Οι τρεις τελευταίες μέρες του Μαρτίου λέγονται της γριάς ημέρες και συνήθως χαρακτηρίζονται από κακοκαιρία.
Ο λαογράφος Νικόλαος Λάσκαρης αναφέρει αυτή την δοξασία στο Α’ μέρος του βιβλίου του “Η Λάστα και τα μνημεία της”, που εκδόθηκε στο τυπογραφείο της “Αυγής” του Πύργου το 1902.
Ο Νικόλαος Λάσκαρης με την ορθογραφία της εποχής εκείνης τις αναφέρει ως “Της γρηαίς ημέραι”.
Μία γριά είχε το χειμώνα τα πρόβατά της στους κάμπους (ξεχειμαδιά). Την τελευταία μέρα του Μαρτιού στις εικοσιοχτώ (γιατί τότε ο Μάρτης είχε 28 ημέρες) ερχότανε η γριά από τα χειμαδιά και έπιασε χιόνι. Τότε η γριά είπε: “Στην μπομπή σου, Μάρτη μου, τ΄ αρνοκάτσικά μου τα ΄βγαλα”. Τότε ο Μάρτης επείσμωσε και δανείστηκε τρεις ημέρες από τον ερχόμενο Φλεβάρη κι έριξε χιόνια πολλά. Από το πολύ κρύο η γριά απηστόμισε το λεβέτι (γύρισε ανάποδα το καζάνι) και χώθηκε αποκάτω. Τότε η γριά, το λεβέτι και τα πρόβατα εγινήκανε λιθάρια. Από τότε ο Μάρτης έχει 31 ημέρες και ο Φλεβάρης 28. Για τούτο λένε “Ο Μάρτης ή τρεις καλές, ή τρεις κακές” ημέρες έχει.
