Το Blog του Γενικού Λυκείου Σοφάδων

Η  γλώσσα των νέων δηλώνει το σύνολο των γλωσσικών φαινόμενων που χαρακτηρίζουν την επικοινωνία των νέων μεταξύ τους. Είναι μια κοινωνιόλεκτος με λεξικά, πραγματολογικά και δομικά χαρακτηριστικά, που χρησιμοποιείται υπό ορισμένες συνθήκες επικοινωνίας και είναι της γλωσσικής συνείδησης της κοινότητας των νέων. Η σχέση αυτή μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμφίδρομη, δηλαδή η γλώσσα των νέων προέρχεται  από την κοινή γλώσσα, ενώ η κοινή γλώσσα επιδέχεται αλλαγές.

Από τη μια, η γλώσσα των νέων χρησιμοποιεί όμοιο λεξιλόγιο με την κοινή γλώσσα. Επιπλέον, η γλώσσα των νέων έχει εισάγει στη γενική νοοτροπία της στοιχεία σύνταξης και γραμματικής από την κοινή γλώσσα.

Από την άλλη πλευρά, η γλώσσα των νέων έχει δημιουργήσει μια βαθιά τομή στην κοινή γλώσσα. Αρχικά, πολλά στοιχεία και εκφράσεις της γλώσσας των νέων έχουν εισχωρήσει στην καθομιλουμένη των ενηλίκων, σύμφωνα με έρευνες της ALCO. Επιπροσθέτως στοιχεία της νεανικής γλώσσας έχουν περάσει στην κοινή γλώσσα ως σύμβολα νεανικότητας.

Για να διαβάσετε περισσότερα πατήστε εδώ.

Πολλές φορές έχουμε αναρωτηθεί από πού προέρχεται το όνομα της οδού που κατοικούμε ή τα ονόματα των δρόμων της πόλης που χρησιμοποιούμε καθημερινά για να κινηθούμε σε αυτή ή να προσανατολιστούμε. Ποιοι δηλαδή είναι αυτοί, τα ονόματα των οποίων αναφέρονται, καθώς και ποια είναι η σημασία των γεγονότων και των τοποθεσιών στις οποίες αναφέρονται. Έτσι, λοιπόν, επιλέξαμε το συγκεκριμένο θέμα και αποφασίσαμε να το ερευνήσουμε.

Για να διαβάσετε την εργασία πατήστε εδώ.

Η επιλογή του θέματος ’’ Τζιν, πολυφορεμένο και λατρεμένο’’ ως project της Β΄ Λυκείου   προέκυψε αυθόρμητα  σ’ ένα διάλλειμα στο σχολείο , όταν κοιτώντας γύρω μου  διαπίστωσα ότι σχεδόν όλοι οι μαθητές , αγόρια –κορίτσια , τόσο στο γυμνάσιο όσο  και στο λύκειο φορούσαν “Τζιν”. Αναρωτήθηκα τι γνωρίζουμε γι΄αυτό το πολυφορεμένο  ύφασμα στην καθημερινότητα , στην εργασία , στην διασκέδαση αλλά και στο χώρο της μόδας, το λατρεμένο όλων που αποτελεί  σύμβολο ,ανάγκη, στολή, φετίχ, στερεότυπο, κώδικα;

 

Η εργασία αυτή λοιπόν έχει σαν στόχο :

• να αναζητήσουν οι μαθητές την προέλευσή του, να ερευνήσουν την ιστορική του διαδρομή ,αφού η ιστορία του Τζιν είναι περίπου τόσο παλιά όσο και αυτή μιας ολόκληρης ηπείρου, της Αμερικής.
• να ερευνήσουν την επίδρασή του στην μόδα, στη μουσική, στον κινηματογράφο
• να αντιληφθούν τις οικονομικές επιπτώσεις αυτού του υφάσματος που είναι ίσως το φαινόμενο στη βιομηχανία της μόδας.
• Να ψάξουν την πορεία του μέσα στις δεκαετίες αφού το τζιν ξεπερνά φυλετικές, ταξικές, στιλιστικές και άλλες διακρίσεις και είναι το αγαπημένο ρούχο της καθημερινότητάς μας.

 

Διαβάστε όλη την εργασία εδώ.

Η επιλογή του θέματος  ’’καφενεία της Ελλάδας ’’   ως project  της  Α Λυκείου    επιλέχθηκε γιατί θεωρούμε ότι τα καφενεία    παραμένουν ακόμα και σήμερα ζωντανά κύτταρα  ζωής και είναι συνδεδεμένα με την παράδοση και την πολιτιστική κληρονομιά μας.

Η εργασία λοιπόν έχει σαν στόχο :

• να ερευνήσουν οι μαθητές την ιστορική διαδρομή τους στην Ευρώπη και στην χώρα μας,
• τον κοινωνικό ρόλο τους,
• τις λειτουργίες που εκπλήρωναν,
• τους τύπους ανάλογα με την εποχή και τον τόπο που βρίσκονταν
• την εξέλιξη από τους καφενέδες των αρχών του αιώνα στα σύγχρονα internet café.

 

Tο θέμα κίνησε  το ενδιαφέρον των μαθητών  αφού το καφενείο του χωριού – της  γειτονιάς τους  είναι ο χώρος που διατηρεί την αμεσότητα των ανθρώπινων σχέσεων, οικείος  από προσωπικά τους βιώματα και η εξέλιξή του στα σύγχρονα café  και internet cafe  συνεχίζει να είναι τόπος  συνεύρεσης και διασκέδασης με τους συνομηλίκους τους.

Για να δείτε την εργασία πατήστε εδώ

 

 

 

Στην ερευνητική εργασία «Τέχνη και Πόλεμος» θα ασχοληθούμε με τις διάφορες μορφές τέχνης που δημιουργούνται σε περιόδους πολέμου. Θα μελετήσουμε τον χώρο και τον χρόνο εξέλιξης των πολεμικών γεγονότων, τα αίτια έκρηξής τους, τα επακόλουθά τους και πώς όλα αυτά επηρρέασαν βαθιά τους καλλιτέχνες.  Παρατηρούμε ότι η τέχνη δεν θα μπορούσε να  μείνει ανεπηρέαστη απ’ το κλίμα του πολέμου. Ζωγράφοι, λογοτέχνες και άλλοι καλλιτέχνες δημιούργησαν αντιπολεμικά έργα που αποτελούν κειμήλια μέχρι και σήμερα. Αυτά τα έργα απεικονίζουν την φρίκη του πολέμου σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Διαβάστε περισσότερα εδώ.

Η εργασία αυτή έχει ως στόχο να ερευνήσουμε εμείς οι μαθητές την θέση των δύο φύλων σε διάφορες πτυχές της κοινωνίας, όπως η οικογένεια, το σχολείο, η εργασία, η εκπαίδευση. Επιπλέον, εξετάζουμε τα στερεότυπα που κυριαρχούν στις μέρες μας και τις διακρίσεις που γίνονται εις βάρος των γυναικών, οι οποίες αντικατοπτρίζονται ακόμα και στη γλώσσα. Ακόμη, φέρνουμε στο μυαλό μας παραδείγματα από την καθημερινότητά μας για να εμπλουτίσουμε την εργασία και παράλληλα μελετούμε διάφορες περιόδους από την ιστορία του 20^ου αιώνα για να αφυπνιστούμε στο θέμα της ισότητας. Διάφοροι τομείς, όπως οι πόλεμοι, οι θρησκείες, η οικονομία, τα ΜΜΕ, εξετάζονται για να διαπιστωθεί εάν και κατά πόσο υπάρχει πραγματικά ισότητα στις μέρες μας ή εάν αυτό είναι ένας μύθος. Αυτή η εργασία κινεί το ενδιαφέρον των παιδιών διότι ταυτόχρονα με τη έρευνα, τα ωθεί να σκεφτούν και να βγάλουν συμπεράσματα ακόμη και μέσα από τα προσωπικά τους βιώματα.

Διαβάστε περισσότερα  εδώ

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Ερευνητικής Εργασίας αναλάβαμε να συντάξουμε μια εργασία με θέμα «Η πορεία της γυναίκας στο πέρασμα του χρόνου». Θα παρουσιάσουμε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία σε διάφορες χρονικές περιόδους και χώρες, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, θα αναλύσουμε πώς ζούσε η γυναίκα από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας και θα δούμε το τοπίο που την περιβάλλει να μεταμορφώνεται μαζί της. Η πορεία της συνοδεύεται από συνθήκες δύσκολες, τραυματικές καταστάσεις και συμπεριφορές, πολλά καθήκοντα αλλά και διεκδίκηση δικαιωμάτων. Παράλληλα, προσπαθώντας να προσεγγίσουμε το θέμα της χειραφέτησης της γυναίκας, θα θίξουμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια που ξεπέρασαν οι γυναίκες στο πέρασμα των χρόνων μέχρι να κατακτήσουν τη θέση που τους αναλογεί σήμερα, χωρίς όμως αυτό να συμβαίνει σε όλες τις χώρες και χωρίς τίμημα.

Περισσότερα: Η πορεία της γυναίκας

Γενικό Λύκειο Σοφάδων
Σχολικό έτος: 2013-14


”Ερευνητική εργασία: Ενδοσχολική Βία”

                        ΕΙΣΑΓΩΓΗ

 

Το σχολείο μας βρήσκεται σε ημιαστική περιοχή . Στο ίδιο συγκρότημα συστεγάζεται το γυμνάσιο με κοινό  αύλιο χώρο, όπου φοιτούν πολλοί αλλοδαποί και τσιγγάνοι. Γίναμε συχνά παρατηρητές συγκρούσεων μεταξύ μαθητών του γυμνασίου, αντιληφθήκαμε την μετάθεση της έντασης εκτός σχολείου , ενημερωθήκαμε για την αταλλαγή απειλών  μέσω διαδικτύου και για την λήξη της με τιμωρίες απο τον σύλλογο των διδασκόντων .

Αναρωτηθήκαμε έτσι τι μπορεί να χωρίζει παιδιά 15 χρονών, τι μπορεί να προκαλεί αυτή την τρομοκρατία της αθωότητας και πως μπορούμε απο απλοί παρατηρητές να συμβάλλουμε ελάχιστα ίσως στην επίλυση αυτού του προβλήματος. Έτσι λοιπόν επιλέξαμε το θέμα ΄΄bulying-σχολικός εκφοβισμός΄΄για την ερευνητική εργασία μας  που πραγματοποιήθηκε απο ομάδα μαθητών της β΄λυκείου κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς 2013-14.

Θέσαμε ως  στόχους :

• να ενημερωθούμε (μαθητές, καθηγητές) γι΄ αυτό το  κοινωνικό πρόβλημα  στην χώρα μας  που  εμφανίζεται  με διάφορες μορφές.
• να προβληματισθούμε για τις αιτίες που το προκαλούν
• να αναγνωρίσουμε τα χαραχτηριστικά των θυμάτων-θυτών
• να διερευνήσουμε τρόπους αντιμετώπισης και πρόληψης του
• να ευαισθητοποιήσουμε με δράσεις την σχολική κοινότητα
• να πραγματοποιήσουμε συζητήσεις βασισμένες σε έρευνες υλικού απο το διαδίκτυο.

Συνέχεια…bullying

 

 

ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΣΟΦΑΔΩΝ

ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ: 2013-2014

ΜΑΘΗΜΑ: ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΚΟΥΞΑΡΑ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

 

 

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

 

 

Ομάδες εργασίας

• Κερασία Παπαλοπούλου
• Ιωάννα Γκαντή
• Ελένη Αθάνατου
• Ραφαηλία Θώδου

 

• Αριέλα Ντερβίση
• Βάσω Ιωακείμ
• Βάσω Τρίγκα
• Κωνσταντίνα Πλιάσα

 

• Βάσω Ορφανιώτη
• Ιφιγένεια Βασιλείου
• Άντζελα Τζελάι
• Εύη Αλεξοπούλου

 

• Δήμητρα Αποστολοπούλου
• Ελένη Θωμαίδη
• Έμυ Αγναντοπούλου
• Μαριάννα Ακρίβου

 

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ…………………………………………………………………..σελ.4

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ……………………….σελ.4

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΠΑΡΤΗ…………………………………..σελ.7

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ…………………………………….σελ.9

 

H ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ……………………..σελ.10

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗ ΡΩΜΑΙΚΗ ΕΠΟΧΗ……………………………………..σελ.11

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ……………………..σελ.12

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ……………………………………………σελ.14

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ………………………………………………σελ.15

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ………………………………..σελ.17

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ……………σελ.19

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ………………………………………..σελ.21

 

ΜΕΤΑ ΤΟ 1832…………………………………………………………………σελ.22

 

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ……………………………………………σελ.25

 

ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΚΙΝΗΜΑ……………………………………………………σελ.26

 

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ…………………………………………………………………σελ.28

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ……………………………………σελ.30

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ……………………………………………σελ.34

 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ 20^ου ΑΙΩΝΑ………………………………σελ.36

 

ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ…………………………………………………σελ.38

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ………………………………………………………………σελ.40

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ….…………………………………………………………σελ.41

 

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Ερευνητικής Εργασίας αναλάβαμε να συντάξουμε μια εργασία με θέμα «Η πορεία της γυναίκας στο πέρασμα του χρόνου».  Θα παρουσιάσουμε τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία σε διάφορες χρονικές περιόδους και χώρες, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν. Συγκεκριμένα, θα αναλύσουμε πώς ζούσε η γυναίκα από την αρχαιότητα μέχρι και τις μέρες μας και θα δούμε το τοπίο που την περιβάλλει να μεταμορφώνεται μαζί της. Η πορεία της συνοδεύεται από συνθήκες δύσκολες, τραυματικές καταστάσεις και συμπεριφορές, πολλά καθήκοντα αλλά και διεκδίκηση δικαιωμάτων. Παράλληλα, προσπαθώντας να προσεγγίσουμε το θέμα της χειραφέτησης της γυναίκας, θα θίξουμε τις δυσκολίες και τα εμπόδια που ξεπέρασαν οι γυναίκες στο πέρασμα των χρόνων μέχρι να κατακτήσουν τη θέση που τους αναλογεί σήμερα, χωρίς όμως αυτό να συμβαίνει σε όλες τις χώρες και χωρίς τίμημα.

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

Η γυναίκα την εποχή εκείνη συμβόλιζε το εσωτερικό του σπιτιού και βρισκόταν  κάτω από την εξουσία του άνδρα της χωρίς να έχει πολιτικά δικαιώματα. Ο περιορισμός της γυναίκας στο εσωτερικό του οίκου αφορούσε κυρίως εκείνες των πιο εύπορων οικογενειών. Η παρουσία γυναικών στην αγορά δείχνει ότι η έξοδος από το σπίτι δεν ήταν κάτι απαγορευμένο αλλά κάτι που δεν συνηθίζονταν. Έτσι η Αθηναία δεν μπορούσε εύκολα να αποκτήσει την ανεξαρτησία της και παρέμενε πάντα υπό την κηδεμονία του πατέρα της ή του άντρα της. Οι γυναίκες έπαιζαν περιορισμένο ρόλο  στη πολιτική ζωή και δεν είχαν δικαίωμα ψήφου αυτό όμως  ίσχυε και για τους περισσότερους άνδρες.

 

Βασική ευθύνη της γυναίκας ήταν η φροντίδα του άντρα της. Λεπτομέρεια  Αττικής ερυθρόμορφης πελίκης με παράσταση γυναίκας εμπόρου αρωμάτων. Περίπου 5^ος αι. π.Χ.

 Γάμος 

Βασική αρχή στην αθηναϊκή κοινωνία ήταν  ότι η γυναίκα  μέχρι το γάμο της εξαρτάται άμεσα από τον πατέρα της . Ο γάμος αυτός αποτελούσε τη διαδικασία δημιουργίας του οίκου μέσα από τον οποίο εξασφαλίζονταν η αναπαραγωγή νόμιμων παιδιών.  Όταν έφθανε στην αποδεκτή κοινωνικά ηλικία γάμου, η οποία σύμφωνα με τις τότε αντιλήψεις ήταν περίπου δεκαπέντε χρονών η κοπέλα παντρεύονταν τον μελλοντικό της σύζυγο  ο οποίος  έπρεπε να πληρώσει για να την αποκτήσει. Τον  σύζυγο τον επέλεγε ο πατέρας της κοπέλας ή σε πιο σπάνιες περιπτώσεις  αποτελούσε έπαθλο αγώνων που προκήρυσσε ο πατέρας της. Λίγες μέρες πριν τον γάμο τελούνταν οι λεγόμενες  γαμήλιες τελετές οι οποίες διαρκούσαν τρείς ημέρες αλλά ταυτόχρονα γινόταν  και ο καλλωπισμός της νύφης. Τέλος για να υπάρξει γάμος έπρεπε να έχει δοθεί η εγγύηση η οποία ήταν η συμφωνία  μεταξύ του κυρίου της γυναίκας και του μελλοντικού συζύγου.

Ο καλλωπισμός της νύφης πριν από τη γαμήλια τελετή. Ερυθρόμορφο αγγείο. Περίπου 425-420 π.Χ. Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο , Αθήνα .

Προίκα

Στην Αθήνα η προίκα αποτελούσε ένα σημαντικό στοιχείο του γάμου και μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις μια κοπέλα μπορούσε να παντρευτεί χωρίς αυτή. Ο σύζυγος έδινε εγγύηση ότι σε περίπτωση διάλυσης του γάμου ή θανάτου της συζύγου θα επέστρεφε την προίκα. Η συνεισφορά της Αθηναίας στην οικογενειακή περιουσία γινόταν είτε με οικιακά σκεύη , χρυσά κοσμήματα , αρώματα είτε με ακίνητη περιουσία όπως κτήματα τα οποία απλά παραχωρούνταν στον γαμπρό χωρίς να του ανήκουν.

Η κοινωνική ζωή της γυναίκας στην Αθήνα

Στο κοινωνικό πεδίο οι Αθηναίες συμμετείχαν στις κυριότερες θρησκευτικές γιορτές της πόλης. Συμμετείχαν στην μεγάλη πομπή των Παναθήναιων που ήταν η επισημότερη γιορτή των αρχαίων Αθηνών προς τιμήν της πολιούχου της πόλεως θεάς Αθηνάς. Ουσιαστική συμμετοχή είχαν στα Θεσμοφόρια τα οποία τελούνταν προς τιμή της θεάς Δήμητρας και συμμετείχαν αποκλειστικά γυναίκες. Βασική αρχή των Θεσμοφορίων αποτελούσε ο αποκλεισμός του ανδρικού φύλου και η συγκρότηση μίας ένωσης γυναικών. Ο εορτασμός τους διαρκούσε τρεις μέρες και ακολουθούσαν μία συγκεκριμένη τελετουργία. Οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της γιορτής συγκεντρώνονταν στο ιερό της θεάς  Δήμητρας και έτσι είχαν την ευκαιρία να περάσουν κάποιες  μέρες μακριά από το σπίτι τους. Οι σύζυγοι ήταν υποχρεωμένοι όχι μόνο να δώσουν τη συγκατάθεσή τους για να παραστούν οι γυναίκες τους στη γιορτή, αλλά και να αναλάβουν τα προβλεπόμενα έξοδα. Άλλη μία συμβολή των γυναικών στη δημόσια ζωή ήταν το ιερατικό αξίωμα που ασκούσαν στα πλαίσια της λατρείας των γυναικείων θεοτήτων και αποτελούσε κληρονομικό δικαίωμα για τις γυναίκες ιερείς. Εντελώς διαφορετικά ζούσαν οι εταίρες οι οποίες απολάμβαναν ελευθερίες, ευρισκόμενες σε μια διαφορετική κατάσταση από τις υπόλοιπες γυναίκες. Σε αντίθεση με τις άλλες γυναίκες, αυτές είχαν γνώσεις της λογοτεχνίας και γνώριζαν για την τέχνη. Η θέση των καλλιεργημένων και μορφωμένων εταίρων ήταν και αυτή τελείως διαφορετική. Συμμετείχαν ελεύθερα στα συμπόσια των ανδρών και στα σπίτια τους μαζεύονταν πλήθος νέων. Τέλος τις θαύμαζαν, έστηναν γι’ αυτές χρυσά αγάλματα, και οι ποιητές τις εγκωμίαζαν στα έργα τους. Πολλές έγιναν διάσημες για την εξυπνάδα και το πνεύμα τους, ενώ η αθηναϊκή  λογοτεχνία γνωρίζει συλλογές επιγραμμάτων που γράφτηκαν από εταίρες.

 

Η θέση της γυναίκας στην πολιτική ζωή των Αθηνών

Στην καθαυτό πολιτική ζωή των Αθηνών η θέση των γυναικών ήταν ανύπαρκτη. Οι γυναίκες δε θεωρούνταν πολίτες και δεν είχαν δικαίωμα εγγραφής στους καταλόγους των πολιτών. Επιπλέον δεν είχαν δικαίωμα κατοχής εγγείου ιδιοκτησίας -επομένως ούτε κληρονομιάς-, το οποίο αποτελούσε βασικό κριτήριο για την ιδιότητα του πολίτη. Ακόμη δεν είχαν τη δυνατότητα άσκησης δικαιοπραξιών. Για το λόγο αυτό εκπροσωπούνταν ενώπιον της πολιτείας από τον κύριό τους. Κατά συνέπεια στερούνταν τα πολιτικά τους δικαιώματα. Όταν η γυναίκα ήταν η μοναδική κληρονόμος της πατρικής περιουσίας, επειδή η ίδια δεν είχε δικαίωμα κατοχής γης, συνεπώς ούτε κληρονομιάς, είχε το δικαίωμα ο πλησιέστερος συγγενής να τη διεκδικήσει σε γάμο. Ο θεσμός αυτός υποδηλώνει την τεράστια σημασία που δίνονταν στα θέματα διαφύλαξης της περιουσίας του οίκου και της διατήρησης των γενών.

Παιδεία

Στην ηλικία των 7 περίπου χρονών την ανατροφή των παιδιών αναλάμβαναν οι μητέρες ή οι τροφοί στις εύπορες οικογένειες. Τα κορίτσια στην ηλικία περίπου των δώδεκα χρονών λάμβαναν στοιχειώδη εκπαίδευση (γραφή, ανάγνωση, λυρική και χορό). Τη μέση και ανώτερη εκπαίδευση τη λάμβαναν στα είκοσι τους χρόνια όπου συνήθως εκπαιδεύονταν από τη μητέρα τους στην οικονομία και διαχείριση του νοικοκυριού ,υφαντική, χειροτεχνία και διακοσμητική. Για τις κόρες όμως των πλουσιότερων Αθηναίων υπήρχαν ιδιωτικά οικοδιδασκαλεία στα οποία σπούδαζαν μουσική , κιθάρα ,όρχηση κλπ.  Τέλος, λάμβαναν την ανώτατη εκπαίδευση όπου πλήθος ανώτατων σχολών δέχονταν ευχαρίστως γυναίκες.

Γυναίκες που διέπρεψαν στη φιλοσοφία και τα μαθηματικά

• Θεόκλεια
• Θεανώ
• Κρατησίκλεια
• Ασκληπιγένεια

 

 

 

 

Ασχολίες των  γυναικών στην αρχαία Αθήνα

Οι  γυναίκες έπαιζαν  σημαντικό  ρόλο στις θρησκευτικές τελετές και ήταν υπεύθυνες για την ανατροφή των  παιδιών και την  σωστή διαχείριση  του οίκου. Σύμφωνα με αυτές  τις  συνήθειες  διαμορφώνονταν και οι ασχολίες τους. Έτσι επέβλεπαν και κατεύθυναν τους δούλους και τις υπηρέτριες που εργάζονταν μέσα στο σπίτι και αναλάμβαναν να εκπαιδεύσουν τις δούλες που δεν γνώριζαν να υφαίνουν. Ακόμα παραλάμβαναν τα  προϊόντα που έφταναν στο σπίτι, και  φρόντιζαν για  τη σωστή  τακτοποίηση των αγαθών και των πραγμάτων του σπιτιού. Οι αριστοκράτισσες γυναίκες επίσης , στα πλαίσια των οικιακών καθηκόντων τους ,ασχολούνταν με την υφαντική και το ράψιμο του ρουχισμού ενώ οι πιο φτωχές  αναγκάζονταν να έχουν εξωτερικές δραστηριότητες με αποτέλεσμα να συμμετέχουν  στο εργατικό  δυναμικό. Αυτές ασχολούνταν με το μικροεμπόριο τροφίμων ή αντικειμένων, διατηρούσαν ταβέρνες και πανδοχεία, έκαναν αγροτικές εργασίες κοντά στους άνδρες τους  ή ύφαιναν μάλλινα  και τέλος εργάζονταν ως συλλέκτριες καρπών.

Πηγές: Ιστοσελίδα ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia

Η θέση της γυναίκας στην αρχαία κοινωνία,Ιστοσελίδα του My Aegean

Ιστοσελίδα Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

 

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΣΠΑΡΤΗ

 

Οι αρχαίες Σπαρτιάτισσες δεν ήταν τόσο ελεύθερες όσο οι σύγχρονες γυναίκες. Οι κύριοι ρόλοι τους στην κοινωνία ήταν της συζύγου και της μητέρας και δεν είχαν το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Παρ΄όλα αυτά, οι αρχαίες Σπαρτιάτισσες ήταν πιο απελευθερωμένες σε σχέση με τις γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας.

Εκτός από την ελευθερία που είχαν υπήρχε και ο σεβασμός. Μάλιστα, ο Λεωνίδας προτού ξεκινήσει το ταξίδι του για τις Θερμοπύλες ρώτησε τη γυναίκα του βασίλισσα     Γοργώ.

Στην αρχαία Σπάρτη η γυναίκα είχε αυξημένα προνόμια και αρμοδιότητες στην κοινωνία, δηλαδή δεν δείλιαζε να μιλήσει. Σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, οι γυναίκες ήταν εξαιρετικά οξυδερκείς και πνευματώδεις. Ο Πλούταρχος στο έργο του   «Αποφθέγματα Λακωνικά» αναφέρει ότι όταν μια άγνωστη γυναίκα ρώτησε τη Γοργώ γιατί οι Σπαρτιάτισσες ήταν οι μόνες που εξουσίαζαν τους συζύγους τους, απάντησε  «γιατί είμαστε οι μόνες γυναίκες που γεννάμε πραγματικούς άνδρες».

 

 

 

 

 

 

Ο  θεσμός του γάμου

 

Ο γάμος στην Σπάρτη γινόταν  περίπου στο εικοστό έτος της ηλικίας των γυναικών όταν ο μέλλοντας σύζυγος έκλεβε την κοπέλα, ενώ υπήρχε και ο θεσμός της προίκας, η οποία κατά πάσα πιθανότητα ήταν μεγάλη. Επιπλέον, υπήρχε ένας άλλος θεσμός που υποχρέωνε τους συζύγους να βλέπουν μόνο στα κρυφά και τη νύχτα τη σύζυγό τους πριν τα 30 τους χρόνια. Ωστόσο οι Σπαρτιάτισσες, είχαν την δυνατότητα να κοιμούνται και με άλλους άντρες, εφόσον βέβαια, είχαν την συγκατάθεση του άντρα τους. Επίσης, οι άντρες δεν ήταν περισσότερο από 4-5 χρόνια μεγαλύτεροι από τις γυναίκες τους.

 

 Η ανατροφή, η εξωτερική εμφάνιση και οι ασχολίες τους

Η ανατροφή των γυναικών ήταν παρόμοια με αυτή των ανδρών. Μέχρι τα εφτά τους χρόνια ζούσαν με την καθοδήγηση της μητέρας τους και αργότερα πήγαιναν σε αγέλες με όλα τα υπόλοιπα κορίτσια της πόλης. Εκεί συμμετείχαν σε θρησκευτικά δρώμενα (όπως και οι Αθηναίες).  Επίσης, αθλούνταν, ασχολούνταν με τον χορό, το τραγούδι και το τρέξιμο στο δρόμο της πόλης. Άλλη μια δραστηριότητά τους ήταν ο δίσκος και το ακόντιο. Η μόρφωση των κοριτσιών ήταν ανώτερη από των αγοριών και εξαρτιόταν από την πολιτεία.

Όσον αναφορά στην αμφίεσή τους, οι γυναίκες στην Σπάρτη ήταν πολύ όμορφες. Μπορούσαν να φορούν φαινομηρίδες, ανάλογες με τις σημερινές φούστες. Ορισμένες φορές όμως, κυκλοφορούσαν εντελώς γυμνές. Επιπλέον, το πνεύμα τους ήταν ανεπτυγμένο και εξαιτίας της ανατροφής τους ήταν αυστηρές. Επιπρόσθετα, μπορούσαν να κυκλοφορούν χωρίς συνοδεία και να δημιουργούν σχέσεις μεταξύ τους. Παράλληλα, το φαγητό και το ποτό ήταν άφθονα γι’ αυτές. Τέλος, είχαν πολύ ελεύθερο χρόνο, αφού οι δουλειές στο σπίτι και στα κτήματα ήταν αποκλειστική δουλειά των δούλων και των ειλώτων, ώστε να δώσουν τη σωστή ανατροφή στα παιδιά τους.

 

Η οικονομική δύναμη των Σπαρτιατισσών

Η περισσότερη γεωργική γη στη Σπάρτη ανήκε στις Σπαρτιάτισσες, οι οποίες έλεγχαν τα οικονομικά της οικογένειας, το σύνολο της αγροτικής οικονομίας, είχαν το δικαίωμα να διατηρήσουν  την πατρική περιουσία αλλά και να αποκτήσουν και τη δική τους περιουσία μετά τον γάμο. Η οικονομική δύναμη των γυναικών στη Σπάρτη ήταν πιο έντονη σε αντίθεση με άλλες πόλεις.

 

Πηγές:  ( http://chilonas.wordpress.com )

( http://www.pare-dose.net/4527 )

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗ ΜΙΝΩΙΚΗ ΚΡΗΤΗ

            Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά στη Μινωική Κρήτη ήταν η μεγάλη ελευθερία των γυναικών που συμμετέχουν σε κάθε εκδήλωση της κοινωνικής ζωής. Έπαιρναν μέρος  σε κάθε είδος εξωοικιακές ασχολίες, συμμετείχαν σε επικίνδυνα αγωνίσματα, εξορμούσαν σε κυνηγετικές εκδρομές, έπαιρναν μέρος σε χορευτικές επιδείξεις. Τις ενδιέφερε η περιποίηση του σώματος, του προσώπου και των μαλλιών. Ακόμα τα φορέματα προκαλούσαν έκπληξη για εκείνη την εποχή γιατί άφηναν ακάλυπτα τα στήθη τους. Οι γυναίκες έπαιρναν μέρος σε όλες τις δημόσιες εκδηλώσεις ως χειραφετημένες γυναίκες.             Συμμετείχαν και συμπράττανε στα ταυροκαθάψια και δρούσαν ενεργά στο κυνήγι, όπως μαρτυρούν οι τοιχογραφίες, οι σφραγιδόλιθοι και άλλοι λίθοι με χαρακτές εικόνες. Τα ταυροκαθάψια ήταν ένα είδος αναίμακτης ταυροποδιάς αλλά και επικίνδυνο αγώνισμα ,που απαιτούσε σημαντική δύναμη, ψυχικό σθένος, επιδεξιότητα και ευλυγισία και συμμετείχαν καλά γυμνασμένοι νέοι και νέες. Αλλά και στις εκδηλώσεις της ειρηνικής κοινωνικής ζωής ,όπως είναι οι πομπές, τα πανηγύρια, οι χοροί και οι υποδοχές, πρωτεύουσα θέση είχε η γυναίκα. Δεν ήταν κατώτερη από τον άνδρα, όπως συνέβαινε σε άλλους λαούς. Ο κυρίαρχος ρόλος που έπαιζαν οι γυναίκες στην κοινωνία, φαίνεται απ’ το γεγονός ότι έπαιρναν ενεργό μέρος σε όλους τους τομείς της ζωής των νέων ανακτόρων. Η ποδήρης στολή της γυναίκας, η λεγόμενη  θηλυστολία επηρέασε την ιερατική αμφίεση του κάθε μορφής ιερατείου ως και στις μέρες μας ακόμα. Υποστηρίχθηκε επίσης ότι ο ρόλος της γυναίκας στη Μινωική θεολογία και λατρεία ίσως επηρέασε τις άλλες πόλεις της Ελλάδας, σε μεταγενέστερες περιόδους που κυριαρχούσε σε αυτές ως πολιούχος η γυναικεία θεότητα.
Τα δικαιώματα της γυναίκας στη Μινωική Κρήτη, η κοινωνική απελευθέρωση και ο σπουδαίος λατρευτικός και οικογενειακός της ρόλος ,έδωσαν αφορμή σε πολλούς να χαρακτηρίσουν μητριαρχική την κοινωνία της Κρήτης. Αλλά η γυναίκα της Κρήτης πέρα από τα θρησκευτικά της καθήκοντα και τις κοινωνικές της υποχρεώσεις ,υπηρετεί την οικογένεια. Με τη γέννηση και την παιδοτροφία είναι συνδυασμένη η μετάδοση γνώσεων στην κόρη γύρω από το νοικοκυριό, το μαγείρεμα, την καθαριότητα του σπιτιού, την επεξεργασία και χρήση βοτάνων, τους εξορκισμούς και τα γητέματα. Φρόντιζαν ακόμα να προστατεύουν τα παιδιά τους από τις δυνάμεις του σκότους με διάφορα φυλακτά και αποτρεπτικά του κακού. Έδιναν, τέλος, τις απαραίτητες μητρικές συμβουλές.
Οι γυναίκες ήταν πρόσωπα χωρίς κοινωνικές προκαταλήψεις που να τις εμποδίζουν να συμμετέχουν σε διάφορες εκδηλώσεις της κοινωνικής ζωής. Η αναγνώριση αυτή που τις καταξίωνε κοινωνικά, τις βοηθούσε να κατακτήσουν υψηλά δημόσια αξιώματα, όπως είναι το αξίωμα της βασίλισσας. Η ιδιότητα αυτή ήταν αυτόνομη, χωρίς να απορρέει δηλαδή από την ιδιότητα του βασιλιά άνδρα της, όπως συνηθίζουμε τον τίτλο αυτό. Η ισοτιμία των γυναικών στη Μινωική Κρήτη φανερώνει μία ανώτερη αντίληψη ζωής.

ΠΗΓΕΣ: ( http://www.clab.edc.uoc.gr/seminar/heraklio/minoiki/gineka.htm )

( http://www.e-istoria.com/k5html )

( http://www.patris.gr>ΠΑΤΡΙΣ>Πολιτισμός&Διασκέδαση>Πολιτιστικά Νέα )

H ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ

    Σε αντίθεση με την θέση της σε άλλους αρχαίους  πολιτισμούς, συμπεριλαμβανόμενου και εκείνου της Ελλάδας, η Αιγύπτια γυναίκα φαίνεται να απολαμβάνει τα ίδια νομικά και οικονομικά δικαιώματα με τον Αιγύπτιο άνδρα, τουλάχιστον στην θεωρία. Αυτό το σκεπτικό αντανακλάται στην Αιγυπτιακή τέχνη και στις ιστορικές περιγραφές. Τα δικαιώματα  της  γυναίκας στην Αίγυπτο αναφέρονται σε όλους τους τομείς της Αιγυπτιακής κοινωνίας από ιδιωτική περιουσία ως οικονομικές δραστηριότητες. Μπορούσε να διαχειρίζεται τα νόμιμα  δικαιώματά της σύμφωνα με  την θέληση της. Είχε ελεύθερη βούληση, μπορούσε να πάρει διαζύγιο, να υιοθετήσει ένα παιδί χωρίς να χρειάζεται την συγκατάθεση άνδρα. Επίσης, στην Αίγυπτο οι γυναίκες είχαν σημαντική ανεξαρτησία και υψηλή θέση στην κοινωνία.

Ο νόμος του Χαμουραμπί παρείχε προστασία στο γυναικείο φύλο. Το 2123 π.Χ. Ο Χαμουραμπί αναφέρεται στην γυναίκα, τις διακρίσεις εις βάρος της και τα δικαιώματα της. Χαρακτηρίστηκε φεμινιστής και οι τιμωρίες ήταν σκληρές, π.χ. αν ένας άνδρας διακορεύσει την σκλάβα ενός άλλου, θα του πληρώσει μισό ασημένιο νόμισμα. Το έργο του διαπνέεται από πνεύμα φιλελεύθερο.

Η Αίγυπτος από αιώνες πριν είχε παραχωρήσει στις γυναίκες τόσο ικανότητα δικαίου όσο δικαιοπρακτική ικανότητα. Κατά παράδοση, οι γυναίκες είχαν περισσότερη ελευθερία και ικανότητα να προχωρούν στην σύνταξη δικαιικών πράξεων χωρίς να έχουν την ανάγκη κάποιου κηδεμόνα. Η Αίγυπτος πρωτοστάτησε σε σχέση με τους άλλους πολιτισμούς και παραχώρησε τα περισσότερα δικαιώματα στις γυναίκες. Αρχή των δικαιωμάτων ήταν το οικογενειακό δίκαιο. Η αυστηρότητα της νομοθεσίας για την προστασία της προσωπικότητας της γυναίκας υπέδειχνε το σεβασμό της από την κοινωνία. Όπως είπε και ο Διόδωρος, «αν κάποιος βίαζε ελεύθερη παντρεμένη (δηλαδή όχι σκλάβα), του έκοβαν τα γεννητικά όργανα θεωρώντας ότι αυτός με μία και μόνο παράνομη πράξη, είχε γίνει ένοχος τριών μέγιστων εγκλημάτων της προσβολής της διαφθοράς και της σύγχυσης των τέκνων».

Οι γυναίκες στην Αίγυπτο είχαν σημαντική ανεξαρτησία  και υψηλή θέση στην κοινωνία. Με τον κώδικα του Χαμουραμπί (1795-1750 π.Χ.) , οι γυναίκες έχουν προστασία σε ότι αφορά την κακομεταχείρισή τους, την εκμετάλλευση και άλλες καταχρήσεις. Επίσης, μπορούσαν να εργάζονται σαν δικαστές, προεστοί κ.α. και να ασκούν εμπόριο. Συχνά γινόντουσαν και άρχοντες του κράτους. Είναι φυσικό, λοιπόν, τα δικαιώματα αυτά να τα ζήλευαν κοινωνίες του ευρωπαικού μεσαίωνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας ανεξάρτητης γυναίκας αποτελεί η Φαραώ Χατσεπσούτ.

Μιλώντας για την γυναίκα στο βασίλειο των φαραώ θα ήταν απαραίτητο να  αναφερθούμε σε ποια ιστορική περίοδο  και για ποια κοινωνική τάξη μιλάμε. Οι αλλαγές που έγιναν στις τρεις χιλιετίες της αρχαίας Αιγυπτιακής ιστορίας ήταν μικρότερες από τις σύγχρονες κοινωνίες των δυο τελευταίων αιώνων. Ωστόσο οι κοινωνικές τάξεις έχουν αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τους, ώστε οι γυναίκες των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να διαφέρουν κατά πολύ στην ζωή τους σε σχέση με τις γυναίκες των κατωτέρων κοινωνικών τάξεων.

Στην Αλεξάνδρεια η πνευματική προώθηση των γυναικών είναι αναμφίβολη. Στην πόλη Τέως υπήρχε σχολή στην οποία πήγαιναν μαθητές και των δυο φύλων. Επίσης, οι Αιγύπτιες γυναίκες που ασκούσαν εξουσία ήταν πολλές. Οι  Αιγύπτιες  παντρεύονταν πολύ νέες, λίγο μετά την ήβη, για αυτό και συνήθως πριν πατήσουν τα είκοσι είχαν κιόλας αρκετά παιδιά. Επίσης, οι γυναίκες συνήθιζαν να στέλνουν επιστολές, προτείνοντας άλλοτε ερωτικές συναντήσεις και άλλοτε γάμο χωρίς κανένα απολύτως πλέγμα.

Με βάση τα νεκρικά έθιμα της Αιγύπτου οι γυναίκες ήταν αναγκασμένες να θάβονται μαζί με τον άρρενα  νεκρό και τους δούλους τους, έτσι ώστε να τον υπηρετούν και στην άλλη ζωή. Αργότερα όμως αυτό το έθιμο άλλαξε γιατί θεωρήθηκε απάνθρωπο έγκλημα.

 

Πηγές: ( www.woman.htm )

          ( www.skai.gr )

( www.tyxikos.gr )

(www.matia.gr )

( www.aegean.gr )

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗ ΡΩΜΑΙΚΗ ΕΠΟΧΗ

 

Στη ρωμαϊκή κοινωνία, όπως και στην ελληνική, η γυναίκα είχε τη φροντίδα του σπιτιού και την ανατροφή των παιδιών. Οι βαριές οικιακές εργασίες εκτελούνταν από τους δούλους, τουλάχιστον στις αριστοκρατικές οικογένειες. Οι γυναίκες των υψηλών κοινωνικών στρωμάτων μορφώνονταν και είχαν τη δυνατότητα να συνοδεύουν τους συζύγους τους σε εκδηλώσεις κοινωνικού (συμπόσια) ή ακόμη και πολιτικού χαρακτήρα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μάλιστα, η γυναίκα αναλάμβανε ένα ρόλο μέσα στην οικογένεια που έμοιαζε αρκετά με εκείνον του συζύγου της. Ακόμα η δράση της δεν περιοριζόταν αποκλειστικά στο χώρο του σπιτιού, αλλά εκτεινόταν και σε δημόσιους χώρους της πόλης, όπως στην αγορά. Επιπλέον, γυναίκες από όλες τις κοινωνικές τάξεις -ακόμη και δούλες και πόρνες- προσέρχονταν στα ιερά, για να συμμετάσχουν σε θρησκευτικές τελετές.

 

Δεν είχαν νομικά ή πολιτικά δικαιώματα οι γυναίκες στην Αρχαία Ρώμη. Έπρεπε να είναι υποταγμένες στην πατρική εξουσία (πατέρας, σύζυγος και αργότερα γιος. Ο σύζυγος και ο πατέρας μπορούσαν να σκοτώσουν τη γυναίκα για τον οποιοδήποτε λόγο καθώς ήταν νόμος της εποχής. Η κατάσταση αυτή άλλαξε με την άφιξη μιας νέας θρησκείας, του Χριστιανισμού. Η κοινωνική τάξη όμως της Ρωμαίας οικοδέσποινας στην πράξη ήταν συνήθως υψηλή. Σε αντίθεση με τη γυναίκα στην Αρχαία Ελλάδα η Ρωμαία οικοδέσποινα δεν έμενε πότε περιορισμένη στον γυναικωνίτη. Τα καθήκοντα μιας Ρωμαίας ήταν τα μητρικά και τα συζυγικά δηλαδή ο γάμος και η ανατροφή των παιδιών. Παρόλο που μόνο οι άντρες είχαν δικαίωμα στην εξουσία, υπήρξαν φορές όπου η πολιτική επιρροή των γυναικών είχε ως αποτέλεσμα να παρθούν σημαντικές αποφάσεις.

Την ίδια εποχή η γυναίκα η οποία έχει ευγενή καταγωγή αποκτά το προνόμιο να εγκωμιάζεται στην κηδεία της. Αυτό ίσχυε όμως μόνο για τις γυναίκες – ευγενείς. Όλες οι υπόλοιπες γυναίκες κατώτερης κοινωνικής τάξης δεν είχαν αυτό το δικαίωμα.
            Η ενδυμασία μιας γυναίκας–μονομάχου αποτελούνταν  από ένα περίζωμα και, επίδεσμο στο γόνατο. Τέλος κρατούσε μια μικρή ασπίδα και ένα ξίφος. Το στήθος των μονομάχων ήταν ακάλυπτο λόγω της χαμηλής κοινωνικής τους τάξης.
Στην αρχαία Ρώμη στις γυναίκες δεν επιτρεπόταν να διδαχτούν ιατρική όπως και πολλά άλλα επαγγέλματα. Όμως τα πράγματα άλλαξαν από την στιγμή που οι Ρωμαίοι κατέκτησαν την Ελλάδα. Επειδή στον Ελλαδικό χώρο υπήρχαν γυναίκες ιατροί, οι Ρωμαίοι τις έπαιρναν σκλάβες για να μάθουν στους άντρες την τέχνη της ιατρικής. Αργότερα όμως δίδασκαν και στις γυναίκες αυτήν την πολύ σημαντική και χρήσιμη τέχνη .

 

Πηγή : ( http://www.fhw.gr/chronos/07/gr/society/index22.html)

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

           Χωρίς αμφιβολία, η θέση της γυναίκας μέσα στη Βίβλο εντάσσεται στους ισχύοντες κοινωνικοπολιτιστικούς κανόνες και στα δεδομένα της τότε εποχής. Η τοποθέτηση της γυναίκας βασίζεται κυρίως στους τίτλους  «σύζυγος» και «μητέρα». Πρόκειται λοιπόν, για τις αξίες που αναγνωρίζονται στη γυναίκα μέσα στα πλαίσια του οικογενειακού περιβάλλοντος.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός αναφέρει ότι η γυναίκα δεν είναι κατώτερη από τον άνδρα, αφού ο Θεός την έπλασε από τη μέση, ώστε να μην είναι ούτε κατώτερη σε περίπτωση που την έπλαθε από τα πόδια, αλλά ούτε ανώτερη σε περίπτωση που την έπλαθε από το κεφάλι. Επιπλέον, φαίνεται η ισοτιμία μεταξύ τους, αφού είναι φτιαγμένοι από την ίδια ουσία.

Ο Θεός στην αρχή ονόμασε την γυναίκα issa όχι Εύα (= Ζωή) και τον άνδρα is και όχι Αδάμ. Όταν ο Θεός έπλασε τη γυναίκα, ο Αδάμ ήταν κοιμισμένος ώστε να μην έχει την παραμικρή συμμετοχή στη δημιουργία της γυναίκας.

Ο Αδάμ πριν το προπατορικό αμάρτημα προσφωνεί τη Εύα βοηθό του, γιατί τον βοήθησε ώστε να μην είναι μόνος του και να ολοκληρωθεί ως άνθρωπος. Κατά ανάλογο τρόπο η Εύα προσφωνεί τον Αδάμ βοηθό της. Ο Θεός προσφωνείτε βοηθός όλων των ανθρώπων και παρομοιάζεται ως γυναίκα-μητέρα, γιατί θέλει να δείξει την αγάπη του στο λαό του.

Εξαίρεση από την απόφαση που πήρε ο Θεός, να αποκλείσει μια για πάντα τους Μωαβίτες από το να γίνουν λαός του, αποτέλεσε η Ρούθ, μια γυναίκα από τη Μωάβ, στην οποία και κατοικούσε, και η οποία έζησε στην εποχή των Κριτών. Από τη Ρούθ γεννήθηκε ο Ωβήδ που ήταν παππούς του Δαβίδ από τη γενιά του οποίου προήλθε ο Χριστός. Έτσι στο γενναιολογικό δέντρο του Χριστού βρίσκεται και η Ρούθ, όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στην πρώτη σελίδα του Ευαγγελίου του. Επιπλέον, στην εποχή στην οποία έζησε η Ρούθ, την εποχή των Κριτών δηλαδή, επιτρέπονταν οι Κριτές να είναι γυναίκες, οι οποίες και κατηύθυναν και πρωταγωνιστούσαν στην Ισραηλιτική ζωή. Μία από τις γυναίκες Κριτές ήταν και η Δεββώρα, η οποία ήταν προφήτισσα. Αποκαλείται η μητέρα του Ισραήλ αφού χάρη σε αυτήν οι Ισραηλίτες νίκησαν τους εχθρούς τους.

Παρ’ όλα  αυτά, οι γυναίκες δεν φέρνουν μόνο το καλό στην Παλαιά Διαθήκη, αλλά και την συμφορά. Αρκετές φορές μπορεί να βάλουν σε μπελάδες μεγάλους προφήτες ή και έναν ολόκληρο λαό. Χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιων γυναικών είναι  :

 

 

 

 

 

 

 

• Η Ιζάβελ που ζει περίπου το 875 π.Χ και προέρχεται από βασιλική οικογένεια
• Η Εσθήρ, η οποία ζει στα Σούσα, την πρωτεύουσα των Περσών, την εποχή  του βασιλιά Ξέρξη Α’
• Η Άστιν η γυναίκα του βασιλιά Ξέρξη Α’, η οποία αρνήθηκε να παρουσιάσει την ομορφιά της μπροστά στους καλεσμένους του άνδρα της
• Η Σάρα, η οποία κατάφερε να γεννήσει σε μεγάλη ηλικία και με θαυμαστό τρόπο τον γιό της, Ισαάκ
• Η Άννα σύζυγος του Ελκανά, η οποία όπως και η Σάρα, γέννησε σε μεγάλη ηλικία τον γιό της, Σαμουήλ
• Τέλος, η Λεία, η Ρεββέκα, οι προφήτισσες Μυριάμ, η Ιαήλ αλλά και γυναίκες πόρνες, δεν αποκλείονται από τη γεννεολογία του Χριστού

Όλες αυτές οι γυναίκες, συνθέτουν έναν υψηλό μητριαρχικό πολιτισμό, όπου η γυναίκα είναι αυτή που κυριαρχεί και καθορίζει πολλά πράγματα στην  ιστορίας της θείας οικονομίας  και στην ιστορία όλης της ανθρωπότητας.

Πηγή: ( Neotita.gr/η-γυναίκα-στην-παλαιά-διαθήκη )

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ

 

Η θέση της γυναίκας στην εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν ο εξευτελισμός της ανθρώπινης προσωπικότητας. Δούλοι δεν ήταν μόνο άνδρες αλλά και γυναίκες. Υπέφεραν κι αυτές την απάνθρωπη και σκληρή συμπεριφορά των κυρίων τους. Τις πουλούσαν, τις αγόραζαν, τις έβαζαν σε εξοντωτικές εργασίες, τις βασάνιζαν όταν έπεφταν σε λάθη. Όσες διέθεταν φυσική ομορφιά, βρίσκονταν σε χειρότερη μοίρα από τις άλλες, γιατί τις χρησιμοποιούσαν για ικανοποίηση των κτηνωδών ορέξεών τους. Η επιθυμία του κυρίου τους, όσο αισχρή κι αν ήταν αποτελούσε νόμο, που η παράβασή του είχε συνέπειες.

Και ενώ αυτά συνέβαιναν στις σκλάβες, οι ελεύθερες γυναίκες, δεν ήταν ελεύθερες με τη σημερινή έννοια. Υπήρχαν βέβαια και οι σπάνιες εξαιρέσεις όπου γυναίκες δυναμικές και έξυπνες έπαιρναν ουσιαστικά στα χέρια τους τη διοίκηση της οικογένειας. Κατά κανόνα όμως η γυναίκα σύζυγος ήταν το σκεύος ηδονής.

«Όταν η γυναίκα έχει τα έμμηνά της χαλάει το θερισμό. Καταστρέφει τους κήπους και τα βλαστάρια. Ρίχνει από τα δέντρα τους καρπούς. Σκοτώνει τις μέλισσες κι αν αγγίξει το γάλα ξινίζει».

Όλα όσα αναφέραμε ως τώρα γίνονταν στον ειδωλολατρικό κόσμο. Στο Ισραηλιτικό έθνος όμως, κάτω από το φως της θείας αποκαλύψεως της Παλαιάς Διαθήκης, η γυναίκα είχε θέση που διακρινόταν αρκετά σε σχέση με τη θέση των ομοφύλων της στους άλλους λαούς. Ενώ η γυναίκα θεωρείτο και από τους Ισραηλίτες κτήμα του άνδρα, θεωρείτο παράλληλα και σεβαστός σύντροφός του. Ωστόσο, η Εβραία της Ιερουσαλήμ όταν έβγαινε από το σπίτι της έπρεπε να έχει το πρόσωπό της σκεπασμένο με καλύπτρα, και μάλιστα έτσι που να μη φαίνονται διόλου τα χαρακτηριστικά του προσώπου της. Η γυναίκα που περπατούσε έξω δίχως καλύπτρα, στιγματιζόταν σαν ανήθικη και ο άντρας της είχε από το νόμο το δικαίωμα, μάλιστα την υποχρέωση, να τη διώξει από την οικογενειακή εστία.

«Κανένας ας μη συζητεί με γυναίκα στο δρόμο κι αν ακόμα αυτή συνοδεύεται από τον άντρα της», έγραψε ο Ραβίνος Γιοζέ Μπεν Γιοχάναν, γύρω στο 150 μ.Χ.

Αλλά ο Χριστός εξύψωσε τη γυναίκα ακόμα προστατεύοντάς την ηθικά. Έτσι είχαν τα πράγματα όταν παρουσιάστηκε ο ιδρυτής του Χριστιανισμού. Αυτός κατάργησε όλες τις κοινωνικές προκαταλήψεις για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία και τη θρησκεία και, με λόγια και έργα, εγκαινίασε μία νέα τάξη πραγμάτων, που ανύψωσε το γυναικείο φύλο στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη θρησκεία. Η τύχη όμως της γυναίκας έμελλε να αλλάξει από τη στιγμή που ο αρχάγγελος Γαβριήλ έφερνε το χαρούμενο μήνυμα της σωτηρίας της ανθρωπότητας σε γυναίκα, την Παρθένο Μαρία, την Κεχαριτωμένη και “ευλογημένην εν γυναιξί” όπως την αποκάλεσε ο Ιερός απεσταλμένος.

Η ανύψωση της γυναίκας φαίνεται και στη δραστηριότητα της Εκκλησίας. Από την αποστολική και μεταποστολική εποχή έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό τομέα. Στις συνάξεις των πιστών έπαιρναν μέρος ως ισότιμα μέλη της Εκκλησίας και είχαν το δικαίωμα ακόμα και να προφητεύσουν.

Η ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία αναγνωρίζει στη γυναίκα το σπουδαίο της ρόλο όχι μόνο ως προς τη συζυγία, τη μητρότητα, τη διακονία στην Εκκλησία κ.τ.λ. αλλά και την ελευθερία να συντελεί στην κοινωνική δραστηριότητα και προσφορά, την άσκηση επαγγελμάτων που ταιριάζει στη φύση της, ακόμη και την κατάκτηση της εξουσίας.

Όποιος γνωρίσει σε βάθος τη θέση της γυναίκας στις μη χριστιανικές χώρες και μάλιστα τις μουσουλμανικές, τότε θα καταλάβει την προσφορά του Χριστιανισμού στην εξύψωση της γυναίκας.

 

Πηγές: http://newlife4you.gr

Θρησκευτικά Β Γυμνασίου

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

 

Η γυναίκα στο Bυζάντιο δεν είχε ταξικές διακρίσεις κυρίως στον τομέα της μόρφωσης όπου η αμορφωσιά  ήταν γενική , με ξεχωριστές και ελάχιστες εξαιρέσεις. Αν κάποια πλούσια κοπέλα, αρχόντισσα ή μεγαλοαστή, μάθαινε να διαβάζει και να γράφει την θεωρούσαν εξαιρετικά μορφωμένη, πνευματική προσωπικότητα και πολλά αλλά. Μέσα σε ένα γυναικείο πληθυσμό όπου καθεστώς ήταν ο αναλφαβητισμός, η θρησκοληψία και η δεισιδαιμονία, οποιαδήποτε γυναίκα κατάφερνε να συλλαβίζει την θεωρούσαν αστέρα της διανόησης .

Αξίζει επίσης να σημειωθεί και ο θεσμός της αυτοκράτειρας. Η δύναμη της ήταν ανεξάρτητη από αυτή του βασιλιά και την ηγεμονική της ιδιότητα την έπαιρνε από μια προγενέστερη πράξη. Η εξουσία της ήταν ισοδύναμη με αυτή του βασιλιά. Δεν υπήρχαν διαχωρισμοί καθώς τα δυο φύλα είχαν στενές επαφές. Ακόμη, δεν είχε καμία σημασία πόσο κλειστή ή περιορισμένη ήταν η αυτοκράτειρα καθώς ήταν απαραίτητο να δείχνει το πρόσωπο της δημοσίως. Ο ρόλος της γενικά ήταν πολύ σημαντικός και στην οικονομία αλλά και στην κοινωνία.

Η γυναίκα της Βυζαντινής περιόδου ζούσε το μεγαλύτερο διάστημα της στο σπίτι. Επίσης, πάντα κάποιος συνόδευε τις γυναίκες στις λιγοστές εξόδους τους, για την εκκλησία, τα πανηγύρια και το λουτρό, καθώς και οι επισκέψεις σε συγγενικά πρόσωπα, ήταν οι μόνες κοινωνικά αποδεκτές δραστηριότητες της γυναίκας έξω από το σπίτι. Για  μια γυναίκα τότε, δεν ήταν ευπρεπές να κάθεται στον ίδιο τραπέζι με τους άνδρες, μόνο αν ήταν πολύ στενά συγγενικά της πρόσωπα, όπως ο πατέρας, ο σύζυγος, και οι αδελφοί. Συνήθως έτρωγε σε ξεχωριστή αίθουσα και περνούσε την ημέρα της ξεχωριστά από τον άνδρα της. Από αρκετά μικρή μάθαινε ‘‘ τα του οίκου ’’, ενώ οι γνώσεις της περιορίζονταν συνήθως σε γραφή και ανάγνωση. Κάποιες γυναίκες, ελάχιστες, αποκτούσαν και ευρύτερη μόρφωση. Όπως γνωρίζουμε οι ευκαιρίες για εκπαίδευση δεν ήταν ίδιες για τους άνδρες και τις  γυναίκες, παρ΄ όλα αυτά μαρτυρίες αποδεικνύουν ότι οι πλούσιες γυναίκες εκτός από γραφή και ανάγνωση μάθαιναν και άλλα.

Το γάμο της το φρόντιζαν οι γονείς. Συχνά βοηθούσαν στην επιλογή του συζύγου οι προξενήτρες, που είχαν ως ανταμοιβή ποσοστά από την προίκα. Η θέση της συζύγου ήταν άσχημη. Οι χριστιανικές αρχές που καθόριζαν τις λειτουργίες της βυζαντινής κοινωνίας εξασφάλιζαν μια αξιοπρεπή ζωή στην παντρεμένη γυναίκα. Ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη όπου άνηκε ήταν οικοδέσποινα και κυρά. Η απόκτηση των παιδιών της την εξύψωνε στην κοινωνική της τάξη. Στον επαγγελματικό τομέα ο ρόλος της γυναίκας ήταν μικρός. Οι γυναίκες των φτωχότερων κοινωνικών  στρωμάτων  δούλευαν στα χωράφια και στα εργαστήρια της οικογενείας τους. Ελάχιστες γυναίκες, μορφωμένες ήταν ιατροί που θεράπευαν το γυναικείο πληθυσμό. Άλλες, οι λεγόμενες  κοινές, ζούσαν στα μιμαρεία και στην καπηλεία.

Στο Βυζάντιο, η κοινωνική θέση των γυναικών ήταν υψηλότερη από οποιαδήποτε άλλη πολιτισμένη κοινωνία της τότε εποχής. Οι γυναίκες την περίοδο αυτή άσκησαν επιρροή στην πολιτική και στις υποθέσεις του κράτους, όχι μόνο μέσω των ανδρών, αλλά συνήθως ασκώντας οι ίδιες άμεση προσωπική εξουσία, ως ενθρονισμένες Αυτοκράτειρες. Επίσης, υπήρχαν περιπτώσεις όπου οι γυναίκες ήταν αναγκασμένες να ενισχύσουν οικονομικά τα σπίτια τους, είτε στις αγροτικές κοινότητες, είτε στις πόλεις, ασκώντας ένα βιοποριστικό επάγγελμα.

Στα πρώτα χρόνια του Βυζαντίου η ζωή της γυναίκας καθορίζονταν από την ρωμαϊκή νομοθεσία και τις ανατολικές συνήθειες. Ήταν υποταγμένη στον πατέρα της πρώτα και στον άνδρα της αργότερα. Από τον καιρό του Ιουστινιανού και μετά, η γυναίκα αποκτά περισσότερα δικαιώματα. Τα κορίτσια δεν πήγαιναν στο σχολείο, συνήθως μάθαιναν λίγα γράμματα από την μητέρα τους και βοηθούσαν στις δουλειές του σπιτιού. Οι γυναίκες έβγαιναν από το σπίτι μόνο για να πάνε στην εκκλησία και εκεί στέκονταν ξεχωριστά από τους άνδρες  μόνο στον γυναικωνίτη . Έπαιρναν ακόμη μέρος στις γιορτές κυρίως τις τοπικές. Επίσης τα κορίτσια επιτρέπονταν να παντρευτούν από τα 12 και πάντα με την συγκατάθεση του πατέρα τους. Όσο και ο νομός να μην επέτρεπε, πολλές γυναίκες δούλευαν κυρίως σε καταστήματα υφασμάτων και τροφίμων. Επίσης μπορεί να ήταν μαίες, γιατροί, κομμώτριες, μοδίστρες και πολλά αλλά. Αρκετές γυναίκες ιδίως αρχοντικών οικογενειών έγιναν αυτοκράτειρες, όπως η Αγία Ελένη, η Θεοδώρα (σύζυγος του Ιουστινιανού ), η Ευδοκία (σύζυγος του Θεοδόσιου Β΄) και άλλες πολλές διακρίθηκαν ως συγγραφείς όπως η Άννα Κομνηνή και η Κασσιανή.

Τον 13^ο  και 14^ο αιώνα, ένα πνεύμα ελευθερίας και αυτοπεποίθησης διακατείχε τις γυναίκες, ανεξάρτητα από την πατριαρχική κοινωνία άπου ζούσαν.  Στο Βυζάντιο πλέον οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να εκφράζουν την άποψη τους δημοσίως χωρίς δισταγμούς.

Φαίνεται πως στο Βυζάντιο η γυναίκα αρχίζει να  υλοποιείται.  Ο Ράνσιμαν αναφέρει πως τα ανύπαντρα κορίτσια ζούσαν κάπως περιορισμένα… από την στιγμή όμως που παντρεύονταν είχαν απόλυτη ελευθερία και πολλές φόρες διεύθυναν όλη την οικογένεια.

Σε περίπτωση χηρείας η γυναίκα αναλάμβανε τα οικονομικά, αποκτούσε την περιουσία και το διαζύγιο ήταν αποδεκτό από την βυζαντινή κοινωνία καθώς δήλωνε την δυνατότητα διαφυγής της ταπεινωμένης γυναίκας.

 

 

ΠΗΓΕΣ :  ( www.imma.edu.gr )

( Egpaid.blogspot.com )

( www.matia.gr )

( Mariakosiani.blogspot.gr )

( Greeksurnames.blogspot.gr )

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

 

Ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος είναι σχεδόν πεπεισμένος ότι η θέση της γυναίκας στα χρόνια του Μεσαίωνα πρέπει να ήταν άθλια. Καταπιεσμένες από αυταρχικούς και βίαιους συζύγους, καταπιεσμένες από τους φεουδάρχες, καταπιεσμένες από την Εκκλησία που τις θεωρεί σύμβολα της αμαρτίας και του κακού ή ακόμα και μάγισσες, οι γυναίκες του Μεσαίωνα φαίνεται να ζούσαν σε συνθήκες απόλυτης δυστυχίας.

 

Γυναίκες και πολιτικά δικαιώματα

Στο Μεσαίωνα βλέπουμε τις γυναίκες να ψηφίζουν στις συνελεύσεις πόλεων και χωριών που καλύπτουν ένα ευρύ τμήμα της δυτικής Ευρώπης. Στην εποχή αυτή δεν ψηφίζουν τα άτομα, αλλά οι οικογένειες, οι οποίες πράγματι εκπροσωπούνται συνήθως από τον άντρα. Όταν όμως αυτός αδυνατεί να συμμετάσχει στη διαδικασία (απουσία ή ασθένεια) ή έχει πεθάνει, τότε η οικογένεια εκπροσωπείται από τη γυναίκα.

 

Η θέση της γυναίκας και το δίκαιο

Στον Μεσαίωνα ο άντρας είναι διαχειριστής και όχι κύριος. Δεν μπορεί λ.χ. να αποκληρώσει τον γιο του. Επίσης, σε περιπτώσεις γάμου χωρίς τέκνα, τα περιουσιακά στοιχεία καθενός από τους συζύγους κληρονομούνται από τις οικογένειές τους αντιστοίχως. Η μελέτη των συμβάσεων και ειδικότερα των συμβολαιογραφικών πράξεων της μεσαιωνικής περιόδου είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική. Σε αντίθεση με τις προγενέστερες και μεταγενέστερες ιστορικές περιόδους, οι γυναίκες του Μεσαίωνα έχουν πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα και δική τους περιουσία, την οποία διαχειρίζονται μόνες τους χωρίς να απαιτείται οποιαδήποτε έγκριση του συζύγου, του πατέρα ή του γιου τους. Η διαπίστωση αυτή αφορά όλες τις κοινωνικές τάξεις. Από τα συμβόλαια αποδεικνύεται επίσης ότι οι γυναίκες του Μεσαίωνα ασκούσαν σχεδόν όλα τα επαγγέλματα: τόσο αυτά που απαιτούν μόρφωση (εκπαιδευτικοί, γιατροί, φαρμακοποιοί, εικονογράφοι βιβλίων) όσο και τα τεχνικά, καθώς και κάθε είδους εμπορική και επιχειρηματική δραστηριότητα. Φυσικά το συνηθισμένο επιχείρημα αυτών που κατηγορούν τον Μεσαίωνα είναι η επίκληση του λεγόμενου Νόμου των Σάλιων Φράγκων, σύμφωνα με τον οποίο υποτίθεται ότι οι γυναίκες αποκλείονταν από την κληρονομική διαδοχή. Ο Σαλικός Νόμος με αυτή την μορφή δεν είναι παρά ένας ακόμη μύθος, ένα ερμηνευτικό κατασκεύασμα των Γάλλων νομικών των αρχών του 14ου αιώνα, στην προσπάθεια να αποκλειστούν από τον γαλλικό θρόνο κάποια ανεπιθύμητα γυναικεία μέλη της βασιλικής οικογένειας. Στην πραγματικότητα ο Νόμος των Σάλιων Φράγκων απέκλειε τις γυναίκες από την κληρονομική διαδοχή ορισμένων εδαφών, των οποίων η κυριότητα συνδεόταν με κάποιας μορφής υποχρέωση στρατιωτικής υπηρεσίας.

 

 

 

Γυναίκες και Εκκλησία

Υπάρχουν βεβαίως τα γνωστά μισογυνικά στερεότυπα που παρουσιάζουν τη γυναίκα ως προσωποποίηση της αμαρτίας. Υπάρχουν και τα ιστορικά στοιχεία που παρέχουν μια πολύ πιο ισορροπημένη εικόνα. Καταρχάς, η μεσαιωνική Εκκλησία δεν διστάζει να αναθέσει σε γυναίκες θέσεις ευθύνης με πολιτική και οικονομική ισχύ. Οι ηγούμενες των μονών ασκούν εξουσία και διαχειρίζονται πολλές φορές τεράστιες περιουσίες. Ανάμεσα στις σημαντικές γυναικείες μορφές της Καθολικής Εκκλησίας του Μεσαίωνα δεν λείπουν και οι δυναμικές προσωπικότητες που δεν θα διστάσουν να αναμετρηθούν με την κοσμική εξουσία υπερασπίζοντας τα πιστεύω τους. Έτσι, η ηγουμένη Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν θα απευθύνει στον πανίσχυρο αυτοκράτορα Φρειδερίκο Α΄ Βαρβαρόσα επιστολές με ιδιαίτερα θαρραλέο, έως και απειλητικό, περιεχόμενο, προκειμένου να σταματήσει την αντιπαπική, και κατ’ επέκταση αντιεκκλησιαστική, πολιτική του (1168). Γενικά, η θέση της γυναίκας στο πλαίσιο της καθολικής Εκκλησίας είναι ακριβώς αυτή που κατέχει η γυναίκα στην κοινωνία τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

 

Το «κυνήγι μαγισσών» κατά το Μεσαίωνα

 

Η έκφραση «κυνήγι μαγισσών» αναφέρεται σήμερα σε μαζικές διώξεις με ανυπόστατες ή προσχηματικές κατηγορίες. Αυτή η έκφραση προέρχεται όμως από τα χρόνια του Μεσαίωνα, όταν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως γυναίκες, κατηγορήθηκαν, βασανίστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν με φρικτό τρόπο! Η κατηγορία ήταν στερεότυπη: καλλιέργεια πνευματικών και σωματικών δεσμών με το σατανά, πρόκληση ασθενειών και οικονομικών προβλημάτων σε άλλους ανθρώπους, επηρεασμός του καιρού κλπ. Οι μάγισσες ήταν «υπεύθυνες» για όλα τα κακά που συνέβαιναν στους ανθρώπους και η μόνη λύτρωση ήταν ο θάνατός τους! Με την πάροδο του χρόνου γινόταν η υποψία του κόσμου βεβαιότητα ότι οι ασθένειες ήταν αποτέλεσμα μαγικών και απόκρυφων δραστηριοτήτων. Οι θεολόγοι πρόβαλαν δε προς ενίσχυσή τους το ατράνταχτο επιχείρημα ότι, αν οι ασθένειες οφείλονταν σε θέλημα θεού, δεν θα ασθενούσαν και οι πιστοί χριστιανοί! Άρα ορισμένες επιδημικές ασθένειες όπως η χολέρα, η ευλογιά και η πανώλη, μόνο συνέπειες διαβολικής έμπνευσης θα μπορούσαν να αποτελούν. Στην εποχή του Μεσαίωνα καταγράφονται πάντως αποδεδειγμένα πρώτη φορά ιστορίες για μάγισσες που πετάνε πάνω σε σκουπόξυλα και άλλα συναφή, περί τις αρχές του 10ου αιώνα. Μέχρι τότε η εξουσία δεν είχε κανένα λόγο να αξιοποιήσει τέτοιες δεισιδαιμονίες και θεωρούσε άπιστους και αιρετικούς, όσους ισχυρίζονταν ότι έβλεπαν τέτοια εξωπραγματικά φαινόμενα. Μέχρι τα τέλη του 12ου αιώνα περίπου ίσχυαν και τιμωρίες για όσους διέδιδαν ιστορίες με μάγισσες, δεν είναι γνωστό όμως αν επρόκειτο για απλές επιπλήξεις ή κάτι αυστηρότερο.

 

Συμπέρασμα

Τα ιστορικά στοιχεία αποδεικνύουν ότι ο Μεσαίωνας και αναγνώριζε στη γυναίκα θέση πολύ καλύτερη απ’ ότι οι περισσότερες περίοδοι της Ιστορίας και δεχόταν την ιδιαιτερότητα του φύλου της, στοιχείο πολύ σημαντικό όταν στην εποχή μας το πρότυπο που, σχεδόν αποκλειστικά, προσφέρεται στη σύγχρονη γυναίκα είναι αυτό της μίμησης του άντρα.

 

Πηγές: ( rogerious.wordpress.com )

( sfrang.com )

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ       ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

 
Τελικά όλα όσα θεωρούμε σήμερα δεδομένα, ισχύουν; Μπορεί σήμερα η ισότητα άνδρα- γυναίκας να θεωρείται ως δεδομένο, αλλά παλαιότερα αυτό ήταν το ανεκπλήρωτο όνειρο κάθε γυναίκας! Η γυναίκα ήταν καταδικασμένη σε περιορισμό από την αρχή της ύπαρξης της. Ακόμη και ένας από τους μεγαλύτερους φιλόσοφους της αρχαιότητας -ίσως και ο μεγαλύτερος- τη θεωρούσε «Ανώτερη από τους δούλους αλλά κατώτερη από τον άνδρα». Στο Μεσαίωνα η γυναίκα θεωρείται όργανο του σατανά και μάγισσα.
Αφού, η θέση της γυναίκας πέρασε από σαράντα κύματα, μόνο στην εποχή του Διαφωτισμού, στοχαστές και φιλόσοφοι αρχίζουν να υποστηρίζουν τα δικαιώματα της. Βασική αρχή του Διαφωτισμού υπήρξε αυτή της οικουμενικότητας και του ορθολογισμού. Αυτά όμως τα πιστεύω δεν αφορούσαν τις γυναίκες. Οι εκπρόσωποι του Διαφωτισμού, με επικεφαλής το Ρουσώ προσπάθησαν να νομιμοποιήσουν τη θέση της στην κοινωνία, εξηγώντας ότι η διαφορά τους με τους άνδρες οφείλεται στη γυναικεία φύση. Επιχείρησαν, λοιπόν, να ορίσουν τη θηλυκότητα με τη βοήθεια των φυσικών επιστημών και της ιατρικής. Η ιατρική επιστήμη απεφάνθη ότι οι γυναίκες αποτελούσαν ξεχωριστό είδος μέσα στην ανθρώπινη φυλή, το οποίο χαρακτηριζόταν από την αναπαραγωγική λειτουργία. Επίσης, υποστηρίχθηκε πως οι γυναίκες βρίσκονται πολύ πιο κοντά στη φύση από όσο οι άνδρες, πράγμα που σήμαινε ότι ήταν υπερβολικά συναισθηματικές, εύπιστες και ανίκανες για ορθολογικούς συλλογισμούς. Έτσι, η γυναίκα κατέληξε απόλυτα υποταγμένη στο ανδρικό φύλο.

Ο ρόλος της γυναίκας στην οικογένεια ήταν να μεταβιβάσει τις πνευματικές αξίες στην επόμενη γενιά. Πώς όμως θα έκανε κάτι τέτοιο σωστά χωρίς την απαιτούμενη μόρφωση; Οι διαφωτιστές ήταν οι πρώτοι που αντιλήφθηκαν τις αντιφάσεις των θεωριών τους και κάποιοι από αυτούς διαφοροποίησαν τη στάση τους. Ο Diderot υποστήριξε ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δεν διαφέρουν τόσο, μολονότι, κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά συναντώνται περισσότερο στο ένα από τα δύο φύλα. Σύμφωνα με τον Voltaire, οι γυναίκες σε διανοητικό επίπεδο μπορούν να κατορθώσουν ότι και οι άνδρες. Ακόμη, ο Condorcet διεκδίκησε τη γυναικεία ισότητα στην πολιτική και στη μόρφωση. Σημαντική είναι και η συμβολή των πρώτων φωτισμένων γυναικών. Στη Γαλλία, η Olympe des Gouges διεκδίκησε τα δικαιώματα των γυναικών στη μόρφωση και στην πολιτική αναπτύσσοντας έντονη πολιτική και πολιτιστική δράση, η οποία την οδήγησε στον αποκεφαλισμό της από τον Ροβεσπιέρο. Στην Αγγλία, η Mary Wollstonecraft (1759-1797) με το φημισμένο βιβλίο της «Μία δικαίωση των δικαιωμάτων της γυναίκας» έθεσε το ερώτημα αν ο ορθολογισμός ήταν χαρακτηριστικό μόνο των ανδρών, καταρρίπτοντας έτσι τη βασική αρχή του διαφωτισμού. Πάρα τις αντικρουόμενες απόψεις σε σχέση με τη γυναικεία φύση όλοι οι Διαφωτιστές συμφώνησαν στην εκπαίδευση της γυναίκας, είτε για τη σωστή μετάδοση των πολιτιστικών αξιών, είτε για έναν ευρύτερο στόχο. Είναι γνωστός ο καταλυτικός ρόλος που έχει παίξει το γυναικείο φύλο από το 17ο αλλά κυρίως το 18ο αιώνα. Είναι ακόμα πιο γνωστή και αναμφισβήτητη η συμβολή της στην παγκόσμια λογοτεχνία. Οι γυναίκες συγγραφείς έγραφαν κυρίως για παιδαγωγικά θέματα αλλά και μυθιστορήματα. Στην Αγγλία εκείνη την εποχή οι γυναίκες μυθιστοριογράφοι είχαν φτάσει αριθμητικά τους άνδρες συναδέλφους τους και μάλιστα τους είχαν ξεπεράσει σε ορισμένες μυθιστοριογραφικές κατηγορίες.

Εκτός από την Mary Wollstonecraft ,υπήρξαν και άλλες σημαντικές γυναίκες  κατά τη διάρκεια του διαφωτισμού. Κάποιες από αυτές  είναι οι εξής :

• Η Ραλλού Σουτζού, η οποία έγραψε το 1819 το ” Παραίνεσις μητρός προς θυγατέρα”.
• Η Αικατερίνη Σούτσου έγραψε το 1819,επίσης, το ”Διάλογο Φωκίωνος”.
• Η Αικατερίνη Ράτση έγραψε το 1816 ” Χαρτοπαίγνιον Γεωγραφικόν”
• Η Ευανθία Καΐρη έγραψε το 1820 ” Συμβουλαί προς τη θυγατέρα μου”
• Η Olympe des Gouges στη Γαλλία διεκδίκησε τα δικαιώματα των γυναικών στη μόρφωση και στην πολιτική, αναπτύσσοντας την πολιτική και πολιτιστική δράση που οδήγησε στον αποκεφαλισμό της από τον Ροβεσπιέρο.

Αν και σήμερα οι γυναίκες κατέχουν αρκετά δικαιώματα, συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τον κοινωνικό ρατσισμό από το ισχυρό φύλο, για αυτό θα πρέπει να αγωνιστούν ώστε να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους και να κερδίσουν ακόμη περισσότερα!

Πηγές: http://isotitafilon.wikispaces.com

http://landofsun.wordpress.com\2011/10/03/

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/

http://www.slideshare.net/prasino/1-14591277

http://anti-researcher.blogspot.gr/2011/11

 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

            Σεμνή και αυστηρή ήταν η οικογενειακή ζωή των Ελλήνων στα χρόνια της σκλαβιάς. Η Ελληνίδα σαν σύζυγος και σαν μητέρα ήταν η δέσποινα του σπιτιού, που χάραζε βαθιά στην ψυχή των παιδιών, την πίστη στη θρησκεία, την αγάπη στην πατρίδα, το σεβασμό και τη γενναιοψυχία, διακριτικό γνώρισμα σε όλες τις τάξεις των Ελλήνων. Με το παράδειγμα της ενέπνεε στα παιδιά της τον ηρωισμό, την περιφρόνηση στο θάνατο και τη θυσία της ζωής, για τη θρησκεία, την πατρίδα, την ελευθερία και την τιμή. Συνεργάτης και συμπαραστάτης του άνδρα, τον παρακολουθούσε στις μάχες, του έφερνε τρόφιμα, νερό, πολεμοφόδια. Συμμεριζόταν τις κακουχίες και τους κινδύνους του πολέμου. Πολεμούσε στο πλευρό του και με την παρουσία της εμψύχωνε τους πολεμιστές.

Σ’ ένα έθνος υποδουλωμένο σ’ ένα απαίδευτο και βάρβαρο δυνάστη και σε μία εποχή που επικρατούσαν οι προκαταλήψεις, οι γυναίκες δεν μπορούσαν να έχουν γνώμη, άποψη και κρίση. Σε μια κοινωνία ανδροκρατούμενη που ο άνδρας μπορούσε να χωρίσει τη γυναίκα του, αν αυτή δεν τεκνοποιούσε και που κατέφευγε σε βότανα για να γεννάει αρσενικά παιδιά, σαφώς δεν είχε την δυνατότητα και το δικαίωμα στην απόκτηση γνώσης. Οι νέες έβγαιναν σπάνια έξω από τα σπίτια με το φόβο των Τούρκων. Η εκπαίδευση τους ήταν σχεδόν ανύπαρκτη εκτός από κάποιες εξαιρέσεις. Όμως γυμνάζονταν στα όπλα και εργάζονταν για την κάλυψη των αναγκών της οικογένειας. Η μητρότητα ήταν ιδιαίτερα σημαντική, γιατί χρειάζονταν πολεμιστές και έδινε στη γυναίκα κεντρικό ρόλο. Είχε ενεργό συμμετοχή στις πολεμικές επιχειρήσεις και σε περιπτώσεις χαμού του άντρα αρχηγού, αναλάμβανε η πιο ηλικιωμένη γυναίκα τη φροντίδα της οικογένειας.

Οι θρυλικές πρωτοβουλίες των Σουλιωτισσών στις μάχες εναντίον του Αλί Πασά και οι ηρωικοί τους θάνατοι μνημονεύονται ως δείγματα σπάνιας τόλμης και δύναμης. Τριακόσιες γυναίκες τα έβαλαν με τρείς χιλιάδες Τουρκαλβανούς. Άλλες πάλι μετέφεραν πολεμοφόδια αγνοώντας τον κίνδυνο του πολέμου, άλλες σφαγιάστηκαν, κατακρημνίστηκαν, πνίγηκαν έπεσαν από το Ζάλογγο, ποτέ όμως δεν έπαψαν να αγωνίζονται για την Ελευθερία της πατρίδας τους, ποτέ δεν έσκυψαν το κεφάλι και δεν υποτάχθηκαν στον Τούρκικο ζυγό. Τα κορίτσια που αρπάζονταν αιχμάλωτα πολέμου στα πεδία της μάχης κατέληγαν στα Χαρέμια αρχικά για να γίνουν γυναίκες σκλάβες, όμως στους αιώνες παρακμής και οπισθοδρομικότητας οι Οθωμανοί έχασαν αυτή τη πηγή.

Την εποχή που η Ευρώπη γνώριζε την Αναγέννηση, που αποτέλεσε θεμέλιο ενός νέου κόσμου, η Ελλάδα μαζί με όλους τους λαούς της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας περνούσαν κάτω από την τουρκική κυριαρχία. Στη χειρότερη θέση από όλους τους υπόδουλους ανεξάρτητα από την κοινωνική τάξη βρίσκονταν οι γυναίκες. Η γυναίκα και η θέση της κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο δεν έχει μελετηθεί συστηματικά και παραμένει σχεδόν άγνωστη έως σήμερα. Η επαγγελματική δραστηριότητα των γυναικών περιορίζονταν σε ενασχολήσεις που θεωρούνταν γυναικείες, όπως είναι η υφαντική και γενικά τα χειροτεχνήματα. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι γυναίκες εργαζόταν το ίδιο σκληρά με τους άνδρες και μάλιστα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες δουλεύοντας σε γεωργικές εργασίες ή σε βιομηχανικές επιχειρήσεις. Καθώς το επίπεδο ζωής τα χρόνια εκείνα ήταν πολύ χαμηλό, οι γονείς δεν πρόσφεραν κάποια ιδιαίτερη μόρφωση στα παιδιά τους και κυρίως στις γυναίκες. Αυτό ίσχυε σχεδόν σε όλες τις ελληνικές οικογένειες, ίσως με μοναδική εξαίρεση τις οικογένειες που είχαν εξουσία και κάποια οικονομική άνεση. Οι γυναίκες που κατάφερναν να σπουδάσουν και να μορφωθούν ήταν αυτές οι οποίες συνήθως δώριζαν κάποιο χρηματικό ποσό ή χορηγούσαν λογοτεχνικά κείμενα κλπ. Ουσιαστικά το σχολείο είχε καταργηθεί εκείνη την εποχή. Γι’ αυτό το εναλλακτικό πλέον σχολείο αποτελούσε το λεγόμενο ” κρυφό σχολείο ”, όπου παρέχονταν η βασική μόρφωση και εκπαίδευση στον κάθε νέο. Τα δικαιώματα ιδιοκτησίας γυναικών και αντρών ήταν ταυτόσημα και υποβάλλονται στους ίδιους εθιμικούς περιορισμούς, ενώ οι πωλήσεις της γης γίνονταν σε μεγάλο ποσοστό από γυναίκες χωρίς την σκιά των αντρών. Η παρουσία των γυναικών στην ελληνική επανάσταση ήταν καθοριστική. Αυτό είναι σαφώς αποδεκτό από τον καθένα, μιας και είχαν προσφέρει υπεραρκετά, αφού έπαιξαν για ακόμα μία φορά καθοριστικό ρόλο. Συμπερασματικά, η θέση της γυναίκας συγκριτικά με παλαιότερα έχει βελτιωθεί σε αρκετά σημεία και με τη συνεισφορά τους στην επανάσταση και στην εργασία κέρδισαν τον σεβασμό των ανδρών, αλλά, όπως και κατά τις προηγούμενες περιόδους, δεν εξισώθηκαν με τους άνδρες σε καμία περίπτωση.

Πηγή: ( isotitafilon.wikispaces.com http://mariakosioni.blogspot.gr)

ΜΕΤΑ ΤΟ 1832

 

Οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν διαφορετικά από τους άνδρες και έπρεπε να φτάσουν μέχρι σήμερα για να αποκτήσουν ίσα δικαιώματα. Ωστόσο, όσον αφορά εκείνη την εποχή ίσχυαν οι ακόλουθοι ”κανόνες”.

Από την μια μεριά, σύμφωνα με το διήγημα-μυθιστόρημα ” Η Φόνισσα ”, η γυναίκα αυτή την εποχή αποτελεί ένα βάρος για τον οικογενειακό της περίγυρο, ενώ τις περισσότερες φορές αντιμετωπίζεται σαν ένα άψυχο σώμα, σαν μια δούλα  που υπάρχει μόνο για να υπηρετεί αυτούς που έχουν επίδραση πάνω της, όπως οι γονείς της κατά την παιδική και εφηβική της ηλικία, ο σύζυγός της από την στιγμή που τον παντρεύεται, καθώς και αργότερα τα παιδιά της ή και ακόμα τα εγγόνια της. Όσο ακόμα  ανήκει στους γονείς της, η οικογένειά της ψάχνει κάποιον “ιδανικό” για να παντρευτεί, ο οποίος προτιμάται να μην έχει πολλές απαιτήσεις όσον αφορά την προίκα που οι γονείς είναι διατεθειμένοι να δώσουν και να είναι ολιγαρκής και μετριόφρον.

Ύστερα, ο σύντροφός της έχει τον ρόλο του αφέντη της, ενώ αποτελεί μια μορφή που την καθορίζει εξ ολοκλήρου. Ωστόσο, παρότι είναι ο αρχηγός της οικογένειας, δεν διαθέτει εξίσου κύριο και καθοριστικό ρόλο για τα κύρια βάρη της, αφού σε αρκετές περιπτώσεις δεν υπήρχε η συνδρομή του στα τρέχοντα οικονομικά ζητήματα. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί πως εκείνη την εποχή η γέννηση κοριτσιών ήταν περισσότερο συχνή από αυτήν των αγοριών. Έτσι, οι γαμπροί είχαν υπέρμετρες απαιτήσεις όσον αφορά την προίκα που ζητούσαν.

Ωστόσο, σύμφωνα με το κείμενο ” Το Αμάρτημα της Μητρός μου ”, υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις που κάτι τέτοιο δεν υφίσταται, βασιζόμενοι πάνω σε καταστάσεις που έστω ο ένας γονέας δεν βλέπει την κόρη του ως ένα φόρτωμα, αλλά ως ένα θείο δώρο, ενώ προτιμά χωρίς δεύτερη σκέψη να θυσιάσει όλα τα υπάρχοντα του για την σωστή και κατάλληλη ανατροφή της. Στην προκειμένη κατάσταση ακόμα και άρρωστη αν είναι δεν εύχεται να οδηγηθεί στον θάνατο για να γλυτώσουν την προίκα που θα αναγκαστούν να παραχωρήσουν για χάρη της στον σύζυγό της, αλλά κάνει τα αδύνατα δυνατά για να της εξασφαλίσει μια ζωή γεμάτη υγεία. Δεν διστάζει να ξοδέψει εάν χρειαστεί ένα σεβαστό ποσό χρημάτων για το καλό της, ενώ φτάνει ακόμη και στο σημείο να παρακαλάει τους Αγίους να μην της την πάρουν προσφέροντας αντί αυτήν ένα από τα υπόλοιπα παιδιά της και μάλιστα έναν από τους υιούς της.

Παρόλα αυτά, με βάση το κείμενο ”Πατέρας στο σπίτι”, συναντάμε και μια γυναικεία μορφή που συμβάλλει αισθητά στα οικονομικά έξοδα σε ένα νοικοκυριό, παρότι ανώτατο και κυρίαρχο φύλο αποτελεί και πάλι το αντρικό σε σχέση με το γυναικείο και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η εργασία τους δεν ανταμείβεται ισάξια με την δουλειά των αντρών. Βλέπουμε τους άντρες να ξοδεύουν, αν όχι όλο το ποσό του μισθού τους, τότε σίγουρα το μεγαλύτερο, πίνοντας σε καφενεία με φίλους και συναδέλφους. Με αυτόν τον τρόπο, μένουν με χρήματα που δεν είναι επαρκή για να ζήσουν τις πολυπληθείς οικογένειες της εποχής. Παρατηρούμε, λοιπόν, από την μια πλευρά, έναν άντρα που μπορεί να μην δουλεύει σκληρά ή πολλές ώρες, ενώ ανταμείβεται με σημαντικό ποσό χρημάτων για την εποχή, και από την άλλη, μια γυναίκα που μπορεί να εργάζεται σκληρότερα και περισσότερο σε σχέση με το άλλο φύλο και να ανταμείβεται με πολύ λιγότερα χρήματα, μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα και, επομένως, βρίσκεται σε κατώτερη θέση από αυτή του άντρα, το οποίο σημαίνει πως ό,τι κάνει θα είναι, παράλληλα, και πιο ”κατώτερο”. Επιπρόσθετα, μπορεί κανείς να συναντήσει συχνά και το φαινόμενο ο σύζυγος να εγκαταλείπει την οικογένεια του, την γυναίκα μαζί με τα παιδιά του, και να είναι πρόθυμος να παντρευτεί κάποια άλλη γυναίκα κάνοντας μαζί της μια άλλη οικογένεια, με την προϋπόθεση, ασφαλώς, η νέα του σύζυγος να είναι εύπορη, διαγράφοντας παντελώς την ”παλιά” του οικογένεια.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως κατά τη νουβέλα ” Η Φόνισσα ” ολόκληρη η ζωή της γυναίκας  αποτελεί απλά και μόνο έναν σχεδόν ανώφελο και μάταιο βίο, σε αντίθεση με αυτό, έρχεται ” Το Αμάρτημα της Μητρός μου ”, που συναντάμε μια κατάσταση που αποτελεί εξαίρεση σε αυτή την κοινωνία, ενώ το ”Πατέρας στο σπίτι” περιγράφει μια γυναίκα που αψηφά την κοινωνία και τις δυσμενείς δυσκολίες που διαθέτει και επιλέγει να δίνει καθημερινές μάχες για να μεγαλώσει τα παιδιά της μη θέλοντας να πάρει τον ρόλο της κακότυχης μητέρας χωρίς τον ”στυλοβάτη” του σπιτιού της.

Το ελληνικό κράτος, αμέσως μετά την ίδρυσή του (1830), προσπάθησε να καταπολεμήσει τις προλήψεις κατά της μόρφωσης που επιβίωναν από την περίοδο της Τουρκοκρατίας και έδωσε μεγάλη σημασία στην οργάνωση της εκπαίδευσης, καθώς αυτή αποτελούσε εγγύηση για ελευθερία και πρόοδο. Οι Έλληνες λόγιοι και παιδαγωγοί, επηρεασμένοι από τις ιδέες των Ευρωπαίων διαφωτιστών παιδαγωγών, πρόβαλαν την αναγκαιότητα της εκπαίδευσης των νέων και υποστήριξαν ιδιαίτερα την εκπαίδευση των κοριτσιών. Όμως, ο ευρωπαϊκός διαφωτισμός δεν ξεπέρασε τις παραδοσιακές πατριαρχικές αντιλήψεις και συντήρησε την υποδεέστερη θέση των γυναικών, αποδίδοντας τα αίτια της γυναικείας υποτέλειας στη διαφορετική «φύση» και τον διαφορετικό «προορισμό» τους στη ζωή. Καθώς η γυναίκα διέθετε διαφορετικές αρετές, ηθική και προσωπικότητα από τον άνδρα, προοριζόταν για τους ρόλους της υποστηρικτικής συζύγου και ενάρετης μητέρας. Συνεπώς, η εκπαίδευσή της έπρεπε να έχει στόχο την ηθική συγκρότησή της και την προετοιμασία της για τη σωστή και αποτελεσματική άσκηση των μελλοντικών καθηκόντων της στο σπίτι και την  οικογένεια.

Κατά την καποδιστριακή περίοδο, πρώτη προτεραιότητα της εκπαιδευτικής πολιτικής ήταν η επέκταση, γενίκευση, και οργάνωση της στοιχειώδους εκπαίδευσης με τη λειτουργία μικτών αλληλοδιδακτικών σχολείων, τα οποία απέβλεπαν στην εθνική, θρησκευτική και κοινωνική αγωγή των νέων. Παράλληλα, έγινε αισθητή η ανάγκη για την εκπαίδευση των Ελληνίδων και διατυπώθηκαν απόψεις που υποστήριζαν ότι οι γυναίκες δεν έπρεπε να μείνουν «εις παχυλήν αμάθειαν» γιατί από αυτές εξαρτιόταν η σωστή ανατροφή των παιδιών, η ευτυχία των ανδρών και η ευημερία της οικογένειας. Για να ανταποκριθούν λοιπόν καλύτερα στον κοινωνικό τους ρόλο, έπρεπε να γνωρίζουν τα στοιχειώδη γράμματα και συγχρόνως να αποκτήσουν μια ειδικότερη παιδεία, η οποία να καλλιεργεί τα «καθαρά και αυστηρά ήθη» και τις οικιακές αρετές που ταίριαζαν στις Ελληνίδες. Στην ανάπτυξη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης των Ελληνίδων, σε σχολεία θηλέων αστικού και περιαστικού περιβάλλοντος, συνέβαλαν τόσο οι ξένοι ιεραπόστολοι όσο και η ιδιωτική πρωτοβουλία. Ωστόσο, η συμμετοχή των κοριτσιών στα μικτά αλληλοδιδακτικά σχολεία της πρώτης βαθμίδας ήταν πολύ μικρή: στο 26,53% των σχολείων αυτών δεν φοιτούσαν καθόλου κορίτσια ενώ στο υπόλοιπο 75% η συμμετοχή των κοριτσιών δεν υπερέβαινε το 15%. Την ίδια εποχή, η φοίτηση των κοριτσιών ήταν αρκετά χαμηλή και στα μικτά Ελληνικά σχολεία.

Λίγο αργότερα, με την εκπαιδευτική νομοθεσία του βασιλιά Όθωνα, θεσμοθετήθηκαν από την Πολιτεία η στοιχειώδης εκπαίδευση των κοριτσιών και η εκπαίδευση της δασκάλας, ενώ δεν ελήφθη καμία πρόνοια για την Μέση-ανώτερη του δημοτικού σχολείου εκπαίδευση. Αντίθετα, θεσμοθετήθηκαν όλες οι βαθμίδες της εκπαίδευσης για το ανδρικό φύλο. Το άρθρο 58 του νομοθετικού διατάγματος της 6/18 Φεβρουαρίου 1834 για την οργάνωση των Δημοτικών σχολείων αναφερόταν στην αγωγή των κοριτσιών και όριζε: «Τα σχολεία των κορασίων, όπου τούτο είναι δυνατόν, πρέπει να είναι χωριστά από των παίδων, να προΐστανται δε αυτών διδασκάλισσαι». Για την εφαρμογή αυτού του άρθρου απαιτούνταν χωριστά κτίρια με προσωπικό γυναίκες, όμως όπου δεν υπήρχε οικονομική δυνατότητα ίδρυσης σχολείου θηλέων, τα κορίτσια φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο με τα αγόρια. Στο ίδιο διάταγμα, με το άρθρο 2 εισήχθη η διαφοροποίηση του περιεχομένου σπουδών: «εις Κορασίων Σχολεία θέλει γίνεσθαι γύμνασις εις γυναικεία εργόχειρα». Έτσι, στα πρώτα αλληλοδιδακτικά σχολεία, οι μαθήτριες εκτός από την ανάγνωση, τη γραφή και την αριθμητική διδάσκονταν και τις «γυναικείες τέχνες»: τη ραπτική, το πλέξιμο και το κέντημα, δηλαδή μαθήματα που αναπαρήγαγαν τα στερεότυπα της εποχής και απέβλεπαν στην προετοιμασία των μαθητριών για το ρόλο της συζύγου και μητέρας.

Ως το τέλος του 19ου αιώνα τα ποσοστά φοίτησης των μαθητριών στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση παρέμειναν σε πολύ χαμηλά επίπεδα, αν και η δημοτική εκπαίδευση ήταν υποχρεωτική από το 1834. Σύμφωνα με την απογραφή του 1879, ο αναλφαβητισμός των γυναικών ανερχόταν στο 93% και υπήρχαν αρκετοί δήμοι της χώρας στους οποίους καμία γυναίκα δεν ήξερε γράμματα. Ανασταλτικοί παράγοντες για τη φοίτηση των κοριτσιών στη δημοτική εκπαίδευση ήταν:

 

• η απαγόρευση της συνεκπαίδευσης των δύο φύλων που θεσμοθετήθηκε το 1852.
• η έλλειψη σχολείων θηλέων στις αγροτικές περιοχές, καθώς οι μικρές κοινότητες δεν μπορούσαν να συντηρήσουν δεύτερο σχολείο.
• οι αντιλήψεις και οι προκαταλήψεις του λαού τόσο για τους έμφυλους ρόλους όσο και για την αναγκαιότητα της γυναικείας εκπαίδευσης.

 

Πηγές: ( http://criticeduc.blogspot.gr )

( http://mariakosioni.blogspot.gr )

 

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

 

Στα τέλη του 19^ου αιώνα η γυναίκα αρχίζει σε όλο τον κόσμο να εισβάλει  στα «αντρικά» επαγγέλματα και στις επιστήμες, να αποκτά το δικαίωμα ψήφου και να προωθείται στα δημόσια αξιώματα, ακόμα και στα κυβερνητικά. Η βιομηχανική επανάσταση άλλαξε τις μεθόδους παραγωγής και τη θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία.

Το γυναικείο κίνημα

 

Η βιομηχανική κοινωνία στην Αμερική και στην Ευρώπη  χαρακτηρίστηκε από μια έξαρση των λεγόμενων φεμινιστικών κινημάτων. Τα κινήματα αυτά απαιτούσαν τα ίδια δικαιώματα για τις γυναίκες και τους άνδρες. Υποστήριζαν ότι οι άνδρες καταπίεζαν τις γυναίκες και ότι αυτή η κατάσταση έπρεπε να σταματήσει. Το πρώτο σημαντικό φεμινιστικό φυλλάδιο ήταν “Η διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών’’(1792), το όποιο ανέφερε ότι οι γυναίκες δεν ήταν απλώς για την ανατροφή των παιδιών και για την ευχαρίστηση των ανδρών, αλλά έπρεπε να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους άνδρες στην εκπαίδευση, στην εργασία και την πολιτική. Η Elizabeth Cody Stanton συγκάλεσε  την πρώτη συνέλευση για τα Δικαιώματα των Γυναικών στην Νέα Υόρκη το 1848 για να διακηρύξει μια λίστα δικαιωμάτων για τις γυναίκες. Η συνέλευση αυτή έδωσε το έναυσμα για το κίνημα που ονομάστηκε   «Εθνική Ένωση για το Δικαίωμα ψήφου των Γυναικών» (1869). Στην Αγγλία οι γνωστές  σουφραζέτες προκάλεσαν αναταραχές συνήθως με βίαιο τρόπο, για να διεκδικήσουν το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες. Έτσι,  στα τέλη του 19^ου αιώνα, αρχίζει η γυναίκα να αποκτά δικαιώματα ψήφου και να διεκδικεί θέση στα δημόσια και κυβερνητικά αξιώματα. Ταυτόχρονα οι  φεμινιστές συνέβαλαν σημαντικά στην ανάπτυξη κινημάτων κατά του αλκοολισμού και υπέρ της ποτοαπαγόρευσης στις Η.Π.Α. Πάντως, έξω από τις Η.Π.Α. και την Βρετάνια, στις Κάτω Χώρες και στην Σκανδιναβία τα φεμινιστικά κινήματα είχαν μικρή επιρροή πριν από το 1945.

Τον 19^ο αιώνα, τα πράγματα για τις γυναίκες μένουν ίδια, καθώς ο λειτουργικός κατά φύλα καταμερισμός παρουσίας και δράσης έδινε τον ιδιωτικό χώρο της πολιτικής και της οικονομίας προνομιακά στους άνδρες και τον οικιακό  στις γυναίκες. Την εποχή εκείνη, ωστόσο, άρχισαν  να εμφανίζονται κάποια επαγγέλματα, όπως της δασκάλας, της μεταφράστριας, της ποιήτριας  και της συγγραφέως. Ο 19^ος αιώνας για την γυναίκα χαρακτηρίζεται και από την έμφαση ενός προοδευτικού και ιδιαίτερα μεταρρυθμιστικού οργανωμένου κινήματος  φεμινισμού. Το φεμινιστικό κίνημα, ήταν οι συλλογικές   προσπάθειες των γυναικών, ώστε να ξεπεράσουν τα όρια του ιδιωτικού  χώρου και να εισέλθουν ισότιμα με τον άνδρα στο δημόσιο. Ο φεμινισμός, ως κοινωνικό κίνημα επικεντρώθηκε και εστίασε συγκεκριμένα στον περιορισμό και στην εξάλειψη κάθε φυλετικής ανισότητας, στην υπεράσπιση και προώθηση  των συμφερόντων, των δικαιωμάτων, καθώς  και των ευρύτερων γυναίκειων ζητημάτων στην κοινωνία. Χάρη στο φεμινιστικό κίνημα  και την βιομηχανική επανάσταση, η γυναίκα κατάφερε να αποδείξει πως μπορεί να καταφέρει τόσα όσο κανένας δεν φαντάζεται. Περνώντας λοιπόν η γυναίκα στο δημόσιο χώρο, ανέλαβε ρόλους παραδοσιακά αντρικούς, όπως η οικονομική στήριξη της οικογένειας, χωρίς βεβαία να της επιτραπεί να εγκαταλείψει τα παλιά της καθήκοντα, όπως εκείνα της φροντίδας του σπιτιού και της οικογένειας.

Στη διάρκεια του 19^ου αιώνα πολλές γυναίκες ξεκίνησαν να εργάζονται σε εργοστάσια και άλλες επιχειρήσεις. Απέκτησαν έτσι, οικονομική ανεξαρτησία  και άρχισαν να διεκδικούν την πολιτική τους χειραφέτηση. Το 1903 η Αγγλίδα Εμελιν Πάνκχορστ ίδρυσε την Κοινωνική και Πολιτική  Ένωση Γυναικών, που μάχονταν για την παραχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες., πράγμα που οι γυναίκες το πέτυχαν στην διάρκεια του 20^ου αιώνα σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες.

Από την Βιομηχανική Επανάσταση, η γυναίκα αρχίζει να συμμετέχει σημαντικά στην παράγωγη  και την ικανοποίηση των βιοποριστικών αναγκών: εργάτριες στα εργοστάσια, καπελούδες κ.λ.π. Παράλληλα  διατηρεί το αποκλειστικό προνόμιο της γέννησης, της ανατροφής των παιδιών και της ευθύνης του σπιτιού.

 

Πηγές: ww.panoutsas.jmc.

www.digitalschool.minedu

www.isotifalon.wikispaces

www.ebooks.edu

 

ΤΟ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΚΙΝΗΜΑ

 

Το γυναικείο κίνημα εξασφάλισε στη γυναίκα σημαντικές κατακτήσεις δια μέσου των αιώνων. Μετά από πολλούς αγώνες η γυναίκα στις αρχές του 19^ου αιώνα κατάκτησε δικαίωμα και μέρισμα στις εργασιακές υποχρεώσεις, ισότητα στην πολιτική σκηνή, ενώ συνεχίζει να παραμένει ο στυλοβάτης της οικογενειακής εστίας, φέροντας στους ώμους της την υποχρέωση να είναι γυναίκα, μάνα, εργαζόμενη. Η μεγάλη αλλαγή ήρθε τον 19^ο αιώνα όταν η γυναίκα άρχισε να εργάζεται έξω από το σπίτι. Παρά τις άθλιες συνθήκες δουλείας, το εξοντωτικό ωράριο και την απάνθρωπη μεταχείριση, άρχισε να κατακτά τη θέση της στην κοινωνία.

 

1890-1920

• Ο 20^ος αιώνας βρίσκει τις πρωτοπόρες Ελληνίδες να αγωνίζονται για την κατοχύρωση βασικών δικαιωμάτων των γυναικών. Η  εργασία των γυναικών δε ρυθμίζεται από κανένα νόμο. Τα δικαιώματα στην εργασία δεν αναγνωρίζονται, οι ανισότητες παραμένουν. Οι εργαζόμενες γυναίκες αποφασίζουν να τα διεκδικήσουν και οργανώνουν το 1913 το σύλλογο «Γυναικεία Ζωή». Οι δασκάλες το ίδιο διάστημα αγωνίζονται για την  κατοχύρωση ίσης αμοιβής με αυτή των ανδρών συναδέλφων τους. Το 1919 ιδρύεται ο «Σοσιαλιστικός Όμιλος Γυναικών». Οι γυναίκες διεκδικούν ισότητα στην οικογένεια, νόμιμες αμβλώσεις, δικαίωμα στην εργασία, κατάργηση της διπλής ηθικής κ.ά.

 

1920-1940

• Η δεκαετία 20-30 είναι η πιο δυναμική εποχή του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Οργανώνονται σωματεία γυναικών σε διάφορες πόλεις. Το φεμινιστικό κίνημα είναι η αναγνώριση του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία, η δυνατότητα να ζουν, να δουλεύουν, να πολιτεύονται, να τις αντιμετωπίζουν ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Βασική διεκδίκηση είναι η κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων. Παράλληλα συναντούν αντιδράσεις που προέρχονται από τα πολιτικά κόμματα, τους περισσότερους πολιτικούς άνδρες, τον Τύπο, την Εκκλησία, αλλά κι από ένα μέρος του γυναικείου πληθυσμού. Παρ’ όλα αυτά στις εκλογές του 1920 ένα από τα συνθήματα του είναι «Σφυρί, δρεπάνι και ψήφος στο φουστάνι». Μάλιστα στο Σύνταγμα της Α’ Ελληνικής Δημοκρατίας το 1927 αναγνωρίζεται η ισότητα των φύλων ενώπιον του νόμου και ανοίγει ο δρόμος για την αναγνώριση δια νόμου των πολιτικών δικαιωμάτων στο γυναικείο πληθυσμό.

 

1940-1974

• Το 1940 ο πόλεμος αρχίζει και για την Ελλάδα. Οργανώνεται η αντίσταση κατά των Γερμανών. Άνδρες και γυναίκες συμμετέχουν στην ένοπλη και μη δράση. Αυτή την περίοδο η ισότητα κατοχυρώνεται τόσο στην καθημερινή συνύπαρξη, όσο και νομοθετικά. Η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης κατοχυρώνει με πράξεις την ισότητα ανδρών και γυναικών. Δημιουργούν 160 συλλόγους και προσπαθούν να «ανεβάσουν» το επίπεδο των αγροτισσών. Συμμετέχουν στις πολιτικές διαδικασίες και για πρώτη φορά ψηφίζουν και ψηφίζονται για το Εθνικό Συμβούλιο που συνέρχεται στους Κορυσχάδες Ευρυτανίας. Η κατοχή της Ελλάδας από τους Γερμανούς τελειώνει και η ελεύθερη πλέον Ελλάδα ανασυγκροτείται. Το γυναικείο Κίνημα οργανώνεται. Ξεσπά ο Εμφύλιος. Όλα είναι δύσκολα. Σταματάει κάθε δράση. Και πάλι συλλαμβάνονται γυναίκες και οδηγούνται στα στρατόπεδα και στις φυλακές. Το 1949 τυπικά τελειώνει ο Εμφύλιος. Η κυβέρνηση κατοχυρώνει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στο γυναικείο πληθυσμό άνω του 21^ου έτους μόνο στις δημοτικές εκλογές. Έπρεπε να περάσουν τρία χρόνια για να ψηφιστεί το 1952 ο Ν.2151, που κατοχύρωνε τα πλήρη πολιτικά δικαιώματα των Ελληνίδων.

 

 

1974-2003

 

• Με τη μεταπολίτευση του 1974 αποκαταστάθηκε το δημοκρατικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα. Πολύ γρήγορα δραστηριοποιήθηκε ένα γυναικείο δυναμικό στην προσπάθεια να οργανωθεί. Όμως ο νεοφεμινισμός έθιγε θέματα ταμπού και σόκαρε, δεν ήταν εύκολα αποδεκτός. Αυτό που δεν μπόρεσαν να υιοθετήσουν οι γυναικείες οργανώσεις το αγκάλιασαν οι νέες γυναίκες, κυρίως οι φοιτήτριες. Έστησαν τις ομάδες τους, τα στέκια τους και άρχισαν να συζητούν χωρίς προκαταλήψεις για τα προσωπικά αλλά και τα πολιτικά τους ερωτηματικά. Οι πρωτοβουλίες τους είναι καινοτόμες και σφραγίζονται από κέφι και ενθουσιασμό. Πιέζουν για την αντικατάσταση της νομοθεσίας της ανισότητας από μια σύγχρονη νομοθεσία που θα στηρίζεται στην ισότητα των φύλων. Τα πολιτικά κόμματα στο σύνολο τους παραμένουν ανδροκρατούμενα. Αρνούνται να αποδεχτούν τις γυναίκες ως ισότιμα άτομα αλλά και οι εκλεγμένες γυναίκες φοβούνται να διεκδικήσουν το δικό τους λόγο. Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. ανοίγει νέες θετικές προοπτικές  για την ισότητα και τα δικαιώματα των γυναικών. Το πιο ουσιαστικό επαναστατικό επίτευγμα του φεμινιστικού κινήματος είναι το σπάσιμο των ταμπού γύρω από το θεσμό της οικογένειας και της σεξουαλικότητας. Τα τελευταία 10 χρόνια το φεμινιστικό κίνημα δεν είναι πια μαζικό. Ένα μεγάλος αριθμός γυναικών «πείστηκε» ότι δεν χρειάζεται πια και ότι δεν μπορούμε να τα πετύχουμε όλα.

 

Πηγή: http://gym-ag-myron.ira.sch.gr/isotita/step.htm

 

   ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ο Φεμινισμός είναι μια κοινωνική θεωρία και ηθική φιλοσοφία, η οποία αναφέρεται  από εμπειρίες γυναικών.

Στις Ακαδημαϊκές  χώρες κάποιες φεμινίστριες επικεντρώνονται στην τεκμηρίωση της ανισότητας. Άλλες ισχυρίζονται πως το κοινωνικό και το βιολογικό φύλο είναι κοινωνικές κατασκευές.

Τα θέματα που εξερευνούνται στο φεμινισμό περιλαμβάνουν την πατριαρχία, την προβολή της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο και την καταπίεση τους.

Στα τέλη της δεκαετίας του Ιασό -1970-  ο φεμινισμός ξεκίνησε από λευκές χριστιανές. Από εκείνη την εποχή πολλές θεωρίες υποστηρίζουν πως οι γυναίκες αποτελούν μια ομογενή ομάδα με όμοια συμφέροντα. Πολλές φεμινίστριες σήμερα ισχυρίζονται πως ο φεμινισμός είναι ένα κίνημα που προσπαθεί να ξεπεράσει τα όρια της κουλτούρας και της κοινωνικής τάξης.

Ο φεμινισμός εμφανίστηκε  στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα την περίοδο της  Γαλλικής Επανάστασης. Αρχικά, το 1789 η Φελισιτέ Ντε Κεραλιό παρουσίασε ένα τετράδιο, το οποίο περιείχε παράπονα γυναικών και στη  συνέχεια  η Ολέμπ Ντε Γκουζ το 1791 έκανε  μια  Διακήρυξη για τα δικαιώματα των γυναικών. Επιπροσθέτως, εκείνη την περίοδο εμφανίστηκαν στη Γαλλία πολλές γυναικείες λέσχες, οι οποίες έκαναν τις πρώτες τολμηρές εκδηλώσεις φεμινιστικής ιδέας . Αργότερα, το 1792 η Μαίρη Ούλστονκραφτ έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο  “Διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικώ».

Το 1848 στις Η.Π.Α, μετά από πάλη για τα δικαιώματα ψήφου της γυναίκας, δημιουργήθηκε το φεμινιστικό κίνημα. Στις 8 Μαρτίου του 1857 είναι η μέρα σταθμός για το παγκόσμιο φεμινιστικό κίνημα, διότι εκείνη την ημέρα στην Νέα Υόρκη οι εργάτριες ιματισμού ξεσηκώθηκαν και έκαναν διαμαρτυρίες, απεργίες και διαδηλώσεις για τους άθλιους όρους δουλειάς.

Ο Τζών Στιούαρτ Μιλ, ήταν ο πρώτος  Άγγλος βουλευτής που το 1866 έκανε παρουσίαση στο Κοινοβούλιο ένα υπόμνημα μιας γυναικεία επιτροπής  που είχε ως σκοπό  την αναγνώριση του δικαιώματος ψήφου της γυναίκας, ενώ παράλληλα στο Λονδίνο δημιουργήθηκαν φεμινιστικοί σύλλογοι όπου επικεφαλής ήταν η Λυδία Μπέκερ.

Στην  Ελλάδα  η γυναίκα ήταν αναλφάβητη  και εξαρτημένη από τον άντρα της. Στις 8 Μαρτίου 1887 κυκλοφορεί  το πρώτο φύλλο της «Εφημερίδος  των Κυρίων» από την Ελληνίδα φεμινίστρια και δημοσιογράφο Καλιρρόη Σιγανού Παρρέν. Το 1890  Καλιρρόη Σιγανού Παρρέν ιδρύει το  σχολείο της Κυριακής για της αγράμματες γυναίκες .

Ταυτόχρονα στην Κίνα το 1900 ιδρύονται σύλλογοι  κατά το δέσιμο των ποδιών. Αυτό το έργο το προβάλλει  ένας προοδευτικός Τύπος που ασχολείται  με την ισότητα των φύλων. Εκείνη την εποχή εμφανίζεται  για πρώτη φορά ο κινέζικος φεμινιστικός Τύπος και αναπτύσσεται μια  γυναικεία λογοτεχνία   που έχει ως στόχο να ξυπνήσει τις συνειδήσεις.

Χρειάζεται επίσης να σημειωθεί ότι το 1903 δημιουργήθηκε  μια πραγματική οργάνωση, η WSPU (Women’s Social and Political Union )  με αρχηγό την Έμελιν Πάνκχερστ.  Τα μέλη αυτής της γυναικείας εταιρείας ονομάστηκαν «σουφραζέτες» οι οποίες υιοθέτησαν την πάλη. Ωστόσο,  οι   «σουφραζέτες» έγιναν πολλές φορές θέμα γελοιοποιήσεων.

Ένα πολύ σημαντικό γεγονός έγινε το 1910. Η Γερμανίδα επαναστάτρια Κλάρα Τσέτκιν   πρότεινε στο Σοσιαλιστικό Συνέδριο της Κοπεγχάγης  η  8^η του Μάρτη να γιορτάζεται σαν παγκόσμια αγωνιστική  μέρα  της γυναίκας. Από τότε γιορτάζεται  σε ολόκληρο τον κόσμο. Η Παρρέν ιδρύει το λύκειο των Ελληνίδων το 1911.

Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο  πόλεμο η γυναίκα αναγκάζεται να μπει στη παραγωγή  ψάχνοντας εργασία για να καταφέρει να ζήσει και να διεκδικήσει ίσα δικαιώματα με τον άνδρα σε κοινωνία και εργασία.

Μετά τον  Α΄ Παγκόσμιο  πόλεμο οι Αγγλίδες  αποκτούν  δικαίωμα ψήφου. Εν το μεταξύ οι γυναίκες ορισμένων σκανδιναβικών χωρών  και της Ρωσίας  είχαν κερδίσει δικαίωμα ψήφου. Μετά τις Αγγλίδες δικαίωμα ψήφου αποκτούν και οι Αμερικανίδες το 1920.

Στην Ελλάδα ο αγώνας για πολιτική χειραφέτηση  της γυναίκας άρχισε το 1920 με την δημιουργία « Συνδέσμου για τα δικαιώματα της γυναίκας»  με σκοπό να πολεμήσει για πολιτική, κοινωνική και οικονομική ισότητα της γυναίκας με τον άνδρα. Ο σύνδεσμος ήταν  κομμάτι της μεγάλης οργάνωσης  υπέρ της γυναικείας  ψήφου «International Woman Suffrage Alliance», όπου Πρόεδρος ήταν η Μαρία Νεγρεπόντη και Αντιπρόεδρος  Αύρα Θεοδωροπούλου. Άνδρες και γυναίκες φεμινιστές μαζεύονταν κάθε Δευτέρα και μιλούσαν για διάφορα θέματα.

Στην Ελλάδα το πρώτο βήμα για την ψήφο των γυναικών έγινε το 1930 όταν κυβερνήτης ήταν ο Βενιζέλος και ίσχυε μόνο για δημοτικέ εκλογές.

Το 1953  ψηφίζεται η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής, Ελένη Σκούρα.

Ο φεμινισμός εμφανίζεται και στην Κίνα. Η Κίου Τζιν  αναπτύσσει ένα σημαντικό έργο. Η Κινέζα Κίου Τζιν απευθύνεται στις συμπατριώτισσές της, επιμένοντας στην αλληλεγγύη  μεταξύ γυναικών στην πάλη για χειραφέτηση.

 

Τάσεις Φεμινισμού

• Αμαζονικός Φεμινισμός
• Αναρχοφεμινισμός
• Λεσβιακός  Φεμινισμός
• Μαρξιστικός Φεμινισμός
• Οικοφεμινισμός
• Πνευματικός Φεμινισμός
• Ριζοσπαστικός Φεμινισμός
• Σεξουαλικά Φιλελεύθερος Φεμινισμός
• Σοσιαλιστικός Φεμινισμός
• Φιλελεύθερος Φεμινισμός

 

Ο φεμινισμός σε πολλές μορφές

 

Υπάρχουν ορισμένες μορφές του φεμινισμού οι οποίες δεν δέχονται κάποιες βασικές θεωρίες για το θηλυκό φύλο, την ισότητα μεταξύ των φύλων και τη σεξουαλικότητα. Όπως επίσης δεν δέχονται τη γυναίκα ως μία κατηγορία ολιστικής σύλληψης. Ωστόσο κάποιες άλλες μορφές του φεμινισμού θεωρούν δεδομένα όλα τα παραπάνω και προωθούν την ισότητα των δύο φύλων όπως και τα ίσα δικαιώματα ανάμεσά τους.

Μέσα στα χρόνια έχουν δημιουργηθεί διάφορα φεμινιστικά κινήματα. Οι πρώτες φεμινίστριες ονομάζονται φεμινίστριες πρώτου κύματος, ενώ φεμινίστριες δεύτερου κύματος ονομάζονται εκείνες μετά το 1960. Πρόσφατα έχουν δημιουργηθεί οι φεμινίστριες τρίτου κύματος. Ωστόσο το γεγονός αυτό  δεν σημαίνει πως το δεύτερο κύμα έχει εξαλειφθεί. Επιπλέον, υπάρχουν φεμινίστριες οι οποίες υποστηρίζουν πως η ταυτότητα, οι ρόλοι και η σεξουαλικότητα των φύλων είναι κατασκευές της κοινωνίας και πως ο φεμινισμός είναι μόνο ένας τρόπος απελευθέρωσης των ανθρώπων.

Τέλος, όλοι πρέπει να αναλογιστούμε την κατάσταση των γυναικών στις υποανάπτυκτες χώρες, η οποία είναι πολύ κατώτερη των υπολοίπων γυναικών, αφού είναι τέτοιες οι καταστάσεις που βιώνουν.

Ο φεμινισμός σήμερα

 

Πολλοί είναι αυτοί που στους καιρούς μας πιστεύουν πως ο φεμινισμός αναδείχθηκε νικητής σε μια αδυσώπητη μάχη.              Ωστόσο, στον τομέα της εργασίας η πλειονότητα των γυναικών αμείβεται  με αρκετά χαμηλότερους μισθούς σε σχέση με τους άντρες. Επιπλέον, το θέμα με τις δουλειές του σπιτιού είναι ακόμη υπόθεση των γυναικών. Ωστόσο το δίλημμα υπάρχει ακόμη: Αποτελούν οι δουλειές του σπιτιού εργασία ή όχι; Αρκετοί στόχοι του κινήματος του φεμινισμού έχουν στεφθεί με επιτυχία αλλά πως μπορούμε να χρησιμοποιούμε τη λέξη ” επιτυχία” όταν υπάρχουν τέτοια προβλήματα όπως τα παραπάνω; Πάντως, αυτά φαντάζουν τίποτα μπροστά στα προβλήματα και τις καταστάσεις που αντιμετωπίζουν γυναίκες του 21ου αιώνα σε πολλές περιοχές οι οποίες είναι αναγκασμένες να κυκλοφορούν με καλυμμένα τα πρόσωπά τους. Επιπρόσθετα, πρέπει να αποφεύγουν με οποιονδήποτε τρόπο τα ενοχλητικά και υβριστικά σχόλια και τις ενοχλήσεις γιατί απαγορεύεται να τα δεχθούν και όλες αυτές οι απαγορεύσεις προέρχονται από τις συνήθειες μίας θρησκείας.

Πηγές :  http://tvxs.gr/news/user-post/o-agonas-gia-ti-gynaikeia-psifo-oi-protes-ellinides-feministries

http://feminist.net.tripod.com/feminism.html

 

Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟ ΙΣΛΑΜ

Στο Κοράνι αναφέρεται ότι η γυναίκα είναι κατώτερη του άνδρα και μόνο υπακούοντάς τον μπορεί να γίνει καλή και ενάρετη. Μάλιστα το Κοράνι δίνει το δικαίωμα στους Μουσουλμάνους να χρησιμοποιούν ακόμη και το ξύλο για να συνετίσουν τις ανυπάκουες συζύγους τους. Επιπλέον, η πολυγαμία είναι επιτρεπτή για τον άνδρα αρκεί οι σύζυγοί του να έχουν τις ίδιες παροχές και να τις αντιμετωπίζει ως ίσες. Ένας μουσουλμάνος μπορεί να παντρευτεί μια εβραία ή μια χριστιανή, χωρίς αυτή να πρέπει να ασπαστεί τον ισλαμισμό. Εκτός από τις τέσσερις νόμιμες συζύγους μπορεί να έχει απεριόριστο αριθμό παλλακίδων. Αντίθετα η μουσουλμάνα δεν έχει δικαίωμα να έχει ούτε πολλούς συζύγους ούτε χαρέμι , ενώ δεν μπορεί να παντρευτεί έναν άντρα που δεν είναι μουσουλμάνος. Το Κοράνι καταδικάζει τη μοιχεία και συμβουλεύει τον απατημένο σύζυγο να κλείσει την άπιστη στο σπίτι ως το θάνατό της. Mια ακόμα διάκριση εις βάρος των γυναικών είναι ότι  τα αρσενικά παιδιά λαμβάνουν διπλάσιο μερίδιο κληρονομιάς από τα κορίτσια. Όπως και στην Παλαιά Διαθήκη, έτσι και στο Κοράνι, η γυναίκα κατά την διάρκεια της έμμηνου ρήσης, θεωρείται μιαρή και βρόμικη. «Οι γυναίκες σας είναι σαν ένα κομμάτι καλλιεργημένης γης για σας· έτσι, πλησιάστε τη γη σας όποτε και όπως θέλετε». Στο εδάφιο αυτό του κορανίου η γυναίκα παρομοιάζεται σαν ένα κομμάτι γης που τελεί υπό ανδρική εξουσία αλλά και σαν ιδιοκτησία του άνδρα που μπορεί να τη μεταχειριστεί όπως και όποτε θέλει .

Σε περιπτώσεις μεικτών γάμων το θρησκευτικό δίκαιο διαδραματίζει σημαντικό ρόλο, ιδιαίτερα όταν ο σύζυγος με τη σύζυγό του κατοικήσουν στην ισλαμική πατρίδα του πρώτου, όπου το Μουσουλμανικό Δίκαιο η είναι το ισχύον Δίκαιο του κράτους ή επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την κρατική νομοθεσία. Στην πατρίδα μας αλλά και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές και μή χώρες, μουσουλμάνοι εργάτες νυμφεύονται πολιτικά χριστιανές γυναίκες και ενώ μερικά χρόνια κατοικούν στην πατρίδα της γυναίκας, κατόπιν επιθυμούν να μετοικήσουν στη μουσουλμανική τους πατρίδα. Τα πράγματα στην περίπτωση που η σύζυγος δεν ακολουθήσει τον άντρα της στη νέα κατοικία είναι αρκετά δύσκολα για αυτή. Ενδέχεται ο μουσουλμάνος να πάρει τα παιδιά του και να δραπετεύσει. Εάν η γυναίκα δεν τον ακολουθήσει, είναι φανερό πώς χάνει τα παιδιά της, αφού το ισχύον Δίκαιο στην ισλαμική πατρίδα του άνδρα, όπως είναι φυσικό, θεωρεί υπεύθυνο για την ανατροφή των παιδιών αποκλειστικά τον πατέρα.

Ένώ όπως βλέπουμε, δεσπόζει η γνώμη του άνδρα σε όλες τις μορφές της ισλαμικής ζωής και ενώ ιδανική γυναίκα είναι η υποταγμένη και σιωπηλή, παραμένει κάποια άλλη πτυχή της ζωής, η οποία της δίνει σχετική χαρά και σεβασμό, αναγνώριση και κύρος, εκείνη της μητέρας. Την αναγνώριση στη μητέρα-γυναίκα τόνισε ο Μωάμεθ και τη βρίσκουμε και σήμερα βαθιά ριζωμένη στην ισλαμική παράδοση.
Στον ισλαμικό κόσμο οι γονείς λειτουργούν ως προξενητές. Οι κοπέλες δεν επιτρέπεται να βγαίνουν έξω προς αναζήτηση συζύγου, παρ’ όλο που μπορούν να δηλώσουν την προτίμηση ή την άρνησή τους. Αν ευοδωθεί ο αρραβώνας, το ζευγάρι δεν επιτρέπεται να μείνει ποτέ μόνο του. Ως γνωστόν, ο ισλαμικός νόμος είναι πολύ αυστηρός όσον αφορά τις διαφυλικές σχέσεις. Η έννοια του mahram αναφέρεται στους βαθμούς της εξ αίματος συγγένειας και ως εκ τούτου στο ποιοι μπορούν ή δεν μπορούν να παντρευτούν μεταξύ τους. Η ίδια αντίληψη είναι που διαμορφώνει με πολύ αυστηρό τρόπο τις κοινωνικές συναναστροφές των γυναικών στο Ισλάμ (για παράδειγμα, με ποιον μπορούν να μείνουν μόνες ή με ποιον μπορούν να συναντηθούν δημοσίως). Ο γάμος είναι σύμφωνα με το μουσουλμανικό δίκαιο ένα πολιτικό, ιδιωτικού δικαίου συμβόλαιο. Με αυτό ο σύζυγος υποχρεούται να δώσει προίκα στη γυναίκα και να της εξασφαλίσει διατροφή ως αντιπαροχή για το δικαίωμα του να έχει με αυτή συζυγικές σχέσεις, οι οποίες απαγορεύονται εκτός γάμου. Δεν πρόκειται για θρησκευτικό συμβόλαιο όπως αρχικά στον Ιουδαϊσμό ή για μυστήριο όπως στον Χριστιανισμό. Ο γάμος όμως συνάπτεται σε θρησκευτική τελετή με την επίκληση του Αλλάχ και την ανάγνωση κορανικών στίχων. Στο συμβόλαιο του γάμου η νύφη αντιπροσωπεύεται πάντα από τον κηδεμόνα της και ο γαμπρός υποχρεώνεται να καταβάλλει προίκα. Ποιος όμως έχει προτεραιότητα για την κηδεμονία; O πατέρας της νύφης, ο παππούς της ή ο αδελφός του πατέρα της (ο θείος της) ή ο αδελφός του παππού θεωρούνται τα πιο κατάλληλα πρόσωπα. Η πρόταση γάμου γίνεται κυρίως από τον άνδρα και  

σπάνια από τον κηδεμόνα της κοπέλας.

Στον τομέα των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων γίνονται διακρίσεις εις βάρος των γυναικών. Η εκπαίδευση είναι ένας άλλος τομέας στον οποίο οι μουσουλμάνες έχουνε μείνει πίσω. Οι περισσότερες μένουν αναλφάβητες αφού και ο τομέας της εκπαίδευσης είναι απαγορευμένος. Εκτός αυτού όμως, σημαντικότατο ρόλο παίζει και η ευρύτατα διαδεδομένη στον μουσουλμανικό κόσμο, πρακτική του γάμου μεταξύ ανήλικων παιδιών. Οι γάμοι ανήλικων κοριτσιών στερεί από αυτά το δικαίωμα στη μόρφωση, στην απόκτηση αυτοσυνειδησίας ως προς τη θέση τους στον κόσμο και συνιστά μια ακόμη βάναυση μεταχείριση σε βάρος της γυναίκας. Σύμφωνα με στατιστικές του ΟΗΕ, στο 2005 πάνω από 75 εκατομμύρια γυναίκες σε ένα σημαντικό τμήμα του μουσουλμανικού κόσμου, την Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική, δεν ήξεραν να γράψουν ή να διαβάσουν. Kι αν σε κάποια αραβικά κράτη τούς επιτρέπεται να σπουδάσουν, κάποιοι κλάδοι όπως η δημοσιογραφία, η μηχανική και η αρχιτεκτονική είναι γι’ αυτές «άβατα» πεδία.

Μπούργκα

Το Κοράνι επιβάλλει καλύπτρα γνωστή σήμερα ως τσαντόρ ή μπούργκα, ως απόδειξη σεμνότητας και πίστεως. Η υποχρεωτική, σε πολλές μουσουλμανικές χώρες, κάλυψη του προσώπου και του σώματος όταν η γυναίκα βγαίνει από το σπίτι είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση διάκρισης που αναφέρει το κοράνι θέλοντας να τονίσει ότι οι γυναίκες θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Έτσι ακριβώς συμβολίζει την διαφορετικότητα της γυναίκας από τον άντρα, την ανελευθερία και τους περιορισμούς που έχουν στην οικογένεια, στην κοινωνική και επαγγελματική τους ζωή.

 

Προίκα

Κατά το μουσουλμανικό δίκαιο η προίκα δίδεται από τον άνδρα στη γυναίκα και όχι αντίστροφα. Το ποσό συμφωνείται πριν από τη σύναψη του γάμου και μέρος καταβάλλεται στη γυναίκα ήδη πριν ή κατά την τελετή του γάμου. Είναι ανάλογο με την κοινωνική θέση της γυναίκας. Το υπόλοιπο δίδεται σε περίπτωση λύσης του γάμου ή θανάτου του άνδρα, επειδή οι διατάξεις του Μουσουλμανικού Δικαίου δεν προβλέπουν υποχρέωση του συζύγου για διατροφή της γυναίκας πριν την εκπνοή της «ασφαλιστικής περιόδου». Ο καθορισμός ενός αρκετά σεβαστού ποσού έχει σκοπό τον περιορισμό της αυθαίρετης εξάσκησης του δικαιώματος του συζύγου για αποπομπή της γυναίκας. Εάν ο σύζυγος δεν πληρώσει το συμφωνηθέν μέρος της προίκας, η γυναίκα δικαιούται να αρνηθεί τις συζυγικές σχέσεις μέχρι την καταβολή του ποσού. Η ισλαμική οικογένεια είναι παραδοσιακή και πατριαρχική. Πρώτα γευματίζουν αρσενικά μέλη και μετά οι γυναίκες. Όταν ένα ζευγάρι βαδίζει στο δρόμο, η γυναίκα παραχωρεί το προβάδισμα στον άνδρα. Όταν επισκέπτονται το τζαμί, συγκεντρώνονται σε χωριστούς χώρους. Όταν επίσης τα παιδιά είναι μικρά, αγόρια και κορίτσια έχουν σχεδόν την ίδια μεταχείριση. Μετά τον τέταρτο χρόνο τα κορίτσια μαθαίνουν τους γυναικείους ρόλους με τη μίμηση κυρίως των ρόλων της καλής κόρης και νύφης. Μεταξύ της μάνας και της κόρης αναπτύσσεται μια ιδιαίτερη στενή σχέση που δεν συναντάται στους δυτικούς πολιτισμούς.

Η βία που αντιμετωπίζουν

Οι γυναίκες έρχονται πολύ συχνά αντιμέτωπες με τη βία, ιδιαίτερα στα πλαίσια του γάμου τους. Ο ξυλοδαρμός της συζύγου σπάνια επιφέρει κύρωση, και στην περίπτωση που μια γυναίκα αποφασίσει να ακολουθήσει τη δικαστική οδό βρίσκεται αντιμέτωπη με την πίεση που της ασκεί η οικογένειά της και η κοινωνία. Σε αρκετές μουσουλμανικές χώρες, ακόμη και οι γυναίκες που ζητούν τη βοήθεια της αστυνομίας, δεν καταφέρνουν συνήθως να ξεφύγουν από τους συζύγους τους. Η αστυνομία θεωρεί την ενδο-οικογενειακή βία, θέμα καθαρά προσωπικό, με αποτέλεσμα να μην παίρνει θέση και να οδηγεί τις κακοποιημένες γυναίκες πίσω στην οικογένειά τους. Ακόμη, όμως, και αν εκδικαστεί η υπόθεση το δικαστήριο σπάνια αποφασίζει υπέρ της γυναίκας. Άλλη μια μορφή βίας, με την οποία συχνά βρίσκονται αντιμέτωπες οι γυναίκες στις ισλαμικές χώρες, είναι ο βιασμός. Αν και οι κυρώσεις που προβλέπει συνήθως ο νόμος για τους βιαστές, είναι εξαιρετικά αυστηρές, μέχρι και θάνατος, σπάνια εκδικάζονται υποθέσεις βιασμού, καθώς οι βιαστές είναι τις περισσότερες φορές μεγαλογαιοκτήμονες ή αρχηγοί του υποκόσμου. Στις περισσότερες περιπτώσεις τα θύματα πιέζονται να μην κάνουν μήνυση, γιατί αν δεν μπορέσουν να αποδείξουν ότι δεν είχαν δώσει τη συγκατάθεσή τους, θα κατηγορηθούν ότι παραβίασαν τους σχετικούς με τη μοιχεία και τη σεξουαλική επαφή κανονισμούς. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις, όπου οι κατηγορούμενοι για βιασμό έχουν αθωωθεί, ενώ τα θύματά τους έχουν φυλακιστεί κατηγορούμενα για μοιχεία. Σε μερικές μουσουλμανικές χώρες, όπως το Πακιστάν, η Αίγυπτος και η Ιορδανία, ο βιασμός εντός του γάμου δε θεωρείται έγκλημα και δε διώκεται ποινικά.

 

 

 

Desert Flower

Το «Λουλούδι της Ερήμου» είναι ένα βιβλίο στο οποίο η συγγραφέας του, Γουόρις Ντίρι, αφηγείται την δική της ιστορία. Εμείς, στα πλαίσια της ερευνητικής εργασίας, είδαμε την ταινία που είναι βασισμένη στο βιβλίο. Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Σομαλία της Αφρικής, η Ντίρι βίωσε καταστάσεις που οι άνθρωποι της ανεπτυγμένης Δύσης δεν μπορούν να συλλάβουν με το νου τους. Δυστυχώς, η γυναίκα δεν υφίσταντο ως άνθρωπος, παρά μόνο ως κτήμα του εκάστοτε αρσενικού, είτε αυτός ήταν ο πατέρας είτε ο αδελφός είτε ο σύζυγος. Η γυναίκα αυτή ένιωσε στο πετσί της κάθε περιορισμό, όποιον ευτελισμό της ανθρώπινης φύσης της, μέχρι που κατόρθωσε να σπάσει τις αλυσίδες του δυσβάσταχτου ζυγού και να το σκάσει, καταλήγοντας στο Λονδίνο και χαράζοντας την δική της πορεία. Ύστερα από πολλές δυσκολίες έγινε μοντέλο με λαμπρή καριέρα και σήμερα είναι Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως, και αγωνίζεται μαζί με χιλιάδες να καταργηθεί η κλειτοριδεκτομή στις χώρες τις Αφρικής αλλά και σε οποιοδήποτε άλλο μέρος της γης λαμβάνει χώρα κάτι τόσο απάνθρωπο.  Τόσο η ταινία όσο και το  βιβλίο, αξίζει την προσοχή του καθενός, όχι τόσο για να μάθει για την ιστορία της Γουόρις όσο για να καταλάβει ότι αυτό που συνέβη σε εκείνη συνεχίζει να συμβαίνει ακόμη και σήμερα σε χιλιάδες μικρά κορίτσια, χωρίς την συγκατάθεση τους. Η καταπάτηση των δικαιωμάτων της γυναίκας, ο πλήρης εξευτελισμός της ως άνθρωπος, η μεταχείριση της σαν να είναι αντικείμενο είναι κοινωνικά προβλήματα που μαστίζουν πολλές κοινωνίες και αναγκάζουν εκατομμύρια γυναίκες να παλεύουν για την επιβίωση. Αυτή η ταινία μας αφορά όλους, μια ταινία που μπορεί να αγγίξει της χορδές ενός ανθρώπου και που σίγουρα εμάς μας συγκίνησε και μας «τάραξε».

Πηγή: ( http://mhnpetaslefta.blogspot.gr/2013/12/islam-kai-gynaikes.html )

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΝ ΙΝΔΟΥΙΣΜΟ

 

Αναφέρεται συχνά ως η αρχαιότερη θρησκεία του κόσμου, καθώς κάποιες από τις ρίζες της ανάγονται στην Εποχή του Σιδήρου. Ο Ινδουισμός είναι η τρίτη μεγαλύτερη θρησκεία του κόσμου σε αριθμό πιστών, μετά τον Χριστιανισμό και τον Ισλαμισμό  με περίπου ένα δισεκατομμύριο πιστούς, εκ των όποιων πάνω από το 90% κατοικεί στην Ινδία. Ινδουιστικές κοινότητες βρίσκονται επίσης στο Νεπάλ, τη Μαλακάσα, τη Σιγκαπούρη, τα Νησιά Φίτζι, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, τις ΗΠΑ κλπ.

        Τι σημαίνει Ινδουισμός : Για τις γυναίκες σημαίνει εξευτελισμός , αφού είναι αναγκασμένες να καούν με τον νεκρό σύζυγο. Βέβαια, αν στις χριστιανές ορθόδοξες δεν επιτρέπεται να γίνουν ιερείς, τι ποινή για τις Ινδουίστριες που όταν πεθαίνει ο  άντρας τους, είναι υποχρεωμένες είτε να μείνουν μόνες για το υπόλοιπο της ζωής τους, είτε να καούν οικειοθελώς μαζί με το πτώμα!

Όσο ανατριχιαστικό και αν ακούγεται το παραπάνω, αποτελεί μια παλιά παράδοση των Ινδουιστών και φέρει την ονομασία  «σάτι». Το εκπληκτικό είναι ότι κάποιες γυναίκες πέφτουν αυτόβουλες στην φωτιά, προκειμένου να γίνουν σάτι, κάτι που σχεδόν ισοδυναμεί με το να αγιάσουν. Το βασανιστικό αυτό θάνατο μπορούν να αποφύγουν οι έγκυες και οι μητέρες μικρών παιδιών, αλλά όσες από τις υπόλοιπες δεν το κάνουν, τιμωρούνται και ξαναγεννιούνται ως γυναίκες μέχρι τελικώς να δεχτούν και να γίνουν κάρβουνο μαζί με τον νεκρό σύντροφο.  Εφόσον μια γυναίκα φέρει στον κόσμο ένα κορίτσι είναι ένα μωρό ανεπιθύμητο, σε αντίθεση  φυσικά με το αγόρι το όποιο είναι καλοδεχούμενο. Έτσι προκειμένου μια ινδουιστική οικογένεια να μην βρεθεί στην αρκετά δυσάρεστη θέση να μεγαλώνει ένα άχρηστο κορίτσι, ο τοκετός γίνεται στο σπίτι με την βοήθεια μιας μαίας, και το μωρό αν είναι κορίτσι σκοτώνεται επί τόπου. Η μητέρα βεβαίως δεν ερωτάται από κανέναν αφού όλα συμφωνούνται μεταξύ πατέρα και μαίας, η οποία δηλώνει ότι το μωρό γεννήθηκε νεκρό.

        Στις αστικές περιοχές εφαρμόζεται μια άλλη μέθοδος: παρέχεται δωρεάν αμνιοκέντηση, η οποία αν δείξει πως το έμβρυο είναι θηλυκού γένους, τότε η άμβλωση είναι σχεδόν επιβεβλημένη. Η πρακτική αυτή εφαρμόζονταν επί χρόνια χωρίς κάνεις να έχει την παραμικρή αντίρρηση αλλά πήρε δημοσιότητα μόνο όταν κατά λάθος  έγινε άμβλωση σε κάποιο αρσενικό έμβρυο.

      Οι ρίζες του ινδικού φεμινισμού: στα τέλη του 19^ου αιώνα βλέπουμε τα πρώτα σημάδια του ινδικού φεμινισμού. Ειδικότερα το 1880 κι έπειτα, μεσοαστές γυναίκες άρχισαν δειλά- δειλά να εισχωρούν στην επαγγελματική ζωή και να συμμετέχουν ενεργότερα στο νέο-ινδουιστικό μεταρρυθμιστικό ρεύμα.

Μια εκ των αγωνιστριών αυτής της πρώτης περιόδου υπήρξε  η Παντίτα Ραμαμπάι. Αυτή αγωνίστηκε για την μόρφωση των κοριτσιών οι οποίες χήρευαν σε παιδική ηλικία, την The High Caste Woman. Δυο χρόνια αργότερα ίδρυσε ένα οικοτροφείο και σχολείο για την εκπαίδευση νεαρών χήρων. Η ίδια ήταν χριστιανή, όμως πήγε να βοηθήσει τις γυναίκες στην Ινδία, ήθελε να τις εκπαιδεύσει και να τις υποστηρίξει.

Η Sorokin Naidu (1876-1949) η μετέπειτα αρχηγεία του φεμινιστικού κινήματος και του Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου, διακήρυξε: «Εκπαιδεύστε τις γυναίκες σας και το έθνος θα φροντίσει τον εαυτό του, τούτο το χέρι που κουνά την κούνια κυβερνά τον κόσμο». Μαζί με την θεοσοφίστρια Annie Besant προέβαλε τις ιδιότητες των ινδουιστικών θεοτήτων και γυναίκειων μορφών της ινδικής μυθολογίας προκειμένου να αποδείξουν πρότυπα ρόλων για τις γυναίκες. Η τακτική τους αποσκοπούσε στο να ενθαρρυνθεί η συμμέτοχη των γυναικών στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.

Από τις αρχές του 1920 μέχρι το 1947 επιτεύχθηκε η εθνική ανεξαρτησία, πολλές γυναίκες, συνοδευόμενες  από άνδρες, εντάθηκαν σε ομάδες που διοργάνωναν απεργίες και διαδηλώσεις. Με την εδραίωση  της ινδικής ανεξαρτησίας οι γυναίκες κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της διεκδίκησης ίσων δικαιωμάτων με τους άνδρες. Αν και με το σύνταγμα του 1950 καταχωρήθηκε η ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, δεν δρομολογήθηκε η συγκρότηση ενός νέου ινδουιστικού οικογενειακού δίκαιου. Έτσι τα αιτήματα που συνοδεύονταν με την αύξηση του μέσου όρου ηλικίας προς αρραβώνα και γάμου, το δικαίωμα της γυναίκας να αιτήσει την έκδοση διαζυγίου και αλλαγές στην νομοθεσία σχετικά με την προικοδότηση και την κληρονομία, δεν υλοποιήθηκαν. Στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 πολιτικοποιημένες και μορφωμένες γυναίκες προέβησαν σε συγκρότηση συλλόγων και ομάδων, ανεξαρτήτως κάστας, σε πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά, αγωνιζόμενες κατά της απόδοσης προίκας, της κακομεταχείρισης γυναικών, του βιασμού.

Πηγές: www.skroutz.gr

www.slideshare.net

www.politeianet.gr

 

 

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ 20^ου ΑΙΩΝΑ

Marie Curie

Η ιστορία της Marie Skłodowska-Curie είναι λίγο-πολύ γνωστή. Η διάσημη φυσικός και χημικός ανακάλυψε το ράδιο και το πολώνιο. Τιμήθηκε δύο φορές σε μια εποχή που κανείς δεν έπαιρνε στα σοβαρά μια γυναίκα-επιστήμονα.. Σημαντική ήταν και η συμβολή της στο Α Παγκόσμιο Πόλεμο καθώς εφοδίασε με συσκευές ακτίνων Χ πολλά νοσοκομεία με δικά της μάλιστα έξοδα.

Indira Gandhi

Η πολιτικός που ήταν πρωθυπουργός της Ινδίας για 15 χρόνια. Έγινε ιδιαίτερα γνωστή για τον καθοριστικό της ρόλο στον πόλεμο μεταξύ Ινδίας-Πακιστάν και για την προσπάθεια εκμοντερνισμού της χώρας. Ωστόσο, κατά την τρίτη θητεία της κατηγορήθηκε για διαφθορά και απάτη.

 

Simone de Beauvoir

Ήταν φιλόσοφος και φεμινίστρια, Τα φιλοσοφικά της κείμενα γύρω από τον φεμινιστικό υπαρξισμό είναι πολυδιαβασμένα, με πρώτο το Δεύτερο Φύλο, το βιβλίο που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για το Φεμινιστικό Κίνημα. Η de Beauvoir, ενώ πολλοί τη θυμούνται ως σύντροφο του Jean Paul Sartre, υπήρξε ένα από τα κυριότερα πρόσωπα που βοήθησε στην βελτίωση της κοινωνικής θέσης της γυναίκας στη Δύση.

 

Καλλιπάτειρα

Η Καλλιπάτειρα, κόρη του Ολυμπιονίκη Διαγόρα του Ρόδιου, ήταν η πρώτη γυναίκα της αρχαιότητας που μπήκε μέσα σε αθλητικό χώρο και παρακολούθησε τους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι κανονισμοί απαγόρευαν την είσοδο και την παρακολούθηση των γυμνικών αγώνων για τις γυναίκες, αλλιώς τιμωρούνταν σε θάνατο με κατακρήμνιση από το βραχώδες όρος Τυπαίο. Η Καλλιπάτειρα, θέλοντας να θαυμάσει το γιο της Πεισίροδο που αγωνιζόταν στην πάλη, πήρε την τόλμη και περιφρονώντας τη σχετική απαγόρευση και την επαπειλούμενη ποινή, μεταμφιέστηκε σε γυμναστή όπου και εισήλθε και παρακολούθησε τον αγώνα. Προδόθηκε όμως από τον υπέρμετρο και δικαιολογημένο ενθουσιασμό της για τη νίκη του γιου της. Ωστόσο, δεν της επιβλήθηκε η θανατική ποινή, καθώς η οικογένειά της είχε βγάλει σειρά Ολυμπιονικών (πατέρα, σύζυγο, 3 αδέλφια, γιο και ανιψιό).

Η ιστορία της Καλλιπάτειρας έκανε εντύπωση τόσο στους συγχρόνους της, όσο και στις μετέπειτα γενεές μέχρι που ενέπνευσε και τον Λορέντζο Μαβίλη, ο οποίος της αφιέρωσε ένα σονέτο του που θεωρείται ένα από τα ωραιότερα δεκατετράστιχα ποιήματά του.

Γουόρις Ντίρι

Το όνομά της σημαίνει «Το λουλούδι της ερήμου» και ήταν η πρώτη Μουσουλμάνα γυναίκα που βρήκε το θάρρος να εκθέσει δημοσίως τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων της όταν ήταν μόλις 3 χρόνων και να καταστεί σύμβολο στον αγώνα κατά του Ισλαμικού σκοταδισμού και της βίας. Σήμερα είναι η ειδική Πρέσβειρα του ΟΗΕ, έχει επισκεφθεί την Αφρική και την οικογένειά της, Αγαπά την πατρίδα της, αλλά καταγέλλει την βαρβαρότητα και τον πρωτογονισμό.

Πηγή:http://flashnews.gr/page.ashx?pid=&aid=/115431&cid=5

ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ

             Η διαφήμιση παρουσιάζει τη γυναίκα όμορφη, ελκυστική μέσα σε μια πανάκριβη και καθαρή κουζίνα ως νοικοκυρά, σε γραφείο ως πολυάσχολη εργαζόμενη και τις περισσότερες φορές ως μητέρα και πολύ σπάνια ως έξυπνη και διανοούμενη γυναίκα. Όλα αυτά παρουσιάζουν την ελληνίδα γυναίκα μέσα στην ελληνική πραγματικότητα, η οποία, όχι πολλά χρόνια πριν, κατάφερε να χειραφετηθεί σε κάποιο βαθμό ξεφεύγοντας από το ρόλο που της είχε δώσει η ελληνική κοινωνία, το ρόλο δηλαδή της μητέρας νοικοκυράς.

Η γυναίκα γίνεται στόχος των διαφημίσεων αφού στην προσπάθεια της να καταδιώξει και να «ξεφύγει» από τον παραδοσιακό κοινωνικό της ρόλο καταναλώνει άφθονα προϊόντα, τόσο για την εξωτερική της ομορφιά όσο και για τη φροντίδα των μελών της οικογενείας και του σπιτιού της. Γι’ αυτό το λόγο λοιπόν, τα περισσότερα προϊόντα που αγοράζει, δεν είναι γι’ αυτήν, στις διαφημίσεις τα προϊόντα που προβάλλει προορίζονται κυρίως για τον άνδρα. Επιπλέον, ένα προϊόν ελκύει περισσότερο κάποιον όταν διαφημίζεται από το αντίθετο φύλο.

Οι διαφημίσεις εκμεταλλεύονται τη γυναίκα για να αυξηθούν τα κέρδη μιας επιχείρησης. Επιπρόσθετα, τα έσοδα αυξάνονται εφόσον η γυναίκα της διαφήμισης ταυτίζεται με το προϊόν. Αυτό όμως, λειτουργεί αρνητικά στην ελευθερία της αλλά και στην προσπάθειά της να χειραφετηθεί.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί, ότι η παρουσία της γυναίκας στις διαφημίσεις έχει ως σκοπό να τραβήξει την προσοχή της γυναίκας αλλά και του άνδρα. Πολλές φορές οι διαφημίσεις αναδεικνύουν προϊόντα που συνδέουν τις γυναίκες με τους παραδοσιακούς ρόλους της μητέρας και της νοικοκυράς, ενώ παράλληλα για να τραβήξουν το ενδιαφέρον του άνδρα προβάλουν την γυναίκα χρησιμοποιώντας την ως σύμβολο σεξουαλικότητας, όπως σε διαφημίσεις αυτοκινήτων. Στην Ελλάδα οι πιο ενδιαφέρουσες διαφημίσεις είναι αυτές του ραδιοφώνου, γιατί ταυτίζουν τις Ελληνίδες με υποτιμητικές συμπεριφορές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι μια ραδιοφωνική διαφήμιση για έπιπλα, η οποία έχει ως θέμα μία γυναίκα, η οποία προσπαθεί να «τυλίξει» τον άνδρα, ο οποίος υποτίθεται πως είναι το θύμα  με την πονηριά της .

Τώρα πια (χωρίς να έχουν λήξη οι αυθαιρεσίες σε βάρος των γυναικών) μια τέτοια συμπεριφορά δεν είναι πια ανεκτή. Μάλιστα ένα φιλοφεμινιστικό απόφθεγμα λέει πως «Τη γυναίκα δεν την δέρνεις ούτε με ένα τριαντάφυλλο». Βρέθηκε κάτι άλλο που μπορεί να δείρει την γυναίκα και αυτό είναι η διαφήμιση. Ειδικότερα τα τηλεοπτικά μέσα επιδόθηκαν  σε μια αλλόκοτη πνευματική  κινητοποίηση  με σκοπό να μηχανευτούν το κατάλληλο προϊόν κοντά στην πιο κατάλληλη γυναίκα και να σφετεριστούν  κάποιο κέρδος που δεν είναι μονό οικονομικό. Για να παρατείνεται  η ανισότητα μάλλον προωθούνται κάποια ύποπτα πολιτικά και κοινωνικά  συμφέροντα. Ως αποτέλεσμα, η διαφήμιση δίνει την δικιά της μάχη εναντίον των γυναικών, προβάλλοντας  δήθεν την γυναίκα αλλά στην  πραγματικότητα  μέσω  της  γυναίκας  προβάλλει  κάποιο εμπορικό προϊόν.

Η γυναίκα που παρουσιάζεται στην διαφήμιση δεν είναι μια τυχαία γυναίκα. Είναι  ένα ομοίωμα κάθε γυναίκας όπως πιστεύουν οι «αρμόδιοι». Τα  βασικά πρότυπα μιας γυναίκας είναι δυο και αυτά είναι της  εξευγενισμένης εταίρας  και της άμισθης παραδουλεύτρας του σπιτιού.  Η πρώτη είναι μια γυναίκα με καλλίγραμμο σώμα, αισθησιακή  που στην γλώσσα των διαφημίσεων σημαίνει ανόητη και άμυαλη. Μια γυναίκα που αποτελεί μια  ύπαρξη αληθινή μέσα σε ένα ψεύτικο κόσμο. Ένα όργανο εύκολης μεταχείρισης άλλα ακριβής συντήρησης. Μια κούκλα που πρέπει να την κουρδίσεις για να κάνει κάτι.

 

Το δεύτερο πρότυπο είναι μια γυναίκα καλοντυμένη μέσα σε μια πεντακάθαρη και ακριβή κουζίνα ικανοποιημένη και ευτυχισμένη κοντά στο καινούριο της πλυντήριο. Δείχνει σαν να έμαθε το μεγαλύτερο μυστικό του κόσμου ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που έμαθε ήταν πώς θα γυάλιζε το πάτωμα ή πως θα έκανε τα ρούχα  πιο άσπρα. Μια γυναίκα που είναι περιτριγυρισμένη από βιβλία  και όχι σπουδαία βιβλία, αντιθέτως είναι βιβλία συνταγών, τα όποια τα χρησιμοποιεί για να φτιάξει νόστιμα φαγητά προκειμένου να ευχαριστήσει τον άνδρα της.

Δεν αναφερόμαστε σε ένα κατοικίδιο ζώο, αλλά σε έναν άνθρωπο ο οποίος αποτελεί κάτι περισσότερο από το μισό του πληθυσμού του πλανήτη μας. Έναν άνθρωπο ο οποίος μπορεί να ντρέπεται ή να φοβάται ακόμη και  να  είναι αυτό που είναι δηλαδή μια γυναίκα  που η κοινωνία επί αιώνες την είχε καταδικάσει κάτω από το υποζύγιο του άνδρα, σε ένα σκεύος ηδονής και σε μια  παιδοποιητική μηχανή. Γυναίκα δεν σήμαινε άνθρωπος. Μάλιστα η γυναίκα αναγνωρίστηκε ως άνθρωπος από την καθολική εκκλησία ως άνθρωπος το 15^ο αιώνα. Αυτό που ονομαζόταν γυναίκα ήταν μια «κοινωνική κατασκευή» δεύτερης κατηγορίας. Αυτό έκανε τη γνωστή Σιμόν ντε Μπωβουάρ να πει: «Δε γεννιέσαι γυναίκα, γίνεσαι». Δηλαδή σε φτιάχνουν.

Σήμερα όμως η γυναίκα απελευθερώθηκε. Η διαφήμιση ανακάλυψε νέους τρόπους να περάσει στη γυναίκα νέα δεσμά προκειμένου να την κατεβάσει πιο χαμηλά από ότι βρισκόταν στα χρόνια της δουλείας της. Εκείνη την εποχή ήταν υποζύγιο ενώ τώρα σύμφωνα με έναν ξένο συγγραφέα είναι «το σαπούνι του άνδρα».  Η διαφήμιση με τον τρόπο που προβάλλει την γυναίκα υποβαθμίζει και προσβάλλει την ίδια και τον άνδρα.

Οι γυναίκες καταλαβαίνουν ότι το πρότυπο της ελεύθερης και ωραίας που παρουσιάζεται στις διαφημίσεις είναι μια καλοστημένη εμπορική “ ιδεολογία” που όσο περνάει ο καιρός αρχίζει να μειώνεται. Η Ευρωπαία αναζητά τη μόρφωσή της σε υψηλότερη παιδεία και όχι σε φθηνά περιοδικά.  Ο ρατσισμός διδάσκει και διδάσκεται σε πολλούς ανθρώπους με αποτέλεσμα αυτοί να χρησιμοποιούν τη διαφήμιση για να υποδουλώσουν και να ξανασκλαβώσουν τη γυναίκα.

 

Πηγές :  http://kerentzis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_29.html

http://arriton.gr/sinirmoi/item/

Προβληματισμοί: Ένας διάλογος με τους νέους, Τόμος Ε, Σαράντος Ι.Καργάκος, εκδόσεις Gutenberg

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Μέσα από αυτή την ερευνητική εργασία, συνειδητοποιήσαμε την αξία της συλλογικής δημιουργίας και μάθαμε πώς να συνεργαζόμαστε με τους συμμαθητές μας αλλά και πώς να εντασσόμαστε σε ομάδες με σκοπό την επίτευξη των κοινών μας στόχων. Δουλεύοντας  μαζί, μας δόθηκε η δυνατότητα να αναπτύξουμε τις γνώσεις μας και να βελτιώσουμε τις δεξιότητές μας σχετικά με την συγγραφή εργασιών και της μελέτης πηγών. Για μια αποτελεσματική ομαδική εργασία πρέπει όλοι να έχουν βασική κατανόηση των ευθυνών τους, να υπάρχει σωστή συνεργασία και ανταλλαγή απόψεων, καθώς και μια σαφής ιδέα του τι είναι  αυτό που προσπαθούμε να επιτύχουμε από κοινού. Ακόμη, αποκομίσαμε αρκετές γνώσεις σχετικά με την πορεία της γυναίκας στις ανδροκρατούμενες κοινωνίες από τη αρχαιότητα έως και τις μέρες μας, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι η εξέλιξη μπορεί να είναι θεαματική, αλλά μερικές φορές επιφανειακή και εις βάρος της ίδιας της γυναίκας.

 

 

 

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ηλεκτρονικές πηγές

 

Ιστοσελίδα ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia

Ιστοσελίδα Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης

http://chilonas.wordpress.com

http://www.pare-dose.net/4527

http://www.clab.edc.uoc.gr/seminar/heraklio/minoiki/gineka.htm

http://www.e-istoria.com/k5html

http://www.patris.gr>ΠΑΤΡΙΣ>Πολιτισμός&Διασκέδαση>Πολιτιστικά Νέα

www.woman.htm

www.skai.gr

www.tyxikos.gr

www.matia.gr

www.aegean.gr

http://www.fhw.gr/chronos/07/gr/society/index22.html

Neotita.gr/η-γυναίκα-στην-παλαιά-διαθήκη

www.imma.edu.gr

Egpaid.blogspot.com

Mariakosiani.blogspot.gr

Greeksurnames.blogspot.gr

rogerious.wordpress.com

sfrang.com

http://isotitafilon.wikispaces.com

http://landofsun.wordpress.com\2011/10/03/

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/

http://anti-researcher.blogspot.gr/2011/11

http://criticeduc.blogspot.gr

http://mariakosioni.blogspot.gr

www.panoutsas.jmc.

www.digitalschool.minedu

www.isotifalon.wikispaces

www.ebooks.edu

http://gym-ag-myron.ira.sch.gr/isotita/step.htm

http://tvxs.gr/news/user-post/o-agonas-gia-ti-gynaikeia-psifo-oi-protes-ellinides-feministries

http://feminist.net.tripod.com/feminism.html

http://mhnpetaslefta.blogspot.gr/2013/12/islam-kai-gynaikes.html

www.skroutz.gr

www.slideshare.net

www.politeianet.gr

http://flashnews.gr/page.ashx?pid=&aid=/115431&cid=5

http://kerentzis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_29.html

http://arriton.gr/sinirmoi/item/

 

Έντυπο υλικό / Σχολικά Βιβλία

 

Προβληματισμοί: Ένας διάλογος με τους νέους, Τόμος Ε, Σαράντος Ι.Καργάκος, εκδόσεις Gutenberg (σελ.114-124)

Νεοελληνική Γλώσσα Γ Γυμνασίου, 3^η ενότητα, κείμενο 3, σελ.48

Θρησκευτικά Β Γυμνασίου, σελ.73

Αρχαία Ιστορία Α Γυμνασίου

 

Θα βρείτε το υλικό της (αρχείο Word) εδώ. (Κλικ στο “Υλικό Μαθήματος”).

Υπεύθυνοι καθηγητές: Κουξαρά Ιφιγένεια – Αλεξάκος Φώτης.