Την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς πραγματοποιήθηκε ο αποκριάτικος χορός του Αθλητικού Ομίλου Χαβαρίου και του Συλλόγου Γυναικών Χαβαρίου στο κέντρο “Αγράμπελις”.
Ο χώρος γέμισε από τον πολύ κόσμο που χόρεψε, γλέντησε και διασκέδασε όλη τη νύχτα. Εκτός από τους Χαβαραίους ήρθαν και πολλοί από άλλες περιοχές της Ηλείας. Αρκετοί εντυπωσίασαν με τις μεταμφιέσεις τους και με το χορό τους. Έγινε και λαχειοφόρος και κληρώθηκαν πάρα πολλά δώρα.
Ευχόμαστε σε όλους
Καλή Σαρακοστή.
Το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε ο αποκριάτικος χορός του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Αμαλιάδας στο Τζαμί Πηνείας.
Εκτός από τους εκπαιδευτικούς παραβρέθηκαν και πολλοί άλλοι, ανάμεσά τους και ο Αντιδήμαρχος Ήλιδας κ. Ν. Παναγιωτόπουλος.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε σε όλους η βράβευση των συνταξιούχων εκπαιδευτικών του συλλόγου.
Στο τέλος αφού έφαγαν όλοι συνέχισαν τη διασκέδασή τους με γλέντι και χορό μέχρι τις πρωινές ώρες.
Πέθανε σήμερα τα ξημερώματα ο Λουκιανός Κηλαηδόνης, σε ηλικία 74 ετών. Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο Υγεία. Σύμφωνα με το ιατρικό ανακοινωθέν, πέθανε “λόγω προχωρημένου σταδίου καρδιακής ανεπάρκειας”.
Ο μεγάλος συνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Γεννήθηκε στην Κυψέλη (Αθήνα) στις 15 Ιουλίου 1943. Σπούδασε στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων και κατόπιν Αρχιτεκτονική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθώς και στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Αθήνας), χωρίς ποτέ να ασκήσει αυτό το επάγγελμα. Ἠταν παντρεμένος με την Άννα Βαγενά και είχε δύο κόρες.
Η καλλιτεχνική καριέρα του Λουκιανού Κηλαηδόνη ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, όταν γράφει τη μουσική για τη θεατρική παράσταση του έργου της Κωστούλας Μητροπούλου “Η Πόλη μας”. Τα τραγούδια, στον ομότιτλο δίσκο που κυκλοφόρησε, ερμηνεύουν η Βίκυ Μοσχολιού και ο Μανώλης Μητσιάς. Ακολούθησε ο δίσκος “Κόκκινη Κλωστή” σε στίχους Νίκου Γκάτσου με την Δήμητρα Γαλάνη και τον Μανώλη Μητσιά. Το 1973 κυκλοφόρησαν σε κόκκινο βινύλιο τα “Μικρoαστικά” σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη.
Επόμενη δισκογραφική δουλειά του Κηλαηδόνη ήταν τα “Απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας”, πάλι σε στίχους Γιάννη Νεγρεπόντη. Το 1976 ο Λουκιανός έγραψε τη “Media Luz” τον μοναδικό του δίσκο με ορχηστρική μουσική, που ήταν το soundtrack μιας υποθετικής ταινίας “Film Noir”. Από το 1978 και μέχρι το 1991 κυκλοφόρησαν πέντε προσωπικοί του δίσκοι : “Είμαι ένας φτωχός και μόνος καουμπόϋ”, “Ψυχραιμία Παιδιά”, “Χαμηλή πτήση”, “Τραγούδια για κακά παιδιά”, “Γιατί θα γίνω μαραγκός” και ένας δίσκος με τραγούδια της δεκαετίας του ’50 με τίτλο “Fifties και ξερό ψωμί”.
Το 1993 κυκλοφόρησε το διπλό του άλμπουμ με τίτλο : “Αχ! Πατρίδα μου γλυκειά” που αποτελούσε μια καταγραφή της μουσικής πορείας της Ελλάδας τα τελευταία 50 χρόνια. Στην δουλειά αυτή παρουσιάστηκαν δισκογραφικά για πρώτη φορά κατηγορίες τραγουδιών που ανήκουν στο χώρο της προφορικής παράδοσης. Όπως σχολικά, τραγούδια της γειτονιάς, του δρόμου, της κατασκήνωσης, του κατηχητικού, προσκοπικά και ακόμη επτανησιακά, καντάδες, ελαφρά και ρεμπέτικα. Παράλληλα, έγραφε θεατρική και κινηματογραφική μουσική. Για δέκα συνεχή χρόνια ήταν υπεύθυνος για τη μουσική για το “Ελεύθερο Θέατρο” – “Ελεύθερη Σκηνή” (Μουσική από τις παραστάσεις αυτές κυκλοφορεί και σε διπλό άλμπουμ με τίτλο : “Πάμε μαέστρο”) και ήταν βασικός συνθέτης των παραστάσεων του “Θεσσαλικού Θεάτρου” της πρώτης περιόδου.
Συνεργάστηκε επίσης με το Εθνικό Θέατρο, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με το Λαϊκό Θέατρο του Λ. Τριβιζά, καθώς και με την παιδική σκηνή της Ξένιας Καλογεροπούλου. Ο Κηλαηδόνης έγραψε μουσική για τις ταινίες : “Οι κυνηγοί” και “Ο θίασος” του Θόδωρου Αγγελόπουλου, “Ελευθέριος Βενιζέλος” του Παντελή Βούλγαρη και “Οι Αθηναίοι” του Βασίλη Αλεξάκη, καθώς και μουσική για πολλές τηλεοπτικές εκπομπές.
Ο Κηλαηδόνης έκανε μεγάλες ζωντανές εμφανίσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα και στην Κύπρο. Γνωστότερη από αυτές είναι το περίφημο “Πάρτι στη Βουλιαγμένη”, που έγινε το 1983 και που συγκέντρωσε περίπου 70.000 κόσμο, με πολλούς να μιλάνε για 100.000 θεατές. Το “Πάρτι στη Βουλιαγμένη” θεωρήθηκε το ελληνικό “Woodstock” και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης με αυτήν την εκδήλωση ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που έβγαλε τις συναυλίες από τα γήπεδα και τα θέατρα σε φυσικούς χώρους. Περίπου έναν χρόνο προγραμμάτιζε τη συναυλία ο Λουκιανός Κελαηδόνης. Έπρεπε όχι μόνο να κλείσει την πλαζ για το βράδυ της 25ης Ιουλίου, αλλά να τη μεταμορφώσει σε συναυλιακό χώρο. Στο πάρτι αυτό εμφανίστηκαν διαδοχικά οι Διονύσης Σαββόπουλος, Μαργαρίτα Ζορμπαλά, Βαγγέλης Γερμανός, Γιώργος Νταλάρας, Αφροδίτη Μάνου και Μαντώ, αποβιβαζόμενοι με ταχύπλοα στην πλωτή εξέδρα.
Επόμενες δισκογραφικές του δουλειές τα: “Νέα Κυψέλη – Νέα Ορλεάνη” που προήλθε από την συνεργασία του με το περίφημο συγκρότημα της Νέας Ορλεάνης Preservation Hall Jazz Band και “Τα φανταρίστικα”, πάνω σε στίχους ανώνυμων φαντάρων. Το καλοκαίρι του 2006 συνεργάστηκε με την Κρατική Ορχήστρα Ελληνικής Μουσικής (ΚΟΕΜ) πραγματοποιώντας συναυλίες στην Ελλάδα, το εξωτερικό καθώς και στο Ηρώδειο από όπου προέκυψε ένα διπλό cd με τίτλο “Μ’ Αγιόκλημα και γιασεμιά”. Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης δεν δίσταζε να κάνει συνεχώς συνεργασίες. Ανάμεσα σε αυτές ήταν με τον Δ. Σαββόπουλο, με τον Γ. Νταλάρα, με τον Δ. Μούτση, με την Ά. Πρωτοψάλτη, με τον Μ. Μητσιά, με τη Μ. Ζορμπαλά, με τη Δ. Γαλάνη, με την Α. Μάνου, αλλά και με τους Apurimac και τα Ημισκούμπρια, μεταξύ άλλων.
http://news247.gr/eidiseis/koinonia/pethane-o-loykianos-khlahdonhs.4516526.html
Επιτέλους μας άφησε ο Γενάρης. Ο φετινός Γενάρης ήταν από τους πιο βαρείς των τελευταίων χρόνων. Ήρθε ο Φλεβάρης με τις πρώτες μέρες να είναι ηλιόλουστες και με υψηλότερη θερμοκρασία. Είναι οι Αλκυονίδες μέρες που λέει ο λαός. Γιατί όμως λέγονται Αλκυονίδες;
Ως Αλκυονίδες μέρες λέγονται από τους Έλληνες οι ημέρες του Ιανουαρίου κατά τις οποίες επικρατεί ωραίος καιρός με ηλιοφάνεια. Η ονομασία αυτή είναι αρχαία ελληνική και προέρχεται από τον Αριστοτέλη. Οι ημέρες αυτές έλαβαν το όνομά τους “αλκυόνιαι” από το μύθο της ελληνικής μυθολογίας τον σχετικό με το θαλάσσιο πτηνό Αλκυόνη, που αποτελεί την αλληγορική σημασία του ομώνυμου αστέρα Αλκυόνη των Πλειάδων που φέρεται με το όνομα του πτηνού. Ο αστέρας Αλκυόνη κατά την εποχή αυτή μεσουρανεί κατά τις εσπερινές ώρες και επομένως κατά τις ανέφελες νύκτες του Ιανουαρίου είναι ορατός στο σύμπλεγμα των Πλειάδων, ως κορωνίδα της Πούλιας.
Ο μύθος λέει ότι η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα κόρη του Θεού των ανέμων Αίολου και της Ενάρετης. Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κήυκα. Η ένωσή τους ήταν τέλεια κι ένιωθαν τόσο ευτυχισμένοι, ώστε να νομίζουν ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι. Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών. Ο Κήυκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας. Τόσο πολύ το πίστεψαν πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα, με αυτό τον τρόπο προκάλεσαν τους Θεούς και ιδιαίτερα τον Δία.
Όταν το έμαθε ο Δίας θύμωσε τόσο που μια μέρα που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά έριξε κεραυνό και το τσάκισε, με αποτέλεσμα ο Κήυκας να πνιγεί. Όταν έμαθε η Αλκυόνη το γεγονός πήγε με αγωνία στ’ ακρογιάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό, το μόνο όμως που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό, άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα, μερόνυχτα θρηνούσε τον χαμό του αγαπημένου της.
Ο Δίας στο τέλος την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί. Ένα πανέμορφο πουλί που πήρε το όνομά της, και το οποίο ζει κοντά στη θάλασσα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο χαμένος Κήυκας. Το μαρτύριό της όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της. Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη, δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα, να κοπάζουν οι άνεμοι, να ζεσταίνει την πλάση ο ήλιος, μέχρι να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της από μέσα.
Ας δούμε όμως και την άποψη των μετεωρολόγων. Από μετεωρολογική άποψη οι αλκυονίδες ημέρες ως ημέρες καλοκαιρίας εξηγούνται από το γεγονός ότι στο γεωγραφικό πλάτος που βρίσκεται η Ελλάδα μέχρι το γεωγραφικό πλάτος κυρίως της βορειοανατολικής Ευρώπης, κατά την περίοδο του χειμώνα παρατηρείται η ίδια βαρομετρική πίεση (εξίσωση πίεσης) με συνέπεια αφενός να μη δημιουργούνται άνεμοι και αφετέρου ο καιρός να είναι μεν ψυχρός αλλά και ηλιόλουστος, λόγω της αντικυκλωνικής κατάστασης. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάθε χρόνο υπάρχουν Aλκυονίδες ημέρες. Υπάρχουν και έτη που έλλειψαν τελείως όπως το 1947, αλλά και οι ημερομηνίες έναρξης και λήξης και διάρκεια αυτών δεν είναι σταθερές. Συνηθέστερα όμως καλύπτουν σχεδόν το δεύτερο ήμισυ του Ιανουαρίου. Παρόλα αυτά, άλλοι επιμένουν να αποδίδουν τη διάρκειά τους σε διάστημα 14 αίθριων ημερών, από τις 15 Δεκεμβρίου έως 15 Φεβρουαρίου στην Ελλάδα, στην καρδιά του χειμώνα.