσα στο παιδί σας και την εν λόγω υποχρέωση.

Αλλά, εάν βάζετε πάντοτε τη γονική συμπεριφορά σας στον αυτόματο πιλότο, τότε δεν είστε καλός γονιός.

Πρέπει να περνάτε χρόνο με το παιδί σας όταν μπορείτε να επικεντρώσετε πραγματικά την προσοχή σας σε αυτό που κάνετε μαζί, και όχι να στριμώχνετε απλώς ορισμένες γονικές σας υποχρεώσεις ανάμεσα σε άλλες σας δραστηριότητες, όπως το να διαβάζετε τα ηλεκτρονικά σας μηνύματα ή την εφημερίδα σας.

Φροντίστε να βρείτε χρόνο για τις κοινές σας δραστηριότητες, όταν εσείς και το παιδί σας θα έχετε την ευκαιρία να επικοινωνήσετε πραγματικά. Το πώς θα το κάνετε αυτό εξαρτάται από την ηλικία του παιδιού σας, καθώς και από το τι του αρέσει και τι όχι. Ωστόσο, όποια και αν είναι η ηλικία του, σίγουρα μπορείτε να βρείτε κάτι που θα χαίρεται να κάνει μαζί σας.

Να είστε ουσιαστικά παρόντες

Θα ήθελα να τονίσω για άλλη μια φορά ότι δεν έχει σημασία η συγκεκριμένη δραστηριότητα, αλλά η προθυμία σας να προσηλωθείτε σε αυτό που κάνετε μαζί.

Οργανώστε ξεχωριστές εξόδους το βράδυ ή το σαββατοκύριακο, που να σας επιτρέπουν να επικεντρώσετε την προσοχή σας στο παιδί σας. Είναι πολύ καλό να παίρνετε το παιδί μαζί σας όταν κάνετε τις δουλειές ή τα ψώνια σας, αλλά στις περιπτώσεις αυτές δεν θα μπορέσετε να του δώσετε την αμέριστη προσοχή σας. Είναι δύσκολο να δημιουργήσετε ευκαιρίες για ποιοτικό χρόνο την ώρα που ψάχνετε τις προσφορές στο σουπερμάρκετ ή στο εμπορικό κέντρο.

Είναι αλήθεια ότι οι καθημερινές δουλειές μπορούν να γίνουν μια ευχάριστη κοινή δραστηριότητα για εσάς και το παιδί σας, εάν δεν δείχνετε βιασύνη και εάν προσπαθείτε να κάνετε τις βόλτες αυτές πιο ενδιαφέρουσες, αλλά αυτό δεν είναι το ίδιο με το να κάνετε μαζί κάποια δραστηριότητα που να αρέσει στο παιδί σας.

Όταν διαβάζετε στο παιδί σας – όπως θα έπρεπε να κάνετε καθημερινά- προσπαθήστε να βάλετε λίγη ζωντάνια στη δραστηριότητα αυτή, ακόμα και εάν του διαβάζετε την ίδια ιστορία δέκατη φορά.

Όταν κάνετε κάτι μαζί με το παιδί σας -είτε πρόκειται για ένα παιχνίδι με τουβλάκια, είτε για το ψήσιμο ενός κέικ, είτε για μια πεζοπορία στο δάσος, είτε για ένα παιχνίδι με την μπάλα -προσπαθήστε να αφοσιωθείτε πλήρως σε αυτό που κάνετε. Το παιδί σας καταλαβαίνει πότε συμμετέχετε ολόψυχα στην κοινή σας δραστηριότητα και πότε επαναλαμβάνετε απλώς μηχανικά τις κινήσεις.

Όταν εσείς και το παιδί σας περνάτε χρόνο μαζί, επικεντρώστε την προσοχή σας σε αυτό που κάνετε εκείνη τη στιγμή και μη σκέφτεστε τις δουλειές του σπιτιού που παραμελείτε, τη δουλειά που πρέπει να τελειώσετε ή αυτά που έχετε να κάνετε αργότερα. Να συμμετέχετε ψυχή τε και σώματι στην κοινή σας δραστηριότητα.

Όταν το έφηβο παιδί σας λέει κάτι, φροντίστε να το ακούτε με ειλικρινή προσοχή. Μην το ακούτε με προσποιητό ενδιαφέρον. Όταν βλέπετε το παιδί σας στο τέλος της μέρας, να του κάνετε ερωτήσεις με γνήσιο ενιδαφέρον και όχι μηχανικά. Το μόνο που θα καταφέρετε με τις μηχανικές ερωτήσεις είναι να πάρετε μηχανικές απαντήσεις.

Πάω στοίχημα ότι εάν καθίσετε και προσθέσετε πόσα λεπτά περνάτε πραγματικά με το παιδί σας κάθε μέρα – όχι το χρόνο που τυχαίνει να βρίσκεστε στο ίδιο μέρος την ίδια στιγμή, αλλά το χρόνο που μιλάτε μεταξύ σας ή που κάνετε κάτι κοινό -θα ξαφνιαστείτε όταν δείτε πόσο λίγο περνάτε μαζί.

Πόσος ποιοτικός χρόνος είναι αρκετός;

Δεν υπάρχει μαγικός τρόπος υπολογισμού των λεπτών ή των ωρών που θα πρέπει να αφιερώνετε στο παιδί σας. Απλώς να έχετε υπόψη σας ότι όσο περισσότερο ποιοτικό χρόνο περνάτε με το παιδί σας, τόσο το καλύτερο γι’ αυτό.

Υπάρχουν δύο τρόποι για να αυξήσετε την ποσότητα του ποιοτικού χρόνου που περνάτε με το παιδί σας. Εάν είναι δυνατόν να περνάτε απλώς περισσότερο χρόνο με το παιδί σας τότε προσπαθήστε να αυξήσετε την ποσότητα του χρόνου. Εάν, όμως, αυτό είναι αδύνατον εξαιτίας της δουλειάς ή των υποχρεώσεών σας, τότε προσπαθήστε να αυξήσετε την ποσότητα του χρόνου.  Φαντάζομαι ότι κατά πάσα πιθανότητα μπορείτε να κάνετε λίγο και από τα δύο.

Ξέρω ότι έχετε μάθει πως να απασχολείστε με πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αλλά η φροντίδα του παιδιού σας δεν θα πρέπει να καταντήσει δευτερεύουσα δραστηριότητα.

Καλύτερα μία ώρα ειλικρινούς προσήλωσης στο παιδί σας παρά δύο ώρες μαζί του ενώ το μυαλό σας ταξιδεύει κάπου αλλού.

Μπορείτε να είστε επαρκής γονιός ακόμα και όταν ασχολείστε με το παιδί σας ενώ συγχρόνως κάνετε και κάτι άλλο, αλλά στην περίπτωση αυτή δεν μπορεί να είστε πραγματικά καλός γονιός. Φροντίστε ώστε ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου που περνάτε με το παιδί σας να είναι αφιερωμένο αποκλειστικά σε αυτό.

Αυτό είναι ποιοτικός χρόνος.

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/symvouleutiki-goneon/5986-ti-simainei-poiotikos-xronos-me-ta-paidia.html

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Όταν κάνετε ένα «βήμα πίσω» σημαίνει απλώς ότι δίνετε χρόνο στον εαυτό σας να πάρει την καλή απόφαση.

Όταν κάτι αναπάντεχο συμβαίνει στη ζωή μας, το ένστικτό μας μάς οδηγεί να αναλάβουμε αμέσως δράση και να ανταποκριθούμε σε αυτό.

Κάνουμε ένα λάθος στη δουλειά; Χτυπάμε το γραφείο μας. Κάποιος μάς εκνευρίζει; Του απαντάμε απότομα. Θέλουμε ένα γλυκό που βλέπουμε; Το παίρνουμε και το δαγκώνουμε. Κάποιος μας προσπερνάει απότομα ενώ οδηγούμε; Πατάμε την κόρνα και τον βρίζουμε.

Συνεχώς αντιδρούμε.

Η ζωή είναι ένας συνεχόμενος κύκλος μεταξύ των όσων μας συμβαίνουν και των αντιδράσεων μας απέναντι σε αυτά και συχνά δεν αναγνωρίζουμε καν αυτές τις αυτόματες αντιδράσεις μας μέχρι να συμβούν.

Ωστόσο, κάποιες φορές η καλύτερη αντίδραση δεν είναι η αντίδραση. Ειδικά εν μέσω μίας θερμής στιγμής, η πρώτη μας παρόρμηση συνήθως δεν είναι η πιο υγιής. Συχνά είναι καλύτερα να κάνετε ένα «βήμα πίσω» και να σκεφτείτε προτού λάβετε μια τελική απόφαση.

Ωστόσο η κοινωνία μάς εκπαιδεύει να είμαστε υπερ-αντιδραστικοί.

Ανά πάσα στιγμή, μπορούμε να πάρουμε ό,τι θέλουμε, όποτε το θέλουμε, είτε πρόκειται να κατεβάσουμε ένα αγαπημένο τραγούδι σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα ή να αγοράσουμε με ένα μόνο κλικ ένα νέο προϊόν στο διαδίκτυο ή να στείλουμε ένα άμεσο μήνυμα σε εκατοντάδες άτομα μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Έτσι, έχουμε εθιστεί στην άμεση ικανοποίηση. Γιατί να περιμένουμε όταν μπορούμε να λάβουμε μια άμεση ανταμοιβή;

Σε έναν τέτοιο κόσμο, έχουμε ξεχάσει την τέχνη που μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας και αυτή είναι να κάνουμε ένα «βήμα πίσω».

Κάνοντας ένα «βήμα πίσω» σημαίνει απλώς να δίνετε χρόνο στον εαυτό σας και να είστε υπομονετικοί. Αντί να αντιδράτε παρορμητικά, μπορείτε να περιμένετε να ηρεμήσουν τα πράγματα, προτού να κάνετε μια επιλογή ή να πάρετε μία απόφαση.

Ακολουθούν οι βασικοί λόγοι για τους οποίους η τεχνική του κάνοντας ένα «βήμα πίσω», μπορεί να προσφέρει μεγάλη βοήθεια.

1. Βοηθάει να ηρεμήσετε τα έντονα συναισθήματά σας

Ο «συναισθηματικός εγκέφαλος» συχνά αντιδρά πολύ πιο γρήγορα από τον «σκεπτόμενο εγκέφαλό» μας.

Είναι συχνά δύσκολο να σκεφτούμε καθαρά εκείνη τη στιγμή που νιώθουμε έντονα συναισθήματα και τότε είναι που τα συναισθήματά μας μπορούν να ανατρέψουν την καλή αξιολόγηση του περιστατικού.

Επίσης, συχνά δεν μπορούμε να προβλέψουμε πώς θα ενεργήσουμε σε μια πολύ φορτισμένη συναισθηματική κατάσταση έως ότου τη βιώσουμε από πρώτο χέρι. Όλοι έχουμε έναν τύπο διχασμένης προσωπικότητας μέσα μας, ο οποίος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη συναισθηματική μας κατάσταση.

Κάνοντας ένα «βήμα πίσω» όταν αντιμετωπίζετε έντονα συναισθήματα, συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσετε και να καταλάβετε τι πραγματικά νιώθετε.

Σε αυτήν την περίπτωση, αυτό μπορεί να σημαίνει να πάτε σε ένα άλλο δωμάτιο, να κάνετε έναν σύντομο περίπατο, να επανέλθετε αργότερα σε ένα πρόβλημα ή ακόμα και να υπενθυμίσετε στον εαυτό σας να πάρει 10 βαθιές ανάσες.

2. Βοηθάει να επαναπροσδιορίσετε την τρέχουσα πορεία σας

Εάν περπατάτε στη φύση και βρεθείτε σε λάθος δρόμο, θα πρέπει να κάνετε κυριολεκτικά ένα βήμα πίσω για να διορθώσετε την πορεία που ακολουθείτε.

Παρ’ όλο που μπορεί να είναι απογοητευτικό ή οδυνηρό να κάνετε ένα «βήμα πίσω» και να παραδεχτείτε ότι κάνατε λάθος, είναι σίγουρα καλύτερο από το να συνεχίσετε να πορεύεστε στον λάθος δρόμο.

Μεταφορικά, αν κάνουμε ένα «βήμα πίσω» θα μάς βοηθήσει να επαναπροσδιορίσουμε τις επιλογές μας είτε πρόκειται για την καριέρα, τις σχέσεις, την υγεία, τις συνήθειες ή τους προσωπικούς στόχους μας.

Η ικανότητα να κάνουμε ένα «βήμα πίσω» όντως μάς προσφέρει ελευθερία. Αυτό σημαίνει ότι δεν είμαστε εγκλωβισμένοι στις τρέχουσες επιλογές μας στη ζωή και έχουμε τη δύναμη να τις επαναξιολογήσουμε και να προβούμε σε αλλαγές.

Κάποιες φορές μπορεί να χρειάζεται να κάνετε ένα διάλειμμα από μια σχέση ή από την καριέρα σας ή ακόμη και να εγκαταλείψετε τους στόχους όταν δεν εξυπηρετούν πλέον τις αξίες και τα ενδιαφέροντά σας.

Είναι σημαντικό να «κάνουμε πίσω» αντί να προχωρούμε στα τυφλά και να σκεφτούμε τι αντίκτυπο θα έχουν οι επιλογές μας μακροπρόθεσμα και αν πρέπει να επιμείνουμε σε αυτές ή όχι.

3. Επιτρέπει να επιβραδύνετε τους ρυθμούς σας και να απολαύσετε τη θέα όσων έχετε πετύχει

Η ικανότητα να κάνουμε ένα «βήμα πίσω» είναι επίσης απαραίτητη για την ευτυχία και την ευεξία μας.

Είναι δύσκολο να βρούμε χρόνο για να χαλαρώσουμε και να νιώσουμε ευγνώμονες για όλα όσα ήδη έχουμε, όταν είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση και ανυπομονούμε διαρκώς για το επόμενο πράγμα που θέλουμε να πετύχουμε.

Κάποιες φορές απλά πρέπει να σταματήσετε και να απολαύσετε τη θέα όσων έχετε πετύχει.

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να καθίσετε και να σκεφτείτε όλα τα καλά πράγματα που έχετε στη ζωή σας. Αναλογιστείτε τις θετικές αναμνήσεις σας και προσδιορίστε εκείνα τα πράγματα για τα οποία είστε ευγνώμονες. Εκτιμήστε τις καθημερινές εκφάνσεις της φύσης. Μπορείτε να βιώσετε εμπειρίες που σας τονώνουν και σας προκαλούν δέος, όπως το να παρακολουθήσετε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα ή να θαυμάσετε τα αστέρια.

Η ζωή περνά τόσο γρήγορα όταν δεν δίνουμε σημασία σε όσα βρίσκονται ακριβώς μπροστά μας. Το ένα «βήμα πίσω» μάς επιτρέπει να χαλαρώσουμε και να νιώσουμε ευτυχισμένοι στην παρούσα στιγμή.

Όλοι πρέπει να βρούμε μια υγιή ισορροπία στη ζωή μας μεταξύ του «να προχωράμε μπροστά» και του «να κάνουμε ένα βήμα πίσω». Παρ’ όλο που είναι σημαντικό να κινητοποιούμε τον εαυτό μας και να είμαστε φιλόδοξοι, είναι εξίσου σημαντικό να βρίσκουμε χρόνο απλά για να σταθούμε για λίγο στη στιγμή και να νιώσουμε ευτυχισμένοι. Αφιερώστε χρόνο και για τα δύο στη ζωή σας.

ΠΗΓΗ: https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxikis-ygeias/proagogi-psyxikis-ygeias/eveksia/8804-h-texni-tou-na-kaneis-ena-vima-piso.html

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

ΛΟΙΠΟΝ, αγαπητέ μου δάσκαλε, ξαναπαίρνεις το δρόμο για την τάξη. Για 1η ή 10η ή 20η χρονιά, αδιάφορο. Η τάξη είναι ή θα πρέπει να είναι η ζωή σου: ο ανήφορος, η δικαίωση, το δράμα, η καταξίωσή σου.

ΕΣΥ -κι οι μαθητές σου, εσύ -κι οι γονείς τους, εσύ -κι η πολιτεία, εσύ-κι οι συνάδελφοί σου, εσύ -κι η μιζέρια γύρω σου. Εσύ μόνος.

ΠΟΛΛΟΙ σε απαξιώνουν. Λένε, «σιγά τη δουλειά που κάνεις!» Ισχυρίζονται πως αυτοί κουράζονται περισσότερο από σένα, πως δεν έχεις δικαίωμα να διαμαρτύρεσαι όταν «ξεκουράζεσαι» το καλοκαίρι. ΜΗΝ οργίζεσαι∙ δικαίωμά τους να το λένε. Πες τους μονάχα πως, άν είναι το «δασκαλίκι» τόσο εύκολο επάγγελμα, ας έλθουν στο σχολείο κι ας διδάξουν, αν το μπορούν στα σημερινά παιδιά, έστω μόνο μια ώρα. Τέτοιες κουβέντες λέγονται συνήθως από εκείνους που λογαριάζουν τη δουλειά μόνο με ένσημα και χαρτομάνι, μακριά από την τρυφερή ψυχή ενός παιδιού, μακριά απ’ το ότι εσύ πλάθεις τους αυριανούς πολίτες της κοινωνίας.

ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ η δουλειά τελειώνει στο γραφείο ή στο μαγαζί. Αγνοούν πως εσύ συνεχίζεις και μετά το σχολείο να προβληματίζεσαι, να εργάζεσαι, να προγραμματίζεις, να ασχολείσαι με τα παιδιά. Ποιος λογαριάζει αν ξαγρυπνάς διορθώνοντας γραπτά ή ετοιμάζοντας την ύλη της άλλης μέρας, της άλλης τάξης, του άλλου σχολείου; Κανείς τους δεν νοιάζεται, ίσως ούτε κι οι γονείς των μαθητών σου, για την κακή ψυχοσύνθεση κάποιου μαθητή που «σου χαλά» την τάξη, για τον άλλο που τσακώθηκε στο διάλειμμα, για το μικρό που του κάνανε bullying. Κανείς από αυτούς που σε επιτιμούν δεν ξέρει τι σημαίνει να σε κοιτούν τα μάτια 25 ή 30 παιδιών περιμένοντας από σένα…

ΣΙΓΟΥΡΑ, ο δάσκαλος στην εποχή μας –αλλά και ανέκαθεν- δεν είναι μόνο φορέας γνώσεων. Η ίδια η ζωή, η τάξη με τα τόσα προβλήματά της, η πολιτεία που τσαλακώνει την αξιοπρέπειά του, η κρίση που μας στριμώχνει όλους, η απαξίωση του ρόλου του…, όλα αυτά, αντί να τον απογοητεύουν, μάλλον τον κάνουν πιο σοφό. Κι αν αγαπά το δασκαλίκι, ας δουλέψει με το πάθος και μεράκι. Όχι με διαταγές και εγκυκλίους.

ΑΝ επιμένεις, δάσκαλέ μου, να είσαι σωστός, πρέπει να είσαι λίγο απ’ όλα: παιδοψυχολόγος για να «οσφραίνεσαι» το γιατί της συμπεριφοράς των παιδιών, γητευτής που χαρίζει τη μαγεία του αγνώστου, ταξιδευτής που οδηγεί τη φαντασία τους πολύ πέρα απ’ τη γνώση. Και δικαστής για να λύνεις δίκαια τις διαφορές τους, έστω κι αν η ζωή είναι άδικη απέναντί σου.

ΔΙΑΠΛΑΣΕ, αγαπητέ μου δάσκαλε, έτσι τη νέα γενιά που να πιστέψει μόνο στις δικες της δυνάμεις: τη γενιά –όπως το λέει κι ο Μπρεχτ- που θα πλάσει το δικό της κόσμο απ’ την αρχή, που θα αντιληφθεί πως μόνο όταν ζυμώνεις με τον ιδρώτα και τα χέρια σου το ψωμί που τρως, μόνο τότε θα είν’ αυτό το πιο πολύτιμο και νόστιμο «ψωμί».

ΠΗΓΗ: https://www.haniotika-nea.gr/o-daskalos/

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

Το Καλοκαίρι δε σημαίνει μόνο χαλάρωση, ραστώνη κι ανεμελιά. Και οι διακοπές δεν είναι μόνο ξεκούραση, απόδραση και διασκέδαση. Το Θέρος φέρει μαζί του και το βάρος του θερισμού. Στη γη και στη ζωή ό,τι σπείρεις θα θερίσεις. Και το Καλοκαίρι, ακριβώς επειδή παρέχει τη διάθεση της μη κίνησης και της παύσης, κουβαλά την ευθύνη του απολογισμού.

Η ρουτίνα της καθημερινότητας, οι ρομποτικοί, καπιταλιστικοί ρυθμοί, οι εύκολες αποδράσεις μέσω αλκοόλ, ουσιών, εξαρτήσεων και οθονών αλλά και η μη πολυτέλεια θλίψης και πένθους εξυπηρετούν στο θόλωμα του καθρέφτη, στη μη ενδοσκόπηση. Η παύση, όμως, η βραδύτητα και οι ράθυμοι ρυθμοί μας αναγκάζουν να γυαλίσουμε τον καθρέφτη μας και να μας δούμε κατάματα.

Άλλωστε κάθε ευκαιρία για αργία συνοδεύεται από προσδοκίες για στιγμές ευτυχίας. Ξεκούραση, αυτοφροντίδα, σύνδεση με αγαπημένους, ταξίδι, διασκέδαση, πολυτέλεια. Και ομολογημένα ή μη, έρωτα. Πόσες επιθυμίες, πόσα όνειρα στοιβαγμένα σε ένα κομμάτι χρόνου, αναμένουν υλοποίηση! Πόσο στρες εσωτερικευμένο γεμίζει το σώμα, πόση αγωνία κρυμμένη πίσω από ελαφριά ρούχα, σανδάλια, γυαλιά ηλίου και χαμογελαστές σέλφις σε παραλίες.

«Άη Νικόλα, Βόηθα με! Κούνα κι εσύ τα χέρια σου!» λέμε στην Κρήτη. Να ονειρευόμαστε, ναι, να οραματιζόμαστε το ανέφικτο, ναι, αλλά να αγωνιζόμαστε ταυτόχρονα. Θερίζουμε ό,τι σπέρνουμε, σημαίνει ότι την ώρα της συγκομιδής αναλαμβάνουμε την ευθύνη των επιλογών μας. Για ό,τι επιλέξαμε να κάνουμε και για τη φροντίδα και τον κόπο που καταβάλαμε για την καρποφορία του. Μερικά φυτά, τα πετάς στη γη, φυτρώνουν, βλασταίνουν, ανθίζουν και καρποφορούν χωρίς κόπο, χωρίς φροντίδα.

Αυτά είναι οι σπόροι επιβίωσης, τα αναγκαία για τη ζωή, η ανάσα μας που βγαίνει χωρίς τη συνειδητή μας προσπάθεια. Οι αυτόνομές μας λειτουργίες. Τα περισσότερα φυτά, τα πιο θρεπτικά, τα πιο νόστιμα, χρειάζονται παρουσία, σκάλισμα και ξεχορτάριασμα, λίπασμα και πότισμα και κλάδεμα. Αυτά είναι οι στόχοι, τα όνειρα, η πρόοδος, το μεγάλωμα, η αγάπη και η αυτοφροντίδα.

Στον κήπο της ζωής μας, οι σπόροι της επιβίωσης φυτεύονται με την πρώτη μας ανάσα. Η οικογένεια μας σπέρνει κι άλλους σπόρους για την ανατροφή μας. Τα πουλιά- οι άνθρωποι που απαντάμε, μας δίνουν τους δικούς τους. Τα ζιζάνια, οι πόνοι και οι αγωνίες της ζωής φυτρώνουν συνεχώς κι ας μη τα σπέρνουν. Ο ενήλικας έρχεται να φροντίσει και να διαμορφώσει τη δική του καλλιέργεια, τον δικό του ζωογόνο κήπο. Φέρει την ευθύνη να επιλέξει τι θα σπείρει και είναι υπεύθυνος να φροντίσει για την καρποφορία και το θερισμό του.

Η ζωή μας είναι σαν τον κήπο μας. Έχουμε να επιλέγουμε κάθε φορά αν θα τον αφήσουμε στο έλεος της φύσης και στον οίκτο της βροχής και των περαστικών σπόρων ή αν θα τον σπείρουμε με τροφή για το σώμα και την ψυχή, με ομορφιά λουλουδιών και με δύναμη και προστασία δέντρων.

Τα ζιζάνια θα είναι πάντα εκεί, να μας θυμίζουν ότι σε κάθε ζωή, το άλγος είναι αναπόφευκτο και οι δυσκολίες είναι συνυφασμένες με την ύπαρξη. Αλλά τα επιδέξια χέρια ενός καλού γεωργού δεν σταματάνε να ξεριζώνουν τα παρείσακτα φυτά και να φυτεύουν στη θέση τους μυρωδάτα άνθη.

Αν το Χειμώνα δεν φρόντισες τον κήπο σου, η αναμονή του θέρους είναι ουτοπία. Αν θραφείς με εύγεστες στιγμές θα είναι μάλλον δανεικές από γενναιόδωρους κηπουρούς και περαστικούς φτερωτούς φίλους. Ακόμα κι έτσι, πεινασμένος και κουρασμένος, μην πέσεις σε μετάνοιες και αυτομομφές.

Ο κήπος σου είναι εκεί και σε περιμένει. Άρχισε να τον οργώνεις και να τον ξεβοτανίζεις. Κοπίασε και ονειρέψου. Γίνε ο κηπουρός της ζωής σου και δρέψε τους καρπούς που μόνος σου καλλιεργείς από δω και πέρα. Άλλωστε το ακαλλιέργητο χώμα είναι πολλές φορές πιο θρεπτικό για ό,τι του σπείρεις.

Νικολέτα-Νεκταρία Μπουλταδάκη Ψυχολόγος, Οικογενειακή Θεραπεύτρια, Εκπαιδεύτρια, Επόπτρια.

ΠΗΓΗ:https://www.psychologynow.gr/arthra-psyxologias/prosopikotita/giortes-diakopes/10869-i-epoxi-tou-therismoy.html

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Τα έργα πρέπει να μετράς κι όχι τα χρόνια!» Σοφοκλής     

Μέσα από τα έντονα γεγονότα των τελευταίων δύο χρόνων που διανύουμε, ακούστηκε η παραπάνω φράση. Ακούστηκε μέσα σε έναν λόγο τόσο μεστό και ωραία δομημένο, που ένα αίσθημα έντονης χαράς και ενθουσιασμού ένιωσα να με κατακλύζει.

Ένιωσα χαρά και ενθουσιασμό γιατί μέσα στο δημόσιο γίγνεσθαι ακούγονται και τέτοιες ωραίες φωνές που σε εξυψώνουν και σε γεμίζουν αισιοδοξία και ελπίδα.

Ταυτόχρονα όμως μπήκα σε σκέψεις αναφορικά και με τη δική μου δουλειά. Συχνά εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε την «απαίτηση» από τους μαθητές μας να μας υπακούν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται μέσα στην έννοια της «υπακοής». Αναρωτήθηκα λοιπόν, τι έχουμε κάνει από τη μεριά μας εμείς οι εκπαιδευτικοί, παιδαγωγοί, δάσκαλοι, για να έχουμε αυτή την «απαίτηση»;

Τα είδη του σεβασμού

Ταπεινή προσωπική μου σκέψη είναι πως αυτό προκύπτει μέσα από τη βαθιά ριζωμένη άποψη του σεβασμού. Σεβασμός στις μεγαλύτερες ηλικίες. Αυτοί ξέρουν περισσότερα και καλύτερα από εσένα. Κανείς δεν είπε το αντίθετο. Αλλά είμαστε τόσο σίγουροι ότι αυτό ισχύει πάντα και για όλα;

Θεωρώ λοιπόν, πως υπάρχουν δύο είδη σεβασμού.

Υπάρχει ο σεβασμός που δείχνεις σε κάποιον, οποιονδήποτε καθώς οφείλεις να τον σέβεσαι ως ξεχωριστή και διαφορετική οντότητα και ο σεβασμός που δείχνεις σε κάποιον επειδή τον κέρδισε.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, δεν θα λειτουργούσε καλύτερα η εκπαιδευτική διαδικασία αν αφιερώναμε χρόνο πρώτα στο να κερδίσουμε το σεβασμό των μαθητών μας; Θα προτιμούσα να το αναλύσω μέσα από ένα παράδειγμα προσωπικής εμπειρίας.

Χρειάστηκε, λοιπόν, μια φορά να διδάξω σε ένα σύνολο μαθητών στην προεφηβεία το «χ+5=10». Τι μας κάνει όμως να πιστεύουμε ότι το παραπάνω ερώτημα/πληροφορία απασχολεί τους μαθητές μας; Γιατί να βρίσκεται στις προτεραιότητες τους; Δεν έχουν πιο σημαντικά προβλήματα να τους απασχολούν; Φυσικά και έχουν!

Πολλές φορές ξεχνάμε πως είναι να είσαι παιδί και μετέπειτα έφηβος. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε. Οφείλεις να διατηρείς αυτό το παιδικό, εφηβικό αίσθημα μέσα σου αν θέλεις να προσεγγίσεις λειτουργικά τους μαθητές σου.

Οι δάσκαλοι που θυμόμαστε για πάντα

Για σκέψου ποιους δασκάλους και καθηγητές θυμάσαι ακόμα και σήμερα; Ποιοι σου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση και σε επηρέασαν περισσότερο; Αυτοί που σου έδιναν διαταγές και σου μιλούσαν με υπεροψία ή αυτοί που ασχολήθηκαν πραγματικά μαζί σου, σε γνώρισαν και έκαναν  τη διδασκαλία διασκεδαστική, ένα παιχνίδι;

Μην το ξεχνάς ήσουν παιδί τότε! Απευθύνεσαι σε παιδιά σήμερα!

Δεν νιώθεις ότι αυτούς τους δασκάλους τους γνωρίζεις περισσότερο; Όχι σαν δασκάλους, αλλά σαν ανθρώπους; Δεν νιώθεις ότι και αυτοί σε γνωρίζουν περισσότερο σαν άνθρωπο;

«Γιατί συμβαίνει αυτό;» ίσως να αναρωτιέσαι. Γιατί αφέθηκαν, γιατί αυτοί οι δάσκαλοι δεν κρύφτηκαν, δεν φοβήθηκαν να σου δείξουν τον πραγματικό εαυτό τους, σε άφησαν να τους γνωρίσεις. Έριξαν τις άμυνες σου και τους δικούς σου φόβους, γιατί στην πραγματικότητα σου έδωσαν ένα πολύ μεγαλύτερο και ουσιώδες μάθημα από την ύλη του μαθήματος.

Σου έδειξαν τον δρόμο να μη φοβάσαι να δείξεις τον πραγματικό εαυτό σου.

Προσωπικά η πρώτη μου επαφή με τη φυσική δεν ήταν και η ιδανικότερη και αυτό με ακολούθησε σε όλη τη μαθητική μου ζωή. Υπήρξαν όμως κάποιοι δάσκαλοι, που έδιωξαν όλους τους φόβους από το μυαλό μου.

Μου έδειξαν πως:

• Δεν είναι κακό να φοβάσαι!
• Δεν είναι κακό να μην ξέρεις!
• Δεν είναι κακό να ρωτάς, καμιά ερώτηση δεν είναι «χαζή»!
• Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη!

Αυτοί οι δάσκαλοι μου έμαθαν φυσική, γιατί με κέρδισαν. Κέρδισαν τον πραγματικό σεβασμό μου και όχι τον τυπικό.

Όταν προβληματίζεσαι για κάτι λόγου χάρη:

•  «Γιατί οι μαθητές μου δεν με ακούνε;»
• «Γιατί οι μαθητές μου δεν με σέβονται;»

«Μην αναρωτιέσαι το γιατί, το γιατί δημιουργεί περισσότερα προβλήματα. Σκέψου το πώς. Το πώς σου δίνει τις λύσεις.» (Ξενάκης, 2018)

• «Πώς θα με ακούσουν οι μαθητές μου;»
• «Πώς θα κερδίσω τον σεβασμό τους;»

«Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα μας ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε για να τα δημιουργήσουμε.» Albert Einstein  

Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη

Πώς χρησιμοποίησα λοιπόν το παράδειγμα των δικών μου δασκάλων στους μαθητές μου; Πώς τους έδειξα ότι δεν είναι κακό να κάνεις λάθη και πως κανείς δεν είναι τέλειος; Κάνοντας λάθη μπροστά τους, χωρίς να προσπαθώ να τα κρύψω με θυμό και φωνές.

Μια φορά ξέχασα να δώσω το λόγο σε ένα παιδί. Είχε μιλήσει όλη η τάξη εκτός από αυτό. Το είχα προσπεράσει.

Το παιδί αφού περίμενε υπομονετικά τη σειρά του, στο τέλος μου είπε όλο παράπονο: «Κύρια εμένα δεν μου είπατε να μιλήσω!»

Η αντίδραση μου ήταν η εξής: «Συγγνώμη αστέρι μου δεν το ήθελα, είδες που και η κυρία μπερδεύεται; Είδες που και η κυρία κάνει λάθη;»

Η αντίδραση του ήταν εξής: Σηκώθηκε τρέχοντας με αγκάλιασε και μου είπε: «Δεν πειράζει κυρία, όλοι κάνουμε λάθη, μη στεναχωριέστε, εγώ σας αγαπάω και με τα λάθη σας!»

Γιατί στερείς από τον εαυτό σου αυτό το δικαίωμα; Γιατί στερείς από τον εαυτό σου τη χαρά να συνδεθείς με το μεγαλείο της παιδικής ψυχής; Γιατί στερείς από τον εαυτό σου τη χαρά να συνδεθεί με το παιδί μέσα σου; Όταν σταματήσεις να είσαι τόσο αυστηρός/ή με τον εαυτό σου, θα σταματήσεις να είσαι και τόσο αυστηρός/ή με τους μαθητές σου!

Πώς να κάνεις τους μαθητές να ενδιαφερθούν για το μάθημα

Για να επανέλθω λοιπόν στο αρχικό μου παράδειγμα. Πώς έκανα ή τουλάχιστον προσπάθησα να κάνω τους μαθητές μου να ενδιαφερθούν για το «χ+5=10»;

Αφιέρωσα τα πρώτα 10 λεπτά του μαθήματος για να συζητήσω με τα παιδιά ένα θέμα που τους απασχολεί αυτήν την περίοδο της ζωής τους και που είναι πολύ σημαντικό για αυτά. Μπορεί να είναι τα social media που κατακλύζουν τη ζωή τους, μπορεί να είναι οι φόβοι τους, τα άγχη τους. Μπορεί να είναι κάτι άλλο. Κι αν δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι, μπορείς απλά να τα ρωτήσεις.

Μόλις βρήκαμε το θέμα συζήτησης, παρατήρησα πως όλα τα βλέμματα των παιδιών ήταν καρφωμένα επάνω μου.

Ακόμα και του πιο ζωηρού, που με δυσκολεύει περισσότερο στο να κερδίσω την προσοχή του, αλλά ταυτόχρονα με κάνει και καλύτερη δασκάλα. Μιλούσα για κάτι που τους απασχολεί.

Ανέφερα παραδείγματα από τη δική μου παιδική ηλικία. Ίσως να τους έδινα κάποιες απαντήσεις. Ίσως να ένιωθαν ανακούφιση για τα συναισθήματα τους, γιατί έβλεπαν ότι δεν είναι οι μόνοι που νιώθουν έτσι, αλλά ότι όλοι μοιραζόμασταν το ίδιο συναίσθημα. Ότι δεν είναι κακό να νιώθεις έτσι, αλλά απολύτως φυσιολογικό. Ακούστηκε η άποψη τους.

Αυτό διήρκεσε τα πρώτα 10 λεπτά ενός μαθήματος 60 λεπτών. Μην αγχώνεσαι, το ξέρω ότι σε πιέζει ο χρόνος και η ύλη. Σκέψου όμως ότι αυτά τα 10 λεπτά τα γλιτώνεις από τη μάταιη προσπάθεια σου να επιβληθείς, όταν δεν έχεις κερδίσει τον σεβασμό των μαθητών σου.

Θα σε εκπλήξει το πως θα θελήσουν να συμμετέχουν τα παιδιά στη μαθησιακή διαδικασία.

Ακόμα και αυτοί που συνήθως απαξιούν να συμμετέχουν στη μαθησιακή διαδικασία, αν όχι στο σύνολο της, αλλά σε σημαντικό μέρος της θα το κάνουν. Τους πιάνει στο φιλότιμο, αφού θέλησες να τους πλησιάσεις και να τους γνωρίσεις. Αφού τους άφησες να σε γνωρίσουν λίγο παραπάνω, νιώθουν και οι ίδιοι την επιθυμία να σου δείξουν την ανάλογη προσοχή.

Άλλωστε τους έχεις δείξει ήδη το «πώς». Τους έχεις δώσει το παράδειγμα.

Όταν λοιπόν έχεις καταφέρεις να έχεις τα μάτια όλων των μαθητών σου στραμμένα επάνω σου, τότε και μόνον τότε ίσως και να καταφέρεις να τους κάνεις πραγματικά να ενδιαφερθούν γιατί το «χ+5=10»!

Πηγές
Adams, M.  (2017) Άλλαξε ερωτήσεις άλλαξε ζωή, Μεταφρασμένο από τα Αγγλικά από Ν. Οράτου, Αθήνα: Διόπτρα

επιλογή φωτογραφίας : Νίκος Δημητρίου

«Τα έργα πρέπει να μετράς κι όχι τα χρόνια!» Σοφοκλής                                           

Μέσα από τα έντονα γεγονότα των τελευταίων δύο χρόνων που διανύουμε, ακούστηκε η παραπάνω φράση. Ακούστηκε μέσα σε έναν λόγο τόσο μεστό και ωραία δομημένο, που ένα αίσθημα έντονης χαράς και ενθουσιασμού ένιωσα να με κατακλύζει.

Ένιωσα χαρά και ενθουσιασμό γιατί μέσα στο δημόσιο γίγνεσθαι ακούγονται και τέτοιες ωραίες φωνές που σε εξυψώνουν και σε γεμίζουν αισιοδοξία και ελπίδα.

Ταυτόχρονα όμως μπήκα σε σκέψεις αναφορικά και με τη δική μου δουλειά. Συχνά εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε την «απαίτηση» από τους μαθητές μας να μας υπακούν, με ό,τι αυτό συνεπάγεται μέσα στην έννοια της «υπακοής». Αναρωτήθηκα λοιπόν, τι έχουμε κάνει από τη μεριά μας εμείς οι εκπαιδευτικοί, παιδαγωγοί, δάσκαλοι, για να έχουμε αυτή την «απαίτηση»;

Τα είδη του σεβασμού

Ταπεινή προσωπική μου σκέψη είναι πως αυτό προκύπτει μέσα από τη βαθιά ριζωμένη άποψη του σεβασμού. Σεβασμός στις μεγαλύτερες ηλικίες. Αυτοί ξέρουν περισσότερα και καλύτερα από εσένα. Κανείς δεν είπε το αντίθετο. Αλλά είμαστε τόσο σίγουροι ότι αυτό ισχύει πάντα και για όλα;

Θεωρώ λοιπόν, πως υπάρχουν δύο είδη σεβασμού.

Υπάρχει ο σεβασμός που δείχνεις σε κάποιον, οποιονδήποτε καθώς οφείλεις να τον σέβεσαι ως ξεχωριστή και διαφορετική οντότητα και ο σεβασμός που δείχνεις σε κάποιον επειδή τον κέρδισε.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, δεν θα λειτουργούσε καλύτερα η εκπαιδευτική διαδικασία αν αφιερώναμε χρόνο πρώτα στο να κερδίσουμε το σεβασμό των μαθητών μας; Θα προτιμούσα να το αναλύσω μέσα από ένα παράδειγμα προσωπικής εμπειρίας.

Χρειάστηκε, λοιπόν, μια φορά να διδάξω σε ένα σύνολο μαθητών στην προεφηβεία το «χ+5=10». Τι μας κάνει όμως να πιστεύουμε ότι το παραπάνω ερώτημα/πληροφορία απασχολεί τους μαθητές μας; Γιατί να βρίσκεται στις προτεραιότητες τους; Δεν έχουν πιο σημαντικά προβλήματα να τους απασχολούν; Φυσικά και έχουν!

Πολλές φορές ξεχνάμε πως είναι να είσαι παιδί και μετέπειτα έφηβος. Κατά τη γνώμη μου δεν θα έπρεπε. Οφείλεις να διατηρείς αυτό το παιδικό, εφηβικό αίσθημα μέσα σου αν θέλεις να προσεγγίσεις λειτουργικά τους μαθητές σου.

Οι δάσκαλοι που θυμόμαστε για πάντα

Για σκέψου ποιους δασκάλους και καθηγητές θυμάσαι ακόμα και σήμερα; Ποιοι σου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση και σε επηρέασαν περισσότερο; Αυτοί που σου έδιναν διαταγές και σου μιλούσαν με υπεροψία ή αυτοί που ασχολήθηκαν πραγματικά μαζί σου, σε γνώρισαν και έκαναν  τη διδασκαλία διασκεδαστική, ένα παιχνίδι;

Μην το ξεχνάς ήσουν παιδί τότε! Απευθύνεσαι σε παιδιά σήμερα!

Δεν νιώθεις ότι αυτούς τους δασκάλους τους γνωρίζεις περισσότερο; Όχι σαν δασκάλους, αλλά σαν ανθρώπους; Δεν νιώθεις ότι και αυτοί σε γνωρίζουν περισσότερο σαν άνθρωπο;

«Γιατί συμβαίνει αυτό;» ίσως να αναρωτιέσαι. Γιατί αφέθηκαν, γιατί αυτοί οι δάσκαλοι δεν κρύφτηκαν, δεν φοβήθηκαν να σου δείξουν τον πραγματικό εαυτό τους, σε άφησαν να τους γνωρίσεις. Έριξαν τις άμυνες σου και τους δικούς σου φόβους, γιατί στην πραγματικότητα σου έδωσαν ένα πολύ μεγαλύτερο και ουσιώδες μάθημα από την ύλη του μαθήματος.

Σου έδειξαν τον δρόμο να μη φοβάσαι να δείξεις τον πραγματικό εαυτό σου.

Προσωπικά η πρώτη μου επαφή με τη φυσική δεν ήταν και η ιδανικότερη και αυτό με ακολούθησε σε όλη τη μαθητική μου ζωή. Υπήρξαν όμως κάποιοι δάσκαλοι, που έδιωξαν όλους τους φόβους από το μυαλό μου.

Μου έδειξαν πως:

• Δεν είναι κακό να φοβάσαι!
• Δεν είναι κακό να μην ξέρεις!
• Δεν είναι κακό να ρωτάς, καμιά ερώτηση δεν είναι «χαζή»!
• Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη!

Αυτοί οι δάσκαλοι μου έμαθαν φυσική, γιατί με κέρδισαν. Κέρδισαν τον πραγματικό σεβασμό μου και όχι τον τυπικό.

Όταν προβληματίζεσαι για κάτι λόγου χάρη:

•  «Γιατί οι μαθητές μου δεν με ακούνε;»
• «Γιατί οι μαθητές μου δεν με σέβονται;»

«Μην αναρωτιέσαι το γιατί, το γιατί δημιουργεί περισσότερα προβλήματα. Σκέψου το πώς. Το πώς σου δίνει τις λύσεις.» (Ξενάκης, 2018)

• «Πώς θα με ακούσουν οι μαθητές μου;»
• «Πώς θα κερδίσω τον σεβασμό τους;»

«Δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα μας ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο σκέψης που χρησιμοποιήσαμε για να τα δημιουργήσουμε.» Albert Einstein  

Δεν είναι κακό να κάνεις λάθη

Πώς χρησιμοποίησα λοιπόν το παράδειγμα των δικών μου δασκάλων στους μαθητές μου; Πώς τους έδειξα ότι δεν είναι κακό να κάνεις λάθη και πως κανείς δεν είναι τέλειος; Κάνοντας λάθη μπροστά τους, χωρίς να προσπαθώ να τα κρύψω με θυμό και φωνές.

Μια φορά ξέχασα να δώσω το λόγο σε ένα παιδί. Είχε μιλήσει όλη η τάξη εκτός από αυτό. Το είχα προσπεράσει.

Το παιδί αφού περίμενε υπομονετικά τη σειρά του, στο τέλος μου είπε όλο παράπονο: «Κύρια εμένα δεν μου είπατε να μιλήσω!»

Η αντίδραση μου ήταν η εξής: «Συγγνώμη αστέρι μου δεν το ήθελα, είδες που και η κυρία μπερδεύεται; Είδες που και η κυρία κάνει λάθη;»

Η αντίδραση του ήταν εξής: Σηκώθηκε τρέχοντας με αγκάλιασε και μου είπε: «Δεν πειράζει κυρία, όλοι κάνουμε λάθη, μη στεναχωριέστε, εγώ σας αγαπάω και με τα λάθη σας!»

Γιατί στερείς από τον εαυτό σου αυτό το δικαίωμα; Γιατί στερείς από τον εαυτό σου τη χαρά να συνδεθείς με το μεγαλείο της παιδικής ψυχής; Γιατί στερείς από τον εαυτό σου τη χαρά να συνδεθεί με το παιδί μέσα σου; Όταν σταματήσεις να είσαι τόσο αυστηρός/ή με τον εαυτό σου, θα σταματήσεις να είσαι και τόσο αυστηρός/ή με τους μαθητές σου!

Πώς να κάνεις τους μαθητές να ενδιαφερθούν για το μάθημα

Για να επανέλθω λοιπόν στο αρχικό μου παράδειγμα. Πώς έκανα ή τουλάχιστον προσπάθησα να κάνω τους μαθητές μου να ενδιαφερθούν για το «χ+5=10»;

Αφιέρωσα τα πρώτα 10 λεπτά του μαθήματος για να συζητήσω με τα παιδιά ένα θέμα που τους απασχολεί αυτήν την περίοδο της ζωής τους και που είναι πολύ σημαντικό για αυτά. Μπορεί να είναι τα social media που κατακλύζουν τη ζωή τους, μπορεί να είναι οι φόβοι τους, τα άγχη τους. Μπορεί να είναι κάτι άλλο. Κι αν δεν ξέρεις τι μπορεί να είναι, μπορείς απλά να τα ρωτήσεις.

Μόλις βρήκαμε το θέμα συζήτησης, παρατήρησα πως όλα τα βλέμματα των παιδιών ήταν καρφωμένα επάνω μου.

Ακόμα και του πιο ζωηρού, που με δυσκολεύει περισσότερο στο να κερδίσω την προσοχή του, αλλά ταυτόχρονα με κάνει και καλύτερη δασκάλα. Μιλούσα για κάτι που τους απασχολεί.

Ανέφερα παραδείγματα από τη δική μου παιδική ηλικία. Ίσως να τους έδινα κάποιες απαντήσεις. Ίσως να ένιωθαν ανακούφιση για τα συναισθήματα τους, γιατί έβλεπαν ότι δεν είναι οι μόνοι που νιώθουν έτσι, αλλά ότι όλοι μοιραζόμασταν το ίδιο συναίσθημα. Ότι δεν είναι κακό να νιώθεις έτσι, αλλά απολύτως φυσιολογικό. Ακούστηκε η άποψη τους.

Αυτό διήρκεσε τα πρώτα 10 λεπτά ενός μαθήματος 60 λεπτών. Μην αγχώνεσαι, το ξέρω ότι σε πιέζει ο χρόνος και η ύλη. Σκέψου όμως ότι αυτά τα 10 λεπτά τα γλιτώνεις από τη μάταιη προσπάθεια σου να επιβληθείς, όταν δεν έχεις κερδίσει τον σεβασμό των μαθητών σου.

Θα σε εκπλήξει το πως θα θελήσουν να συμμετέχουν τα παιδιά στη μαθησιακή διαδικασία.

Ακόμα και αυτοί που συνήθως απαξιούν να συμμετέχουν στη μαθησιακή διαδικασία, αν όχι στο σύνολο της, αλλά σε σημαντικό μέρος της θα το κάνουν. Τους πιάνει στο φιλότιμο, αφού θέλησες να τους πλησιάσεις και να τους γνωρίσεις. Αφού τους άφησες να σε γνωρίσουν λίγο παραπάνω, νιώθουν και οι ίδιοι την επιθυμία να σου δείξουν την ανάλογη προσοχή.

Άλλωστε τους έχεις δείξει ήδη το «πώς». Τους έχεις δώσει το παράδειγμα.

Όταν λοιπόν έχεις καταφέρεις να έχεις τα μάτια όλων των μαθητών σου στραμμένα επάνω σου, τότε και μόνον τότε ίσως και να καταφέρεις να τους κάνεις πραγματικά να ενδιαφερθούν γιατί το «χ+5=10»!
Πηγές:Adams, M.  (2017) Άλλαξε ερωτήσεις άλλαξε ζωή, Μεταφρασμένο από τα Αγγλικά από Ν. Οράτου, Αθήνα: Διόπτρα

ΠΗΓΗ: https://www.psychology.gr/sholiki-psychologia/5707-theleis-na-empneeis-tous-mathites-sou.html

Μαθητές από την Ξάνθη στέλνουν μελωδικό μήνυμα αγάπης στους δασκάλους

Δάσκαλοι και καθηγητές αναγκάστηκαν να ανταποκριθούν ταχύτατα και να προσαρμοστούν άμεσα στις νέες συνθήκες τηλεκπαίδευσης που επέβαλε ο κορονοϊός. Πρόκειται για δύσκολες περιστάσεις και οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων συνεχίζουν να δίνουν αγώνα μέχρι και σήμερα. Οι μαθητές του 10ου Δημοτικού Σχολείου Ξάνθης και των Δημοτικών Διομήδειας και Ερασμίου αναγνώρισαν την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουν οι δάσκαλοί τους και θέλησαν να τους στείλουν ένα μελωδικό μήνυμα αγάπης.

Το τραγούδι ονομάζεται «το πιο μεγάλο ευχαριστώ» και απευθύνεται σε όλους τους εκπαιδευτικούς όλων των σχολείων και βαθμίδων της χώρας «για τον αγώνα και την προσπάθεια που κάνουν κάτω απ’ αυτές τις πρωτόγνωρες για όλους συνθήκες, ώστε να μη χαθεί όσο γίνεται η επαφή των μαθητών με τους συμμαθητές τους, τους δασκάλους τους και τα μαθήματά τους», όπως εξήγησε η αναπληρώτρια δασκάλα μουσικής του 10ου Δημοτικού Ξάνθης, Ιωάννα Αμπατζίδου μιλώντας στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Το τραγούδι είχε διδαχθεί από κοντά λίγο καιρό πριν κλείσουν ξανά τα δημοτικά σχολεία και στη συνέχεια ο κάθε μαθητής ξεχωριστά εργάστηκε και έστειλε το δικό του βίντεο από το σπίτι. Οι στίχοι και η μουσική ανήκουν στην Ιωάννα Αμπατζίδου, η οποία επίσης έπαιξε πιάνο για να συνοδεύσει τους μαθητές της, οι οποίοι με τη σειρά τους τραγούδησαν και έπαιξαν μεταλλόφωνο.

Την ομάδα επίσης πλαισιώνουν κι άλλοι δάσκαλοι και εθελοντές που θέλησαν να στηρίξουν τα παιδιά σε αυτή την πράξη ευγνωμοσύνης: στο βιολοντσέλο η Αθηνά Αμπατζίδου, στο βιολί η Μαρία Μανάνα -και οι δύο δασκάλες μουσικής στην Πρωτοβάθμια Ξάνθης- στην κιθάρα και το μπάσο ο Κώστας Βόιτσος, ο οποίος ανέλαβε την επεξεργασία του ήχου και όλο το υλικό από τα βιντεάκια που έστειλαν οι μαθητές προκειμένου να γίνει το τελικό βίντεο, το οποίο έχει ανέβει ήδη στην πλατφόρμα YouTube.

Η κα Αμπατζίδου εμπνεύστηκε το τραγούδι από τους ίδιους τους μαθητές και εξηγεί: «Τα παιδιά αγαπούν ιδιαίτερα το τραγούδι και το μάθημα της χορωδίας. Ωστόσο, τον τελευταίο χρόνο, λόγω της ιδιαίτερης κατάστασης που ζούμε με την πανδημία, μας έχουν δοθεί οδηγίες να προσπαθήσουμε στο μάθημα της μουσικής να τραγουδάμε όσο το δυνατόν λιγότερο, με σκοπό την όσο γίνεται μικρότερη επαφή των μαθητών με οποιοδήποτε τρόπο, έτσι και την επαφή μέσω του τραγουδιού. Είναι κάτι που είχε στεναχωρήσει εξαρχής τα παιδιά γιατί αυτό οδήγησε και στην παύση του μαθήματος της χορωδίας, το οποίο και δίδασκα εθελοντικά πέραν του σχολικού μου ωραρίου για 3 χρόνια. Μέσα σ’ αυτές τις νέες συνθήκες όμως μάθαμε να προσαρμοζόμαστε και εμείς αλλά και να προσαρμόζουμε τα αντικείμενα που διδάσκουμε».

Δεν είναι η μόνη μελωδική κίνηση αγάπης που έχουν κάνει τα παιδιά του 10ου Δημοτικού Σχολείου Ξάνθης. Πριν από μόλις δύο μήνες είχαν στείλει μελωδικές ευχές αγάπης στους ηλικιωμένους του γηροκομείου Ξάνθης για να τους στηρίξουν σε αυτές τις δύσκολες μέρες. Λαμβάνοντας μεγάλη ικανοποίηση και θετική ανατροφοδότηση από αυτή την πράξη, οι μαθητές ζήτησαν να συνεχίσουν σε ένα νέο τραγούδι- στόχο. Η κα Αμπατζίδου περιγράφει πώς προέκυψε η ιδέα: «Αυτό φυσικά με χαροποίησε και σκέφτηκα πως ίσως θα προκύψει κάτι αργότερα. Ωστόσο, στην ώρα του μαθήματος με τα μεγαλύτερα παιδιά, πολλές φορές γίνονται και συζητήσεις για το πώς βιώνουμε όλη αυτή τη νέα κατάσταση ο καθένας ξεχωριστά. Σε μια απ’ αυτές τις συζητήσεις, λοιπόν, τα παιδιά μίλησαν, εκδήλωσαν την εκτίμησή τους απέναντι στους δασκάλους τους, που προσπαθούν να είναι κοντά τους, έδειξαν κατανόηση για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν προσπαθώντας να κάνουν το μάθημα όσο γίνεται καλύτερο και ευχάριστο στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση και κάπου εκεί, προς μεγάλη μου έκπληξη, ζήτησαν να τραγουδήσουν κάτι ως ένδειξη σεβασμού σε όλη αυτή την προσπάθεια».

Και συνεχίζει λέγοντας: «Το θέμα το συζήτησα αρκετά με τις μεγαλύτερες τάξεις, συγκινήθηκα από τις αντιδράσεις τους, άκουσα λόγια αγάπης κι ένιωσα ότι τα παιδιά, παρ’ όλη τη μικρή τους ηλικία, αντιλαμβάνονται και ξέρουν να εκτιμούν. Κάπως έτσι γεννήθηκε το νέο αυτό τραγούδι το οποίο είναι αφιερωμένο σε κάθε εκπαιδευτικό, από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα λύκεια καθώς και στο εκπαιδευτικό προσωπικό των ειδικών σχολείων».

ΠΗΓΗ: https://enallaktikidrasi.com/2021/03/mathites-xanthi-stelnoun-melwdiko-minima-agapis-daskalous/