ΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ; 

Κατανόηση: Αναγνωρίζω πως έχει άγχος και δεν το απορρίπτω.

Ασφάλεια: Δημιουργώ ήρεμο κλίμα στο σπίτι.

Στήριξη: Δείχνω ενδιαφέρον για το πώς νιώθει, όχι μόνο για το πόσα διάβασε.

ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕ-ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ:

Μιλάω με ηρεμία και τονώνω την αυτοπεποίθησή του.

Κρατάω σταθερό το καθημερινό πρόγραμμα (ύπνος, φαγητό, διαλείμματα).

Δεν συγκρίνω με άλλα παιδιά ή αδέλφια.

Δεν μιλάω συνεχώς για τις εξετάσεις-δίνω χώρο σε άλλες χαλαρές συζητήσεις.

Χτίζω ρουτίνα χωρίς καταπίεση-συνεργατικά, όχι επιβλητικά.

Δίνω σημασία και στις μικρές επιτυχίες: “Μπράβο που τα κατάφερες να συγκεντρωθείς σήμερα!”

ΤΙ ΝΑ ΛΕΩ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΩ:

Αντί για: “Αν δεν περάσεις, τι θα κάνεις στη ζωή σου;

Προτιμώ: “Ξέρω ότι προσπαθείς. Αυτό είναι που μετράει”

Αντί για: “Διάβασε επιτέλους!”

Προτιμώ: “Μπορώ να σε βοηθήσω κάπως; Τι σε δυσκολεύει σήμερα;”

Αντί για: “Μα ο … Μάριος πήρε 18…”

Προτιμώ: “Ο καθένας έχει το δικό του ρυθμό. Εσύ κάνε το καλύτερο που μπορείς.”

ΘΥΜΗΣΟΥ:

Η αξία του παιδιού σου δεν εξαρτάται από τους βαθμούς.

Δεν είναι δική σου η εξέταση. Εσύ είσαι ο σύμμαχός του, όχι ο επιτηρητής.

Ένα “Είμαι περήφανος/η για σένα” μπορεί να του δώσει τη δύναμη να συνεχίσει.

“Η αγάπη δεν δίνεται ως βραβείο για την επιτυχία. Είναι το έδαφος όπου μεγαλώνουν οι δυνατότητες”

Το παραπάνω κείμενο ανήκει στην Ψυχολόγο, Μαρία Ράπτη.