Η Φόνισσα δεν είναι ένα βιβλίο που το διαβάζεις, το απολαμβάνεις και μετά το ξεχνάς, αλλά σε βάζει σε προβληματισμούς. Ο Παπαδιαμάντης βάζει, όπως λέει και ο πρόλογος, την πρωταγωνίστρια, την Φραγκογιαννού, να διαπράξει το απόλυτο κακό, τον φόνο, και συγκεκριμένα αυτόν μικρών κοριτσιών, έχοντας ταυτόχρονα άκακα κίνητρα και σκοπούς τόσο ταπεινούς που οι πράξεις της είναι σχεδόν δικαιολογήσιμες. Με την ιστορία του καταφέρνει να σε κάνει να νιώσεις συμπόνια για την ηρωίδα παρά τα απαίσια πράγματα που έκανε και αυτό αποδεικνύει το πόσο ταλαντούχος συγγραφέας είναι και πόσο πετυχημένα απέδωσε το μήνυμα του. Από τις απόψεις της Φραγκογιαννούς μαθαίνουμε για τις αξίες της κοινωνίας εκείνης της εποχής. Χωρίς να παίρνει την ευθύνη από την ηρωίδα, δείχνει στον αναγνώστη ότι ο πραγματικός υπαίτιος πίσω από τους φόνους αυτούς ήταν το πόσο άσχημα αντιμετωπίζονταν οι γυναίκες εκείνη την εποχή, ώστε αυτές υπέφεραν τόσο πολύ που θεωρούνταν ότι η καλύτερη τύχη για ένα κορίτσι ήταν να πεθάνει όταν ακόμα ήταν μικρό.
Αρχείο για "Δεκέμβριος, 2022"
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Η Φόνισσα (εκδ. Εστία)
Γράφει η Σοφία Λίτσιου, Β3 ΓΕΛ Κρεμαστής
Η «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη είναι το πρώτο βιβλίο που διάβασα. Παλιότερα, όσες φορές μπήκα στη διαδικασία να διαβάσω ένα βιβλίο, πάντα στη μέση το παρατούσα, γιατί χανόταν το ενδιαφέρον μου. Η Φόνισσα ήταν το πρώτο βιβλίο που άρχισα να διαβάζω με ενδιαφέρον και μέχρι την τελευταία σελίδα κρατήθηκε αμείωτο.
Αρχικά, αυτό που μου άρεσε ήταν ότι ο Παπαδιαμάντης με αυτήν την ιστορία μάς δείχνει τις αντιλήψεις που επικρατούσαν τότε, όπως και τη φτώχεια των ανθρώπων. Φαίνεται ότι δεν αναφέρεται σε γεγονότα που είναι τυχαία, αλλά σε ό,τι ζούσε και έβλεπε εκείνη την εποχή. Επιπρόσθετα, η αφήγησή του ήταν συγκλονιστική. Το συναίσθημα που επικρατούσε μέσα μου την ώρα που το διάβαζα ήταν η αγωνία για το τι θα ακολουθήσει μετά.
Αυτό όμως που μου τράβηξε περισσότερο την προσοχή ήταν η γλώσσα του Παπαδιαμάντη. Πραγματικά δεν πίστευα ποτέ στη ζωή μου ότι θα διάβαζα με τόση αγωνία και τόση ευχαρίστηση ένα βιβλίο που είναι γραμμένο στη συγκεκριμένη γλώσσα. Η «παπαδιαμαντική» γλώσσα έχει μία ιδιαίτερη γοητεία και μία μουσικότητα που την κάνει μοναδική. Αν το συγκεκριμένο βιβλίο δεν ήταν γραμμένο σε αυτήν τη γλώσσα, ίσως και να μην το διάβαζα.
Πιστεύω ότι αν το διαβάσω σε μεγαλύτερη ηλικία, θα μπορέσω να εκτιμήσω σημεία που τώρα δεν εντόπισα. Σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή στην ενήλικη ζωή μου.
