ΠΕΡΙ ΑΝΕΜΩΝ ΚΑΙ ΥΔΑΤΩΝ

Σχόλια και … σχολιανά

Αρχεία για Ιούνιος, 2020


«Έφυγε» ο Νίκος Αλέφαντος

Το μεσημέρι της Τρίτης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών ο παλαίμαχος προπονητής Νίκος Αλέφαντος ο οποίος αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα προβλήματα με την υγεία του.

Ο εκλιπών ήταν από τις μεγαλύτερες φυσιογνωμίες του ελληνικού ποδοσφαίρου, ξεχώριζε για τον «εκρηκτικό» χαρακτήρα του και για τις ατάκες του. Αγαπήθηκε από πολλούς, αλλά και μισήθηκε από αρκετούς.

Συνέδεσε το όνομά του κυρίως με τον Ολυμπιακό, τον οποίο υπηρέτησε και ως ποδοσφαιριστής (1958-59), με τον οποίο αγωνίστηκε σε ένα επίσημο ματς μόνο, αλλά κυρίως ως προπονητής, έχοντας τρεις θητείες στους «ερυθρόλευκους». Τις σεζόν 1983-84, 1994-95 και 2003-04.

Έχει θητέψει επίσης σε ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Ηρακλή, ενώ έχει αφήσει το στίγμα του σε Προοδευτική και Ιωνικό. Επιπλέον, έχει περάσει από Πανιώνιο, ΟΦΗ, ΠΑΣ Γιάννινα, ΑΕΛ, Ξάνθη, Παναχαϊκή, Εθνικό Πειραιά, Εθνικό Αστέρα, Αστέρα Εξαρχείων, ΠΑΟ Ρουφ, Πιερικό, Κόρινθο, Δόξα Δράμας, Καλαμάτα, ΗΛΤΕΞ Λύκους, Παναργιακό, Φωστήρα, Ανόρθωση και ΑΠΟΕΛ. Με την ομάδα της Λευκωσίας πανηγύρισε τον μοναδικό του τίτλο, κατακτώντας το Κύπελλο της σεζόν 1996-97.

Μάλιστα, ο Νίκος Αλέφαντος έγινε και τραγούδι, με «Τα παιδιά από την Πάτρα» να ερμηνεύουν το «Γεια σου ρε Αλέφαντε».

Περισσότερα στο:

https://www.sport-fm.gr/article/podosfairo/efuge-o-nikos-alefados/4111002?fbclid=IwAR1X2RRg6thXxxGpX2Nbff1tl0WIST3k97NFydVcGeD6PoBzbaoPo9sSItM

 

Οι κάλτσες του Πασχάλη

Οκτώβριος  του 1957. Δεκάχρονα παιδιά έπαιζαν ανέμελα στους δρόμους και τις γειτονιές του χωριού. Μπάλες από κουρέλια και χοντρό χαρτί  από σακιά λιπασμάτων. Τρύπια παπούτσια, κοντά παντελονάκια. «Γρατσουνισμένα γόνατα, κουρεμένα κεφάλια, όνειρα ακούρευτα», για να κλέψω λίγο τον Ελύτη.

Την Κυριακή εκείνη συνέβη κάτι που σημάδεψε τη ζωή του. Λίγο μετά το μεσημέρι, ενώ τελείωνε το Κατηχητικό, ο (μακαρίτης) Γιώργος Ραμπαβίλας και ο Γιάννης Σιαχάμης (Κοτσώνης), ρίχνουν την ιδέα:

– Πέτρο, πάμε στο γήπεδο να δούμε την ομάδα του χωριού;

– Όχι ρε, εγώ θα πάω να παίξω στο Μεροβίλι.

– Έλα ρε, τι φοβάσαι;

Το σκέφτηκε λίγο και, για να μην δείξει δειλία, ακολούθησε τους άλλους. Σε 10 λεπτά είχαν φτάσει στο γήπεδο, στην άλλη άκρη του χωριού. Το ξερό, χωμάτινο και ανοιχτό γήπεδο, τον εντυπωσίασε. Πρώτη φορά έβλεπε ποδοσφαιρικό γήπεδο. Μπήκαν μέσα και έτρεχαν όπως και πολλοί άλλοι. Σε λίγο όμως βγήκαν έξω για να αρχίσει ο αγώνας. Έπαιζε η ομάδα του χωριού, η Α.Ε. Χάβαρι (όπως λεγόταν τότε) με το Σώστι. Η ομάδα μας νίκησε με 4-1.

Όταν τελείωσε ο αγώνας, ο κόσμος άρχισε να φεύγει, μαζί και τα άλλα δύο παιδιά. Αυτός όμως έμεινε εκεί, μαγεμένος από το θέαμα που μόλις είχε δει. Παρακολουθούσε από κοντά τους παίχτες που πήγαιναν σε μια άκρη, στα υποτιθέμενα αποδυτήρια, για να αλλάξουν. Ήταν κοντά στον Πασχάλη (Χρήστο Γκρίλλα), την ώρα που έβγαζε τα παπούτσια και τις ιδρωμένες κάλτσες. Η μυρωδιά τους μπήκε από τα ρουθούνια και εγκαταστάθηκε για πάντα στον εγκέφαλό του. Η απωθητική έως αηδιαστική, για κάθε άλλον μυρωδιά, τον συνεπήρε. Πότισε το μυαλό του, τόσο που ακόμα και σήμερα, η εικόνα αυτή είναι ολοζώντανη μπροστά του.

Δεν θυμάται πώς επέστρεψε στο σπίτι. Το μόνο που θυμάται είναι ότι περίμενε πώς και πώς την Κυριακή, για να ξαναπάει στο γήπεδο. Από τότε προσπαθούσε να μην χάνει ποδοσφαιρικό αγώνα, όπου κι αν αυτός γινόταν. Έχει παρακολουθήσει χιλιάδες αγώνες, από κοντά ή στην τηλεόραση. Έχει περάσει κρύα, βροχές, λιοπύρια, χαρές και λύπες παρακολουθώντας ποδόσφαιρο. Και πάντα στο μυαλό του έχει αυτή τη μυρωδιά από τις ιδρωμένες κάλτσες. Τις κάλτσες του Πασχάλη.

 


Top
 
Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων