Η Ελλάδα έχει τιμηθεί δύο φορές με το Νόμπελ Λογοτεχνίας, αναδεικνύοντας τη συμβολή της στη σύγχρονη παγκόσμια ποίηση. Ο Γιώργος Σεφέρης (1963) τιμήθηκε για την ποίησή του που συνδυάζει την αρχαία ελληνική κληρονομιά με τα υπαρξιακά προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου, εκφρασμένα με λιτότητα και βαθιά ευαισθησία. Το έργο του χαρακτηρίζεται από στοχασμό, συμβολισμό και έντονη ιστορική συνείδηση. Ο Οδυσσέας Ελύτης (1979) βραβεύτηκε για την ποιητική του δύναμη που αναδεικνύει το ελληνικό τοπίο, το φως και την ελευθερία, με κορυφαίο έργο το «Άξιον Εστί». Η ποίησή του είναι πιο λυρική και αισιόδοξη. Και οι δύο συνέβαλαν καθοριστικά στη διεθνή αναγνώριση της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Εκτός από τους δύο βραβευμένους, αρκετοί Έλληνες λογοτέχνες έχουν προταθεί για το Νόμπελ Λογοτεχνίας, χωρίς όμως να το κερδίσουν. Μεταξύ αυτών ξεχωρίζουν: ο Κωστής Παλαμάς, ο Άγγελος Σικελιανός και ο Μενέλαος Λουντέμης.
Ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει στον Νίκο Καζαντζάκη, ο οποίος προτάθηκε 9 φορές χωρίς όμως να το κερδίσει. Σύμφωνα με μαρτυρίες και έρευνες από τα αρχεία, το 1957 έφτασε πολύ κοντά στη βράβευση, αλλά τελικά το Νόμπελ απονεμήθηκε στον Αλμπέρ Καμύ. Μάλιστα, λέγεται ότι ο ίδιος ο Καμύ είχε δηλώσει πως ο Καζαντζάκης το άξιζε περισσότερο.
Συντάκτρια: Νιζαμίδου Μαρία, Φιλόλογος
Πηγές:
https://www.nobelprize.org/prizes/literature/1979/elytis/diploma/
https://www.nobelprize.org/prizes/literature/1963/seferis/diploma
Πηγή εικόνας:https://schoolpress.sch.gr/pegasus/archives/126





