ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας και η Λία Τζιαμπάζη τραγουδούν το “Γαμήλιο Προσκλητήριο”, σε μουσική του Θανάση Γκαϊφύλλια και στίχους του Αντώνη Παπαϊωάννου. Από το δίσκο τους “Φύλλο Πορείας” (1985).

Με αθρόες συλλήψεις και δίκες εξπρές απάντησε ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον στα εκτεταμένα επεισόδια που έγιναν στο Λονδίνο αλλά και σε άλλες πόλεις της Αγγλίας.

Ζήτησε από τους γονείς να κρατήσουν τα παιδιά τους στα σπίτια, επειδή οι περισσότεροι από τους ταραξίες και συλληφθέντες ήταν ανήλικοι.

Δήλωσε κατηγορηματικά ότι κανένας δεν θα ξεφύγει από το νόμο (και αυτό γίνεται).

Δίνει στη δημοσιότητα φωτογραφίες ατόμων που προβαίνουν σε λεηλασίες και καταστροφές.

Τι από αυτά έκαναν οι δικοί μας κυβερνώντες όταν καιγόταν η Αθήνα πριν από μερικούς μήνες, πέρισι που είχαμε και νεκρούς στη MARFIN, ή το Δεκέμβρη του 2008 όταν κοιτούσαν ατάραχοι τις καταστροφές;

Πόσοι έχουν τιμωρηθεί για τις καταστροφές και λεηλασίες που έχουν κάνει;

Γιατί δεν δημοσιεύουν φωτογραφίες ατόμων που προκαλούν καταστροφές στους δρόμους, σε καταστήματα, αυτοκίνητα και στα γήπεδα;

Και μετά λέμε ότι μειώνεται η τουριστική κίνηση στην Αθήνα, ενώ το Λονδίνο είναι από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς.

Ώ ΕΠΟ, σ’ ευχαριστούμε για τη …σωστή απόφαση που πήρες.

Σ’ ευχαριστούμε που δεν θα μας στερήσεις από τη Σουπερλίγκα τον Ολυμπιακό Βόλου και την Καβάλα.

Γιατί η Σουπερλίγκα τώρα θα είναι πιο ΣΟΥΠΕΡ, και θα διδάξει ποδόσφαιρο τους άσχετους Ευρωπαίους.

Γιατί όμως αφαιρέσατε 10 βαθμούς από τον Ολυμπιακό Βόλου και 8 από την Καβάλα. Α, κατάλαβα… Ο Μπέος είναι πιο βαρύς από τον Ψωμιάδη.

Θα ζητήσω από την αγαπητή ΕΠΟ, μια τελευταία χάρη.

Να επαναφέρετε και τον Ηρακλή στην Σουπερλίγκα, για να απολαύσουμε ολοκληρωμένη και φέτος την πανδαισία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Διαβάσαμε πριν από μερικές ημέρες ότι συνελήφθη ο Χρήστος Παπαδόπουλος (73 χρόνων σήμερα), δικηγόρος και πρώην δήμαρχος Χαλκηδόνας. Ο Παπαδόπουλος με έναν 50χρονο συνεργό του είχαν αρπάξει μία πάμπλουτη 57χρονη Αθηναία, την οποία και κρατούσαν σε πατάρι σε μονοκατοικία στην περιοχή Συκιά Ξυλοκάστρο, στο νομό Κορινθίας. Εκεί την κρατούσαν αρκετές ημέρες, προκειμένου να την πείσουν να υπογράψει προκειμένου να μεταβιβάσει την περιουσία της στους συγκεκριμένους ανθρώπους.

Ο Χρήστος Παπαδόπουλος, ο οποίος το καλοκαίρι του 2009 είχε αποφυλακιστεί, είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο τη δεκαετία του 80΄ με τη δράση του στην εταιρεία δολοφόνων.   Ο 50χρονος που συνελήφθη μαζί του, είχε καταδικαστεί στο παρελθόν για ανθρωποκτονία από πρόθεση στην Κρήτη και αποφυλακίστηκε το 2009.

Όπως βλέπουμε, άνθρωποι αδίστακτοι, δολοφόνοι, μετά τη σύντομη παραμονή τους στη φυλακή για ειδεχθή εγκλήματα, όχι μόνο δεν σωφρονίστηκαν, αλλά παραμένουν αμετανόητοι και συνεχίζουν τη δράση τους.

Η φυλάκιση στυγερών δολοφόνων, όχι μόνο δεν φέρνει το σωφρονισμό τους και τη μεταμέλειά τους, αλλά επιπλέον επιβαρύνει το Δημόσιο με τεράστια έξοδα.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν πολλοί ακόμα στυγεροί δολοφόνοι που τους “φιλοξενούμε” στις φυλακές, για να κάνουν διακοπές με έξοδα του ελληνικού λαού, και μετά από λίγα χρόνια (αφού βεβαίως παίρνουν και τις άδειές τους), βγαίνουν για να συνεχίσουν “το έργο τους”.

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΘΑΝΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΝΗΣ

για τους ειδεχθείς και αμετανόητους δολοφόνους.

Η Ρένα Κουμιώτη τραγουδάει: “Αύγουστε μήνα και Θεέ”, σε μουσική Λίνου Κόκοτου και ποίηση Οδυσσέα Ελύτη, από το δίσκο “Το Θαλασσινό τριφύλλι” (1972).

Ο Αύγουστος είναι από τους πιο τραγουδισμένους μήνες του έτους. Χαρακτηριστικός ο “Αύγουστος” του Νίκου Παπάζογλου.

Με τον ίδιο τίτλο “Αύγουστος” υπάρχει και το τραγούδι σε στίχους και μουσική Γιώργου Μουκίδη, με τον Βασίλη Καρρά.

“Αύγουστος” τραγουδά και η Έλλη Πασπαλά σε μουσική Ευανθίας Ρεμπούτσικα και στίχους Ελένης Ζιώγα.

Οι “Ονιράμα” τραγουδούν επίσης “Αύγουστος” σε μουσική και στίχους Θοδωρή Μαραντίνη.

“Κάθε μήνας Αύγουστος” τραγουδάει ο Γιάννης Κότσιρας, σε μουσική και στίχους Κώστα Λειβαδά.

“Βράδυ Αυγούστου” τραγουδάει ο Ορφέας Περίδης, σε μουσική και στίχους από τα “Κίτρινα ποδήλατα”.

Ο Βασίλης Καζούλης τραγουδάει “Τα φιλιά του Αυγούστου” σε μουσική και στίχους δικούς του.

“Ήταν Αύγουστος” τραγουδάει η Ναταλί.

Και φυσικά ο Παντελής Θαλασσινός τραγουδάει “Αύγουστος είναι” σε μουσική δική του και στίχους Ηλία Κατσούλη, από το δίσκο “Το Καλαντάρι” (2006).

Την ΠΡΩΤΗ θέση και το χρυσό μετάλλιο κατέκτησε η Εθνική ομάδα πόλο γυναικών στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου στη Σαγκάη.

Στον τελικό νίκησε τη διοργανώτρια Κίνα με 9-8 και είναι δίκαια η καλύτερη ομάδα στον κόσμο.

Τα οκτάλεπτα ήταν:  2-2, 0-2, 4-4, 2-1.

Η σύνθεση της ελληνικής ομάδας: προπονητής ο Γιώργος Μορφέσης

Κούβδου, Ασημάκη (3), Ρουμπέση (3), Μελιδώνη (1), Λιόση (1), Μανωλιουδάκη (1), Τσουκαλά, Ψούνη, Αβραμίδου, Γερόλυμου, Αντωνάκου, Λαρά.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη

Κατέβαινα την Βασιλέως Γεωργίου. Τρείς βουλευτές  του ΠΑΣΟΚ κατηφόριζαν στο αριστερό πεζοδρόμιο. Έσβησα τη μηχανή και παρακολούθησα τη σκηνή. Ατάραχοι περπάτησαν στην κάτω μεριά της πλατείας, στο ύψος της Σταδίου και στάθηκαν στο φανάρι να περάσουν απέναντι. Σαν να μην έβλεπαν τι συνέβαινε γύρω τους

Η  πλατεία Συντάγματος σε τίποτα δεν θύμιζε αυτό που χρόνια ξέραμε και κάποιοι αγαπήσαμε. Η πλευρά προς την Μεγάλη Βρετανία ήταν κατειλημμένη από ένα απροσδιόριστο συμπίλημα  σκηνών, κασονιών, τραπεζιών, καρεκλών, τεντών, πανό, αφισών. Νωχελικοί ταβλαδόροι, ημίγυμνοι ξαπλωμένοι, αραιοί αραχτοί συζητητές με μπυρόνια στα χέρια οι λίγοι κάτοικοι της κατασκήνωσης. Κάποιες σκηνές εμφανώς κλειστές, με κατοίκους να λείπουν σε διακοπές.  Κάποια αντικείμενα στιβαγμένα σαν φτωχική μετακόμιση, περιμένουν προφανώς τους ιδιοκτήτες να επιστρέψουν από την επαναστατική άδεια.  Ο περιβάλλων χώρος βρώμικος, η μυρωδιά βαριά. Η εικόνα κινείται ανάμεσα σε παρακμιακό κάμπινγκ και καταυλισμό αστέγων.

Στο πάνω πεζοδρόμιο, στην Αμαλίας η εικόνα ήταν πιο τακτοποιημένη και πιο ανεξήγητη. Σαν τραπεζάκια φοιτητικής ακροδεξιάς παράταξης, Υποτίθεται ότι μαζεύουν υπογραφές για κάτι αντικοινοβουλευτικό (δεν είδα κανέναν να υπογράφει) και χτυπούν μεροκάματα καθισμένοι σε καρέκλες ολημερίς, κάτω από συνθήματα της συμφοράς.

Το μόνο γνώριμο και όχι απροσδόκητο οι πολλές δεκάδες Αφρικανών πωλητών τσαντών και άλλων αγαθών. Ήσαν εγκατεστημένοι με τάξη στο κέντρο της πλατείας, προφανώς άρτι μετακομίσαντες από τα Προπύλαια σε πιο εμπορικό στέκι. Αρκετοί περιπατητές ανάμεσα στις διαφορετικές φυλές  του Συντάγματος  κοιτούσαν γύρω τους σαστισμένοι- μεταξύ τους και πολλοί τουρίστες αλλά ειλικρινά δεν με ενδιαφέρει, δεν πιστεύω ότι ο τουρισμός είναι τόσο εύθραυστο είδος. Για εμάς με ενδιαφέρει και τον πολιτισμό που αποτυπώνει το μέρος.

Σκέπτομαι ότι οι παντελώς αδιαφορήσαντες για το θέαμα βουλευτές το πιθανότερο  αρκούνται στην αγαθή τους τύχη που τους επέτρεψε  να ξαναζήσουν την εμπειρία να διασχίσουν το Σύνταγμα χωρίς να τους πετροβολήσουν.  Κάτι ασφαλώς αδιανόητο ένα μήνα πριν. Τα απομεινάρια των αγανακτισμένων, ακόμα και να τους είδαν, μάλλον αδιαφόρησαν, καθότι τώρα ζουν την ανερέθιστη επαναστατική τους περίοδο και κρατούσαν και την παραμαμά στο πλακωτό.

Οι βουλευτές, λαλίστατοι όταν πρόκειται να χαϊδέψουν αυτιά ψηφοφόρων, φοβούνται να πουν μια κουβέντα για  το θέαμα που αντικρύζουν  μπροστά στο Κοινοβούλιο;  Είναι αρκετό για τους «μνημονιακούς» ότι έχει εξατμισθεί η δυναμική των οργισμένων του Συντάγματος και ξαναπερπατούν ανενόχλητοι στο μέρος;  Οι άλλοι, οι βουλευτές  που είχαν σπεύσει να κολακέψουν τούς αγανακτισμένους, δεν νιώθουν την ανάγκη να προστατέψουν την υστεροφημία ενός σημαντικού, άσχετα αν συμφωνεί κανείς, πολιτικού γεγονότος που εκτυλίχθηκε στον χώρο το προηγούμενο διάστημα; Διάολε, πρόκειται για την πιο κεντρική πλατεία της χώρας, είναι δυνατόν να γίνεται σύμβολο ασχήμιας και ανομίας;

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=8073

Τις πρωϊνές ώρες έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 89 ετών,  ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο οποίος νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», τις τελευταίες δέκα ημέρες.

Γεννημένος στη Λεμεσό της Κύπρου τον Ιούλιο του 1922, έζησε στις πρωτεύουσες του κόσμου «ως πλάνητας με προίκα και εφόδιο την ελληνικότητα, που έφερα μέσα μου, αρετή όντως», όπως περιγράφει ο ίδιος στη βιογραφία του με τίτλο «Σε πρώτο πλάνο», που έγραψε ο δημοσιογράφος Χρήστος Σιάφκος.

Σπούδασε Νομική στην Αγγλία και πήρε το δίπλωμά του. Τα πρώτα χρόνια του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, ο νεαρός Κακογιάννης εργαζόταν στο BBC εμψυχώνοντας με τις εκπομπές του τους υπόδουλους Έλληνες, ενώ διδασκόταν σκηνοθεσία θεάτρου στο Ολντ Βικ. Παράλληλα, άρχισε να δουλεύει επαγγελματικά ως ηθοποιός με κορύφωση την εμφάνισή του στον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Καλιγούλα», ρόλο για τον οποίο τον επέλεξε ο ίδιος ο Αλμπέρ Καμί και τον σκηνοθέτησε ο Αλέξης Σολομός, που επίσης τότε ζούσε στο Λονδίνο. Ήταν οι συμπτώσεις εκείνη την εποχή, που καθόρισαν τη ζωή του. Το γεγονός ότι γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Χορν, που φιλοξένησε στο Λονδίνο κι ακόμα ότι ο Νάνος Βαλαωρίτης του υπέβαλε την ιδέα να γράψει το πρώτο του σενάριο με βάση την «Ερόικα» του Κοσμά Πολίτη, που έγινε ταινία πολύ αργότερα. Η γνωριμία του με τον Χορν και η σχέση τους, που συνεχίστηκε και στην Αθήνα, τον έφερε κοντά και στην Έλλη Λαμπέτη. Έτσι «γεννήθηκε» το «Κυριακάτικο ξύπνημα».

Η προβολή της ταινίας στις Κάννες και η επιλογή να ανοίξει αυτή το φεστιβάλ του Εδιμβούργου έβαζαν παράλληλα τις βάσεις για τη διεθνή καριέρα. Ακολούθησε η «Στέλλα» με τη Μελίνα, ταινία – μύθος στην οποία, όμως, οι κριτικές τότε δεν χαρίστηκαν (ειδικά από την Αριστερά), όπως δεν χαρίστηκαν στο «Κορίτσι με τα μαύρα» με τη Λαμπέτη, για την οποία όμως στο Λονδίνο το κοινό έκανε ουρές.

Αργότερα ήρθε η «Ηλέκτρα» με την Ειρήνη Παπά, ταινία που χρηματοδοτήθηκε από τη United Artists και ο «Ζορμπάς» με τον οποίο εδραίωσε απόλυτα την καριέρα του.

Μετά τον «Ζορμπά», αν όχι όλες, οι περισσότερες πόρτες ήταν πια ανοιχτές για τον σκηνοθέτη που άρχισε να εργάζεται και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, στη Αμερική και την Ευρώπη, ανεβάζοντας κλασικό ρεπερτόριο, όπερα, αλλά συχνά και τραγωδίες, ειδικά στη Νέα Υόρκη. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρουσίασε για πρώτη φορά τις «Τρωάδες» στο Φεστιβάλ των Δύο Κόσμων στο Σπολέτο της Ιταλίας για να τις επαναλάβει στη Νέα Υόρκη, αλλά και στο Παρίσι, πριν τις μεταφέρει κινηματογραφικά με την Κάθριν Χέπμπορν στο ρόλο της Εκάβης.

Επιλεκτικός ως προς τη δουλειά του, ήταν ικανός να συγκρούεται (κάτι που έκανε συχνά) με κρατικούς φορείς, προκειμένου να την προστατεύσει, αλλά και με φίλους του, όπως η Μαρία Κάλλας, όταν ένιωσε πως επενέβαινε στη διδαχή ενός ρόλου προς μία πρωταγωνίστριά του. Και την ίδια στιγμή που υπέγραφε τους «Μποέμ» στη «Τζούλιαρντ» της Νέας Υόρκης, έκανε με την ίδια ευχαρίστηση την «Όμορφη πόλη» στο αθηναϊκό «Παρκ».

Κορυφαία στιγμή της καριέρας του υπήρξε το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ «Αττίλας 1974». Όπως αφηγείτο ο ίδιος, μόλις είχε σκηνοθετήσει «Οιδίποδα Τύραννο» για το Εθνικό Θέατρο της Ιρλανδίας, όταν έμαθε για την εισβολή. Σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας ο Κακογιάννης δεν είχε έρθει στην Ελλάδα. Άλλωστε, ήταν από τους πρώτους που την 21η Απριλίου του 1967 έκανε δηλώσεις στα γαλλικά ραδιόφωνα, αλλά και από εκείνους που συνεργάστηκαν ειδικά με τη Μελίνα στον αντιχουντικό αγώνα.

«Έζησα καλή ζωή, ασχέτως αν ποτέ δεν έκανα οικογένεια. Αγάπησα πλάσματα, που με μεγαλύτερη παραφορά αγάπησαν εμένα, έσπασα συχνά τις ερωτικές συμβάσεις, που η τρέχουσα ηθική επέβαλλε. Αγάπησα πολύ περισσότερο, ωστόσο, τη δουλειά μου», έλεγε.

Έργο του Μιχάλη Κακογιάννη είναι και ο νυχτερινός φωτισμός των μνημείων της Ακρόπολης, τον οποίο εκείνος πρώτος οραματίσθηκε. Εκείνος δημιούργησε και τον σύλλογο «Οι φίλοι της Αθήνας».

Για την προσφορά του και το έργο του τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο και το εξωτερικό. Βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για την προσφορά του στο έθνος, από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για το συνολικό έργο του και αναγορεύθηκε διδάκτωρ Τεχνών στο Columbia College, και επίτιμος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Επαγγελματικά ο Μιχάλης Κακογιάννης εμφανίστηκε πρώτη φορά στο θέατρο, ως Ηρώδης στη Σαλώμη του Όσκαρ Ουαΐλντ, το 1947. Ο ίδιος περιγράφει μοναδικά την σκηνή: «Όλα διαδραματίστηκαν, όπως μπορείτε να τα φανταστείτε, ακόμα και ο Χορός των επτά πέπλων. Μου γδύθηκε σχεδόν τελείως η Σαλώμη, ή τουλάχιστον όσο επιτρεπόταν τότε. Έμεινε με ένα κιλοτάκι και δε θυμάμαι αν φορούσε καν σουτιέν. Λεγόταν Μπερνίς Ρούμπενς και έγινε στη συνέχεια διάσημη συγγραφεύς».

«Στη ζωή δεν είμαι καταπιεστικός, στη δουλειά όμως γίνομαι. Στον κινηματογράφο πρέπει να είσαι δικτάτορας. Διοικείς πλήθος ανθρώπων, γίνεσαι Θεός κατά κάποιο τρόπο, αφού πλάθεις ζωή. Κι αυτή η ζωή αποκτά την οντότητα της πραγματικής. Επίσης, γίνεσαι απόλυτα ειλικρινής. Δεν έχεις καιρό για κολακείες ή ψέμματα. Το πλάνο εργασίας πρέπει να ολοκληρώνεται στον τακτό χρόνο. Αν κατακρίνω για κάτι σήμερα τους νέους σκηνοθέτες, είναι γιατί δεν υπακούουν στους νόμους του κινηματογράφου και ξαφνικά μένουν χωρίς λεφτά. Εγώ γύριζα τις ταινίες σε επτά με οκτώ εβδομάδες. Δεν έβγαινα ποτέ από τον προϋπολογισμό. Αλλά βέβαια πρέπει να ξέρεις τι θέλεις, όταν αρχίζεις να δουλεύεις. Κι όσο για τις αποφάσεις, πρέπει να ξέρεις να τις παίρνεις στο δευτερόλεπτο».

«Στον αγνώμονα άνθρωπο δεν απαντώ καθόλου. Όσο για την κακεντρέχεια δε με νευριάζει, σίγουρα όμως με πληγώνει. Και αν το να είσαι καλός σημαίνει ότι είσαι δίκαιος και λειτουργείς σωστά, ναι, νομίζω πως είμαι καλός άνθρωπος».

«Ο ‘Αττίλας 74’ δεν είναι μία ταινία που σκηνοθέτησα εγώ. Τη σκηνοθέτησε η Ιστορία κι εγώ απλώς κατέγραψα τα γεγονότα. ‘Οσο καλύτερα μπορούσα και λειτουργώντας ως καθρέφτης τους. Μόλις έμαθα για την εισβολή, ότι οι Τούρκοι μάς είχαν μαχαιρώσει στην πλάτη, σκέφτηκα πως κανονικά θα έπρεπε να πάω και να καταταγώ στην Κυπριακή Εθνοφρουρά. Δεν ήμουν, όμως, ικανός να χρησιμοποιήσω άλλο όπλο εκτός της κινηματογραφικής μηχανής. Και μ΄αυτή πολέμησα τελικά».

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_25/07/2011_399685

Διαβάσαμε στις σημερινές τοπικές εφημερίδες ότι ο Αντιδήμαρχος Ήλιδας κ. Παπαδόπουλος, προχώρησε σε μήνυση κατά αγνώστων για παράνομες αφισοκολλήσεις σε πινακίδες σήμανσης.

Πράγματι οι πινακίδες σήμανσης, οι κολώνες και οτιδήποτε άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, χρησιμοποιούνται για την ανάρτηση διαφημιστικών αφισών. Το φαινόμενο αυτό αυξάνεται την καλοκαιρινή περίοδο που λειτουργούν τα παραλιακά καταστήματα και διαφημίζουν τις εκδηλώσεις που πραγματοποιούν.

Οι αφίσες αυτές παραμένουν αρκετό καιρό στα σημεία αυτά, ενώ όταν στη θέση τους μπαίνουν νεότερες, οι παλιές πετιούνται στους δρόμους και γεμίζουν την περιοχή. Ακόμη και αφίσες και πανό του Δήμου έχουμε δει να μένουν για πολύ καιρό.

Είναι γνωστοί όλοι αυτοί που κάνουν παράνομη αφισοκόλληση. Αν θέλετε κύριε Αντιδήμαρχε, κάνετε μήνυση κατά των υπευθύνων των καταστημάτων που διαφημίζονται. Κάνοντας μήνυση κατά αγνώστων δεν πρόκειται να καταφέρετε τίποτα.

Η Ελληνική Στατιστική Αρχή ανακοίνωσε τα προσωρινά αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού που έγινε από 10 έως 24 Μαΐου 2011.