Στο σχολείο μας, την Δευτέρα 27 Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκαν δραστηριότητες με στόχο την ενημέρωση των μαθητών/τριών για τα γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου που σχετίζονται με το Ολοκαύτωμα, την ευαισθητοποίηση για την τύχη των Εβραίων και των άλλων θυμάτων του Ολοκαυτώματος και κυρίως τη συζήτηση και τον προβληματισμό για ηθικά ζητήματα που προκύπτουν από σύγχρονα προβλήματα όπως ο ρατσισμός, η μισαλλοδοξία και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις σύγχρονες κοινωνίες.
Πραγματοποιήθηκε δράση διάρκειας δύο διδακτικών ωρών στο Α2 τμήμα από τον κ. Μαυρογόνατο Αρίσταρχο. Υποστηρικτικό υλικό: α) εικονική περιήγηση Εβραϊκού Μουσείου Ελλάδας, β) ψηφιακή εφαρμογή: ο Β Παγκόσμιος πόλεμος και το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων 1944-1945.
Έγινε μια διαδραστική παρουσίαση στους μαθητές/τριες, της Γ’ τάξης, από την κ. Φωτογιαννοπούλου, με εικόνες και ιστορικές πηγές και με βασικούς άξονες τη μνήμη του Ολοκαυτώματος, ως μνήμη όλης της ανθρωπότητας ενάντια σε κάθε προκατάληψη, ως καταδίκη του ρατσισμού των διακρίσεων του στιγματισμού και του αποκλεισμού. Οι ενότητες της παρουσίασης αφορούσαν: ιστορική αναδρομή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, την επικράτηση της ναζιστικής ιδεολογίας, την ανάπτυξη του ρατσισμού και ιδιαίτερα του αντισημιτισμού και της πορείας προς το ολοκαύτωμα, έγινε επεξήγηση όρων όπως «Τελική Λύση» και «Γενοκτονία», έγινε συζήτηση για «το κίτρινο Αστέρι του Δαυίδ», για τις διώξεις, τις συλλήψεις, την ίδρυση γκέτο, τις μαζικές εκτελέσεις Εβραίων σε θαλάμους αερίων και τους εκτοπισμούς σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Χαρακτηριστική είναι η απάντηση που έδωσε στην Ουγγρο-αυστριακής καταγωγής Βρετανίδα δημοσιογράφο και βιογράφο Γκίτα Σερένι ο Φραντς Στανγκλ, διοικητής του στρατοπέδου θανάτου της Τρεμπλίνκα όταν ρωτήθηκε για τα συναισθήματά του απέναντι στους υπό διωγμό ανθρώπους.
Γκ. Σερένι: Θα μπορούσαμε δηλαδή να συμπεράνουμε ότι τελικά φτάσατε στο σημείο να νιώθετε ότι δεν ήταν ανθρώπινα όντα;
Φ. Στανγκλ: Χρόνια μετά τον πόλεμο, ταξίδευα κάπου στη Βραζιλία, όταν το τραίνο μας σταμάτησε κοντά σε ένα σφαγείο. […] τα βόδια που ήταν στη μάντρα του σφαγείου πλησίασαν και κοίταζαν το τραίνο […] Σκέφτηκα τότε: «Για κοίτα, αυτό μου θυμίζει την Πολωνία. Έτσι μας κοίταζαν οι άνθρωποι ανυποψίαστοι, πριν ανέβουν στα βαγόνια. […]
Γκ. Σερένι: Δηλαδή δε θεωρούσατε ότι ήταν άνθρωποι;
Φ. Στανγκλ: Φορτίο. Ήταν απλώς φορτίο για μεταφορά!
Έμφαση δόθηκε από τους μαθητές και τις μαθήτριες στη μοίρα των παιδιών των Εβραίων, μέσα από τις καταγραφές του φόβου, των εμπειριών και της ελπίδας της Άννας Φρανκ στο ημερολόγιό της.
Στη συνέχεια οι μαθητές μαθήτριες παρακολούθησαν από το Ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ προφορικές μαρτυρίες επιζώντων Εβραίων της Ελλάδας.
Τέλος, δόθηκε στους μαθητές και τις μαθήτριες το κείμενο: «Αν αφήσουµε τη µνήµη να ξεθωριάσει, θα γίνουµε ένοχοι ενός άλλου εγκλήµατος. Γιατί η δολοφονία της µνήµης είναι ο βεβαιότερος δρόµος για την επανάληψη των ίδιων λαθών…» (Solomon Passy, Πρόεδρος του ΟΑΣΕ (Οργανισµός για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη), Βερολίνο, Απρίλιος 2004) και ζητήθηκε να αποτυπώσουν σε ένα χαρτί τις σκέψεις τους.
