Οι παρακάτω στίχοι προέρχονται από τη λαϊκή παράδοση και αποτελούν ένα κλασικό μοτίβο της δημοτικής μας ποίησης, το οποίο συναντάμε συχνά σε παραλογές και ακριτικά τραγούδια. Το θέμα του είναι ένας ήρωας που αναζητά ένα άλογο ικανό για υπερφυσικά κατορθώματα.
Το «γέρικο άλογο», είναι ένα πολύ συνηθισμένο μοτίβο, με το ταπεινό να αναδεικνύεται ανώτερο και εδώ το άλογο από την Ανδραβίδα είναι η εγγύηση της ποιότητας. Στους στίχους εμφανίζεται και το στοιχείο της υπερβολής, η ικανότητα να «αστράψει στην Ανατολή και να βρεθεί στη Δύση», που προσδίδει στο άλογο μυθικές διαστάσεις, παρόμοιες με τον Πήγασο ή τα άλογα των ομηρικών ηρώων.
Μία ακόμα λεπτομέρεια της δημοτικής ποίησης είναι τα «δώδεκα μαντήλια». Η ταχύτητα του αλόγου θα είναι τόσο τρομακτική, που το κεφάλι του αναβάτη κινδυνεύει «να ανοίξει» από την ορμή ή τον θόρυβο, γι’ αυτό και πρέπει να το δέσει σφιχτά με δώδεκα μαντήλια.
«Ποιος είν’ αψύς κι ογλήγορος να τον καβαλικέψω
να στράψει στην Ανατολή και να βρεθεί στη Δύση;
Κανείς δεν αποκρίθηκε απ’ τους πολλούς Γριβαίους.
Κανένας δεν απάντησε, κανένας δε βρυχήθη.
Μον’ ένας με στητό κορμί και με γερά ποδάρια,
ένα γέρικο άλογο από την Αντραβίδα
εκείνο αποκρίθηκε, όχι κανένας άλλος,
ετίναξε τη χαίτη του και λέει στο παλικάρι:
Εγώ είμαι αψύς και ογλήγορος να με καβαλικέψεις.
Να αστράψω στην Ανατολή και να βρεθώ στη Δύση!
Να μπω σ΄αρχόντων τις αυλές, σε αμιράδων τόπους.
Μον΄δέσε το κεφάλι σου με δώδεκα μαντήλια.
Μη θυμηθώ τη νιότη μου και τρέξω σαν και τότες.
Και σπείρω τα μυιαλούδια σου
σε εννιά μοδιών χωράφι».
