“Οι γονείς λοιπόν δεν έχουν κανένα λόγο να φοβούνται να πούνε “Μη!” και “Όχι”. Με το να μην το κάνουν, μόνο ζημιές θα προκύψουν-για το παιδί, για τους γονείς, για όλη την οικογένεια. Με το να το κάνουν, μπορεί να το δυσαρεστήσουν και να χρειαστεί να αντιμετωπίσουν δύσκολα συναισθήματα-του παιδιού, αλλά και δικά τους. Όμως, λειτουργώντας σαν γονείς, λέγοντας άφοβα “Μη!” όταν χρειάζεται, συμβάλλουν καθοριστικά στην ψυχική συγκρότηση, ανάπτυξη και ισορροπία του παιδιού-και στην εύρυθμη λειτουργία του σπιτιού, επίσης.

Τα παιδιά δεν είναι χαζά. Μπορεί στη στιγμή επάνω να προτιμούσαν ευχάριστα πράγματα. Όμως, σε βάθος χρόνου κι από το ύψος του συγκροτημένου και ισορροπημένου ενήλικα, όταν ανατρέχουν στη στάση των γονέων τους (αυστηρή, όπου χρειάζεται), θα αισθάνονται σίγουρα δύο πράγματα: Αγάπη και ευγνωμοσύνη. Και θα το δείξουν και θα το πουν και θα το ανταποδώσουν το καλό που είδαν από εκείνα τα άφοβα “Μη!” των αληθινών γονέων.”

Απόσπασμα από το βιβλίο του Σιδέρη, Ν. (2024). Τα παιδιά δεν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν. Εκδόσεις Μεταίχμιο.