Αποστόλου Μαριάννα: Το περιβάλλον είναι στα χέρια μας!!!

                        1.   “Θέλω” της Μαριάννας Αποστόλου

Θέλω να είμαι ο αυγερινός στης αυγής το γλυκό ξημέρωμα

Θέλω να είμαι το ολόγιομο φεγγάρι στης νύχτας το πυκνό σκοτάδι

Θέλω να είμαι το δροσερό αεράκι στην κάψα του καλοκαιριού

Θέλω να είμαι τα κοκκινωπά φύλλα στη μελαγχολία του  φθινοπώρου

Θέλω να είμαι το θρόισμα των φύλλων καθώς καρτεράς το θήραμα

Θέλω να είμαι ξεκούρασης η σιέστα στην κούραση του μεσημεριού

Θέλω να είμαι το οικογενειακό δείπνο για το γιορτή των γενεθλίων σου

Θέλω να είμαι η γλυκιά αγκαλιά που απαλύνει κάθε δυνατό πόνο

Θέλω να είμαι το χέρι που θα σε βαστά στης ζωής το μεγάλο γκρεμό

Θέλω να είμαι ο γρήγορος παλμός στης καρδιάς τον άταχτο χτύπο

Θέλω να είμαι το πιο φοβερό τσουνάμι στην ανία της καθημερινότητας

Θέλω να είμαι η σύντροφός σου που θα γίνει βάλσαμο στη ζωή σου.

11. «Αν είσαι πλάι μου»,της Μαριάννας Αποστόλου

21. Τι είναι η Αγάπη ???,  της Μαριάννας Αποστόλου

Τι είναι η αγάπη  ???

μήπως το δάκρυ το αστείρευτο

που ρέει αδιάκοπα στα μάγουλα βουβό

τις νύχτες που δεν είσαι εδώ !!!

———————–

Τι είναι η αγάπη  ???

μήπως η ελπίδα που γεννιέται

ώστε σε μια στιγμή απόγνωσης

ο απελπισμένος να κρατιέται !!!

—————————

Τι είναι η αγάπη  ???

μήπως ο πόνος της ψυχής

που νοιώθει μακριά χωρίς εσένα

από μοναξιά ερωτικής υπομονής !!!

————————-

Τι είναι η αγάπη  ???

μήπως το φούσκωμα στη στήθη

εκείνου που χορεύει  μες τη σιγανή βροχή

αδιαφορώντας ακόμα κι από τα πλήθη !!!

22. “Το όνειρο”, της Μαριάννας Αποστόλου

Ω ! Αύγουστε καλέ μου μήνα τρέξε όσο μπορείς

Και στην αγκαλιά μου φέρε το άστρο της αυγής

Να με πάρει απ’ το χέρι και με λόγια τρυφερά

Την καρδούλα μου να γιάνει από βάσανα πολλά !!!

– – – – – – – – –  – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Ω ! γλυκέ μικρέ μου πρίγκιπα θυμήσου καθαρά

Λόγια που ανταλλάξαμε βγαλμένα απ’ την καρδιά

Πως θα έρθεις με αρώματα του έρωτα δολώματα

Να αναστενάξουν γοερά και τ’ άψυχα τα στρώματα !!!

– – – – – – – – –  – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Ω ! Τι γλυκιά η προσμονή κι ατέλειωτη φαντάζει

Μέχρι στα μάτια να φανεί ότι η καρδιά προστάζει

Θα είναι Σαββάτο ή Κυριακή καθόλου δεν με νοιάζει

Κάνε Θεέ μου θαύματα στου χρόνου το γρανάζι !!!

23. “Οι Σειρήνες”, της Μαριάννας Αποστόλου

 Σαν τον Ιούλιο, πορθητής ήρθες στην κάμαρά μου

και τρύπωσες στη σκέψη μου μα και στα όνειρά μου.

Κι η σκέψη μου ακούραστη μαζί σου πρίγκιπά μου

Από το βράδυ ως το πρωί σκλάβα του έρωτά μου.

Δύο σειρήνες μάγισσες στην πλώρη ενός πλοίου

η Αγάπη και η Ομορφιά με προσκαλούν με ζήλο

στην θελκτική σου αγκαλιά – απατηλού ονείρου

και μου φωνάζουν δυνατά η ζωή είναι για δύο.

Ακολουθεί η Λογική δίπλα της κι η Σοφία ΟΧΙ

Φωνάζουν και οι δυο με δύναμη κι ανδρεία

Οι εκατοντάδες συμβουλές μου φέρνουνε ναυτία

Με βάζουν ερωτήματα, διλήμματα, αγωνία !!!

24.  “Θέλω”, της Μαριάννας Αποστόλου

Θέλω να πάμε μια βόλτα ψηλά εις το φεγγάρι

Στην αγκαλιά σου πρίγκιπα ο ύπνος να με πάρει

Να ανέβουμε μαζί εκεί ψηλά ανάμεσα στ’ αστέρια

Και να με σφίγγεις μάτια μου στα δυνατά σου χέρια

Θέλω ακόμα να παίξουμε σε όμορφες παραλίες

και να μου βάλεις στα μαλλιά κογχύλια κι αστερίες

παλάτι στην άμμο να χτίσουμε πριγκίπισσα να γίνω

στην αγκαλιά σου πρίγκιπα παντοτινά να μείνω.

Θέλω ατέλειωτες στροφές στην πίστα του ονείρου

και στη σφιχτή σου αγκαλιά να γυρίζω γύρω-γύρω

σαν την Πυθία σε έκσταση να αρχίσω να μιλάω

και τον χρησμό του μέλλοντος να σιγομουρμουράω.

25. “Αν είσαι”,  της Μαριάννας Αποστόλου

 Αν είσαι θάλασσα εγώ κολύμπησα

Κι αν είσαι άνεμος σε παρεξήγησα

Κι αν το μέλλον είναι στο χέρι σου

Θα είμαι πάντα το καλοκαίρι σου.

Αν είσαι δάκρυ καλά το γνώρισα

μα και το γέλιο δεν το λησμόνησα

αν είσαι η σιωπή σε κλείνω μέσα μου

ίσως έτσι γίνω η πριγκηπέσα σου !!!

————————————-

Αν είσαι αγάπη χαράς ευαγγέλιο

Εκείνη στεριώνει κάθε θεμέλιο

Μα αν είσαι αδυναμία τότε Θεέ μου

Να βρω τη δύναμη  από το μηδέν

Κουράγιο κι ελπίδα για άλλη σελίδα

και στη ζωή μου να προχωρήσω

κάνοντας μονάχα τούτη την ευχή

να δίνω αγάπη σε κάθε παιδί !!!

26. “Όνειρα “, της Μαριάννας Αποστόλου

Αν  ήσουνα νεότερος κι εγώ μικρό κοπέλι

Θάταν η θάλασσα κρασί κι η αγκαλιά σου μέλι.

Ο ήλιος φωτοστέφανο στου νέου το κεφάλι

Και τα αγριολούλουδα στης νέας την αγκάλη

Παλάτι μας θα είχαμε του δάσους μια σπηλιά

Και η ζωή μας θα ήτανε γεμάτη  ανεμελιά.

Θα με νανούριζες γλυκά στην αγκαλιά σου μέσα

Θα ήσουν συ ο πρίγκιπας και εγώ η πριγκηπέσα

Μες του δάσους τη σιωπή του φεγγαριού τη λάμψη

Θα σε είχα μάτια μου γλυκά μη βρέξει και μη στάξει !!!

27. “Μοιραίο λάθος”, της Μαριάννας Αποστόλου

Χαίρομαι που από νωρίς κατάλαβες το λάθος

και αποφεύγεις έντεχνα ένα μοιραίο πάθος

Σε πόθησα, σε γνώρισα δεν έπαιξα μαζί σου

Μα συλλογίστηκα πολύ σέβομαι τη ζωή σου

Θα είμαι αντράκι στο εξής και σαν με συναντάς

παράδοση – πολιτισμός… για τούτα θα μιλάς

θυμήσου όταν θα σε δω κάτι για να σου πω

να το έχεις πάντα στη ζωή χρήσιμο οδηγό !!!

Χθες όταν σε συνάντησα με έκπληξη μεγάλη

Ένοιωσα ρίγος στο κορμί και ζάλη στο κεφάλι

Κι ενώ παλεύω μέσα μου με νύχια και με δόντια

Να λέω τα λιγότερα απ’ ότι οι άλλοι λόγια

Ένα μονάχα θα ήθελα να σου ξαναθυμίσω

ήταν μια ώρα δύσκολη προτού σε συναντήσω

και μάλλον παραφέρθηκα όχι από συνήθεια

αλλά το καλοσκέφτηκα τούτη είναι η αλήθεια

μα έχω τόσα να σου πω τόσα να μολογήσω

και μόνο όταν σε ξαναδώ ίσως ξαναμιλήσω.

Και αν η ζωή μου άλλαξε και νοιώθω μοναξιά

Ούτε η μοίρα μου έφταιξε ούτε άλλη καμιά.

Και αν η τύχη έτσι τα έφερε να ζω το χωρισμό

Δεν θα ήθελα με τίποτα να φθάσω μέχρι εδώ

Και σου θυμίζω με καημό των αρχαίων το ρητό

Πως το δις εξαμαρτείν δεν είναι για άνδρα σοφό !!!

28.”Άβυσσος η ψυχή ” , της Μαριάννας Αποστόλου

Να καταλάβω προσπαθώ σε βάθος την ψυχή σου

μα φαίνεται αδύνατο μπερδεύομαι μαζί σου

είσαι ζώδιο συνεπές μα σε μπερδεύω τόσο

που φαίνεται σε πλήγωσα και μ’ αποφεύγεις τόσο

και αντί να μείνεις εδώ εσύ φεύγεις εις το χωριό

κοντεύω κιόλας τώρα πια να μη σε ξαναδώ.

αφού οι μέρες φεύγουνε και εσύ δεν είσαι εδώ.

29.  Στην Αντιγόνη

Είσαι αστέρι μάτια μου

ήλιος μες στο Γενάρη

με το  ζεστό χαμόγελο

φως μεσα στο σκοτάδι.

Είσαι το άστρο της αυγής

που φέρνει νέα μέρα

εσυ ο κρίκος της ζωής

ελπίδας Καλημέρα !!!!

Στο  Ληθαίο,  της Μαριάννας Αποστόλου     

Γιε   της  Λήθης, στολίδι  των  Τρικάλων

μεταξύ   των   ποταμών   των    μεγάλων

υπομονετικά   κουβαλάς   τα  βάσανα  μας

και για ευχαριστώ δέχεσαι τα απόβλητά μας.

Η   ιστορία  σου   είναι  αρκετά   μεγάλη

και σαν την ομορφιά σου δεν υπάρχει άλλη

πρέπει  αυτό  όλοι  να  το  καταλάβουμε

και  την προστασία σου να αναλάβουμε.

Ήρθε   πια  η   ώρα η  μικρή  μας  καρδιά

να   χτυπά  για   τη  σωτηρία  σου  γοργά

γιατί στα νερά σου γεννήθηκε ο Ασκληπιός

της  αρχαιότητας  ο  ξακουστός  γιατρός.

Πρώτα  πρέπει  δέντρα  να  φυτέψουμε

παραποτάμιο  ταρτάν  να  μεθοδεύσουμε

ντόπιους και ξένους  να ενημερώσουμε

για  να  μπορέσουμε  να  σε  σώσουμε.

Του 1^ου Γυμνασίου  της  Π. Ε  οι  μαθητές

των  νερών  σου  εθελοντές – υπερασπιστές

επειδή την  ομορφιά  σου  ακριβά  εκτιμάμε

την τιμωρία όσων σε ρυπαίνουν  θα  ζητάμε.

                                                                          Ο ΑΧΕΛΩΟΣ

Εγώ είμαι ο Αχελώος   ποταμός  γνωστός σε όλους.

“Ασπροπόταμος” διαφορετικά  για τα άσπρα μου νερά.

Ξεκινώ από ψηλά  εκεί στης Πίνδου τα βουνά.

Και στο Μεσολόγγι βγαίνω  πόλεις και χωριά ομορφαίνω.

Οι πηγές μου στο “ΧΑΛΙΚΙ” του ΔΗΜΑΚΗ το τσιφλίκι

και στο ορεινό “ΣΤΕΦΑΝΙ” που δύσκολα καθένας φτάνει.

Τρέχουν τα νερά μου τρέχουν και στον κάμπο κατεβαίνουν

τα χωράφια να ποτίσουν  αγαθά για να χαρίσουν.

Οι άνθρωποι  παντού με  φράζουν  κι ενέργεια με κάνουν.

Μια φήμη όμως αιωρείται  πως η φύση εκδικείται.

Περιμένω πολλά χρόνια για να βγω στη Θεσσαλία

αν  το “φράγμα στη Μεσοχώρα”  τεθεί σε λειτουργία.

Εκεί αφού βρω τον αδερφό μου της Λάρισας τον Πηνειό

να του πω την Ιστορία  γιατί μ’ άλλαξαν πορεία.

Οι άνθρωποι  χωρίς  σοφία και  αρκετή φαντασία

επεμβαίνουν  με  μανία  σαν  αδίστακτα θηρία.

Και τελειώνοντας εδώ  στον άνθρωπο θέλω να πω

“πως τον κόσμο αυτόν εδώ  τον κατέχει δανεικό”.

Είναι νόμος της ζωής   άνθρωπέ μου θα το δεις.

Πάντα με μέτρο να ενεργείς   και την ΑΕΙΦΟΡΙΑ θα ζεις!!!

Μες το δάσος εγώ περπατάω στο Θεό μου μιλώ, τραγουδάω

με τον ήλιο συντροφιά και τα χιόνια στα βουνά !!!

τα θαυμάζω και λέω:

Λα, λα, λα, λα, λα, λα αγαπώ το δάσος !!!

Λα, λα, λα, λα, λα, λα αγαπώ το δάσος !!!

Έχει πεύκα, οξιές και πλατάνια και ιτιές κοντά στα ρυάκια,

που κυλούν κυλαριστά τραγουδούν με τα πουλιά

τα θαυμάζω και λέω:

Λα, λα, λα, λα, λα, λα αγαπώ το δάσος !!!

Λα, λα, λα, λα, λα, λα αγαπώ το δάσος !!!

Βελανιδιές, κέδροι και πουρνάρια, παίζουν κρυφτό οι λαγοί στα λαγκάδια,

αλεπούδες πέρδικες, αετοί περήφανοι τα θαυμάζω και λέω:

Το δάσος τι πλούτος μεγάλος, οξυγόνο, ζωή και κάλλος

σε λίμνες, πόλεις και χωριά τι θαυμαστή η προσφορά

Ας   προσέξουμε όλοι… !!!

Η Κρηνίτσα (Τοπική Κοινότητα Κρηνίτσης – Δημοτική Ενότητα Πaληοκάστρου), ανήκει στον δήμο Τρικκαίων της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων που βρίσκεται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα “Καλλικράτης”.

Η επίσημη ονομασία είναι “Κρηνίτσα”. Έδρα του δήμου Τρικκαίων είναι τα Τρίκαλα. Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο “Καποδίστριας”, μέχρι το 2010, η Κρηνίτσα ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Κρηνίτσης, του πρώην Δήμου Παληοκάστρου του Νομού Τρικάλων. Κωδικός Οικισμού: 2601060601 Η Κρηνίτσα έχει υψόμετρο 106 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, βρίσκεται σε γεωγραφικό πλάτος 39,5868896176 και γεωγραφικό μήκος 21,7925036165. Trikala Krinitsa Χάρτης που δείχνει τα Τρίκαλα Χάρτης που δείχνει την Κρηνίτσα Ο «Καλλικράτης» θεωρείται συνέχεια του «Καποδίστρια» (Ν.2539/97), και διέπεται από την ίδια φιλοσοφία αναγκαστικής συνένωσης των υπαρχόντων μικρών δήμων & κοινοτήτων σε μεγαλύτερους. Στην ίδια Δημοτική ενότητα (Παληοκάστρου), ανήκουν: η Αγρελιά, το Αρδάνι, η Ζηλευτή, η Κοκκόνα, η Λαγκαδιά, το Λιόπρασο, και ο Παλαιόπυργος.

Στον ίδιο δήμο (Τρικκαίων), ανήκουν: η Αγία Κυριακή, ο Άγιος Νικόλαος, η Αγρελιά, η Αμμουδιά, τα Ανταλλάξιμα, οι Απόστολοι, το Αρδάνι, το Βαλτινό, το Γενέσι, ο Γλίνος, το Γοργογύρι, το Δενδροχώρι, το Διαλεκτό, το Δίλοφο, ο Διπόταμος, το Ελληνόκαστρο, ο Εξάλοφος, η Ζηλευτή, το Καλονέρι, οι Καρυές, η Κάτω Ελάτη, το Κεφαλόβρυσο,η Κοκκόνα, η Κόρη, η Λαγκαδιά, το Λιόπρασο, το Λογγάκι, ο Λόγγος, τα Ματσουκιώτικα, τα Μεγάλα Καλύβια, το Μεγάλο Κεφαλόβρυσο, το Μεγαλοχώρι, η Μεγάρχη, ο Μέλιγος, τα Μεσιακά, το Ξυλοπάροικο, ο Ουρανός, ο Παλαιόπυργος, η Πατουλιά, η Περδικορράχη, ο Πλάτανος, ο Πρίνος, ο Πρόδρομος, η Ράξα, το Ριζαρειό, το Ρίζωμα,      τα Ρόγκια, οι Σπαθάδες, η Σωτήρα, τα Τρίκαλα, το Φλαμούλι, η Φωτάδα, η Χαϊδεμένη, και η Χρυσαυγή.

Η Κρηνίτσα είναι ένα από τα ομορφότερα χωριά του Νομού Τρικάλων με 600 περίπου κατοίκους.

Είναι ένα πεδινό χωριό που περιτριγυρίζεται από ωραίους κατάφυτους λοφίσκους και απέχει περίπου 4 χιλιόμετρα από την πόλη των Τρικάλων. Οι κάτοικοί της καλλιεργούν και παράγουν τριφύλλι, βαμβάκι, καλαμπόκι, σιτάρι, κηπευτικά, σταφύλια, ελιές, καπνό, γάλα, τυρί, κρασί, τσίπουρο και λάδι το οποίο όπως έδειξε η εξέταση στο χημείο είναι από τα καλύτερα λάδια με μηδέν οξύτητα. Με άλλα λόγια η Κρηνίτσα είναι ένας μικρός παράδεισος, σε απόσταση αναπνοής από το κέντρο της πόλης των Τρικάλων. Εκτός από τη γεωργία και την κτηνοτροφία οι κάτοικοι εργάζονται σε δημόσιες ή ιδιωτικές υπηρεσίες του Νομού και αρκετοί είναι ελεύθεροι επαγγελματίες. Η Κρηνίτσα είναι ένα από τα δραστήρια χωριά του Νομού, με ανθρώπους επίμονους, προοδευτικούς, εργατικούς, οι γονείς στηρίζουν τα παιδιά τους ώστε να σπουδάσουν και έτσι έχει αρκετούς επιστήμονες που διακρίθηκαν σε διάφορους τομείς, αλλά αποφεύγουμε τις ονομαστικές αναφορές μη τυχόν και γίνει παράλειψη κάποιου ονόματος. Το χωριό μας διαθέτει γήπεδο σε άριστη κατάσταση που διευκολύνει την προπόνηση της γυναικείας ομάδας ποδοσφαίρου «Τρίκαλα 2011». Η ομάδα αγωνίζεται στην Β’ κατηγορία του γυναικείου πρωταθλήματος. Δεν υπάρχει ουσιαστική εξυπηρέτηση των κατοίκων αυτή τη στιγμή διότι το μόνο που λειτουργεί είναι το νηπιαγωγείο, ενώ υπολειτουργεί το αγροτικό ιατρείο ή καλύτερα δεν λειτουργεί. Το δημοτικό σχολείο έκλεισε πριν λίγα χρόνια και από τότε παραμένει αγέρωχο στο λόφο του χωριού αναπολώντας τη δόξα του παρελθόντος. Μακάρι το Διοικητικό Συμβούλιο του Δήμου Τρικκαίων να απαντήσει στην αίτηση που κάναμε ως Δ. Σ. του Εξωραϊστικού – Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Κρηνίτσας «Η Κρηνίτσα» για παραχώρηση του Δημοτικού Σχολείου στο Σύλλογο μας. Ευελπιστούμε μετά την παραχώρηση να γίνει και πάλι ένας χώρος που θα αποτελέσει Κέντρο Πολιτισμού και Παιδείας με Μουσείο, Βιβλιοθήκη, Γραφεία του Συλλόγου όπου θα κάνει πρόβες το χορευτικό μας, η χορωδία μας και θα συγκεντρώνονται τα άτομα της τρίτης ηλικίας για να παρακολουθήσουν ομιλίες που αφορούν την υγεία τους και την καλύτερη πορεία της ζωής τους.

Ένα άλλο γεγονός που σχετίζεται με το χωριό μας είναι η πορεία ειρήνης που κατά καιρούς οργανώνει η Επιτροπή Ειρήνης Τρικάλων καλώντας τους αγωνιστές της ειρήνης, τη νεολαία, τους εργαζόμενους να πάρουν μαζικά μέρος στην πορεία Ειρήνης που γίνεται τον Μάη ξεκινώντας από την Κρηνίτσα για να καταλήξει μετά από ένα δίωρο στην Πλατεία Ρήγα Φεραίου στα Τρίκαλα. Σχετικά με την ψυχαγωγία των κατοίκων της Κρηνίτσας, αλλά και των πολλών φίλων και συγγενών μας υπάρχουν λιγοστά, αλλά πολύ καλά μαγαζάκια όπως το καφέ-ψησταριά του Γεωργ. Λούκα και το καφέ – ουζερί του Γεωργ. Αναστασίου, και τα δύο λειτουργούν ως λίγο απ’ όλα, αλλά ότι προσφέρουν είναι εξαιρετικής ποιότητας και ποσότητας !!! Για τις καθημερινές ανάγκες στην Κρηνίτσα υπάρχει το παντοπωλείο της Ευαγ. Τάσιου, όπου μπορεί κάποιος να προμηθευτεί βασικά είδη διατροφής. Στην Κρηνίτσα υπάρχει η εταιρεία Trekking – Hellas του Θανάση Σαμούρη που μπορεί να παρέχει αυθεντικές εμπειρίες στη φύση και να μεταδώσει γνώσεις για τη φύση, τη δράση και τα ταξίδια. Η Trekking – Hellas υλοποιεί δραστηριότητες στις περιοχές των Μετεώρων, Λίμνης Πλαστήρα και Ασπροποτάμου ενώ λειτουργεί κάθε καλοκαίρι κατασκηνωτικό κέντρο για τους μικρούς φίλους της. Ιστορικής αξίας μνημεία υπάρχουν στην Κρηνίτσα όπως:

α) Το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου είναι ένα μικρό εκκλησάκι που βρίσκεται στα αριστερά της επαρχιακής οδού Τρικάλων – Αρδανίου. Έχει πολλές ιδιαίτερες τοιχογραφίες που χρειάζονται συντήρηση και αποκατάσταση. Εκεί βρίσκεται το νεκροταφείο του χωριού μας. Είναι χτισμένο σε ένα προσήλιο μέρος του λόφου. Ο χώρος του νεκροταφείου με προσπάθειες του ιερέα Πατέρα Γεωργίου Μούτου και των επιτρόπων αναβαθμίστηκε και όσοι χάνουν κάποιο δικό τους πρόσωπο μπορούν εύκολα να πάνε να ανάψουν το καντηλάκι. Λειτουργεί λίγες φορές το χρόνο όπως των Αγίων Θεοδώρων, την Τρίτη μέρα του Πάσχα και πάντα του Αγίου Νικολάου και τότε όταν το κρύο είναι τσουχτερό μια μεγάλη φωτιά στήνεται έξω από το εκκλησάκι και αποτελεί μέρος της όλης διαδικασίας της εορτής του Αγίου.

β) Η εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης, πολιούχων του χωριού, πανηγυρίζει στις 21 Μαΐου. Η εκκλησία είναι χτισμένη στα δεξιά πάνω στο λόφο και αποτελεί σημείο αναφοράς για μας τους κατοίκους της Κρηνίτσας, καθώς δίπλα της υπάρχει το Δημοτικό Σχολείο και όλοι έχουμε ωραίες αναμνήσεις ή άσχημες εμπειρίες από τα παιδικά μας χρόνια. Στα πεζούλια της περιμέναμε σαν ήμασταν μικρά παιδιά, ξυλιασμένα από το κρύο και την πείνα με απλωμένα τα πετσετάκια μας να περάσουν οι κυρίες να αφήσουν τα μοιράσματα που μοίραζαν για τις ψυχές τα ψυχοσάββατα. Ωραίες αναμνήσεις !!! Η αναμονή και η ελπίδα για το λουκούμι ή το αγοραστό ψωμί με ελιά ή τυρί, το χάσιμο της ορθογραφίας και της αριθμητικής και το παιχνίδι που θα ακολουθούσε, καθώς κάποιες φορές διαρκούσε περισσότερο αν οι χωριανοί καθυστερούσαν τον δάσκαλο με κουβεντούλα. Οι προσφορές-μοιράσματα όπως μας βεβαιώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ωφελούν όλους και τους νεκρούς και όσους τις προσφέρουν «δεν γίνονται άσκοπα οι προσφορές για τους απελθόντες, ούτε οι ελεημοσύνες… Ωφελείται εκείνος από σένα και εσύ από εκείνον… Να μην αμφιβάλεις ότι ο νεκρός θα κερδίσει κάποια ωφέλεια…». Παλαιότερα ήταν η μοναδική Εκκλησία αν εξαιρέσουμε το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου. Στην εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης παλαιότερα γινόταν γλέντι κατά τη 2η μέρα του Πάσχα και την παραμονή της γιορτής 21ης Μαΐου. Τα κλαρίνα και τα βιολιά συνόδευαν στο γλέντι τους πιστούς και ποικίλες πραμάτειες, ζαχαρωτά και παιχνίδια μεταφέρονταν από την πόλη και στη θέα τους τα μικρά παιδιά ανάγκαζαν τους γονείς τους να υποκύψουν στα παρακάλια τους και να αγοράσουν λιχουδιές και παιχνίδια. Ο πραματευτής «Στεφάρας» με τη σύζυγό του ήταν μόνιμοι επισκέπτες κάθε φορά θα γινόταν γάμος ή πανηγύρι στην Κρηνίτσα. Εκατοντάδες γάμοι τελέστηκαν σε αυτό τον ιερό ναό και άλλοι τόσοι γαμπροί με την ανθοδέσμη στο χέρι περίμεναν με ανυπομονησία να φανεί στα σκαλιά η αγαπημένη τους καθώς το «στήσιμο» του γαμπρού αποτελεί μέρος της διαδικασίας του ιερού μυστηρίου του γάμου. Εκατοντάδες μωρά χρήστηκαν χριστιανοί σε αυτήν την εκκλησία και στεναχώρησαν με το κλάμα τους μικρούς και μεγάλους. Για πολλές δεκαετίες η εκκλησία αυτή υπήρξε χώρος προσευχής και τέλεσης μυστηρίων: γάμου, βάφτισης, ευχελαίου κ.ά.. Σήμερα τον κύριο λόγο έχει η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου διότι είναι μεγαλύτερη και πιο εύκολη στην πρόσβαση. Γι αυτό σήμερα μια φθινοπωρινή μελαγχολία υπάρχει στα δυο μεγάλα προαύλια, το προαύλιο της εκκλησίας και το προαύλιο του δημοτικού σχολείου από τότε που έκλεισε το δημοτικό σχολείο. Οι μπορμποτσιλιές που βρίσκονται στο χώρο σαν μεγάλα αιωνόβια δέντρα που είναι, έχουν πάρα πολλά να διηγηθούν γιατί άκουσαν χιλιάδες μυστικά που ψιθυρίζαμε κάτω από τον ίσκιο τους. Το διπλό αυτό προαύλιο είναι τόπος που συνδέεται για πολλά χρόνια με τις ανθρώπινες εκδηλώσεις των κατοίκων της Κρηνίτσας, με εκδηλώσεις χαράς αλλά και λύπης. Αυτό αποτελεί και τον ουσιαστικότερο λόγο του αιτήματος που καταθέσαμε στο Δήμο Τρικκαίων για την παραχώρηση του Δημοτικού Σχολείου ώστε να ακουστούν και πάλι φωνές, τραγούδια και γλέντια που θα αποτελέσουν την συνέχεια της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Το αίτημά μας να παραχωρηθεί το Δημοτικό Σχολείο Κρηνίτσας στο Μορφωτικό Σύλλογο αποτελεί αίτημα όλων των συγχωριανών για να συνεχίσει να παίζει ουσιαστικό ρόλο στην παιδεία και τον πολιτισμό του τόπου μας, για να συνεχίσουν τα παιδιά μας να μαθαίνουν την ιστορία του χωριού μας από το σημείο αυτό, το Δημοτικό Σχολείο όπου οι παππούδες μας έμαθαν την ιστορία της Ελλάδας.

γ) Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου χτίστηκε τα τελευταία χρόνια. Είναι μια όμορφη εκκλησία με ωραίες τοιχογραφίες. Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου είναι θα λέγαμε η κεντρική ενορία της Κρηνίτσας. Λειτουργεί από του Αγίου Δημητρίου μέχρι 21η Μαΐου που πανηγυρίζει ο ναός των ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης. Το καλοκαίρι η λειτουργία γίνεται εναλλάξ και στις δυο κεντρικές εκκλησίες. Κάθε χρόνο η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου πανηγυρίζει και είναι έθιμο πια οι κτηνοτρόφοι του χωριού μας να τάζουν αρνιά στον Άγιο, τα οποία σφάζονται, μαγειρεύονται και προσφέρονται φιλοξενία στους παρευρισκόμενους στη λειτουργία του Αγίου.Πολλές φορές προσφέρεται φαγητό και κατά τον εσπερινό. Φέτος πλήθος πιστών παρευρέθηκε στη λειτουργία για να τιμήσουν τον Άγιο Δημήτριο.

Όσοι παρευρέθηκαν στη γιορτή, πήραν φαγητό και ευχαρίστησαν τον Άγιο. Κάποιες από τις φωτογραφίες είναι του φωτογράφου σκηνοθέτη – Β. Μπαλαμίτσα και τον ευχαριστώ για αυτό. Τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι γάμοι και βαφτίσεις τελούνται στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Στο χώρο της Εκκλησίας υπάρχει αίθουσα όπου μαγειρεύονται τα φαγητά και αίθουσα κοινωνικών εκδηλώσεων που μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 100 άτομα. Ευχαριστούμε τον Πατέρα Γεώργιο Μούτο που όσες φορές χρειαστήκαμε την αίθουσα μας την παραχωρεί, όπως έγινε στην κοπή πίτας, για τις συγκεντρώσεις με τα άτομα τρίτης ηλικίας και ο ίδιος αυτή την αίθουσα χρησιμοποιεί για τη διδασκαλία των παραδοσιακών χορών και τις πρόβες της παιδικής χορωδίας.

δ) Το ξωκλήσι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος βρίσκεται αριστερά της επαρχιακής οδού Τρικάλων – Παλαιοπύργου, θέση «Νταμάρι». Ένα πολύ γραφικό εκκλησάκι σε μια τοποθεσία πανέμορφη, περιτριγυρισμένο από δέντρα που φύτεψαν οι κάτοικοι με τον ιερέα τότε του χωριού μας Πατέρα Σωτήριο Βουτυρέα, ο οποίος δυστυχώς έφυγε νωρίς από τη ζωή, πανηγυρίζει στις 6 Αυγούστου και κατά την παραμονή και ανήμερα της γιορτής προσφέρεται, κατά τον εσπερινό ντοματόρυζο νηστίσιμο και ανήμερα της εορτής φασολάδα, φιλοξενία στους πιστούς που συρρέουν κατά εκατοντάδες. Στο χώρο της Εκκλησίας αυτής ο Μορφωτικός Σύλλογος διοργανώνει τα κούλουμα – όπως χαρακτηρίζεται ο υπαίθριος πανηγυρισμός της Καθαράς Δευτέρας, με φασολάδα και λαγάνα. Εκεί στον όμορφο λοφίσκο μπορούν να διασκεδάσουν μικροί και μεγάλοι, να πετάξουν αετό. Φυσάει πάντα ελαφρύ αεράκι που διευκολύνει το πέταγμα του αετού. Ο Εξωραϊστικός – Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Κρηνίτσας «Η Κρηνίτσα» δραστηριοποιείται από το 1978 μέχρι σήμερα με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα, που για ασήμαντους λόγους ανέστειλε τη λειτουργία του. Στο χωριό με τη βοήθεια του ιερέα Γεώργιου Μούτου λειτουργεί ένα άψογο παιδικό χορευτικό τμήμα, η παιδική χορωδία του χωριού μας που είναι καταπληκτική και στην εκδήλωση της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων θα παρευρεθεί για να τραγουδήσει κάλαντα από διάφορα μέρη της Πατρίδας μας.

Γίνεται τελευταία προσπάθεια για τη δημιουργία ενός χορευτικού τμήματος ενηλίκων. Όπως αναφέρθηκε ήδη η έλλειψη στέγης δυσκολεύει πολύ το έργο του Μορφωτικού Συλλόγου αλλά ελπίζουμε σε άμεση απάντηση του Δήμου Τρικκαίων για την παραχώρηση του Δημοτικού Σχολείου ή του Κοινοτικού Γραφείου, χώροι άδειοι και έρημοι που κινδυνεύουν να υποστούν σοβαρές φθορές από την εγκατάλειψη. Ελπίζουμε ότι αν ξαναδεί με ευαισθησία το αίτημά μας θα μεριμνήσει για την παραχώρηση με επίσημο έγγραφο του ενός εκ των δυο κτιρίων για να μπορέσει η Κρηνίτσα να διατηρήσει άσβεστη την παράδοση. Ο Εξωραϊστικός – Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Κρηνίτσας «Η Κρηνίτσα» αποτελεί μία διαχρονική αξία στα πολιτιστικά πράγματα όχι μόνο του χωριού, αλλά ολόκληρου του Νομού. Στην ιστορία του απαριθμούνται πλήθος εκδηλώσεις και αξιόλογες δραστηριότητες (θεατρικές παραστάσεις, διαγωνισμοί χορευτικών, κούλουμα της Καθαράς Δευτέρας, γιορτές κρασιού, ρουγκατσάρια κ.ά.) με σκοπό την διατήρηση και την ανάδειξη της Τοπικής και ευρύτερα της Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

Σʼ αυτή του την πορεία κορυφαία εκδήλωση τα τελευταία χρόνια αποτελεί η «Γιορτή Κρασιού». Γύρω απ’ αυτήν τη γιορτή και με την αμέριστη συμμετοχή των χωριανών ευελπιστούμε να αναπτυχθούν πολιτιστικές δραστηριότητες και να προβληθεί το χωριό μας στην ευρύτερη περιοχή, αναδεικνύοντας το μεράκι μας και την αγάπη μας για την ομόνοια των χωριανών μας και τον ελληνικό πολιτισμό. Φέτος η «γιορτή κρασιού » ήταν μια εκδήλωση που δεν έχει να ζηλέψει κάτι από παρόμοιες εκδηλώσεις, που γίνονται απανταχού της Ελλάδας, χωρίς να έχει την παραμικρή υλική βοήθεια από φορείς και κράτος. Στο ξεκίνημά του το γλέντι είχε τον διάπυρο ενθουσιασμό των πρωτεργατών και τη συγκινητική ανιδιοτελή συμμετοχή των κατοίκων. Μια τεράστια ομάδα από νέους αλλά και μεγαλύτερους ξεχύθηκαν σα μελίσσι για να ολοκληρωθεί με επιτυχία το γλέντι και το φαγοπότι. Τα ανύπαρκτα οικονομικά δεν επέτρεπαν εφησυχασμό. Όλα έπρεπε να γίνουν εκ των «ενόντων». Απ’ την τακτοποίηση του χώρου, την αγορά των κρεάτων και των ποτών, το ψήσιμο, την εξυπηρέτηση του κόσμου. Όλα τα παιδιά βοήθησαν με τη συμμετοχή τους στο στρώσιμο των τραπεζιών, στην εξαιρετική παρουσίαση των παραδοσιακών χορών, στη διανομή του κρασιού και στο συμμάζεμα των σκουπιδιών και των τραπεζιών και καθισμάτων μετά το τέλος της γιορτής. Και όταν η κούραση και το ξενύχτι βάραινε κατά το πρωινό τα βλέφαρά τους κάποιο καλαμπούρι ή κάποιο τραγούδι έδιωχνε κάθε κούραση γιατί η επιτυχία της γιορτής τους έδινε φτερά και αντοχές. Τον τελευταίο χρόνο ο Σύλλογος διοικούμενος από ανθρώπους με μεράκι, κατάφερε να νοικοκυρέψει τα πράγματα, μετά την ατυχή διακοπή λειτουργίας του, μπόρεσε να βάλει τάξη και να προχωρήσει και σ’ άλλες δραστηριότητες, όπως η δημιουργία χορευτικού με στόχο την απόκτηση παραδοσιακών στολών ώστε ο Σύλλογος να γίνει πρεσβευτής του χωριού μας σε εκδηλώσεις ανά τον νομό. Σήμερα ο «Καλλικράτης» δημιουργεί μια ανασφάλεια για πολλούς – πολλούς λόγους. Στο χωριό Κρηνίτσα όλα είναι ανύπαρκτα. Το Κέντρο ανοιχτής προστασίας ηλικιωμένων (ΚΑΠΗ) έπαψε να υπάρχει και τούτο ανάγκασε τα άτομα της τρίτης ηλικίας να κλειστούν στα σπίτια τους και να απέχουν από κάθε δραστηριότητα. Κάνουμε έκκληση να παραχωρηθεί το Κοινοτικό Γραφείο στο ΚΑΠΗ για να μπορέσουν να ξαναβγούν οι ηλικιωμένοι από τα σπίτια τους. Η απομόνωση, η κατάθλιψη, η μοναξιά, η κατάχρηση ουσιών, η περιθωριοποίηση και η καταπίεση, είναι παράγοντες επιδείνωσης της ψυχικής υγείας η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σωματική μας υγεία. Αυτό δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο τη δύσκολη περίοδο της ζωής τους.

Η Κρηνίτσα είναι σε προνομιακή θέση, βρίσκεται κοντά στα Τρίκαλα. Ωστόσο, η οικονομική κρίση έφερε κρίση στη γεωργία και σε όλα τα επαγγέλματα και έχει επιπτώσεις στη διαμόρφωση του τοπικού εισοδήματος το οποίο συνεχώς μειώνεται. Κάτι πρέπει να γίνει προκειμένου να στηριχθεί η νεολαία και να μείνει στο χωριό δεν υπάρχουν ευκαιρίες διασκέδασης, επικοινωνίας και κοινωνικής ανάπτυξης. Ο Εξωραϊστικός – Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Κρηνίτσας «Η Κρηνίτσα» ευελπιστεί να βοηθήσει όχι μόνο τα άτομα της τρίτης ηλικίας αλλά και τα παιδιά, τους εφήβους και τους νέους. Αν ο Σύλλογος διαθέτει δικό του χώρο θα μπορέσει να διερευνήσει τρόπους ώστε να επιτευχθούν οι στόχοι που δεν είναι άλλοι από την αγάπη για τον άνθρωπο και τον πολιτισμό. Αν πετύχουμε το «αγαπάτε αλλήλους » του Χριστού τότε θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε έργα πολιτισμού, έργα αγάπης. Άλλωστε η Ομόνοια χτίζει σπίτι και η Διχόνοια το χαλάει!!!

Αποστόλου Μαριάννα, πρόεδρος του Εξωραϊστικού

Φιλεκπαιδευτικού Συλλόγου Κρηνίτσας

 «Μια εκδρομή είναι η ζωή μου με μαγική διαδρομή έγιναν φίλοι μου και οι εχθροί μου και τραγουδάμε με μια φωνή»

 Ο Νοέμβρης είχε 9 και εμείς ξεκινήσαμε κατά τις 7 π.μ. για ένα διήμερο που θα μας μείνει αξέχαστο. Η παρέα είχε πολύ κέφι, ακούγονταν  πειράγματα, καλαμπούρια και γέλια που με θαυμασμό ο οδηγός κάποια στιγμή ψιθύρισε «είστε υπέροχοι,  τέτοιο κέφι δεν συνάντησα μέχρι τώρα σε καμμία ομάδα, μπράβο σας», τα ανέκδοτα κι η καλή διάθεση συνέβαλαν να ζήσουμε όλοι οι συμμετέχοντες μια ανεπανάληπτη εκδρομή. Κάναμε την πρώτη στάση έξω από ταΓρεβενά και συνεχίσαμε για τις Πρέσπες αφήνοντας στα δεξιά μας την Καστοριά, αλλάζοντας λίγο την προγραμματισμένη πορεία μας για να μείνουμε περισσότερη ώρα στην όμορφη Καστοριά την επόμενη μέρα.

 Το μεγαλείο της φύσης, η ομορφιά του φθινοπωρινού τοπίου με τα υπέροχα ζεστά χρώματα μας γέμισαν εικόνες, γνώσεις, ενέργεια και χαρά. Η πρώτη εντύπωση που σχημάτισα όταν πρωτοαντίκρισα τις Πρέσπες, πριν μια εικοσαετία, είναι ότι η περιοχή των Πρεσπών μοιάζει με μία περιοχή χαμένη, απόμακρη και αυτόνομη που την περιβάλλουν βουνά κατάφυτα και βρίσκεται στην άκρη της γης, αλλά κοιτάζοντας προσεχτικά το χάρτη διαπίστωσα ότι η περιοχή των Πρεσπών βρίσκεται στην καρδιά των Βαλκανίων.

Στο Κέντρο πληροφόρησης Πρεσπών, στον Άγιο Γερμανό, μάθαμε ότι οι Πρέσπες είναι δύο λίμνες που βρίσκονται σε υψόμετρο 853 μ. περίπου, ενώ πολλές κορυφές των γύρω βουνών ξεπερνούν τα 2.000 μ. Η Μικρή Πρέσπαανήκει στην Ελλάδα, εκτός από ένα μικρό τμήμα στα νότια το οποίο ανήκει στην Αλβανία. Ακούσαμε για τη βιοποικιλότητα της περιοχής και τους λόγους για τους οποίους οι Πρέσπες έχουν ιδιαίτερη αξία όπως: για το πλούσιο φυσικό περιβάλλον τη βιοποικιλότητα όσον αφορά τα πουλιά, τους παραδοσιακούς οικισμούς και τα αξιόλογα βυζαντινά μνημεία.

 Η βιοποικιλότητα όμως είναι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό καθώς σε τόσο μικρή έκταση συγκεντρώνονται  πάρα πολλές μορφές ζωής. Η ομιλήτρια τόνισε ότι πολλά από τα σπάνια είδη που φιλοξενούνται στις Πρέσπες είναι ενδημικά, δηλαδή εμφανίζονται μόνο στις Πρέσπες και πουθενά αλλού. Το μέγεθος του πλούτου της βιοποικιλότητας της περιοχής αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στις Πρέσπες έχουν καταγραφεί τα μισά είδη πουλιών, αμφιβίων και θηλαστικών από αυτά που απαντώνται σε ολόκληρη την Ελλάδα και  ότι 9 από τα 23 είδη ψαριών που ζουν στις λίμνες της και τα ποτάμια της είναι ενδημικά. Τη Μεγάλη Πρέσπα μοιράζονται 3 χώρες, με το μεγαλύτερο μέρος αυτής να ανήκει στην ΠΓΔΜ. Το 2000, με κοινή Διακήρυξη των Πρωθυπουργών των τριών χωρών, δημιουργήθηκε το ΔιασυνοριακόΠάρκο Πρεσπών που στοχεύει στην προστασία της περιοχής μέσω της τριεθνούς συνεργασίας, αλλά και στην προώθηση της οικονομικής ευημερίας των τοπικών κοινοτήτων και των τριών χωρών. Το Διασυνοριακό Πάρκο Πρεσπών αποτέλεσε την πρώτη διασυνοριακή προστατευμένη περιοχή στα Βαλκάνια.

 Μας είπε επίσης ότι οι Πρέσπες είναι ένα πραγματικό εργαστήρι της φύσης που αποτελείται  από τις λίμνες, τα υγρά λιβάδια, τα δάση της βελανιδιάς και της οξιάς και τα αλπικά λιβάδια των βουνών. Ανάμεσα τους ζουν σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας ξεχωρίζουν η ενδημική πέστροφα των Πρεσπών, η ενδημική Κενταύρια της Πρέσπας και η σημύδα χαρακτηριστικό δέντρο των ψυχρότερων περιοχών της Βόρειας Ευρώπης. Μέσα σε αυτό το φυσικό πλούτο φωλιάζουν σπάνια υδρόβια πουλιά όπως ο αργυροπελεκάνος, ο ροδοπελεκάνος, οι λαγγόνες, τα 7 είδη ερωδιών, οι σταχτόχηνες και οι χαλκόκοτες. Αξίζει να αναφέρω ότι στις Πρέσπες φιλοξενείται η μεγαλύτερη αναπαραγωγική αποικία αργυροπελεκάνων στον κόσμο (1000-1200 ζευγάρια).

 Όπως μας πληροφόρησε η ομιλήτρια ιδιαίτερη είναι η πολιτιστική αξία της περιοχής καθώς τα φυσικά αγαθά, λίμνες, ποτάμια, δάση, χλωρίδα και πανίδα αποτέλεσαν στοιχεία ικανά ώστε να κατοικηθεί η περιοχή από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας, χωρίς να εγκαταλειφθεί τελείως, ακόμη και μετά το τέλος του Εμφυλίου πολέμου. Ο άνθρωπος σέβεται το περιβάλλον και οι ανθρώπινες δραστηριότητες από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι σήμερα έχουν  διαμορφώσει το φυσικό τοπίο με τέτοιο τρόπο που ακόμη και σήμερα αποτελούν τη βάση για την προστασία της περιοχής, περισσότερα από 100 βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία σώζονται σήμερα σε όλη την περιοχή των Πρεσπών και στις τρεις χώρες.

 Γεμάτοι από καινούργιες γνώσεις και εμπειρίες περπατήσαμε στο χωριό Άγιος Γερμανός, κεφαλοχώρι στο όρος Bαρνούντα, όπου ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε  η τοπική αρχιτεκτονική που αποτελείται από σπίτια χτισμένα στις αρχές του 20ου αιώνα,  με πέτρα, ξύλο, χώμα και καλαμωτές, υλικά που οι άνθρωποι μπορούν να βρουν εύκολα στο φυσικό τους περιβάλλον. Τα σπίτια έχουν μεγάλα μπαλκόνια στον πρώτο όροφο (χαγιάτια), σαχνισιά και μεγάλες εσωτερικές αυλές. Μας θύμισαν τη δικιά μας όμορφη συνοικία στο Βαρούσι, μια διατηρητέα συνοικία με τους υψηλούς αυλόγυρους, τα χαγιάτια και τα σαχνισιά. Φθάσαμε στην εκκλησία του Αγίου Γερμανού που χτίστηκε τον 11ο αιώνα, το 1006 μ.Χ. Είναι ιστορικός Βυζαντινός Ναός σταυροειδής εγγεγραμμένος με τρούλο, ναός χτισμένος με πέτρα και πλίνθους και έχει υπέροχες τοιχογραφίες. Εκεί προσευχηθήκαμε και ευχαριστήσαμε το Θεό για τις ομορφιές που μας χάρισε αλλά και την τύχη που είχαμε να είμαστε συνοδοιπόροι σε μια τόσο ευχάριστη παρέα.

 Ανεβήκαμε στο λεωφορείο και ο οδηγός μας μετέφερε σε ένα άλλο νησάκι,  το νησάκι του Αγίου Αχιλλείου που βρίσκεται στο κέντρο της Μικρής Πρέσπας και είναι πανέμορφο. Ο Βούλγαρος τσάρος Σαμουήλ το 986 μ.Χ. έχτισε το ναό του ΑγίουΑχιλλείου στο ομώνυμο αυτό νησάκι. Ο τσάρος χρησιμοποίησε την περιοχή των Πρεσπών, αλλά και της Αχρίδας, ως σημεία εξόρμησης κατά των Βυζαντινών. Ο ναός του Αγίου Αχιλλείου ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης ξυλόστεγης βασιλικής. Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μνημεία που σώζονται σήμερα στην περιοχή των Πρεσπών. Οι κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής των Πρεσπών είναι άνθρωποι πιστοί στις παραδόσεις που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους. Η οικονομία της περιοχής βασίζεται στον πρωτογενή τομέα και οι άνθρωποι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, την αλιεία και την καλλιέργεια βιολογικών φασολιών για την οποία σημαντικό ρόλο έπαιξε το αρδευτικό δίκτυο που ολοκληρώθηκε το 1980. Από τότε η καλλιέργεια των φασολιών αναπτύχθηκε.

 Για το γεύμα μας επιλέξαμε το χωριό Ψαράδες ένα γραφικό χωριουδάκι στην όχθη της Λίμνης. Δοκιμάσαμε τα ψάρια και οι αγνές γεύσεις θα μείνουν χαραγμένες για πάντα στη μνήμη μας γιατί νοιώσαμε πόσο διαφορετικά είναι τα αγνά προϊόντα της φύσης από αυτά που τελικά φθάνουν στο πιάτο μας. Κάποιοι έκαναν παραλίμνια τον περίπατό τους και οι πιο τολμηροί έκαναν βαρκάδα και επισκέφτηκαν το τριεθνές, σημείο μέσα στις Πρέσπες που ενώνονται οι τρεις χώρες. Μετά την όμορφη και γεμάτη μέρα μας πήραμε το δρόμο για τη Φλώρινα. Ώρα δειλινού. Ο ήλιος έδυε και ενώ το λεωφορείο περνούσε ανάμεσα από οξιές τα χρώματα ήταν υπέροχα. Ένα χαλί κατακόκκινο, στρωμένο κάτω από τα φυλλοβόλα δένδρα, αποτελούμενο από τα μαραμένα φύλλα της οξιάς μας θύμιζε, ότι παρά την  ζεστή καλοκαιρινή σχεδόν μέρα, βρισκόμασταν στην καρδιά του φθινοπώρου.

 Το βράδυ μείναμε στη Φλώρινα σε ένα πολύ καλό ξενοδοχείο και είχαμε τη δυνατότητα κάποιοι να κοιμηθούμε νωρίς και κάποιοι να διασκεδάσουμε μέχρι αργά. Την επόμενη μέρα ήταν Κυριακή, πήραμε το πρωινό μας και αναχωρήσουμε για το χωριό Πρώτη με σκοπό να επισκεφτούμε το μοναστήρι του Αγίου Μάρκου. Ανάψαμε κεράκι προσευχηθήκαμε και ακούσαμε από τη γλυκύτατη Ηγουμένη  την ιστορία του Μοναστηριού. Το ταπεινό και γραφικό εκκλησάκι του Αγίου Μάρκου, είναι αγαπημένος προορισμός των Φλωρινιωτών φυσιολατρών εκδρομέων. Οι παλαιοί θυμούνται τα βαθύσκιωτα μεγάλα δένδρα που το περιέβαλαν και τη βρυσούλα με το γάργαρο και κρύο νερό της.

 Μετά το καφεδάκι στο μοναστήρι συνοδευμένο με λουκούμι,  αναχωρήσαμε για τον διατηρητέο παραδοσιακό οικισμό Νυμφαίο με τα καλοδιατηρημένα πέτρινα αρχοντικά, τα πλακόστρωτα στενά δρομάκια, που βρίσκεται σε υψόμετρο 1.350 μ. στο όρος Βίτσι σε ένα παρθένο φυσικό δασικό περιβάλλον. Tο Nυμφαίο αποτελεί πανελλήνια πρότυπο ανάπτυξης με ήπιο τουρισμό και προστασία του περιβάλλοντος. Από το χωριό ανηφορίσαμε με τα πόδια στο Περιβαλλοντικό κέντρο «Aρκτούρος», μέσα σε δάση οξιάς και σε έκταση 100 στρεμμάτων, όπου φιλοξενούνται οι αρκούδες. Κάποιοι απόλαυσαν το καφεδάκι τους στα όμορφα καφενεδάκια του χωριού. Φεύγοντας κάποιοι είπαν ότι είναι το ομορφότερο χωριό της βόρειας Ελλάδος, κάποιοι είπαν ότι είναι στολίδι της Μακεδονίας, πάντως είναι πράγματι ένας όμορφος οικισμός και από εκεί αγοράσαμε μήλα και κάστανα.

 Η ώρα πέρασε ευχάριστα και το κέφι συνεχίστηκε αμείωτο. Ήρθε η ώρα για το μεσημεριανό φαγητό στη γοητευτική και όμορφη πόλη της Μακεδονίας την Καστοριά. Μια βόλτα με το λεωφορείο για να δούμε τα Παραδοσιακά Αρχοντικά τις Βυζαντινές Εκκλησίες και τους γραφικούς Οικισμούς με  ιστορία που χάνεται στα βάθη των αιώνων, όπως το λόφο του Προφήτη Ηλία και τη γραφική συνοικία Ντόλτσο δίπλα στη λίμνη,  την Μονή Μαυριώτισσας που είναι χτισμένη στις όχθες της λίμνης με υπέροχη θέα και τη σπηλιά τουΔράκου που πήρε το όνομά της επειδή η είσοδος έχει την μορφή Δράκου, ενώ σύμφωνα με την παράδοση στη σπηλιά υπήρχε ένα χρυσωρυχείο που το φύλαγε ένας άγρυπνος δράκος.

 Η λίμνη ανάλογα με την εποχή του χρόνου αλλάζει όψη και χρώματα ενώ μια ξεχωριστή νότα ομορφιάς προσφέρουν οι κύκνοι και οι αγριόπαπιες. Μαγευτική είναι η εικόνα την ώρα που δύει ο ήλιος στα ήσυχα νερά της λίμνης, αλλά και η γαλήνη που απλώνεται στη ψυχή κάθε παρευρισκόμενου  παρατηρώντας τους Κύκνους, Πελεκάνους, Ερωδιούς και άλλα πανέμορφα πουλιά  τα οποία κατά εποχές επισκέπτονται τα φιλόξενα νερά της λίμνης και τους βιότοπους της περιοχής. Η λίμνηΟρεστιάδα θεωρείται μορφολογικά η ωραιότερη λίμνη της Ελλάδος και ένα από τα μαγευτικότερα σκηνικά της Δυτικής Μακεδονίας. Εκεί στην Καστοριά φάγαμε πεντανόστιμα πιάτα και απολαύσαμε το τάϊσμα των πουλιών. Είχαμε τρεις ώρες να ξεκουραστούμε να γνωρίσουμε την Καστοριά, να φάμε και να απολαύσουμε ένα καφεδάκι συζητώντας το πόσο ωραία περάσαμε, κρίνοντας ότι αυτές οι διήμερες αποδράσεις θεραπεύουν και γαληνεύουν τη ψυχή μας καθώς μας κάνουν να ξεχάσουμε την καθημερινότητα και τα τόσα προβλήματα που δημιουργήθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης. Ο περίπατος στο πανέμορφο φυσικό περιβάλλον της λίμνης θα μας μείνει αξέχαστος.

 Ως πρόεδρος του ΕΦΣ Κρηνίτσας θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φίλους του Συλλόγου για την εμπιστοσύνη που μας έδειξαν να συμμετέχουν στην εκδρομή μας και να γίνουν μέλη της ομάδας μας. Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω τα μέλη του Συλλόγου που πάντα είναι αρωγοί και συνοδοιπόροι σε κάθε εκδήλωσή μας. Τέλος να ευχαριστήσω το Χρήστο, τη Βούλα, τον Ηλία και το Χρήστο τον ταμία που κατά το διήμερο ήταν παρόντες κεφάτοι και γελαστοί. Υποσχόμαστε στην επόμενη εξόρμηση να είμαστε πάλι γελαστοί και πρόθυμοι να ικανοποιήσουμε όσο είναι δυνατόν τις επιθυμίες της όμορφης αυτής παρέας μας.