Αποστόλου Μαριάννα: Το περιβάλλον είναι στα χέρια μας!!!

Η οικονομική κρίση μας αναγκάζει να επαναφέρουμε αξίες χαμένες, να επαναπροσδιορίσουμε τις σχέσεις μας, να μάθουμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα και απλά, να καταλαβαινόμαστε και να τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο. Είναι η «3η Γιορτή Κρασιού» της Κρηνίτσας και έχει πια καθιερωθεί ως πολιτιστικός, γαστρονομικός και ψυχαγωγικός θεσμός …

Με τα λόγια αυτά καλωσόρισα τους φίλους και τα μέλη του συλλόγου Ε.ΠΟ.Σ. και συνέχισα …άλλοτε ο τρύγος ήταν πανηγύρι. Όλοι μαζί τρυγούσαν και πατούσαν τα σταφύλια με γέλια, τραγούδια και πειράγματα.  Τότε ο τρύγος  κρατούσε αρκετές μέρες. Σήμερα ο τρύγος, το πάτημα των σταφυλιών και η παραγωγή του παραδοσιακού τσίπουρου, αποτελούν ακόμα ευχάριστες εργασίες γιατί ανταμώνουν συγγενείς, γνωστοί, φίλοι και διασκεδάζουν με πολύ κέφι.

Για την εξέλιξή της  «γιορτής κρασιού»  θα μιλήσουμε προσεχώς …

Στη συνέχεια έγινε η βράβευση των επιτυχόντων μαθητών σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και τους ευχηθήκαμε καλές σπουδές. Οι επιτυχόντες με αλφαβητική σειρά είναι οι εξής:

1. Βράντζα Αθανασία του Ιωάννη και της Βάϊας, για την εισαγωγή της στη Σχολή Διατροφής & Διατροφολογίας Σητείας.

2. Καλαϊτζάκης Ευάγγελος του Αντώνη και της Πανωραίας, για την εισαγωγή του στη Σχολή Αστυφυλάκων.

3. Παπαστεργίου Ιωάννης, του Δημητρίου και της Βιργινίας, για την εισαγωγή του στο Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών Θεσσαλονίκης.

4. Χονδρονίκου Ελένη, του και της Ευαγγελίας για την εισαγωγή της στη ΣΜΥ Τρικάλων

Βραβεύσαμε επίσης τον Ντούμα Ηλία, του Γεωργίου και της Άννας  για τις ξεχωριστές διακρίσεις στον αθλητισμό π.χ. 2014 – 1^η θέση στους Πανελλήνιους αγώνες νέων ανδρών 4Χ100μ.,  2015 – 1^η θέση στους Πανελλήνιους αγώνες νέων  4Χ100μ., 2^η θέση στους Πανελλήνιους αγώνες ανδρών 4Χ100μ., 3^η θέση στους Πανελλήνιους αγώνες στα 200 μέτρα  και πάρα πολλές άλλες. Ο Ντούμας Ηλίας είναι κάτοχος χρυσών, αργυρών και χάλκινων μεταλλίων. Του ευχηθήκαμε  από καρδιάς να συνεχίσει αυτή τη λαμπρή και  ανοδική του πορεία κάτι που μας κάνει ιδιαίτερα υπερήφανους.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για τη συμμετοχή στους χορευτές και τις χορεύτριες του συλλόγου «Απανταχού Αρδανιωτών», στον χοροδιδάσκαλό τους Μιχάλη και την Πρόεδρο του Συλλόγου κα Ρένα Πατσιώρα και την πρόεδρο Τοπικού Αρδανίου κα Φωτεινή Χατζηφωτίου.

Δεν θα μπορούσα να παραλείψω τα παιδιά του χορευτικού μας, που αποτελούν την ψυχή του συλλόγου τους χορευτές και τις χορεύτριες και τη χοροδιδασκάλισσα τους Κατερίνα, η οποία με υπομονή και μεράκι στέκεται πάντα δίπλα τους.  Στη συνέχεια ευχαρίστησα το Διοικητικό Συμβούλιο την Τσόγια  Παρασκευή – γραμματέα του συλλόγου, τον Κομπόλια Χρήστο – αντιπρόεδρο, τον Βουτυρέα  Χρήστο –Ταμία, τον Καλαμάρα  Ηλία – υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων, τον Καλαμάρα  Απόστολο – υπεύθυνο εκδηλώσεων και τον  Παπαδημητρίου  Νικόλαο  – υπεύθυνο χορευτικών. Το Δ.Σ. ανταποκρίθηκε άριστα στις υποχρεώσεις που ανέλαβε. Σουβλάκια, λουκάνικα, αναψυκτικά, μπύρες και κρασί ικανοποίησαν και τους πιο απαιτητικούς καλεσμένους.

Όλα αυτά δεν θα είχαν επιτυχία αν έλειπε η παραδοσιακή και λαϊκή ορχήστρα. Πράγματι η ορχήστρα βοήθησε τους συμμετέχοντες να ξεχάσουν για λίγο τα προβλήματά τους και να συμμετέχουν στο γλέντι μας. Ευχαριστούμε από καρδιάς τους κάτωθι καλλιτέχνες οι οποίοι μας διασκέδασαν μέχρι πρωίας:  Κιτσόπουλο Χρήστο (Κλαρίνο), Ευαγγελάκη Στέλιο (Δημοτικό τραγούδι), Πλακιά Βασίλη (Βιολί), Κρανιά Μίλτο (Μπουζούκι- Ντέφι- Λαϊκό τραγούδι),  Παπακώστα Πάνο (Κιθάρα- Τραγούδι) και Γκουζιώτη Άρη (Αρμόνιο).

Ευχαριστούμε επίσης όσους μας βοήθησαν και μας στήριξαν. Το Δήμο Τρικκαίων, τον κ. Τάσιο Κων/νο και τον κ.  Γούλα Χρήστο για την οικονομική ενίσχυση και όλους τους συγχωριανούς και φίλους μας για τη συμμετοχή τους. Ελπίζουμε έτσι με τη συμμετοχή και την συμπαράσταση όλων να μπορέσουμε να γίνουμε ένας δυνατός και πολυπληθής σύλλογος για να αποτελέσουμε  παράδειγμα ενότητας και δημιουργικής προσφοράς.

Δημόσια θέλουμε να ζητήσουμε συγγνώμη από τα μέλη και τους φίλους του συλλόγου, οι οποίοι δεν παρευρέθησαν λόγω της ημέρας, η Παρασκευή είναι ημέρα νηστείας, τους ευχαριστούμε γιατί μας βοήθησαν να μάθουμε από τα λάθη μας, να τα διορθώσουμε την επόμενη φορά και να υποσχεθούμε ότι η επόμενη γιορτή κρασιού δεν θα γίνει  ημέρα νηστείας. «Γηράσκω αεί διδασκόμενος…»

Ευχαριστούμε από καρδιάς: το Δήμαρχο Τρικκαίων,  Δημήτρη Παπαστεργίου, τουςς αντιδημάρχους, Κωτούλα Γιάννη & Πολυμερόπουλο Ηλία, τους δημοτικούς συμβούλους Καϊκη Γεώργιο, Παππά Απόστολο και Τάσιο Κων/νο, το Τοπικό Συμβούλιο Κρηνίτσας με πρόεδρο την Παναγιώτα Γρηγοράτου  και μέλη Βασίλειο Κασιώλα και Κων/νο Γούλα τον πρόεδρος Τ.Σ. Αγρελιάς και Μορφωτικού Συλλόγου,  κ. Πέτσα και την πρόεδρος του Τ.Σ. Παλαιοπύργου , κα Ρίτσα Σκυλοδήμου –Βλάχου οι οποίοι παρευρέθηκαν στη γιορτή και μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Ιδιαίτερες ευχαριστίες οφείλουμε στα Μ.Μ.Ε.,  ΕΡΤ, ράδιο Ζυγό, τοπικές εφημερίδες, ηλεκτρονικές σελίδες, blog κ.ά. οι οποίες δημοσιεύουν αφιλοκερδώς τα άρθρα μας και τις προσκλήσεις μας. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη αν ξεχνούσα το εκλεκτό μέλος του συλλόγου μας φωτογράφο και σκηνοθέτη Βασίλειο Μπαλαμίτσα για την βοήθειά, τη συμπαράσταση και την εξαιρετική δουλειά του (φωτογραφίες και Video), παρακαταθήκη για το μέλλον του χωριού μας .

Και του χρόνου… να είμαστε καλά να ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε !!!

Τρίκαλα εκδήλωση που έγινε με τη συνεργασία των Σχολείων Ελλάδας — Κύπρου, του 1ου Γυμνασίου Τρικάλων & του Γυμνασίου Αγλαντζιάς Λευκωσίας, στα πλαίσια του διετούς Περιβαλλοντικού Προγράμματος : Χρυσοπράσινο φύλλο Σάββατο 30-3-13

«Η Ελιά στον Τόπο και στον Χρόνο»
Διακρατικό πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης
Ελλάδας – Κύπρου «Χρυσοπράσινο φύλλο»
Ήταν μια όμορφη γιορτή – Ένα αντάμωμα που έφερε κοντά Έλληνες και Ελληνοκύπριους Εκπαιδευτικούς και Ελληνόπουλα απ’ τις δύο πατρίδες και μαζί γονείς και φίλους.
Αφορμή γι’ αυτή την εκδήλωση αποτέλεσε ένα Περιβαλλοντικό Πρόγραμμα μεταξύ δύο Σχολείων, του 1ου Γυμνασίου Τρικάλων και του Γυμνασίου Αγλαντζιάς Λευκωσίας, με θέμα: «Η Ελιά στον τόπο και στο χρόνο», στα πλαίσια του διετούς περιβαλλοντικού προγράμματος «Χρυσοπράσινο φύλλο».
Το καλωσόρισμα έγινε από τη Διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου Τρικάλων κ. Αποστόλου Μαριάννα, η οποία επισήμανε ότι “Τα όνειρα βγαίνουν αληθινά, μόνο αν τα πιστέψεις” και αναφέρθηκε στους στόχους του «Χρυσοπράσινου φύλλου».
– να μπορέσουν οι μαθητές να αναπτύξουν περιβαλλοντική ευαισθησία, θετικές στάσεις και συμμετοχικές συμπεριφορές στα ζητήματα της προστασίας της οικολογικής ισορροπίας, της βιώσιμης ανάπτυξης και της ποιότητας της ζωής.
– να αναπτυχθεί παιδαγωγικός προβληματισμός μεταξύ των εκπαιδευτικών που συμμετέχουν, ανταλλαγή απόψεων και εμπειριών για τα εκπαιδευτικά προγράμματα των δύο χωρών Ελλάδας -Κύπρου.
– να γίνει ενδυνάμωση των ιστορικών εθνικών και πολιτιστικών δεσμών που συνδέουν τους δύο λαούς και η προωθηθεί η φιλία και συνεργασία.
Ακολούθησαν ευχαριστίες προς τις καθηγήτριες: Ζαψαλή Νικολέτα, Πυρώτη Χρύσα και Σιώμου Στέλλα, που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, τον κ. Ευάγγελο Τραγαζίκη για την παραχώρηση της αίθουσας εκδηλώσεων της Λέσχης Αξιωματικών, άλλωστε η έλλειψη της αίθουσας εκδηλώσεων του 1ου Γυμνασίου Τρικάλων αποτελεί ένα πρόβλημα άλυτο για πολλές δεκαετίες, αν και το 1ο Γυμνάσιο Τρικάλων είναι ένα ιστορικό σχολείο και το παλιότερο σχολείο, ευχαριστίες προς τους καθηγητές που βοήθησαν στη διοργάνωση της εκδήλωσης Σπαθή Κατερίνα, Κολόβα Μαρία, Παπαπαναγιώτου Γιώργο, Σιούτα Ευάγγελο, Βαϊοπούλου Γαρυφαλλιά που έγραψε το θεατρικό και τους μουσικούς Παπαγεωργίου Νεκτάριο (Κλαρίνο), Σούλτη Γιάννη (Βιολί), Μπέκα Ελπινίκη (Φωνή), Κεμανίδη Βασίλη (Βιολί), Αθανασάκη Θύμιο (Κλαρίνο), Αθανασάκη Γιώργο (Κιθάρα), Καραγιώργο Αντώνη (Κρουστά) οι οποίοι αφιλοκερδώς πλαισίωσαν την εκδήλωση, ευχαριστίες τέλος προς τους δυο υποδιευθυντές Παπαδούλη Χρήστο και Ακράτου Βασιλική, το Σύλλογο Διδασκόντων και το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων.
Κοινή προσπάθεια, κοινός αγώνας και κοινοί στόχοι μιας σχολικής κοινότητας μπορούν να βοηθήσουν τους μαθητές να ανέβουν πολύ ψηλά, «να κάνουν τα όνειρά τους αληθινά γιατί θα τα πιστέψουν». Στη συνέχεια κάλεσε το Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, κ. Θεόδωρο Τσέλιο, να χαιρετήσει την εκδήλωση, ο οποίος καλωσόρισε την Κυπριακή αποστολή με τα καλύτερα λόγια, στη συνέχεια το λόγο πήρε ο κ. Κυριάκος Γιάλουρος, υπεύθυνος του περιβαλλοντικού προγράμματος του Γυμνασίου Αγλαντζιάς, που η συγκίνησή του λόγω οικονομικής κρίσης πάγωσε την αίθουσα.
Μετά το λόγο πήρε η υπεύθυνη Σχολικών Δραστηριοτήτων κ. Τζιότζιου Μηλιώνη Λένα, η οποία στην ομιλία της ” Χρυσοπράσινο Φύλλο – ένα πρόγραμμα, μια ιδέα, ένας σκοπός” αναφέρθηκε στη φιλοσοφία της Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και έκανε μια ιστορική αναδρομή στο «Χρυσοπράσινο φύλλο» λέγοντας: «Τόσο εγώ όσο και όλοι οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές των σχολείων που πήραν μέρος κατά τη διαδρομή του προγράμματος, έχουμε βαθειά στην καρδιά μας, στην ψυχή μας και στο μυαλό μας, εμπειρίες από τόπους όπως τα Φυλακισμένα Μνήματα, τη κρεμάλα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη και των άλλων αγωνιστών, το λημέρι του Γρηγόρη Αυξεντίου που τον έκαψαν ζωντανό οι Άγγλοι, το Θρονί του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου του Γ΄, τον Αχυρώνα, το οδόφραγμα, το Τρόοδος, την Κακοπετριά, την Κερύνεια, τη Μόρφου, την Αμμόχωστο και τόσους άλλους τόπους που μιλούν για την Ιστορία και τους Αγώνες του Κυπριακού λαού. Και θέλω να σκέφτομαι αισιόδοξα είπε, γι’ αυτό και ελπίζω ότι παρά το σοκ που υπέστησαν οι λαοί μας από την οικονομική καταστροφή, θα ξαναβρούμε το βηματισμό μας και το «Χρυσοπράσινο Φύλλο» όπως το καλό τραγούδι, θα συνεχίσουν τα Σχολεία να το ταξιδεύουν στις γειτονιές της Λευκωσίας, της Αθήνας, του Πειραιά, της Λεμεσού, της Θεσσαλίας, της Λάρνακας, της Πελοποννήσου, της Πάφου, της Μακεδονίας και των άλλων τόπων του Ελληνισμού».
Η εκδήλωση συνεχίστηκε με την παρουσίαση του περιβαλλοντικού προγράμματος των μαθητών – μαθητριών του Γυμνασίου Αγλαντζιάς οι οποίοι βοήθησαν το κοινό να μάθει πολλά για την ιστορία και την καλλιέργεια της ελιάς, αλλά και για την ελιά σχετικά με τον πολιτισμό, τις τέχνες και την εκπαίδευση. Χόρεψαν ένα τραγούδι από την πατρίδα τους και έδωσαν τη σκυτάλη στο 1ο Γυμνάσιο Τρικάλων που με ωραίο λιτό και λακωνικό τρόπο παρουσίασαν το θεατρικό «την ελιά του Πεισίστρατου » που έγραψε η κ. Βαϊοπούλου Γαρυφαλλιά.
Το δεύτερο μέρος της εκδήλωσης περιελάμβανε παραδοσιακούς χορούς που παρουσίασαν οι μαθήτριες του σχολείου μας. Ακολούθησαν τα χρόνια πολλά για τη Ζωή και το Δημήτρη από την Κύπρο που γιόρταζαν τα γενέθλιά τους και αυτή η όμορφη εκδήλωση έληξε με ένα υπέροχο δείπνο σε μπουφέ με πολλές λιχουδιές προσφορά της Λέσχης Αξιωματικών, των γονέων των μαθητών που συμμετέχουν στο «Χρυσοπράσινο φύλλο» και του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων. Ήταν μια όμορφη και ζεστή βραδιά που έφερε κοντά μικρούς και μεγάλους, μια αλλιώτικη γιορτή γιατί έφερε κοντά τους Ελλαδίτες- Έλληνες της Ελλάδας και τους Ελληνοκύπριους – Έλληνες της Κύπρου.
Αυτή είναι η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση !!! ένα όμορφο ταξίδι στον τόπο και στο χρόνο !!! και μέσα από αυτό βέβαια δεν θα γίνουν οι μεγάλες ανατροπές, όμως οι σημερινοί μαθητές και αυριανοί πολίτες, θα γνωρίσουν και θα κατανοήσουν το περιβάλλον – θα το αγαπήσουν και θα το προστατέψουν.
Η Διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου Τρικάλων
Αποστόλου Μαριάννα, ΠΕ05

     Η επίσκεψη στο Σουφλί διήρκεσε από 21 έως 23 Φλεβάρη 2014 στο Κ.Π.Ε. Σουφλίου όπου φιλοξενηθήκαμε. Μας καλωσόρισε ο Μπουτάκης Γιώργος, υπεύθυνος του Κ.Π.Ε. Σουφλίου, ο οποίος μας μίλησε για «το ρόλο του μεταξιού σήμερα» και μας ενημέρωσε για «Το Κ.Π.Ε. Σουφλίου και τη λειτουργία του». Στη συνέχεια ακολούθησε «η γνωριμία με το Μετάξι και το Σουφλί». Η παρουσίαση ενός καταπληκτικού βίντεο μας βοήθησε να μάθουμε πως γίνεται το Μετάξι και τα μεταξωτά υφάσματα. Μια διαδικασία που ξεκινάει από την εκκόλαψη συνεχίζει με την εκτροφή του μεταξοσκώληκα, το κλάδωμα και το ξεκλάδωμα, την απόπνιξη, την αναπήνιση, την κλώση, την ύφανση, τη βαφή για να φθάσει στο τελικό στάδιο που είναι το φινίρισμα.

Η σηροτροφία -εκτροφή του μεταξοσκώληκα γίνεται σε χώρους καθαρούς και η μοναδική τροφή είναι φύλλα μουριάς τα οποία περιέχουν τα θρεπτικά συστατικά και το νερό που χρειάζονται οι μεταξοσκώληκες. Μέχρι να πλέξουν το κουκούλι, περνούν από διάφορες ηλικίες με διαστήματα αδράνειας – ο ύπνος. Η διάρκεια της εκτροφής περιλαμβάνει 5 ηλικίες και 4 ύπνους. Για την εκτροφή των μεταξοσκωλήκων ενός κουτιού των 20.000 αβγών χρειάζονται 500 κιλά περίπου μορεόφυλλα. Οι ανάγκες για κάθε ηλικία σε μορεόφυλλα κατανέμονται ως εξής: 1η ηλικία 2 kg, 2η ηλικία 8 kg, 3η ηλικία 20 kg, 4η ηλικία 80 kg, 5η ηλικία 390 kg, (σύνολο 500 kg). Από τα στοιχεία αυτά φαίνεται ότι οι ανάγκες των μεταξοσκωλήκων σε μορεόφυλλα αυξάνονται πολύ όσο οι μεταξοσκώληκες μεγαλώνουν. Έτσι, στην τελευταία ηλικία απαιτούνται περισσότερα εργατικά χέρια (δηλαδή όλη η οικογένεια ασχολείται με το τάϊσμα του μεταξοσκώληκα). Οι μεταξοσκώληκες τρέφονται συνεχώς και μόνο στη διάρκεια του ύπνου δεν παίρνουν τροφή. Γι’ αυτό θα πρέπει να έχουν στη διάθεσή τους συνέχεια φρέσκα φύλλα για να μη καθυστερήσει η ανάπτυξή τους.

Τα φύλλα στις πρώτες ηλικίες (μέχρι την 3η) χορηγούνται κομμένα σε μικρά κομμάτια, από 1 μέχρι 5 εκατοστά. Ο κύριος λόγος του τεμαχισμού των φύλλων είναι η διευκόλυνση διατροφής του μεταξοσκώληκα. Στην 4η ηλικία χορηγούνται ολόκληρα φύλλα και στην 5η ηλικία η τροφοδότηση μπορεί να γίνει και με ολόκληρους βλαστούς. Ακολουθεί το κλάδωμα, στάδιο που τα σκουλήκια θα πλέξουν το κουκούλι. Την 8η ημέρα της 5ης ηλικίας οι μεταξοσκώληκες σταματούν το φαγητό, γίνονται διαφανείς, μικραίνουν, κινούνται συνέχεια, ανεβαίνουν στα ψηλότερα σημεία της στρωμνής και διαγράφουν με το κεφάλι τους ομόκεντρους κυλίνδρους, βγάζουν νήματα από το στόμα τους που προσπαθούν κάπου να τα στεριώσουν. Οι μεταξοσκώληκες ανεβαίνουν στα κλαδιά για να πλέξουν το κουκούλι. Το οποίο αποτελείται από μεταξωτή κλωστή μήκος 2.000 περίπου μέτρων. Στη συνέχεια ακολουθεί το ξεκλάδωμα είναι μια εργασία που έχει για σκοπό την συγκομιδή των κουκουλιών πάνω από τα κλαδιά. Τα κουκούλια διακρίνονται σε 4 κατηγορίες. Κανονικά, διπλά, ανώμαλα, λερωμένα. Μέσα σε 15 μέρες από τότε που οι μεταξοσκώληκες ανέβηκαν στα κλαδιά γίνεται η απόπνιξη, γιατί διαφορετικά οι πεταλούδες τρυπούν τα κουκούλια και βγαίνουν στο περιβάλλον, αλλά χαλάει η συνέχεια της κλωστής. Εάν δεν γίνει η απόπνιξη η πεταλούδα τρυπάει το κουκούλι και βγαίνει έξω για να ζευγαρώσει. Έτσι ο βιολογικός κύκλος ξαναρχίζει.

Ακολουθεί η αναπίνιση διαδικασία κατά την οποία ξετυλίγεται η κλωστή από το κουκούλι και τυλίγεται σε ανέμες. Τα κουκούλια τοποθετούνται σε ειδικές μικρές λεκάνες με ζεστό νερό 50 έως 60 βαθμούς Κελσίου για να διαλυθεί η μεταξόκολλα και να ξετυλιχθεί ευκολότερα η ίνα. Μια σειρά από διαδικασίες οδηγεί στην ύφανση διαδικασία με την οποία το νήμα πλέκεται σε ύφασμα. Για όλα τα είδη των υφασμάτων υπάρχει ένας τύπος αργαλειού, ο οριζόντιος ή καθιστός όπως λέγεται. Οι αργαλειοί μπορεί να είναι ξύλινοι, χειροκίνητοι, στην παραδοσιακή οικοτεχνία, ή αυτόματοι ηλεκτροκίνητοι στην βιοτεχνία και βιομηχανία. Μετά την ύφανση ακολουθεί η βαφή. Αν θέλουμε να διατηρήσουνε το φυσικό του χρώμα, ακολουθεί η διαδικασία της λεύκανσης. Κάπου εδώ τελείωσε η ενημέρωση που αφορούσε βασικά στοιχεία και πληροφορίες για τη σηροτροφία. Το βράδυ μετά το φαγητό διασκεδάσαμε με την υπέροχη ορχήστρα και τα τραγούδια του Δήμου Αρχοντούλη.

      Την επόμενη ημέρα αφού πήραμε το πρωινό μας επισκεφτήκαμε το Μουσείο Σουφλίου, στην παρακάτω ιστοσελίδα μπορείτε να παρακολουθήσετε αναλυτικά για την παραγωγή και το εμπόριο του μεταξιού http://www.artofsilkmuseum.gr/?page_id=594#go_page_now. Ακούσαμε για τα κουκουλόσπιτα, που ήταν διώροφα κτίρια και χρησίμευαν για την εκτροφή του μεταξοσκώληκα. Οι μεταξοσκώληκες ήταν αραδιασμένοι πάνω σε μεγάλα κρεβάτια όπου εκεί τρέφονταν και 2 φορές την εβδομάδα τα κρεβάτια καθαρίζονταν από τα αποφάγια και τις ακαθαρσίες των σκουληκιών. Στις αίθουσες των κρεβατιών η θερμοκρασία και η υγρασία έπρεπε να ήταν συγκεκριμένη, κυρίως για την εκκόλαψη. Ανηφορίσαμε από την πλατεία προς τις παλιές γειτονιές. Γειτονιές και στενά με τα σαχνισιά, τις μεγάλες ξύλινες προθήκες του σιγείου, το χαγιάτι και τον τσατμά. Τα κουκουλόσπιτα είχαν τεράστιες μπαλκονόπορτες χωρίς μπαλκόνια. Είχαμε την ευκαιρία τόσο στο Μουσείο όσο και σε άλλα καταστήματα να αγοράσουμε μεταξωτά μαντήλια, κεντήματα και υφάσματα και καρβουρμά που όπως διαπιστώσαμε είναι νοστιμότατος.

     Ακολούθησε το γεύμα στο Κ.Π.Ε. Σουφλίου και στη συνέχεια στις 13:00 κάναμε ένα διάλειμμα και αναχωρήσαμε για μια σύντομη επίσκεψη μέχρι την Ανδιανούπολη. Επισκεφτήκαμε το μεγαλοπρεπές τζαμί του Οθωμανού σουλτάνου Σελίμ Β’, το τέμενος Σελιμιγιέ. το οποίο αποτελεί κομψοτέχνημα της ισλαμικής αρχιτεκτονικής και το αρτιότερο δημιούργημα του αρχιτέκτονα Σινάν και τη σκεπαστή αγορά. Στο δρόμο για την Ανδριανούπολη περάσαμε από το Διδυμότειχο που είναι χτισμένο στη συμβολή των ποταμών Έβρου και Ερυθροπόταμου και την Ορεστιάδα που οφείλει το όνομά της σε δυο εκδοχές, η πρώτη είναι ότι ο Ορέστης, γιος του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, λούστηκε στη συμβολή των τριών ποταμών, Άρδα, Έβρου και Τόνζου για να γλυτώσει από τις Ερινύες και έχτισε μια πόλη με το όνομα Ορεστιάδα και η δεύτερη εκδοχή είναι ότι ονομάστηκε κατά τις νύμφες που κατά τους αρχαίους Έλληνες ζούσαν στην συμβολή των τριών ποταμών και οι οποίες ονομάζονταν και «Ορεστιάδες». Η Ορεστιάδα είναι μια σύγχρονη Ελληνική πόλη. Αποτελεί σημαντικό αγροτοεμπορικό κέντρο της ορειοανατολικής Ελλάδας, με σιδηροδρομική και οδική σύνδεση. Στην Ορεστιάδα λειτουργεί το Τμήμα Αγροτικής Ανάπτυξης και το Τμήμα Δασολογίας και Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.

Επιστρέψαμε κατά τις 19:00 και μετά από ένα καφεδάκι συνεχίσαμε χωρισμένοι σε τρεις ομάδες με κατασκευές από μετάξι, αναπήνιση μεταξιού και ζωγραφική από μετάξι. Στις 21:30 γευτήκαμε ένα υπέροχο σνίτσελ και ευχαριστούμε τις μαγείρισσες για τα νόστιμα φαγητά και την προθυμία τους να μας περιποιηθούν όπως ξέρουν οι Έλληνες παντού να προσφέρουν φιλοξενία από καρδιάς. Την Κυριακή πολύ νωρίς κάποιοι επισκέφτηκαν τον Άη – Γιώργη για να προσευχηθούν. Ο ναός έχει ένα πανύψηλο οκταγωνικό καμπαναριό που διακρίνεται από κάθε σημείο της πόλης. Όλοι όσοι επισκέφτηκαν το ναό έμειναν έκθαμβοι από την ομορφιά των ξυλόγλυπτων και τον τρόπο με τον οποίο ο καλλιτέχνης αποτύπωσε τους ιερούς συμβολισμούς της Χριστιανικής παράδοσης στο τέμπλο του ναού. Άξιες θαυμασμού είναι οι συμβολικές παραστάσεις και ο Εσταυρωμένος στο κέντρο του Τέμπλου. Επέστρεψαν και συνεχίσαμε το επιμορφωτικό σεμινάριο. Η μεταποίηση προϊόντων σηροτροφίας ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και μας οδήγησε σε πολλές ερωτήσεις για να καταλήξουμε σε συμπεράσματα και να αξιολογήσουμε το σεμινάριο. Απολαύσουμε ένα νοστιμότατο παστίτσιο και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Ευχαριστήσαμε την Παιδαγωγική Ομάδα του Κ.Π.Ε. Σουφλίου και αναχωρήσαμε για τον τόπο μας.

Στα δεξιά μας αποχαιρετούσαμε το εργοστάσιο μέταξας των αδελφών Τζίβρε, που από το 1909 επί σειρά ετών γνώρισε τη δόξα και τώρα ο χώρος όπου κάποτε εργαζόταν περίπου 100 μετεξεργάτριες, αποκτά πνοή ζωής και θα μετατραπεί σε Οικομουσείο Προβιομηχανικής και Βιομηχανικής Κληρονομιάς. Ακολουθεί η δύση ενός υπέροχου τριημέρου με μια τελευταία αναλαμπή στην Κομοτηνή, μια σύντομη στάση για καφεδάκι αλλά και αγορά παραδοσιακών γλυκισμάτων όπως σουτζούκ λουκούμ και καφέ Κομοτηνής.

Ευχαριστούμε την παιδαγωγική ομάδα του Κ.Π.Ε. Σουφλίου και ιδιαίτερα τον υπεύθυνο του Κ.Π.Ε. Σουφλίου Γιώργο Μπουτάκη, καθώς και τους διαφόρους φορείς της τοπικής κοινωνίας όπως το Δήμο Σουφλίου, τη Δημοτική επιχείρηση σηροτροφίας και το Μουσείο Μετάξης Σουφλίου για όλα όσα μάθαμε κατά τη διάρκεια του τριήμερου σεμιναρίου κάνοντας πράξη τα λόγια του Σόλωνα «Γηράσκω αεί διδασκόμενος», καθώς η “δια βίου μάθηση”, δηλαδή να διδασκόμεθα από τους “δασκάλους μας” απαιτείται καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας!!!

Ένα τόσο μικρό ανθρωπάκι ένοιωσα, όταν από ψηλά κοίταξα, θαμπωμένη την ομορφιά του τοπίου, τα καταγάλανα νερά του Αχελώου στην «κοιλάδα του Αχελώου» λίγο πριν το Μάραθο, τα Βραγκιανά, το Καταφύλλι και το Αργύρι. Στην περιοχή της Αργιθέας διαβαίνοντας μέσα από στριφογυριστούς κακοτράχαλους δρόμους ανακαλύπτεις πλούσια βλάστηση, απέραντα αλπικά λιβάδια, άφθονα νερά, διάσπαρτα ιστορικά και θρησκευτικά μνημεία, περίτεχνα πέτρινα γεφύρια, πετρόχτιστα σπίτια, βρυσούλες πετροκάγκελες και μπορείς να γλεντήσεις σε αμέτρητα παραδοσιακά πανηγύρια κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και όχι μόνο. Αλλά και άλλες εποχές όπως κατά το Φθινόπωρο στις 26 Οκτώβρη του Αγίου Δημητρίου στα Γρυμπιανά ακούγονται βιολιά και κλαρίνα. Όμως με ποιον και γιατί βρέθηκα στην κοιλάδα του Αχελώου… ας ξετυλίξουμε το νήμα από την αρχή.

5 Οκτώβρη 2013 , ημέρα Σάββατο, ανεβήκαμε στην Αργιθέα για να εγκαινιάσουμε την τρίτη πέτρινη βρύση του Συλλόγου Αργιθεατών Ν. Τρικάλων στη θέση «Καρφί» στο δρόμο προς τα Βραγκιανά. Η ημέρα παρά την πυκνή ομίχλη και την πρωινή φθινοπωρινή βροχή εξελίχθηκε υπέροχη, ηλιόλουστη και μας χάρισε χρώματα κι αρώματα. Πολλά αρώματα αυτά που η φύση απλόχερα χαρίζει όπως του βρεγμένου χώματος, που μετά την ανελέητη κάψα του Καλοκαιριού μυρίζει τόσο υπέροχα, μυρωδιές του βασιλικού, της ρίγανης που κανένα χέρι δεν έκοψε, της αρμπαρόριζας, του άγριου δυόσμου, του θυμαριού, της λεβάντας, της μέντας, του μάραθου, του μελισσόχορτου, της μαντζουράνας κ. ά. και χρώματα όλων των αποχρώσεων καθώς τα φυλλοβόλα δέντρα αυτή την εποχή είναι στολισμένα με φύλλα που μοιάζουν με λουλούδια σε αποχρώσεις από πολύ ανοιχτές μέχρι πολύ σκούρες του κόκκινου, λαδί, κίτρινου και καφετί. Στις μεγάλες πόλεις αυτές οι μυρωδιές και τα φθινοπωρινά χρώματα έχουν ξεχαστεί καθώς ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τη φύση.

Η κοιλάδα του Αχελώου βρίσκεται στα σύνορα της Θεσσαλίας με την Ήπειρο αποτελεί πραγματικά μια από τις ωραιότερες περιοχές της Ελλάδας, με τεράστιες δυνατότητες ανάπτυξης. … αλλά κανένας τόπος δεν μαθαίνεται μέσα από βίντεο, εγκυκλοπαίδειες και χάρτες, χρειάζονται ανάσες, μυρωδιές, ήχοι, χρώματα… Το περιβάλλον (μνημεία, γεφύρια, έντομα, πουλιά, ζώα, ψάρια, ποτάμια, λίμνες) ζωγραφίζεται μέσα στις καρδιές μας. Και οι πίνακες αυτοί είναι ανεξίτηλοι στο χρόνο.

Πρόκειται για την Αργιθέα μια περιοχή που προσφέρεται για εναλλακτικές ή ήπιες μορφές τουρισμού και τρόπους αναψυχής που συνδυάζουν τον τουρισμό υψηλής αισθητικής με την υπέροχη φύση όπως μας δείχνει το βίντεο..

Νωρίς – νωρίς στις 8:30 π.μ. το ραντεβού μας στα γραφεία του Συλλόγου Αργιθεατών Ν. Τρικάλων. Παρόντες όλοι: η πρόεδρος του Συλλόγου κα Έλλη Τσιρογιάννη, τα μέλη του Δ. Σ., Καλομπάτσος Νίκος, Χάτου Νίτσα, Κωτή Παναγιώτα, Κίσσα Σταυρούλα και φυσικά ο πατέρας Νιώρας Χαράλαμπος που με τη δωρεά του χτίστηκε η πέτρινη βρύση που εγκαινιάσαμε. Όλοι έτοιμοι για την ανάβαση στην Αργιθέα και συγκεκριμένα στη θέση «Καρφί» όπου μας περίμενε η βρύση και θα περιμένει εκεί ες αεί να ξεδιψάσει τον ταξιδιώτη τον κυνηγό, τον τουρίστα, κάθε «Αργιθεάτη» που δηλώνει αφέντης αλλά συνάμα υπηρέτης, άνθρωπος και αυτός των αντιθέσεων όπως το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνει και συμπορεύεται.

Η περιοχή της Αργιθέας με τις εναλλαγές παρέχει ένα απολαυστικό θέαμα και τούτο βοηθά ώστε η ανάβαση να γίνει ευκολότερα. Σκαρφαλώσαμε τον δρόμο για τον τύμπανο σαν αγριοκάτσικα, αφήσαμε πίσω μας το Μουζάκι, που θεωρείται η «πύλη» της Αργιθέας, μετά τη διασταύρωση, στα 3 χιλιόμετρα περίπου, ακολουθήσαμε τον δεξιό δρόμο. Είδαμε στα δεξιά μας τη Δρακότρυπα, ένα όμορφο χωριό όπου πολλοί από τους πετράδες που έμειναν εκεί ήρθαν από τα χωριά της Ηπείρου και γνωρίζουν ακόμα και σήμερα τη μαστορική διάλεκτο, μια διάλεκτο των μαστόρων με πολλούς ιδιωματισμούς. Κατά την τουρκοκρατία λειτουργούσε στη Δρακότρυπα βιοτεχνία κατασκευής σπαθιών. Στο χωριό υπάρχει Λαογραφική Συλλογή του Δήμου Μουζακίου με σπάνια εκθέματα του 18ου – 19ου αι., η οποία λειτουργεί όλο τον χρόνο.

Λίγο παραπάνω η Οξιά, ένα πανέμορφο χωριό με θέα στην κοιλάδα του Πάμισου. Όσο ανεβαίναμε ήταν οι πλαγιές των βουνών γίνονταν βραχώδεις και γυμνές. Στην Οξιά βρίσκεται η μονή Σιάμου, ένα από τα σημαντικά μνημεία της ευρύτερης περιοχής Μουζακίου. Συνεχίσαμε την ανάβαση, φτάσαμε στο διάσελο Αέρας, σε υψόμετρο 1.500 μ., όπου κατά το χειμώνα ο πάγος και το χιόνι εμποδίζουν το πέρασμα ανάμεσα στις κορυφές Τύμπανο και Καράβα. Πολλοί Αργιθεάτες έχασαν τη ζωή τους εδώ καθώς ο χιονιάς είναι ανελέητος και ο δρόμος δύσβατος με πολλές στροφές. Για να τους θυμούνται οι συμπατριώτες τους έστησαν μνημείο υπέρ των πεσόντων. Στη συνέχεια περάσαμε ανάμεσα από οργιώδη βλάστηση και με θέα τις επιβλητικές πλαγιές των βουνών νομίσαμε ότι φθάσαμε κοντά στο θεό και η ψυχή μας γαλήνεψε παρά την αγριάδα του τοπίου.

Συνεχίσαμε ευθεία στον κεντρικό δρόμο. Το τοπίο άλλαζε όψη και ο δρόμος περνούσε τώρα ανάμεσα από ελατοσκέπαστες πλαγιές. Αφού διανύσαμε μερικά χιλιόμετρα φτάσαμε στη συμβολή των παραπόταμων του Αχελώου Αργιθεάτη και του Πλατανιά, όπου βρίσκεται το χωριό Αργιθέα, παλιά ονομασία Κνίσοβο, ένα πανέμορφο καταπράσινο χωριό με άφθονα νερά και οργιώδη βλάστηση. Στην είσοδο του χωριού σταματήσαμε και ήπιαμε νερό στην πέτρινη βρύση δωρεά και αυτή του Συλλόγου Αργιθεατών Ν. Τρικάλων. Πολύ κοντά από κει συναντήσαμε το εκκλησάκι του Αγ. Μηνά, τη διασταύρωση για Μεσοβούνι και Θερινό. Πίσω από το εκκλησάκι βρίσκεται η μονότοξη γέφυρα του Θερινού. Στην έξοδο του χωριού περάσαμε από τον αρχαιολογικό χώρο Ελληνικά, όπου υπάρχουν τάφοι που χρονολογούνται από τον 4ο μέχρι τον 1ο αι. π. Χ.

Αμέσως μετά σταματήσαμε στην Αγορασιά. Εκεί μας περίμενε ο Δήμαρχος που μας σκλάβωσε με την ευγένειά του. Μας καλωσόρισε και μας ευχήθηκε να περάσουμε καλά και να απολαύσουμε τη μέρα μας. Πρώτα μας κέρασε καφέ στο καφενεδάκιτης κας Χασιώτη, εκεί οι κυρίες του Συλλόγου δεν έχασαν την ευκαιρία να μας περιποιηθούν, όπως πάντα άλλωστε και μας κέρασαν πεντανόστιμες πίτες, δείγμα της Αργιθεάτικης φιλοξενίας που κάθε επισκέπτης απολαμβάνει από την πρώτη του επίσκεψη στην Αργιθέα. Ο Χρήστος Καναβός, είναι δήμαρχος της Αργιθέας επί σειρά ετών, είναι μόνιμος κάτοικος Ανθηρού, υπεραγαπά τον τόπο του και αγωνιά να δει τα έργα να ολοκληρώνονται. Όνειρο ζωής όχι μόνο του Δημάρχου αλλά και όλων των Αργιθεατών είναι να ολοκληρωθούν τα έργα του δρόμου προς την Άρτα με τις μισοτελειωμένες γαλαρίες και του φράγματος στη Συκιά. Το νερό τόνισε επανειλημμένα ο Δήμαρχος που θα δεσμευτεί δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα γιατί μόνο μέρος νερού θα δεσμευτεί, κάτι που δεν θα επηρεάσει αρνητικά καμμία περιοχή.

Η Αγορασιά υπήρξε σημαντικός εμπορικός σταθμός για τα χωριά της Αργιθέας. Από την Αγορασιά μπορεί κάποιος να πάρει τρεις κατευθύνσεις.

Πρώτη διαδρομή προς το Ανθηρό, έδρα του δήμου Αργιθέας, όπου υπάρχει ξενώνας και ταβέρνες ανοιχτές όλο το χρόνο, το Ιστορικό – Εκκλησιαστικό – Βυζαντινό Μουσείο και η πανέμορφη βρύση του Ανθηρού σε ένα ειδυλλιακό τοπίο. Μπορεί κάποιος να επισκεφθεί τη Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και τη Μονή του Γενεσίου της Θεοτόκου, αλλιώς Παναγία Κατουσιώτισσα. Στο Ανθηρό λειτουργεί Πεστροφογεννητικός Σταθμός υπό την επίβλεψη του Δασαρχείου Μουζακίου για την αναπαραγωγή γόνου ντόπιας ποταμίσιας πέστροφας για να εμπλουτίζονται τα ποτάμια και οι λίμνες στην Ελλάδα.

Δεύτερη διαδρομή προς την Καρυά απ’ όπου μπορεί κάποιος να επισκεφτεί τα χωριά της Ανατολικής Αργιθέας, Κουμπουριανά, Λεοντίτο, Πετρίλο, Βλάσι, Παναγία Σπηλιώτισσα, Λίμνη Στεφανιάδα κ. ά. Όμως χρειάζεται μεγάλη προσοχή γιατί από την Καρυά και μετά ο δρόμος είναι χωματόδρομος, στενός και κακοφτιαγμένος και μόνο με 4χ4 μπορεί κάποιος να προχωρήσει. Ο δρόμος αυτός αν ολοκληρωθεί θα βοηθήσει στην ανάπτυξη της περιοχής καθώς όλοι όσοι επισκέπτονται το μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιάς θα επισκέπτονται τη Λίμνη Στεφανιάδα, μια λίμνη που σχηματίστηκε 1963-64 από κατολίσθηση με χαρακτηριστικά αυτά μιας τεχνητής λίμνης, την Ι.Μ. Κωστή, αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου, τα Κουμπουριανά, που είναι ο παλαιότερος οικισμός και έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος, εξαιτίας ερειπίων και αρχαίων τάφων που βρέθηκαν εκεί.

Η τρίτη πορεία είναι η πορεία προς Άρτα και αν κάποιος στρίψει αριστερά μπορεί να επισκεφτεί την Κοιλάδα Αχελώου (Βραγκιανά, Καταφύλλι, Αργύρι, Μάραθο, Αετοχώρι κ .ά.). Εμείς ακολουθήσαμε το δρόμο προς Άρτα για να φθάσουμε στη θέση «Καρφί». Από την Αγορασιά επίσης μπορεί κάποιος με τα πόδια να περπατήσει κάτω από τα μεγάλα πλατάνια δίπλα στο ποτάμι, μέχρι να συναντήσει το γεφύρι Τριζόλου, την «Καμάρα», που κατασκευάστηκε τον 13^ο αιώνα και έχει ύψος 15,5 μ., άνοιγμα τόξου 30 μέτρα, μπορεί να ψαρέψει πέστροφες, ασπρίτσες και μπριάνες. Εμείς είδαμε το γεφύρι από ψηλά διότι ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος, κάναμε μια στάση στο δρόμο το φωτογραφίσαμε και προχωρήσαμε. Στον πρώτο δρόμο δεξιά στρίψαμε για το χωριό Πετρωτό – Λιάσκοβο.

Μια στάση με θέα στο φράγμα Συκιάς μας έδωσε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τη γύρω περιοχή να μάθουμε από το δήμαρχο Χρήστο Καναβό για το φράγμα Συκιάς, ένα φράγμα που έγινε για την εκτροπή του Αχελώου. Μια εικόνα διαφορετική καθώς το έργο έχει σταματήσει και έτσι μισοτελειωμένο μόνο αλλοίωση έχει προκαλέσει στη γύρω περιοχή, παρά ανάπτυξη. Αν ολοκληρωθεί και τεθεί σε λειτουργία το φράγμα θα δημιουργηθεί η Λίμνη και η γύρω περιοχή θα έχει άλλη εικόνα όπως αυτή την εικόνα που κάθε τεχνητή λίμνη δίνει στην περιοχή.

Ανεβήκαμε στο χωριό Πετρωτό όπου η κα Κοντογιάννη στο καφενεδάκι μας σέρβιρε τσιπουράκι ζεστό ζυμωτό ψωμί, γαύρο μαρινάτο, κεφαλοτύρι και ελιές, μεζέ για το τσιπουράκι για να ξεγελάσουμε την πείνα μας, αλλά οι λιχουδιές αυτές μας άνοιξαν την όρεξή παρά μας χόρτασαν μέσα στον καθαρό αέρα και το υπέροχο φθινοπωρινό τοπίο με τα πανέμορφα χρώματα. Στο τραπέζι μας βρήκε ο σύζυγός της, δάσκαλος του Δημοτικού Σχολείου αλλά και δάσκαλος στο κυνήγι, αφού κατέφθασε με ένα λαγό στα χέρια. Ο δρόμος από το Πετρωτό συνεχίζει για Καλή Κώμη, Ελληνικά, Βαλκάνιο, Τρίκαλα και Άρτα. Ευχαριστήσαμε τον πρόεδρο Πετρωτού κ. Πούπη Γεώργιο για το κέρασμα, την φιλοξενία και για την υπόσχεσή του να μου χαρίσει ένα οικόπεδο στο Πετρωτό με θέα τη λίμνη στο φράγμα Συκιάς. Μπορεί να είναι όνειρο μα όταν κάποιος πιστεύει στα όνειρα τότε αυτά γίνονται πραγματικότητα.

Συνεχίσαμε δίπλα στον Κουμπουριανίτη που έχει λίγο νερό αυτή την εποχή και κυλά αργά, νωχελικά περιμένοντας τα πρωτοβρόχια του Φθινοπώρου να τον ξυπνήσουν. Το τοπίο στην περιοχή αυτή είναι υπέροχο καθώς ο κεντρικός δρόμος περνάει ανάμεσα από πλατάνια που αυτή την εποχή άλλαξαν χρώμα και δίνουν μια υπέροχη φθινοπωρινή εικόνα. Φθάσαμε στη σιδερένια γέφυρα και σταματήσαμε να δούμε την περίτεχνη μονότοξη πέτρινη γέφυρα Πετρωτού που μπορείτε να απολαύσετε στα παρακάτω βίντεο που αποτελούν χειροπιαστή απόδειξη του εξαιρετικού κάλλους φυσικού τοπίου.

Η διαδρομή αυτή συνεχίζει για τα χωριά του δήμου Αχελώου (Μάραθο, Βραγκιανά, Καταφύλλι και Αργύρι) και προς την Άρτα. Τα χωριά αυτά έχουν ζωή και το χειμώνα κατοικούνται από αρκετούς κατοίκους, έχουν χαμηλότερο υψόμετρο και το κλίμα είναι πιο ζεστό. Στα Βραγκιανά βρίσκεται η Παναγία Επισκοπή και η Ι. Μονή Μεταμόρφωσης Σωτήρος. Αν περάσετε από τα μέρη αυτά καλό είναι να σταματήσετε να βγάλετε φωτογραφίες το πετρογέφυρο Καταφυλλίου με τα πολλά ανοίγματα, που αποτελεί διατηρητέο μνημείο. Στον Αχελώο υπάρχουν οι “περαταριές”, οι οποίες είναι μεταλλικά καλάθια χωρητικότητας τεσσάρων ατόμων κρεμασμένα σε τεντωμένα συρματόσχοινα, που στηρίζονται σε δύο πυλώνες. Οι “περαταριές” κατασκευάστηκαν στη δεκαετία του ’50 προκειμένου οι κάτοικοι ν’ αποφεύγουν διαδρομή αρκετών χιλιομέτρων, όταν υπήρχε ανάγκη να περάσουν στην απέναντι όχθη και βοηθούσαν στην επικοινωνία με τα χωριά της Άρτας. Το βίντεο που ακολουθεί δείχνει την περαταριά στη θέση Καταφυλλίου.

Η ώρα πέρασε και φθάσαμε μέσα από το όμορφο αυτό ταξίδι στον προορισμό μας στη Πέτρινη Βρύση που με τη βοήθεια του Πατέρα Νιώρα Χαράλαμπου έχτισε ο Σύλλογος Αργιθεατών Ν. Τρικάλων. Σκύψαμε να πιούμε νερό παγωμένο κι από το βουνό φερμένο. Εκεί συναντήσαμε τον Αντιδήμαρχο Τσιάκαλο Γιάννη που είχε αναλάβει την επίβλεψη της βρύσης. Ο πάτερ Χαράλαμπος Νιώρας αφού έκανε τον αγιασμό προσπάθησε να μας πει δυο λόγια και βαθιά συγκινημένος αναφέρθηκε στη σχέση του με την Αργιθέα, για τη ζεστασιά που βρήκε στο Σύλλογο Αργιθεατών Ν. Τρικάλων, για το πόσο αγαπάει την Αργιθέα και τους Αργιθεάτες. Είναι ξεχωριστοί μας είπε οι Αργιθεάτες και αυτή τη βρύση την σκέφτηκε πριν δυο χρόνια όταν επισκέφτηκε το Αργύρι και είδε μια παλιότερη πηγή να τρέχει μέσα από το χώμα. …και έτσι σήμερα το όνειρό μου γίνεται πραγματικότητα … ήταν τα λόγια του πάτερ Νιώρα Χαράλαμπου.

Από το σημείο αυτό άρχισε η αντίθετη πορεία αφήσαμε τα Βραγκιανά, το Καταφύλλι και το Αργύρι για μια επόμενη εξόρμηση και μαζί αφήσαμε πολλά ακόμα όπως τη γνωριμία με το φυσικό περιβάλλον και τη γνώση της πολιτιστικής παράδοσης μιας υπέροχης περιοχής από τα Βραγκιανά μέχρι το Καταφύλλι και το Αργύρι. Όπως μας διηγήθηκαν τα μέλη της συντροφιάς μας που επισκέφτηκαν τα μέρη αυτά καθώς και ο Δήμαρχος που γνωρίζει καλά την περιοχή τόνισαν ότι η επίσκεψη στην Κοιλάδα Αχελώου είναι μια διαφορετική εμπειρία, παρέχει τουρισμό υψηλής αισθητικής, χαρίζει εμπειρίες διαφορετικές, ανανέωση και αναζωογόνηση μέσα από ουσιαστική ανθρώπινη επικοινωνία, επαφή με το φυσικό περιβάλλον και τη γνωριμία με την πολιτιστική παράδοση.

Στην περιοχή αυτή μια επίσκεψη στο αισθητικό δάσος της Μερμιτζάλας, που αποτελεί ένα ανεπανάληπτο φυσικό τοπίο, από τα ωραιότερα της πατρίδας μας βοηθά στην τόνωση τόσο της σωματικής όσο και της ψυχικής υγείας. Το δάσος της Μερμιτζάλας είναι ένα δάσος με υπέροχες βελανιδιές, αιωνόβια πλατάνια, φουντωτές καστανιές που αυτή την εποχή γίνεται ένα από τα καλύτερα δειγματολόγια με τα ζεστά φθινοπωρινά χρώματα μας διαβεβαίωσαν οι ντόπιοι. Σε μεγαλύτερο υψόμετρο στέκονται αγέρωχα πανύψηλα έλατα. Επίσης το δάσος έχει άγρια βλάστηση όπως: αγράμπελη, αγριοτριανταφυλλιές, μελισσόχορτο, φτέρη και πολλά από τα αμέτρητα είδη της πλούσιας ελληνικής χλωρίδας. Κι αν είστε τυχεροί μπορεί να συναντήσετε ζαρκάδια και αγριόχοιρους που υπάρχουν αρκετά στην περιοχή αυτή.

Μια στάση για φαγητό στην ταβέρνα του Βασίλη Παπαϊωάννου, όπου οι κόρες του Μαρία και Αντιγόνη μας περιποιήθηκαν έτσι όπως οι Αργιθεάτες ξέρουν να περιποιούνται τους επισκέπτες. Ποικιλία φαγητών με πρώτο στη λίστα τη γίδα βραστή μια ωραιότατη και πεντανόστιμη χορτόσουπα με γίδα βραστή. Η μέρα μας έκλεισε με τον «κλειστό» της Αργιθέας που αποτελεί ξεχωριστό χορό και χορεύουν πάντα οι Αργιθεάτες από την πολύ μικρή ηλικία μέχρι τα βαθιά γεράματα. Πρώτα το Αργιθεατόπουλο μαθαίνει «κλειστό» και ύστερα μαθαίνει να περπατάει!!!

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Χαιρετήσαμε το Δήμαρχο και τον αφήσαμε στην Αγορασιά να βασανίζεται από τις τόσες έννοιες που κουβαλάει καθώς έχει να ασχοληθεί με ποικίλα προβλήματα από το να νοιαστεί για τους απόμαχους της ζωής, τα άτομα τρίτης ηλικία που δεν έχουν κάποιον να τους φροντίζει καθώς τα παιδιά τους λείπουν μακριά, να φέρει αγροτικό γιατρό σε μια δύσβατη περιοχή, όπου λίγα παιδιά έχουν το κουράγιο να πάνε, λόγω του χαμηλού μισθού αλλά και λόγω του δύσβατου της περιοχής. Αλλά και να τρέξει για το άνοιγμα των δρόμων καθώς με τις πρώτες βροχές οι κατολισθήσεις είναι ατέλειωτες. Του δώσαμε συγχαρητήρια για την υπερβολική αγάπη προς τον τόπο του, τα άτομα της τρίτης ηλικίας και τα παιδιά. Αναχωρήσαμε και σταματήσαμε για καφέ στο ταβερνάκι «Το ποτάμι της Αργιθέας» όπου ακούσαμε παράπονα από τον Δημήτρη Κωφό γιατί δεν τιμήσαμε την πρόσκλησή του να πάμε να φάμε πέστροφα που αποτελεί για την ταβέρνα του σπεσιαλιτέ. Ανανέωσε την πρόσκληση και μας περιμένει να ανέβουμε όποτε μπορέσουμε. Τον ευχαριστήσαμε και γεμάτοι από την καταπληκτική αυτή μέρα πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Φεύγοντας με λίγη θλίψη που μια όμορφη μέρα κύλισε τόσο γρήγορα κοιτάζοντας το ποτάμι που περνάει μπροστά από την ταβέρνα «Το ποτάμι της Αργιθέας» σκέφτηκα τα λόγια του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου… Αύριο θάρθει άλλο ανθρωπάκι να σταθεί στη θέση του και μεθαύριο άλλο, κι έτσι θα γίνεται πάντα και πάντα χρόνια ατελεύτητα. Και τ’ ανθρωπάκια θα περάσουν, θα ταλαιπωρηθούν, θα κουραστούν, θα διψάσουν το θάνατο και θα σβήσουν. Μόνο το νερό πάντα δροσερό, πάντα ζωντανό, πάντα ευκίνητο, θα εξακολουθεί να χαίρεται την περήφανη μοναξιά του, να πέφτει στους βράχους του με παφλασμό, ν’ αφρίζει και να τραγουδεί, κι ύστερα να γίνεται ειρηνικό και πράο ποτάμι και να πηγαίνει να ποτίσει το λουλούδι και το φυτό, που θα τρέφει την υλική ύπαρξη και θα ευωδιάζει τον πόνο και τη χαρά και ευφραίνει την όραση του ενός και του άλλου ανθρώπου, όλων των ανθρώπων, αυτών που περνούν κι αυτών που θάρθουν και θα περάσουν με την αράδα τους.

http://www.youtube.com/results?search_query=%CE%A3%CF%84%CE%BF+%CE%B4%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%BF+%CE%B3%CE%B9%CE%B1+%CF%87%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%AC+%CE%91%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%82+%CE%91%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CF%89%CE%BD+%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%B4%CE%AF%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82+%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%B9%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C+%CE%93%CE%AD%CF%86%CF%85%CF%81%CE%B1+%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%85+%CE%92%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC+%CE%94%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B1+12-8-2013

   Της Μαριάννας Αποστόλου,MSc, ΠΕ05

  Είναι παράδοση για τους Συλλόγους των Αργιθεατών να διασκεδάσουν και να χορέψουν στον Άγιο Νικόλαο Βλασίου στα 1.450 μέτρα όπως κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του Ιούλη.

Καλώς ανταμωθήκαμε νεμείς οι ντερτιλήδες,

να κλάψουμε τα ντέρτια μας και τα παράπονά μας.

Αυτά τα λόγια του Δημοτικού τραγουδιού οδηγούν τη σκέψη μου στο αντάμωμα των Αργιθεατών κι αντί « ‘ς τον Άγιο Λια, ‘ς τον πλάτανο, ψηλά ‘ς το κρυονέρι», να τραγουδήσουμε « ‘ς τον Άη Νικόλα, ‘ς τον πλάτανο, ψηλά ‘ς τον αυχένα σιμά στο Βλάσι».  Πολλοί ήταν και οι Αργιθεάτες και πολλοί οι φίλοι Αργιθεατών που ανέβηκαν στον αυχένα του Αγ. Νικολάου. Ο κ. Σαλέπης Νίκος ήταν παρών όπως πάντα και κατέγραψε το αντάμωμα με κάθε λεπτομέρεια. Δείτε τα βίντεο στο τέλος του άρθρου.

Από πλευράς πολιτικών παραβρέθηκαν ο Βουλευτής Σπύρος Ταλιαδούρος, ο Αντιπεριφερειάρχης Καρδίτσας Βασίλης Τσιάκος, ο πρώην Βουλευτής και Υπουργός Έκτορας Νασιώκας. Στο χώρο της εκδήλωσης βρέθηκε επίσης κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Καρδίτσας με επικεφαλής τον Βάιο Βαρελά ενώ παρών ήταν επίσης ο οικοδεσπότης Δήμαρχος Αργιθέας Χρήστος Κανναβός καθώς και Δημοτικοί Σύμβουλοι του Δήμου Αργιθέας.

Μια συντονιστική επιτροπή αργιθεάτικων συλλόγων ανέλαβε την καλύτερη διοργάνωση του φετινού ανταμώματος, όσο και με την παρουσία των χορευτικών του συγκροτημάτων. Έτσι ο Σύλλογος Αργιθεατών Μουζακίου ανέλαβε την οργάνωση, την παρουσίαση και το χαιρετισμό των επισήμων. Ο Σύλλογος Αργιθεατών Καρδίτσας ανέλαβε τις αφίσες, τις προσκλήσεις, τη διαφήμιση και το πανό. Η πρόεδρος του Συλλόγου Αργιθεατών Ν. Τρικάλων κ. Τσιρογιάννη Έλλη παρουσίασε τα χορευτικά που πήραν μέρος στην εκδήλωση.

Μετά το καλωσόρισμα από την οργανωτική επιτροπή ακολούθησε ένας σύντομος χαιρετισμός του Δημάρχου που αναφέρθηκε στην οικονομική κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας αλλά και στη δύναμη που έχουν οι σύλλογοι για να βοηθήσουν με την ενότητα και την αλληλεγγύη. Τον λόγο στη συνέχεια πήρε η πρόεδρος του συλλόγου Αργιθεατών Λάρισας η οποία ανέλαβε την κεντρική ομιλία και τόνισε ότι το αντάμωμα είναι θεσμός για την Αργιθέα, η αργιθεάτικη φιλοξενία όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος αν με δυσκολίες τόνισε ότι θα προσφερόταν δωρεάν σε κάθε επισκέπτη Αργιθεάτη και μη. Τελευταίος πήρε το λόγο (αν και έπρεπε πρώτος) κατά λάθος ο αρχιμανδρίτης Νεκτάριος – μοναχός στο μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιάς και τόνισε ότι με αγάπη ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει κάθε κρίση οι δε Αργιθεάτες μπορούν με το τραγούδι και το χορό να ανταπεξέλθουν σε κάθε δυσκολία, ευχήθηκε σε όλους καλή διασκέδαση και καλή επιτυχία στο αντάμωμα που γίνεται κάθε χρόνο στον Άγιο Νικόλαο Βλασίου στον αυχένα στα 1450 για να ανταμώσουν οι Αργιθεάτες να χορέψουν και να διασκεδάσουν με παραδοσιακά τραγούδια.

Μετά από τους σύντομους χαιρετισμούς εμφανίστηκαν τα χορευτικά τμήματα Αργιθεάτικων Συλλόγων (Βόλου, Λάρισας, Τρικάλων και Θεσσαλονίκης) τα οποία παρουσίασαν παραδοσιακούς χορούς της Αργιθέας. Αργιθεάτες μεγαλύτεροι αλλά και νεότεροι μουσικοί διασκέδασαν τους παρευρισκόμενους με γνήσια αργιθεάτικη μουσική και αργιθεάτικα τραγούδια. Έτσι τα κλαρίνα και τα βιολιά νέων αλλά και έμπειρων μουσικών όπως η Ρούλα Τουραλιά (τραγούδι), Λάμπρος Κίσσας (τραγούδι), Λάμπρος Κουσιωρής (τραγούδι), Παπακώστας (τραγούδι), Κώστας Μιαρίτης (βιολί), Γιάννης Πούλιος (βιολί), Κώστας Κουραμάς (κλαρίνο), Μάκης Βίλλης (κλαρίνο), Γεωργίου Γιάννης (πλήκτρα) ανέλαβαν να παίξουν αργιθεάτικους σκοπούς όπως: «Ο Αριστείδης», «Θέλω ν’ ανέβω στ΄ Άγραφα», «Χελιδονάκι θα γενώ», «Ο ταχυδρόμος», κ.ά. βοήθησαν τα χορευτικά να παρουσιάσουν τους αργιθεάτικους χορούς και τους επισκέπτες να χορέψουν και να διασκεδάσουν. Όπως γίνεται κάθε χρόνο Αργιθεάτισσες και Αργιθεάτες, φίλοι των Αργιθεατών κατέκλυσαν την περιοχή. Στους παρευρισκόμενους προσφέρθηκε δωρεάν παραδοσιακό φαγητό, κρέας πρόβειο με λαζάνια, που ήταν νοστιμότατο. Επίσης στο χώρο του ανταμώματος λειτουργούσαν για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών, διάφορα υπαίθρια μαγαζιά. Σε πολλούς πάγκους υπήρχε μέλι που είναι νοστιμότατο λόγω της πλούσιας χλωρίδας της αργιθεάτικης γης. Μυρωδιές τσαγιού και ρίγανης γαργάλισαν τα ρουθούνια μας, ενώ λειτούργησαν και υπαίθρια μαγαζιά από τα οποία οι επισκέπτες μπορούσαν να αγοράσουν φαγητό αλλά και παραδοσιακά αντικείμενα και παιχνίδια.

Στον Άγιο Νικόλαο Βλασίου έφθασαν και οι Αργιθεάτες, οι Αργιθεάτισσες και οι φίλοι των Αργιθεατών, τα μέλη του χορευτικού και το Δ.Σ. του Συλλόγου Αργιθεατών του Ν. Τρικάλων με ένα ολοκαίνουργιο λεωφορείο του ΚΤΕΛ- ΥΠΕΡTOURS προσφορά του Συλλόγου για να παραβρεθούν σε ένα ακόμα αργιθεάτικο αντάμωμα – ξεφάντωμα μέσα σε μια πανέμορφη φύση και το απαράμιλλο ομορφιάς φυσικό περιβάλλον της Αργιθέας. Ο οδηγός του λεωφορείου, Αργιθεάτης Τσούλος Ιωάννης, μετέφερε τους συμμετέχοντες με ασφάλεια και τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα. Τα αργιθεάτικα βουνά, αγέρωχα – ταπεινοί φύλακες της αργιθεάτικης παράδοσης μας υποδέχθηκαν όπως πάντα ελεύθερα και υπερήφανα – γιατί οι Τούρκοι δεν κατάφεραν να τα πατήσουν.

H υπαίθρια αυτή εκδήλωση – το αντάμωμα των Αργιθεατών λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο την πρώτη Κυριακή του μήνα Ιουλίου, μέσα σε ένα εξαιρετικής ομορφιάς δάσος οξιάς και σε υψόμετρο περίπου 1.500 μέτρων. Για να φθάσει κάποιος στον Άγιο Νικόλαο Βλασίου διέρχεται μέσου Μουζακίου Καρδίτσας. Ο δρόμος αν και δεν είναι καλά συντηρημένος διέρχεται από ένα καταπληκτικό τοπίο. Δάση οξιάς και ελατοδάση ξεκουράζουν, χαλαρώνουν τον ταξιδιώτη και τον βοηθάνε να ξεχάσει τόσο το άσχημο οδικό δίκτυο όσο και τις απότομες πλαγιές από όπου διέρχεται.

Ευχαριστούμε την συντονιστική επιτροπή του ανταμώματος που σε συνεργασία με τους εμπλεκόμενους φορείς και τους υπεύθυνους του χώρου προσπάθησαν, όσο ήταν δυνατόν και διοργάνωσαν τόσο την άνετη παραμονή (ένα σκέπαστρο βοήθησε να υπάρχει σκιά στο χώρο, αλλά και ασφάλεια σε περίπτωση έντονης καταιγίδας) όσο και την εξυπηρέτηση των επισκεπτών (δωρεάν φαγητό για όλους). Η άσχημη κατάσταση των τουαλετών, που υπήρχαν στο χώρο και η καταστρατήγηση τόσο της σειράς στη διανομή του φαγητού όσο και της απληστίας ορισμένων να πάρουν 2-3 μερίδες φαγητού ενώ κάποιοι να μην πάρουν καθόλου, δεν είναι ευθύνη της συντονιστικής επιτροπής, αλλά ατόμων που ουδόλως γνωρίζουν τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο και το σεβασμό προς το περιβάλλον. Αυτή η κρίση αξιών έφερε και κάθε κρίση στη χώρα μας (οικονομική, οικογενειακή, αντισυναδελφική κ.λπ.). Ας αλλάξουμε νοοτροπία γιατί όπως έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης οφείλουμε να λέμε ναι εμείς φταίμε: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω».

  

Κάπως έτσι τελειώνει το μπλοκ στην παραπάνω διεύθυνση και επειδή νοιώθω απόγονος αποφάσισα να επιστρέψω να γνωρίσω καλύτερα την ευρύτερη περιοχή ενός φιλόξενου τόπου – της Ανατολικής Ορεινής Αργιθέας. Η περιοχή της Αργιθέας, Ανατολική και Δυτική, απλώνεται γεωγραφικά στο νοτιοδυτικό άκρο του Νομού Καρδίτσας και συνορεύει: βόρεια με το νομό Τρικάλων, δυτικά με το νομό Άρτας και νότια με τους νομούς Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας.

Αυτή τη φορά αφορμή για την ανάβαση στην Αργιθέα υπήρξε η κλήρωση ενός λαχνού στην εκδήλωση του Συλλόγου Αργιθεατών Μουζακίου. Μια εκδήλωση αφιερωμένη στο «Αηδόνι της Αργιθέας», τον Στέργιο Βλαχογιάννη, που διοργανώθηκε για να τιμηθεί η προσφορά του στο δημοτικό τραγούδι και μετά την εμφάνιση του στο Θέατρο της Δώρας Στράτου, συντέλεσε να γίνουν γνωστά σε όλη την Ελλάδα τα Αργιθεάτικα τραγούδια. Στο τέλος της εκδήλωσης υπήρξαμε τυχεροί ένας από τους λίγους λαχνούς που κληρώθηκαν μας προσέφερε δυο βραδιές στο Λεοντίτο προσφορά του «Hotel Ντελιδίμι» του Κορλού Χαράλαμπου. Ένας υπέροχος ξενώνας με την ωραιότερη θέα στις ψηλές κορφές της περιοχής.

Έτσι αποφασίσαμε να πάμε στην περιοχή της Ανατολικής Αργιθέας, όπου υπάρχουν δεκάδες χωριά και οικισμοί. Τα περισσότερα από αυτά κατοικούνται μόνο το καλοκαίρι, μερικά απ’ αυτά είναι ερειπωμένα και κάποια έχουν λιγοστούς κατοίκους (2-3) όλο τον χρόνο. Προορισμός μας το όμορφο Λεοντίτο, όπου πολλές οικογένειες φέρουν το όνομα… Αποστόλου για να ρωτήσουμε, να μάθουμε για την καταγωγή μου και να γνωρίσουμε την άλλη Ελλάδα, όπου οι ντόπιοι Αργιθεάτες σε κερνάνε τσιπουράκι, κάθονται στο τραπέζι να μιλήσουν μαζί σου, να πουν ιστορίες για το τόπο τους και να διηγηθούν ιστορίες από τα δύσκολα παιδικά τους χρόνια.

Θα μπορούσα σύμφωνα με όσα μου διηγήθηκε ο δάσκαλος Κορλός Βασίλης και από τις διάφορες ιστορίες που άκουσα κατά καιρούς να χαρακτηρίσω εκείνα τα χρόνια «πέτρινα» σχετικά με τις δυσκολίες μετακίνησης μας διηγήθηκε ότι για να φθάσουν στο Μουζάκι «να μάθουν γράμματα σπουδάγματα του Θεού τα πράγματα», περπατούσαν 12 ώρες. Τότε που το χιόνι ήταν πιο ψηλά από τις παιδικές μπότες που φορούσαν και έμπαινε μέσα και πάγωνε τα πόδια τους. Τότε που μια μικρή καμαρούλα αποτελούσε το καταφύγιό τους στο Μουζάκι, άλλοτε ζεστή και άλλοτε κρύα, τότε που τα απλά φαγητά που αναγκάζονταν να μαγειρέψουν τα ίδια τα παιδιά χόρταιναν την πείνα τους, αλλά παρά όλες αυτές τις δυσκολίες οι περισσότεροι μαθητές κατάφεραν να σπουδάσουν για να ζήσουν σήμερα μια καλύτερη ζωή και παρόλα αυτά συνεχίζουν να τιμούν την ιδιαίτερη πατρίδα τους, να μιλάνε γι’ αυτή με περηφάνια και ιδιαίτερη αγάπη.

   Ζεστοί άνθρωποι, φιλόξενοι, απλοί, έτοιμοι να διηγηθούν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα στην δύσβατη και κακοτράχαλη αυτή περιοχή, αλλά περήφανοι, μια υπερηφάνεια που οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υποδουλώθηκαν στους Τούρκους και προσέφεραν πολλά στον αγώνα. Σήμερα νοιώθουν ξεχασμένοι, γιατί λείπει η «παρηγοριά» τους, ο αγροτικός γιατρός, που θα πάρει την πίεση, θα μετρήσει το επίπεδο ζαχάρου αίματος, θα τους παρέχει συμβουλές διατροφής και πρώτες βοήθειες, αλλά τώρα αδυνατεί να είναι δίπλα τους λόγω της οικονομικής κρίσης αδυνατεί να ανταπεξέλθει, αδυνατεί να μετακινηθεί λόγω της ακρίβειας των καυσίμων, αλλά και του δύσβατου της περιοχής και να προσφέρει τις υπηρεσίες του. Έτσι το αγροτικό ιατρείο παραμένει κλειστό. Ο αγροτικός γιατρός είναι «φόρος τιμής» που οφείλει να προσφέρει η πολιτεία στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας για να μην νοιώθουν εγκαταλειμμένοι και παραπεταμένοι ως απόμαχοι της ζωής.

Με προορισμό το Λεοντίτο ξεκινήσαμε από Τρίκαλα, φθάσαμε στο Μουζάκι, μια από τις εισόδους στην Αργιθέα, πόλη που συνδέει το όνομα της με τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, όπου υπάρχει και το ομώνυμο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και νοτιότερα 2.5 χιλιόμετρα, πάνω από το Μαυρομμάτι, βρίσκεται η σπηλιά «Καρακοφωλιά», όπου το 1782 γεννήθηκε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Το Μουζάκι ήταν το σημείο συνάντησης όλων των Αργιθεατών, εκεί κατέβαιναν με τα πόδια από τα χωριά για να προμηθευτούν τα απαραίτητα λιγοστά εφόδια. Αλάτι, πετρέλαιο, λάδι κ. ά. Τώρα απλά σταματάνε για να απολαύσουν το τσιπουράκι με ένα φίλο και να πάρουν εφόδια με τα οχήματά τους πια.

Μετά το Μουζάκι ακολουθήσαμε πορεία προς αριστερά μια πορεία 40 περίπου χλμ. για να φθάσουμε στο Λεοντίτο. Το κεντρικό οδικό δίκτυο είναι ασφαλτοστρωμένο, ωστόσο σε πολλούς οικισμούς παρατηρούνται δυσκολίες το χειμώνα διότι υπάρχουν χωματόδρομοι που για αυτοκίνητα είναι δύσκολοι και μόνο με 4Χ4 κάποιος μπορεί να προχωρήσει.

Ξεκινήσαμε πανέτοιμοι να γνωρίσουμε τις ψηλές και απόκρημνες κορυφές, που είναι κατάλληλες για ορειβασία, όπως: Σχιζοκάραβο (2.184μ) που συνδέεται με το διεθνές μονοπάτι Ε4, Βουτσικάκι (2.154μ), Κούρλιακας (2.184μ), Πύργος (2.200 μ), Ντελιδίμι (2.164μ). Να προσεγγίσουμε απότομες, βαθιές και στενές χαράδρες, που σου κόβουν την ανάσα και δημιουργήθηκαν μετά από επίμονη προσπάθεια που κάνουν τα ορμητικά νερά αρκετών ποταμών όπως του Βλασιώτη, του Κουμπουριανίτη με νόστιμες πέστροφες και μπριάνια, του Κρυορέματος, του Πετριλιώτη, που χύνονται στον Αχελώο, και τα όμορφα φαράγγια Τυρολόγου και Σκυλογκρέμισμα.

Να φωτογραφίσουμε έλατα, πουρνάρια, βελανιδιές, καρυδιές, κορομηλιές, πουρνάρια, αγριοτριανταφυλλιές, αγράμπελη αλλά και αρωματικά όπως μελισσόχορτο, τσάι και ρίγανη που αποτελούν τη χλωρίδα της περιοχής. Πανέτοιμοι επίσης να ακούσουμε από τους κυνηγούς της περιοχής για λύκους, αλεπούδες, λαγούς, αγριόχοιρους, ζαρκάδια, πέρδικες και για τις λίγες καφέ αρκούδες των Αγράφων, να ακούσουμε τα τρεχούμενα νερά πριν φθάσουν στον Αχελώο μέσα από το άγριο αλλά όμορφο τοπίο, νερά που γαληνεύουν την ψυχή και την βοηθάνε να ξεφύγει από τις τόσες έννοιες που έχουν δημιουργηθεί λόγω της οικονομικής κρίσης. Η δύναμη των νερών προσφέρει λύτρωση και γαλήνη στους λιγοστούς επισκέπτες της περιοχής, στους λάτρεις της πανέμορφης αργιθεάτικης φύσης.

  Από το Μουζάκι το πρώτο χωριό που συναντήσαμε είναι το Πευκόφυτο που στις 29 Ιούνη γιορτάζει η ενοριακή εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, η παλιότερη και πιο αξιόλογη εκκλησία του χωριού με υπέροχες αγιογραφίες σε όλη την επιφάνεια. Χτίστηκε το 1863 και ανακαινίστηκε το 1952. Μια στάση για να ανάψουμε ένα κεράκι γιατί εκείνη τη μέρα γιόρταζε η εκκλησία. Το γραφικό Πευκόφυτο σε υψόμετρο 730 μ. ανήκει στο Δήμο Μουζακίου και απέχει μόλις 10 χλμ. από το Μουζάκι. Η ονομασία Πευκόφυτο δικαιολογείται καθώς είναι πνιγμένο στα πράσινα χρώματα της ποικιλόμορφης χλωρίδας με κύριο στοιχείο τα όμορφα πεύκα. Οι πολιτιστικές εκδηλώσεις του χωριού είναι αρκετές, μια απ’ αυτές και το πανηγύρι στις 29/6 των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.

Λίγο πιο πάνω σταματήσαμε για να απολαύσουμε το Πευκόφυτο από ψηλά όπου το πρωινό δροσερό αεράκι μας βοήθησε να πάρουμε μια ανάσα για να συνεχίσουμε το ταξίδι με μεγαλύτερη όρεξη. Η διαδρομή που ακολουθήσαμε μέχρι τον αυχένα στα 1500 μ. στον Αγ. Νικόλαο Βλασίου διαρκεί περίπου 25 λεπτά και ήταν μια πορεία συναρπαστική, καθώς περνούσαμε μέσα από πυκνό ελατόδασος, δάσος οξιάς, αλλά και ξέφωτα απ’ όπου μπορούσαμε να παρατηρήσουμε με δέος το βάθος της χαράδρας. Ο Άγιος Νικόλαος βρίσκεται στην περιοχή Οξιά σε υψόμετρο 1.500 μέτρων. Είναι το υψηλότερο σημείο της οδικής διαδρομής. Από εκεί περνάει το διεθνές μονοπάτι Ε4. Το χειμώνα αυτό το σημείο λόγω χιονιού είναι απροσπέλαστο αρκετές φορές. Ακόμα και το καλοκαίρι πολλές φορές υπάρχει ομίχλη.

   Θυμήθηκα πόση δύναμη έχουν όλα αυτά που ζούμε… μικρά ή μεγάλα… ώστε κανένα βίντεο να μην μπορεί να τα προβάλλει, καμιά εικόνα να μην μπορεί να τα απεικονίσει, κανένα γραπτό να μην μπορεί να τα περιγράψει. Αυτά τα μικρά ή μεγάλα προσπάθησα να πάρω μαζί μου αυτές τις ζωντανές εικόνες για να μείνουν ανεξίτηλες στο χρόνο. Όταν πλησιάσαμε στον αυχένα είδαμε τα ωραία άλογα, δυο συλλόγων της Δυτικής Θεσσαλίας του Ιππικού Ομίλου Καρδίτσας «Νικόλαος Πλαστήρας» και του Ιππικού Ομίλου Τρικάλων «Βουκεφάλας» που είχαν ένα ξεχωριστό ιππικό αντάμωμα στα βουνά της Αργιθέας. Ένα τριήμερο με πορείες και μουσικές βραδιές αφιερωμένες στο δημοτικό και το λαϊκό τραγούδι. Για να μπορέσουν να δώσουν τη δυνατότητα σε πολλούς λάτρεις του φυσικού περιβάλλοντος να ζήσουν σε μέρη πανέμορφα και να γεμίσουν τις μπαταρίες τους.

Στον Άγιο Νικόλαο Βλασίου κάθε χρόνο διοργανώνεται την πρώτη Κυριακή του Ιουλίου το αντάμωμα των απανταχού Αργιθεατών, μία διοργάνωση με πολλές και ποικίλες εκδηλώσεις, με χορούς και τραγούδια από την περιοχή της Αργιθέας, όπου πρωταγωνιστεί ο κλειστός (είδος χορού), συνοδεία παραδοσιακού φαγητού. Φέτος οκτώ σύλλογοι Αργιθεατών θα πάρουν μέρος με τα χορευτικά τους και θα προσφερθεί φαγητό στους συμμετέχοντες χορευτές και επισκέπτες. Την Κυριακή 7 Ιούλη της Αγίας Κυριακής σας περιμένουμε για να ζήσετε κάποιες στιγμές με τους Αργιθεάτες, για να χορέψετε κλειστό, να ακούσετε γνήσια παραδοσιακή μουσική και να απολαύσετε παραδοσιακές αργιθεάτικες γεύσεις.

Από το εκκλησάκι του Αγίου Νικόλαου Βλασίου και προς τα δυτικά ένας δασικός δρόμος οδηγεί στο κέντρο της «Καράβας», απ’ όπου η θέα όλου του Θεσσαλικού Κάμπου είναι εντυπωσιακή. Ένας άλλος δασικός δρόμος από το σημείο αυτό οδηγεί στην περιοχή της Λίμνης Ν. Πλαστήρα. Ένα πανέμορφο τοπίο προσφέρεται για γαλήνη και επαφή με τη φύση. Κατηφορίζοντας υπάρχουν δυο επιλογές μια προς Πετρίλο και μια προς Βλάσι. Και οι δυο οδηγούν στη Λίμνη Στεφανιάδα και την Ιερά Μονή της Παναγίας της Σπηλιάς.

Πήραμε τη πορεία προς το Βλάσι όπου μας καλωσόρισε η πέτρινη βρύση του χωριού που προσφέρει σε κάθε διαβάτη αυτό το πολύτιμο αγαθό, το νερό. Πίνοντας νερό στη βρύση θυμήθηκα από την παγκόσμια ημέρα για το νερό στις 22 Δεκεμβρίου ότι το νερό ονομάζεται και λευκός χρυσός, είναι πηγή ζωής για τον άνθρωπο, για τα ζώα, για τα φυτά αλλά βρίσκεται ανισομερώς κατανεμημένο στον πλανήτη.

• Το 1/6 του πληθυσμού της γης, δηλαδή πάνω από 1 δισεκατομμύριο ψυχές, δεν έχουν πρόσβαση σε υδάτινες πηγές.
• 1,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι πίνουν νερό από μη ασφαλείς πηγές.
• 2,5 δισεκατομμύρια στερούνται και των πλέον βασικών συνθηκών υγιεινής.
• 400.000.000 εκατομμύρια παιδιά, σχεδόν το 1/5 των παιδιών του κόσμου, στερούνται ακόμη και την ελάχιστη ποσότητα καθαρού νερού που χρειάζονται για να ζήσουν.
• 5 εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από ασθένειες που σχετίζονται με μολυσμένα ύδατα, 10 φορές περισσότεροι από αυτούς που σκοτώνονται κάθε χρόνο σε πολέμους.
• 300 σημεία σ’ όλο τον πλανήτη αποτελούν πεδία συγκρούσεων σχετικά με το νερό, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.http://www.sansimera.gr/worldays/9#ixzz2XrHBXUlh

Εκεί σταματήσαμε για καφέ γιατί το μπαλκόνι του καφενείου προσφέρει πανέμορφη θέα προς τα βουνά που περιτριγυρίζουν την περιοχή. Τo Βλάσι απέχει από το Μουζάκι μόλις 30 χλμ., τα καφενεία και οι ταβέρνες του είναι ανοιχτά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου. Οι γλάστρες με τα γεράνια στολίζουν το καφενείο, αλλά και όλες τις αυλές των σπιτιών. Μιλήσαμε με τους ντόπιους και ρωτήσαμε για την περιοχή, για το οδικό δίκτυο της περιοχής και τις πιθανές διαδρομές που μπορούσαμε να ακολουθήσουμε. Ευχαριστήσαμε τους άγνωστους σε μας θαμώνες του καφενείου για τις πληροφορίες που μας παρείχαν με τόση προθυμία. Συνεχίσαμε την πορεία μας προς Λεοντίτο, που ήταν και ο προορισμός μας. Θέλαμε να χαρούμε τη φύση και να εξερευνήσουμε τις ομορφιές της. Θέλαμε επίσης να ρωτήσουμε τους ντόπιους μήπως θυμούνται κάτι για τις ρίζες μου… Αποστόλου. Περιοχές σαν την Αργιθέα δεν προσφέρουν πολυτέλειες, αλλά προσφέρουν πλουσιοπάροχα αγάπη, φιλοξενία, συντροφιά και ζεστασιά γιατί οι άνθρωποι είναι φιλόξενοι, χαμογελαστοί, ευγενικοί και πρόθυμοι να σου μιλήσουν, να μοιραστούν τα δικά τους, να σε κάνουν να νοιώσεις δικός τους, να σε περιποιηθούν και να σε εξυπηρετήσουν.

  Φύση και άνθρωποι στην Αργιθέα συνυπάρχουν σε αρμονία, πορεύονται υποστηρίζοντας από τη μια ο άνθρωπος τη φύση και από την άλλη η φύση τον άνθρωπο. Αναζητήσαμε τον ξενώνα Ντελεδήμι και όταν φθάσαμε εκεί μια καλοσυνάτη κυρία μας περίμενε με το χαμόγελο στα χείλη. Συστηθήκαμε και όταν μας είπε ότι ονομάζεται Μαρία Αποστόλου έμεινα έκπληκτη. Με το χαμόγελο στα χείλη η κ. Μαρία μας είπε πως στο Λεοντίτο υπάρχουν πολλοί με το όνομα Αποστόλου, μόνο που δεν είχε ακούσει κάποια παλιά ιστορία με τα στοιχεία που της είχα δώσει… αν είχε ακούσει για κάποιο Δημήτριο Αποστόλου του Κωνσταντίνου…

Με το καλωσόρισμα μας κέρασε συκαλάκι και μας γλύκανε και εμείς την ευχαριστήσαμε για την γλυκύτατη παρουσία της με ένα καρπούζι που φέραμε από τον κάμπο και της το προσφέραμε με αγάπη. Ήρθαμε στο Λεοντίτο για να χαλαρώσουμε για να γνωρίσουμε το ανθρώπινο πρόσωπο μιας άλλης Ελλάδας, αυθεντικής και φιλόξενης εκεί όπου η φύση σε ανταμείβει με όμορφες εικόνες, με ασύγκριτη γαλήνη καθώς τα μόνα που μπορούν να διακόψουν τις σκέψεις σου είναι τα κελαηδίσματα πουλιών και ο ήχος από τα τρεχούμενα νερά στο ποτάμι. Η αγριάδα του τοπίου σου προσφέρει εικόνες απαράμιλλης ομορφιάς και οι φιλόξενοι και καλοπροαίρετοι κάτοικοι είναι έτοιμοι να σου παρέχουν κάθε πληροφορία με το χαμόγελο στα χείλη.

   Τακτοποιηθήκαμε στον ξενώνα και ανηφορίσαμε για γνωριμία τόσο με τη φύση όσο και με τους λιγοστούς κατοίκους της περιοχής. Ομορφιά τοπίου αλλά και ομορφιά ψυχής ζητούσαμε μιας και στις μέρες μας η ανθρωπιά και η ομορφιά της ψυχής τείνουν προς εξαφάνιση. Φθάσαμε στην πλατεία του χωριού, μια ερημιά παντού, λίγοι θαμώνες στο καφενείο του παπά. Και ο αιωνόβιος γέρο-πλάτανος, πόσα και πόσα δεν έχει ακούσει στο πέρασμα των χρόνων. Αν μπορούσε να μας μιλήσει θα είχε πολλά να μας διηγηθεί…. Κάτω από τον ίσκιο του διοργανώνονται πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Δίπλα στα σπίτια οι περιποιημένοι κήποι περιμένουν παιδιά, εγγόνια, γείτονες και φίλους να τους παρέχουν αγνά προϊόντα. Τέτοια που η λιγοστή καλλιεργήσιμη γη του Λεοντίτου μπορεί να παρέχει.

Είναι σημείο αναφοράς για το Λεοντίτο. Σε κάποια σημεία της πλατείας οι πέτρες έχουν φύγει από τη θέση τους και χρειάζεται μια μικρή συντήρηση. Συντήρηση χρειάζονται και τα σκαλιά που μας ανεβάζουν προς την εκκλησία του αγίου Χαραλάμπους. Ακούσαμε πως στην Αργιθέα κατοικούν αρκετά περήφανοι άνθρωποι ότι είναι περιτριγυρισμένοι από ψηλές βουνοκορφές, ότι κάνουν παρέα με πουλιά και άγρια ζώα και προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια περιοχή που θεωρείται από τις δέκα πιο καθαρές και οικολογικές στον πλανήτη. Στην Αργιθέα και συγκεκριμένα στο Λεοντίτο διαβάσαμε ότι θα γνωρίσουμε απόκρημνες χαράδρες, φαράγγια, σπηλιές, μέρη απαράμιλλης ομορφιάς που δεν συγκρίνονται με άλλα.

Όταν ρωτήσαμε τι μπορούμε να δούμε στο Λεοντίτο μας είπαν πως στην κορυφή του χωριού υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, ιστορικό μνημείο για την περιοχή. Η εκκλησία ανακαινίστηκε πρόσφατα είναι πλακοσκέπαστη και γιορτάζει στις 10 Φεβρουαρίου προς τιμή του Αγίου Χαραλάμπους. Φθάσαμε στην εκκλησία που βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο του χωριού και ανάψαμε ένα κεράκι για να ευχαριστήσουμε το Θεό για τα τόσα δημιουργήματά του και να αναφωνήσουμε «πάντα εν σοφία εποίησας».

Εκεί μέσα στην ηρεμία θυμήθηκα τα λόγια του Μεγάλου Βασιλείου στα θρησκευτικά της Γ΄ Γυμνασίου: «Τι να θυμηθώ και τι να αποσιωπήσω; Μέσα στους πλούσιους θησαυρούς της κτίσης είναι αδύνατο να βρεις τον ακριβότερο και θα ήταν μεγάλο λάθος να παραμερίσεις οτιδήποτε…Τίποτα δεν είναι αναίτιο, τίποτα δεν έγινε τυχαία. Όλα έχουν ένα σοφό μυστικό… Η γη …αφού πέρασε όλα τα στάδια της αύξησης έδωσε τα πανέμορφα και τέλεια άνθη… Περάσαμε όμως σε μια αταξία και σε μια αναστάτωση και δημιουργήθηκε το οικολογικό πρόβλημα. Δείτε, λοιπόν, πώς οι δικές μας αμαρτίες άλλαξαν και τη φύση, ακόμη και το κλίμα έγινε εχθρικό. Ο Χειμώνας δεν είναι υγρός και ξερός, αλλά γεμάτος παγωνιά και χωρίς χιόνια και βροχές. Η Άνοιξη έχει ζέστη, όχι όμως τις απαιτούμενες βροχές. Η ζέστη και το κρύο ξεπέρασαν τα φυσιολογικά όρια και βλάπτουν θανάσιμα τους ανθρώπους. Ποια είναι, λοιπόν, η αιτία αυτής της αταξίας και αναστάτωσης; Από πού προέρχονται τα καινοφανή αυτά φαινόμενα; Ως μυαλωμένοι άνθρωποι ας ερευνήσουμε. Μήπως ο κυβερνήτης του κόσμου δεν υπάρχει; Μήπως ο αριστοτέχνης Θεός λησμόνησε την Πρόνοιά Του;… Σώφρων άνθρωπος δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Αντίθετα, είναι ολοφάνερες οι αιτίες τους. Αν και κερδίζουμε, δε δίνουμε τίποτα σε κανέναν. Αν και επαινούμε τις ευεργεσίες, τις στερούμε από αυτούς που τις χρειάζονται. Αν και ελευθερωθήκαμε, είμαστε άσπλαχνοι απέναντι στους δούλους. Όταν πεινάμε, τρώμε, αλλά περιφρονούμε το φτωχό. Αν και ο Θεός είναι πλούσιος χορηγός, είμαστε σφιχτοχέρηδες και αδιάφοροι στις ανάγκες των φτωχών… Οι αποθήκες μας είναι γεμάτες από αγαθά, αλλά δεν ελεούμε αυτόν που στενάζει από τη δυστυχία. Γι’ αυτό και η δίκαιη κρίση μας απειλεί. Γι’ αυτό και ο Θεός δεν ανοίγει το χέρι Του. Εμείς αποκλείσαμε την αγάπη προς τον διπλανό μας ως αδελφό μας. Γι’ αυτό και τα χωράφια μας είναι ξερά, γιατί πάγωσε η αγάπη ανάμεσά μας (Ομιλία εν λιμώ και αυχμώ, Β.Ε.Π.Ε.Σ. τόμ. 54, εκδ. Απ. Διακονίας, Αθήνα 1978, σσ. 78, 79).

Πάγωσε η αγάπη μεταξύ μας …. Αυτή η φράση με ξύπνησε … Θαύμασα μια υπέροχη θέα σε ολόκληρο το χωριό. Το Λεοντίτο έλαμπε κάτω από τις αχτίδες του πρωινού ήλιου και κάπου στο βάθος ξεχώριζε ο ξενώνας στον οποίο μέναμε. Άραγε τι περισσότερο ζητά η ψυχή του ανθρώπου !!! Από την εκκλησία ένας δρόμος οδηγεί υψηλότερα στις πολλές πηγές της περιοχής με κυριότερη την πηγή-Κλειδέρα κοντά στη μαγευτική τοποθεσία Μέγα Στανός. Τριγύρω φωτογραφίσαμε τις κορυφές Ντελίδιμι και Τσουρνάτο με υψόμετρο πάνω από 2.000 μέτρα, βουνοκορφές υπέροχες, ράχες ψηλές που προσφέρονται για ποικίλες δραστηριότητες. Από μακριά ακούγονταν τα λόγια του δημοτικού τραγουδιού «Ο γέρο τσέλιγκας» που μελαγχολικά τραγουδούν οι γέροντες αργιθεάτες.

«Σ’ αυτές τις ράχες τις ψηλές λεβέντες μου που πάτε,
σας βλέπει ο γερο τσέλιγκας, τα νιάτα του θυμάται.
Τσέλιγκα γερο τσέλιγκα του λέν’ δυο βλαχοπούλες,
πόσες φορές ανέβηκες σ’ εκείνες τις ραχούλες.
Πολλές φορές ανέβηκα και σαν το λεοντάρι
μα τώρα πια εγέρασα, δεν είμαι παλληκάρι»

   Αν κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα είχε ανάλογο ανάγλυφο θα είχε προχωρήσει στη δημιουργία εγκαταστάσεων για ανάπτυξη της περιοχής, όπως δημιουργία χώρων και κέντρων αναψυχής, χιονοδρομικού κέντρου, παραθεριστικών εγκαταστάσεων. Εναλλακτικές μορφές τουρισμού ίσως να βοηθήσουν σε κάποια ήπια ανάπτυξη της πανέμορφης περιοχής, της Ανατολικής Αργιθέας.

Κάποια έργα είναι απαραίτητα όπως η υποδομή ιδίως σε ότι αφορά το οδικό δίκτυο, για να μπορέσουν οι λάτρεις της φύσης να επισκεφθούν την περιοχή της Ανατολικής Αργιθέας, να τη γνωρίσουν γιατί είναι σίγουρο ότι θα την αγαπήσουν, γιατί είναι σίγουρο ότι δεν θα μείνουν ασυγκίνητοι και ανεπηρέαστοι από την ηρεμία του πράσινου και την άγρια ομορφιά του τοπίου γιατί είναι σίγουρο ότι θα έχουν την ευκαιρία για ανανέωση και περιπέτεια γιατί πιστεύω ότι «σημασία δεν έχει πόσες ανάσες παίρνει κάποιος στη ζωή αλλά πόσες φορές του κόβεται η ανάσα».

Είναι σίγουρο πως οι επισκέπτες της Αργιθέας δεν θα απογοητευτούν, από την επαφή τους με το περιβάλλον και τη γνωριμία τους με την πολιτιστική κουλτούρα της περιοχής, μια κουλτούρα που θα τους μεταφέρει πολλά χρόνια πίσω σε καιρούς πολύ δύσκολους για τη χώρα μας και ιδιαίτερα για την περιοχή της Αργιθέας, μια κουλτούρα πιστή στις ρίζες και στις παραδόσεις σε μια περιοχή κακοτράχαλη, δύσβατη και αυτό αποτελεί μαρτυρία και απόδειξη ότι και τότε οι Αργιθεάτες τα κατάφερναν, παρά τη φτώχεια τους, να δημιουργήσουν αξιοθαύμαστα μνημεία για τις δυνατότητές τους, αλλά και σήμερα μπορούν να δημιουργήσουν έργα ομόνοιας και ανθρωπιάς στην πανέμορφη περιοχή τους.

Ένα από τα αξιοθαύμαστα αυτά μνημεία είναι το Μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιάς, το οποίο μπορεί κάποιος να επισκεφτεί με τα πόδια από ένα μονοπάτι που ξεκινάει από το Λεοντίτο. Το μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιάς είναι σημαντικό μνημείο και χρονολογείται από το 17ο αιώνα, ιδρύθηκε το 1604 ίσως και παλιότερα και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.300 μέτρων. Βρίσκεται στα Αργυρέικα και είναι αφιερωμένο στη Γέννηση της Παναγίας και στον Αγιο Χαράλαμπο. Σε αυτό είχε την έδρα της η Επαναστατική Κυβέρνηση το 1876 και αποτελεί σημείο αναφοράς για τον αγώνα του 1821. Στο εσωτερικό του υπάρχουν τοιχογραφίες των Σαμαριναίων αδελφών Ματθαίου και Μιχαήλ Παπαϊωάννου (1851), και το ξυλόγλυπτο τέμπλο (1880) από Μετσοβίτη ξυλογλύπτη. Η μονή είναι σήμα κατατεθέν για την Αργιθέα, είναι θρύλος, είναι μια δύσβατη περιοχή όπως μας διηγούνταν οι μεγαλύτεροι που μόνο με τα πόδια ή με τα γαϊδουράκια μπορούσε να επισκεφτεί. Σήμερα κατοικείται από ένα μοναχό και όλα είναι πιο εύκολα εφόσον το αυτοκίνητο φτάνει έξω από την πόρτα του μοναστηριού. Αν πάρει κάποιος το δρόμο προς Κουμπουριανά και κοιτάξει προς το Μοναστήρι, μοιάζει να αιωρείται πάνω από το Πετριλιώτικο ρέμα. Η περιοχή γύρω από το μοναστήρι έχει θεωρηθεί τοπίο απαράμιλλου φυσικού κάλλους. Εμείς επισκεφτήκαμε την Ι.Μ. Σπηλιάς με το αυτοκίνητο και συνδυάσαμε την επίσκεψη αυτή με την γνωριμία της Λίμνης Στεφανιάδας που βρίσκεται πολύ κοντά στο μοναστήρι.

Η Λίμνη Στεφανιάδα, μια λίμνη άγνωστη σε πολλούς αλλά αξίζει να την επισκεφτεί κάποιος. Η Λίμνη Στεφανιάδας που σχηματίστηκε το 1963 – 1964 μετά από κατολίσθηση. Έχει επιφάνεια 175 στρέμματα και βάθος120 μέτρα. Το χωριό είναι χτισμένο 3 χιλιόμετρα από εκεί, σε υψόμετρο 930 μέτρων. Τα καταπράσινα νερά της λίμνης δημιουργούν με τη φύση ένα τοπίο ξεχωριστό, ένα πίνακα ζωγραφικής με χρώματα ανεξίτηλα που μόνο ο μεγάλος και ξεχωριστός ζωγράφος φύση μπορεί να μας χαρίσει. Αξίζει στο σημείο αυτό να παραθέσουμε τη II στροφή του ποίηματος που έγραψε ο Ralph Waldo Emerson (1803-1882) για τη φύση:

Έτσι είναι η φύση αγαπητοί συνοδοιπόροι, έτσι όμορφο και γαλήνιο είναι το Λεοντίτο της Ανατολικής Αργιθέας. Η τουριστική υποδομή της Ανατολικής Αργιθέας βελτιώνεται διαρκώς. Λειτουργούν ταβέρνες και ξενώνες σχεδόν όλο το χρόνο: στο Πευκόφυτο, το Πετρίλο, το Λεοντίτο, τα Μανζουρέϊκα και τα Ραγάζια (πάνω στα δρόμο για την Ι. Μ Σπηλιάς). Εκεί ο κ. Ποζιός Βάϊος είναι έτοιμος μνα σας φιλέψει με περίσσεια ευγένειας και ψυχής. Έτοιμος να σας δώσει πληροφορίες για την περιοχή και να σας ανοίξει την καρδιά του τώρα που η οικονομική κρίση άρχισε να βαραίνει και τη δικιά του επιχείρηση. Άραγε θα αντέξουν οι λιγοστές επιχειρήσεις, ταβέρνες και ξενώνες, τώρα που δύσκολα μετακινούνται οι άνθρωποι και συνέχεια όλο και λιγότεροι αποζητούν την περιπέτεια και την επαφή με τη φύση λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης των ανθρώπων της χώρας μας. Μας διηγήθηκε ότι η ιστορία ξεκινά από τα βάθη των αιώνων, η περιοχή κατοικήθηκε από την αρχαιότητα και είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην Επανάσταση του 1821. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας η περιοχή ήταν λημέρι του Καραϊσκάκη και άλλων ηρώων της Επανάστασης. Κατά τη νεότερη ιστορία και πιο συγκεκριμένα το 1944, από το Μάιο μέχρι το Σεπτέμβρη, το χωριό Πετρίλο ήταν έδρα της Ελληνικής Κυβέρνησης υπό τον καθηγητή Αλέξανδρο Σβώλο.

Η περιοχή της Ανατολικής Αργιθέας όπου βρίσκονται διάσπαρτοι οικισμοί στις πλαγιές των απόκρημνων βουνών είναι πανέμορφη και προσφέρει άγρια ομορφιά η οποία έχει παραμείνει αρυτίδωτη στο πέρασμα των χρόνων. Η περιοχή είναι απότομη όμως και θέλει προσοχή. Ο οδηγός οφείλει να προσέχει και να οδηγεί με μικρή ταχύτητα γιατί οι δρόμοι είναι στενοί και έχουν πολλές και απότομες στροφές για τις οποίες δεν υπάρχει σήμανση. Αξιοσημείωτο είναι ότι λόγω των πολλών πηγών και των κακών καιρικών συνθηκών κατά την διάρκεια του χειμώνα δημιουργούνται κατολισθήσεις που δυσχεραίνουν την μετακίνηση. Ο κ. Ποζιός μας πληροφόρησε ότι από τον χωματόδρομο που περνάει από Κουμπουριανά, θα μπορούσαμε να πάμε στην πρωτεύουσα του Δήμου Αργιθέας, το Ανθηρό και να παρακολουθήσουμε τον εσπερινό στην εκκλησία των Αγ. Αναργύρων στο Λαγκάδι παραμονή της εορτής των Αγ. Αναργύρων. Προσπαθήσαμε αλλά δυστυχώς δεν τα καταφέραμε, γυρίσαμε πίσω, αυτό σημαίνει περιπέτεια… Ίσως μια άλλη φορά ακολουθώντας τη διαδρομή από Τύμπανο να φθάσουμε στη Δυτική Αργιθέα και στα χωριά του τέως δήμου Αχελώου, Μάραθο, Βραγκιανά, Καταφύλλι και Αργύρι.

Η εξερεύνηση της περιοχής παρέχει εκπλήξεις στους λάτρεις της φύσης. Υπάρχουν πολλά μνημεία που μπορεί κάποιος να ανακαλύψει όπως μοναστήρια, τοξωτά γεφύρια, εκκλησίες, βρύσες… πολλές δραστηριότητες προσφέρει η εναλλαγή του τοπίου, οι πολλές φυσικές πηγές, τα ποτάμια όπως: το ψάρεμα στους παραπόταμους του Αχελώου, η ορειβασία και η αναρρίχηση, η πεζοπορία αλλά και το κολύμπι στα δροσερά νερά του θρυλικού ποταμού του Αχελώου. Παρέα με ντόπιους μπορεί κάποιος να μυρίσει υπέροχες μυρωδιές στα βουνά από το τσάι και τη ρίγανη και να μυηθεί στο μάζεμα αυτών διότι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή κατά το μάζεμα για να μην ξεριζωθούν τα φυτά. Επίσης μπορεί να πληροφορηθεί για τις φαρμακευτικές ιδιότητές τους. Τέλος η εμπειρία από τη συμμετοχή σε κάποια από τις πολλές πολιτιστικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες σε όλα τα χωριά της Αργιθέας, όπως τα πανηγύρια, όπου αντιλαλούν κλαρίνα και βιολιά και ο κλειστός πρωτοστατεί στους παραδοσιακούς χορούς αποτελεί μια εμπειρία που κάνει πλουσιότερο τον συμμετέχοντα. Κι αν τύχει να παραβρεθείτε τότε μπείτε στο χορό είναι μια ευκαιρία να μάθετε κλειστό και να ακούσετε βιολί και κλαρίνο. Μας το ομολόγησαν οι λιγοστοί κάτοικοι του Λεοντίτου ότι κάναμε λάθος και έπρεπε να ανέβουμε στο χωριό τους την παραμονή της Αγίας Παρασκευής τότε που το Λεοντίτο γεμίζει από κόσμο και στήνεται κάτω από το μεγάλο πλάτανο στην πλατεία του χωριού τρικούβερτο γλέντι.

Πιστοί στην παράδοση όλοι οι Αργιθεάτες, συμμετέχουν στα πανηγύρια, τα γλέντια με βιολιά και κλαρίνα, τους παραδοσιακούς χορούς και φιλεύουν τους φίλους γιατί είναι φιλόξενοι και ζεστοί άνθρωποι. Το πανηγύρι είναι θεσμός ζωντανός σε όλη την περιοχή της Αργιθέας. Την παραμονή και ανήμερα της εορτής του πολιούχου Αγίου σε κάθε χωριό στήνεται το φαγοπότι που αποτελεί αφορμή να έρθουν οι άνθρωποι στον τόπο τους ακόμη κι αν αυτοί βρίσκονται πολύ μακριά. Είναι η αφορμή να ξεκουραστούν οι κτηνοτρόφοι και οι γεωργοί, να γλεντήσουν, να τραγουδήσουν τους καημούς τους και να γυρίσουν ανανεωμένοι στην καθημερινότητα, είναι αφορμή να επιστρέψουν οι ξενιτεμένοι, να συναντηθούν οι νέοι με τις νέες του χωριού, να χορέψουν και να γλεντήσουν αδιάκοπα δυο και τρεις μέρες. Ήρθε στο νου μου το πανηγύρι στο Λαγκάδι τότε που πρωτογνώρισα την Αργιθέα και τους Αργιθεάτες, δυο χρόνια πριν τότε κατάλαβα πως η Αργιθέα για όλα αυτά είναι από τα μέρη που αγαπώ ιδιαίτερα. Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να αναζητήσω την καταγωγή μου ενθυμούμενη τα λόγια του πατέρα μου… Οι δικοί μας κατέβηκαν από τα Άγραφα… Και όσο περισσότερο γνωρίζω την Αργιθέα τόσο περισσότερο την αγαπώ, τόσο περισσότερο πείθομαι ότι ρέει στις φλέβες μου αργιθεάτικο αίμα τόσο διαπιστώνω ότι οι ομορφιές της και οι εκπλήξεις της δεν έχουν τελειωμό!

   Ευχαριστίες οφείλω στον άγνωστο δημιουργό του μπλοκ http://leontito.blogspot.gr/ για τις πληροφορίες και στον ιδιοκτήτη του ξενώνα Ντελεδήμι για το διήμερο που μας προσέφεραν και μας έδωσαν τη δυνατότητα να μάθουμε για αυτό το άγνωστο μέρος σε μας αλλά τόσο φιλόξενο!!!

Της Μαριάννας Αποστόλου,  Καθ. Γαλλικών, Διευθύντριας του 1^ου Γυμνασίου Τρικάλων

– Μαριάννα ετοιμάσου για το Ανθηρό Αργιθέας μου είπε η κ. Έλλη Τσιρογιάννη στις αρχές Απρίλη, γιατί γνωρίζει πως οι ρίζες των παππούδων μου είναι από τα Άγραφα και ξέρει καλά την αγάπη μου για την Αργιθέα.

Η επίσκεψή μας είχε τριπλό σκοπό:

1. Προικοδότηση επτά κορασίδων
2. Οικονομική ενίσχυση και πασχαλινά δώρα στους μαθητές του Δημοτικού σχολείου Ανθηρού.
3. Οικονομική ενίσχυση και πασχαλινά δώρα στην πολύτεκνη οικογένεια με εννέα παιδιά του ιερέα Αντώνη από το Μεσοβούνι.

Ξεκινήσαμε νωρίς – νωρίς τα 13 μέλη της αποστολής (Πατήρ Χαράλαμπος Νιώρας Έλλη Τσιρογιάννη – πρόεδρος του Συλλόγου Αργιθεατών Τρικάλων, Νίκος Καλομπάτσος – γραμματέας του Συλλόγου, Βασίλης Μαναός – αντιπρόεδρος του Συλλόγου, Νίτσα Χάτου – υπεύθυνη στολών του Συλλόγου, Παναγιώτα Κωτή-Ταμίας του Συλλόγου, Γιώργος Οικονόμου – μέλος του Συλλόγου, Δημήτρης Κοντογιάννης, Βαγγελιώ Μπουντούρη – υπάλληλος της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων, Αποστόλου Μαριάννα, Διευθύντρια του 1ου Γυμνασίου Τρικάλων, μέλος του Συλλόγου, Χρήστος Πίσσας – διευθυντής TV – 10, Αντώνης Νταής – καμεραμάν TV 10, Κρούπης Δημήτριος, διευθυντής εφημερίδας «διάλογος») κατά τις 8;30 π.μ. για να είμαστε 11:30 π.μ. στο Δημαρχείο του Ανθηρού Αργιθέας. Το ταξίδι μας θα ήταν συντομότερο, αλλά όλοι θέλαμε να χαρούμε την ομορφιά της φύσης, να απολαύσουμε τα δάση και τα ποτάμια του ορεινού όγκου και με την αποστολή μας συνάμα να χαλαρώσουμε και να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας. Θέλαμε να τραβήξουμε φωτογραφίες, να κάνουμε μικρές στάσεις για να καταγράψει ο Αντώνης Νταής, καμεραμάν του TV 10, ένα οδοιπορικό αφιερωμένο στην Αργιθέα – την πιο όμορφη ορεινή περιοχή της Ελλάδας. Το οδοιπορικό αυτό για την Αργιθέα ο Κ. Πίσσας, διευθυντής του TV-10, ανέλαβε να προβάλλει στο TV-10 και έτσι έγινε.

Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ο ουρανός καταγάλανος.

Η πρώτη στάση όλης της αποστολής έγινε στον Τύμπανο όπου πιάσαμε και χιόνι. Η στάση αυτή μας χάρισε εικόνες που μας βοήθησαν να χαλαρώσουμε και να ξεχάσουμε τις λακκούβες και τον κακοτράχαλο δρόμο προς τον Τύμπανο. Όλη η ομάδα είχε κάτι να πει για την ομορφιά του τοπίου και ομολογώ ότι την ομορφιά του ορεινού όγκου της Δυτικής Θεσσαλίας δεν μπορεί να συναγωνιστεί καμιά χώρα στον κόσμο. Αν στη γωνιά αυτή της Ελλάδας υπήρχαν υποδομές (δρόμοι, καταλύματα, πίστες σκι κ. ά) τότε ο χειμερινός τουρισμός και ο θρησκευτικός τουρισμός θα βοηθούσε με ένα καλό εισόδημα τους κατοίκους της περιοχής.

Η δεύτερη στάση ήταν στο μνημείο αφιερωμένο στους Αργιθεάτες που έχασαν τη ζωή τους ότανεπιχειρούσαν να περάσουν τον Τύμπανο με τα μουλάρια ή με τα πόδια. Ο αγώνας του ανθρώπου πολλές φορές με τη φύση αποδεικνύεται δύσκολος. Στο μνημείο μίλησε η πρόεδρος του Συλλόγου κ. Έλλη για τους Αργιθεάτες που πολλές φορές με αντίξοες καιρικές συνθήκες αναγκάζονται να ταξιδέψουν με κίνδυνο της ζωής τους. Η Αργιθέα είναι μια από τις πανέμορφες ορεινές περιοχές της Ελλάδας δυστυχώς η πολιτεία δεν έχει δώσει τη δέουσα προσοχή και τα όποια σχέδια έχουν βαλτώσει ώστε να δοκιμάζονται οι Αργιθεάτες επιδεικνύοντας υπομονή και καρτερικότητα. Αν η Ελβετία δεν είχε ανεπτυγμένο το οδικό δίκτυο και δεν διέθετε πίστες σκι, τότε πολύ λίγοι θα επισκέπτονταν για χειμερινό τουρισμό τις Ελβετικές Άλπεις.

Ο κ. Κρούπης Δημήτριος, διευθυντής εφημερίδας «διάλογος, η κ. Ευαγγελία Μπουντούρη – υπάλληλος της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων και ο κ. Χρήστος Πίσσας – διευθυντής TV – 10, ανέβαιναν για πρώτη φορά στην ξακουστή Αργιθέα και δεν μετάνοιωσαν καθόλου μα καθόλου που διέθεσαν το Σάββατο για την επίσκεψη αυτή. Μάλιστα ο κ. Πίσσας υποσχέθηκε μελλοντικά να κάνει και άλλη καταγραφή με τις παραδοσιακές συνταγές της Αργιθέας. Μετά το μνημείο η χλωρίδα της περιοχής είναι πλουσιότατη. Πανύψηλα έλατα, οξιές, καστανιές, κέδροι, βελανιδιές αρκετά φυλλοβόλα (καρυδιές, κορομηλιές) και πουρνάρια παντού.

Πιο κάτω στο εκκλησάκι του Αγ. Μηνά, όπου σταματήσαμε φυτρώνουν αγριοτριανταφυλλιές, μελισσόχορτο, βότανα, αγράμπελη και αγριολούλουδα που προσφέρουν απλόχερα τις μυρωδιές τους. Πιο ψηλά στα Άγραφα θα βρει κανείς περδικάκι, τσάι και ρίγανη.

Η πανίδα της περιοχής είναι εξίσου πλούσια, λύκοι, τσακάλια αλεπούδες, λαγοί, αγριογούρουνα, ζαρκάδια, πέρδικες και ένας μικρός αριθμός από καφέ αρκούδες της Πίνδου. Άφθονα και δροσερά τα νερά που ρέουν στα αργιθεάτικα βουνά. Σταματήσαμε στη βρύση, που έγινε με δωρεά του Συλλόγου Αργιθεατών, ήπιαμε δροσερό νερό «από το βουνό φερμένο» και θαυμάσαμε το χωριό Αργιθέα (παλαιότερη ονομασία Κνίσοβο) που είναι πανέμορφο και κτισμένο σε κοίλωμα ανάμεσα στα πανύψηλα έλατα με τα πετρόχτιστα σπίτια και διατηρεί μέχρι σήμερα το παραδοσιακό χρώμα. Κοντά στην Αργιθέα με το πέρασμα των χρόνων ήρθαν στο φως ένα αρχαίο νεκροταφείο (του 4ου αιώνα π.χ.), με τάφους κιβωτιόσχημους, αγγεία και κοσμήματα. Τα ευρήματα – κτερίσματα που βρέθηκαν στους τάφους ήταν αγγεία, λυχνάρια, υφαντικά βάρη, χάλκινα κοσμήματα – κάτοπτρα, περόνες, πόρπες, δαχτυλίδια, σιδερένια όπλα (αιχμές δοράτων, ξίφη, μαχαίρια) νομίσματα από πολλές περιοχές του αρχαίου κόσμου.

Μια στάση στην «Αγορασιά» με το δροσερό αεράκι ακόμα και το καλοκαίρι, που αποτελεί πέρασμα για την Άρτα, για να απολαύσουμε το καφεδάκι και τις πίτες που ετοίμασαν με μεράκι οι κυρίες του Συλλόγου Έλλη, Νίτσα και Παναγιώτα, να πάρουμε μια ανάσα και να συνεχίσουμε για το Ανθηρό όπου θα γινόταν η όμορφη εκδήλωση για τα υπέροχα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Ανθηρού Αργιθέας που αν και ζουν στην απομακρυσμένη αυτή περιοχή έχουν τόση ομορφιά στην ψυχή τους όση ομορφιά έχει και το περιβάλλον γύρω τους.

Μάλιστα ένα όμορφο κορίτσι του Δημοτικού Σχολείου Ανθηρού που του αρέσει η Ζωγραφική μας δήλωσε πως αν μιλούσε στον Πρωθυπουργό της χώρας θα ζητούσε ένα δάσκαλο ειδικής αγωγής που λείπει από το σχολείο τους. Μίλησε με ανθρωπιά και δεν ζήτησε ούτε παιχνίδια, ούτε παιδικές χαρές όπως θα ζητούσε κάθε παιδάκι.

Από πολύ μικρή ηλικία τα παιδιά στην Αργιθέα μαθαίνουν να σέβονται τον συνάνθρωπο και να βοηθάνε όπου και όταν μπορούν. Αξιοθαύμαστο είναι παρόλο που λείπουν στα παιδιά αυτά βασικές γνώσεις – όπως είναι η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας – μια μαθήτρια μας είπε ότι θα ήθελε να γίνει αεροσυνοδός. Προγράμματα του Υπουργείου Παιδείας για εκμάθηση από απόσταση ξένης γλώσσας, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά αυτά να μάθουν μια ξένη γλώσσα, απαραίτητο εφόδιο ώστε να μπορέσουν να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο.

Αφήσαμε πίσω μας την «Αγορασιά» και το δρόμο για την Άρτα στα αριστερά μας και στρίψαμε δεξιά περνώντας το οδικό δίκτυο στη θέση “Μεγάλη Σκάλα” πριν την είσοδο του Ανθηρού, όπου υπήρχε κατολίσθηση. Το σημείο αυτό είναι αρκετά επικίνδυνο διότι σημειώνονται κατολισθήσεις – πτώσεις βράχων και πολλές φορές με δυσκολία γίνεται το πέρασμα προς το Ανθηρό που είναι από 1-1-2011 έδρα του Καλλικρατικού Ορεινού Δήμου Αργιθέας Ν. Καρδίτσας (6.000 Δημότες – 50 Μαθητές – νέες οικογένειες κ. ά.). Τα είκοσι χωριά που αποτελούν το Δήμο Αργιθέας είναι: Αργιθέα, Ανθηρό, Αργύρι, Βλάσι, Βραγκιανά, Δροσάτο, Ελληνικά, Θερινό, Καλή Κώμη, Καρυά, Καταφύλλι, Κουμπουριανά, Λεοντίτο, Μάραθος, Μεσοβούνι, Πετρίλο, Πετροχώρι, Πετρωτό, Στεφανιάδα και Φουντωτό.

Το Ανθηρό (παλιότερη ονομασία Μπουκουβίτσα) βρίσκεται σε υψόμετρο 800μ. και είναι ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της Αργιθέας με μεταβυζαντινά μοναστήρια (Κοίμηση της Θεοτόκου, Γεννέσιον της Θεοτόκου). Εκεί μας περίμενε ο κ. Χρήστος Καναβός, Δήμαρχος Αργιθέας, μόνιμος κάτοικος του Ανθηρού, που υπεραγαπά τον τόπο του και φροντίζει για την αναβάθμιση και την τουριστική ανάπτυξη της Αργιθέας. Στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου συγκεντρώθηκαν αρκετά παιδάκια του Δημοτικού Σχολείου Ανθηρού, τα οποία ήρθαν μαζί με τους γονείς τους για την όμορφη εκδήλωση που ακολούθησε. Όλα τα παιδάκια ήταν χαρούμενα για τα δωράκια που πήραν και από τον Πατέρα Νιώρα Χαράλαμπο και από το Σύλλογο Αργιθεατών Ν. Τρικάλων. Εκεί ο πατέρας Χαράλαμπος έδωσε τα επτά βιβλιάρια στα επτά κοριτσάκια ηλικίας μέχρι 10 χρονών. Αυτές οι εκδηλώσεις που αποτελούν εκδηλώσεις αγάπης για το συνάνθρωπο ας γίνουν παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας.

Ο καιρός ήταν υπέροχος και έτσι είχα την τύχη να τραβήξω αρκετές φωτογραφίες τις οποίες ανέβασα στο facebook του Συλλόγου, του οποίου έχω την επιμέλεια. Στη συνέχεια όλοι όσοι παρευρέθηκαν στο Δημαρχείο επισκέφτηκαν το νεοϊδρυθέν Μουσείο Ανθηρού που παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον διότι εκεί βρίσκονται εξαιρετικά εκκλησιαστικά κειμήλια.

Μάλιστα ο Δήμαρχος μας έκανε λεπτομερή ξενάγηση και με καμάρι μας διηγήθηκε ότι κατόρθωσαν να περισώσουν πολλά από τα κειμήλια όταν έπεσαν θύμα μιας οργανωμένης αρχαιοκαπηλείας. Εκεί στο Μουσείο φυλάσσεται σήμερα και το άριστης τεχνικής και τέχνης τέμπλο της Ι. Μονής Κατουσίου.

Αλλά και η αγάπη με την οποία ο Σύλλογος Αργιθεατών Ν. Τρικάλων φροντίζει τους καλεσμένους είναι απερίγραπτη. Αφού φάγαμε και ήπιαμε στο ταβερνάκι του Παύλου Γάλλου στο Ανθηρό, όπου ο καλοσυνάτος ιδιοκτήτης μας περιποιήθηκε πρόσχαρα, απολαύσαμε την υπέροχη θέα σε ένα ειδυλλιακό τοπίο, υποβλητικό και καθώς το κάλλος μας συνεπήρε άκουσα από τον κ. Πίσσα αρκετές φορές να λέει πόσο τυχερός ήταν που συμμετείχε στην αποστολή αυτή, αλλά και τον κ. Κρούπη πως θα ήθελε να επαναλάβει μια ανάλογη επίσκεψη στην Αργιθέα. Ακούσαμε από τους ντόπιους ότι σύμφωνα με την παράδοση η περήφανη κορυφή Καράβα οφείλει την ονομασία της στο ότι εκεί έδεναν τα καράβια όταν η θεσσαλική πεδιάδα ήταν ακόμα θάλασσα.

Μετά το φαγοπότι επισκεφτήκαμε το «Γεννέσιον της Θεοτόκου ή Ι. Μονή Κατουσίου». Όπως μας εξήγησε ο μοναδικός μοναχός που υπάρχει το Μοναστήρι Κατουσίου πήρε το όνομά του από το συνοικισμό της Μεταμορφώσεως όπου ανήκει το μοναστήρι καθώς η Μεταμόρφωση παλιά λεγόταν Κατούσι. Η Ι. Μονή Κατουσίου είναι ένας μικρός ναός, αληθινό έργο τέχνης και τεχνικής. Είναι χωρίς τρούλο και στο κυκλικό ημισφαίριο εικονίζεται ο Παντοκράτορας. Μια επιγραφή πίσω από μια εικόνα του τέμπλου γράφει: «Ιστορήθη το τέμπλο το έτος 1661».

Ο ναός είναι παντού αγιογραφημένος με βυζαντινές αγιογραφίες του 17ου και 18ου αιώνα, σπάνιας τέχνης, ζωηρόχρωμες που διατηρούνται μάλιστα σε άριστη κατάσταση. Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε η εικόνα του αγίου Χριστόφορου που έχει μορφή ζώου. Ο Μοναχός της Ι. Μονής μας ανέφερε ότι ο άγιος Χριστόφοροςήταν μέλος μια φυλής της βόρειας Αφρικής, των Μαρμαριτών, που ήταν κυνομούρηδες, αιχμαλωτίστηκε από τις ρωμαϊκές δυνάμεις, κατά την διάρκεια εκστρατείας του Διοκλητιανού, και μαρτύρησε για την πίστη του στην Αντιόχεια της Συρίας.

Όταν βρεθήκαμε στο Μοναστήρι εικόνες από πολιτιστικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις πέρασαν σαν ταινία από το μυαλό μου και θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει παλιότερα ότι τα πανηγύρια στα χωριά της Αργιθέας βοηθάνε στην ενδυνάμωση των ανθρώπινων σχέσεων, τις όμορφες συναντήσεις για να θυμηθούν τα παλιά οι μεγαλύτεροι και να τα μεταφέρουν στη νέα γενιά και την απερίγραπτη φιλοξενία που προσφέρουν στους επισκέπτες οι ντόπιοι.

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε σε όσα πανηγύρια βρέθηκα η ευγένεια και η εθελοντική προσπάθεια όλων των κατοίκων (στο πανηγύρι των Αγ. Αναργύρων 1 Ιούλη στο Λαγκάδι, στην Ι. Μονή Κατουσίου στις 8 Σεπτεμβρίου στο Κατούσι και στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος στις 6 Αυγούστου στο Κατούσι) να περιποιηθούν όσο καλύτερα γίνεται τους επισκέπτες, να προσφέρουν το φαγητό πάντα περιποιημένο και άφθονο και να γλεντήσουν μέχρι το πρωί με ανεξάντλητο κέφι, τραγούδι και χορό. Θυμήθηκα παλιότερες εποχές που τα πανηγύρια ήταν παράδοση για όλα τα χωριά της Ελλάδας.

Η διατήρηση αυτή των πανηγυριών στην Αργιθέα φανερώνει πόσο βαθιά είναι ριζωμένη η παράδοση και πόσο καλά κρατούν οι Αργιθεάτες το παραδοσιακό χρώμα της περιοχής με τα κλαρίνα, τα βιολιά, τους αργιθεάτικους χορούς και τα αργιθεάτικα τραγούδια. Η παράδοση είναι ο πλούτος της Ελλάδας που διατηρεί στον χρόνο την ελληνική ψυχή μας, την ελληνική καρδιά μας. Η παράδοση ώθησε τον Όμηρο να βοηθήσει τους ανθρώπους να ανιχνεύσουν την ομορφιά του κόσμου, βόηθησε τον Αισχύλο να πετά σαν αετός χρυσοφτέρουγος, χάρη στην παράδοση ο Αλέξανδρος ο Μέγας είχε τον Όμηρο κάτω από το προσκέφαλο του και διάβαζε, η παράδοση οδήγησε τον Θουκυδίδη να δακρύσει από χαρά όταν άκουσε τον Ηρόδοτο να διαβάζει την ιστορία του, και στη νεότερη Ελλάδα ώθησε τον Κολοκοτρώνη να φορά την περικεφαλαία σαν αρχαίος Έλληνας, το Ρήγα να βγάζει φωτιά από το στήθος σαν τον αρχαίο Πίνδαρο, τον Νικηταρά, τον Διάκο, τον Ανδρούτσο, τον Τζαβέλα απάνω στα αρχαία λιθάρια να χύνουν δάκρυα και να επιθυμούν να πεθάνουν πολεμώντας για την Ελλάδα.

Το πανηγύρι είναι θεσμός για την Ελλάδα και ακόμα πιο ζωντανό στην Ορεινή Αργιθέα. Την παραμονή και ανήμερα της εορτής του πολιούχου Αγίου σε κάθε χωριό στήνεται το φαγοπότι που αποτελεί αφορμή να έρθουν οι άνθρωποι στον τόπο τους ακόμη κι αν αυτοί βρίσκονται πολύ μακριά. Είναι η αφορμή να γυρίσουν στον τόπο τους οι ξενιτεμένοι, να συναντηθούν οι νέοι με τις νέες του χωριού, να ξεκουραστούν οι κτηνοτρόφοι και οι γεωργοί, να γλεντήσουν, να τραγουδήσουν τους καημούς τους και να γυρίσουν ανανεωμένοι στην καθημερινότητα.

«Ήταν μια όαση, μια στιγμή ξενοιασιάς και μια ευκαιρία για διασκέδαση στην σκληρή και κοπιαστική ζωή που ζούσαν οι άνθρωποι» αναφέρει έρευνα ομάδας μαθητών του Λυκείου Γέρα. Συνεχίζοντας οι μαθητές αναφέρουν στην έρευνα «Είναι έθιμα σταθερά επαναλαμβανόμενα στον κύκλο της ζωής. Ακόμη κι αν σήμερα έχουν χάσει την αυθεντική τους μορφή και την άρρηκτη σχέση τους με τις εποχικές δραστηριότητες της αγροτικής ζωής, διατηρούν το πανηγυρικό τους ύφος και προσφέρουν την ίδια ανάταση και χαρά στον αγωνιζόμενο άνθρωπο».

Τα πανηγύρια αφήνουν εικόνες και μνήμες χαραγμένες στην ψυχή κάθε παιδιού και αποτελούν βιώματα για το μέλλον. Στα πανηγύρια τα μικρά παιδιά μαθαίνουν τα δημοτικά τραγούδια και τους παραδοσιακούς χορούς. Έτσι γίνεται μέσω των πανηγυριών η διάδοση της μουσικής μας παράδοσης και σ’ αυτό συμβάλλουν τα μέγιστα οι λαϊκοί οργανοπαίχτες που από στόμα σε στόμα μεταφέρουν τα δημοτικά τραγούδια στη νεότερη γενιά. Στα πανηγύρια ο χορός είναι ομαδικός και οι κυκλικοί χοροί που γεννήθηκαν στην Ελλάδα, συμβολίζουν την ομαδικότητα του χωριού.

Αφήσαμε το μοναστήρι του Κατουσίου και επιστρέψαμε στο Ανθηρό.

Εδώ κάπου άρχισε και το τέλος της αποστολής. Χαιρετήσαμε πια δικούς μας ανθρώπους, γιατί γίναμε φίλοι και υποσχεθήκαμε να ξαναπάμε. Και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μια στάση στην ταβέρνα – Ψησταριά “Στης Αργιθέας το ποτάμι” όπου σε ένα ειδυλλιακό τοπίο απολαύσαμε το καφεδάκι μας.

Ο επίλογος αυτής της εξόρμησης έληξε με την ελπίδα της επιστροφής καθώς δώσαμε την υπόσχεση στον ευγενικό ιδιοκτήτη της ταβέρνας να τιμήσουμε τη φιλοξενία του και την επόμενη φορά που θα ανέβουμε στην Αργιθέα να μας φιλέψει πέστροφα. Έβγαλα αρκετές φωτογραφίες και κάθισα στο ξύλινο γεφυράκι χαζεύοντας το τοπίο και ακούγοντας τον ήχο του νερού. Αισθανόμουν τόσο καλά που δεν θα ήθελα να φύγω ποτέ. Είναι από τα μέρη που αγαπώ περισσότερο. Και όσο περισσότερο γνωρίζω την Αργιθέα τόσο περισσότερο την αγαπώ και διαπιστώνω ότι οι ομορφιές της δεν έχουν τελειωμό!!!