Η Στέρνα

Μια μικρή προέκταση της τάξης

Το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα

Συγγραφέας: Γιάννης Τσιτσεκίδης στις 6 Μαρτίου 2013

…Τα ’ξερε και τα ’βλεπε όλα αυτά ο μαστρο-Νικήτας, αλλά τα περισσότερα τα ’χε φανταστεί από πριν, τα ’χε προβλέψει. Κάτεχε καλά πως ο δρόμος που ανοίγεις για να μπορούν να ταξιδεύουν και να επικοινωνούν οι άνθρωποι δεν είναι μποστάνι για να τον μαντρώσεις, δεν είναι κάστρο για να στήσεις στα μπεντένια κανόνια, να βάλεις και μια κινητή γέφυρα. Ο παράς δεν ταξιδεύει ποτέ χωρίς συνοδεία, σέρνει από πίσω του, όπως κι ένα κάρο φορτωμένο κοπριά, ένα σωρό ζούδια, μύγες, σκαθάρια, σκουλήκια: χρήμα καθαρό, τίμιο, αθώο δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο.

Πώς να μην ταραζόταν όμως ο πρωτομάστορας τη μέρα που ’μαθε πως οι προεστοί σχεδίαζαν να χτίσουν στης γέφυρας το έμπα ένα φυλάκιο για να εισπράττουν διόδια; Πώς να μην έβγαινε από τα ρούχα του σαν άκουσε να λένε πως αργότερα, αν όλα πήγαιναν καλά, θα παραχωρούσαν του Κεφαλοχωριού τα δικαιώματα σε κάτι Κερκυραίους τραπεζίτες για καμιά δεκαριά χρόνια;

[…]

Ο μαστρο-Νικήτας ένιωσε να του ανεβαίνει  το αίμα στο κεφάλι: το αγαπημένο το έργο, το λουλούδι της τέχνης του, το καύχημα της ζωής του θα ’βγαινε σαν έμπορος στο μεϊντάνι για να κερδίσει παρά, η γέφυρά του θα εκπορνευόταν όπως κι οι γυναίκες που  ’ταν κλειδαμπαρωμένες στου Ντάντολου την άμαξα, θ’ άφηνε να περνούν από πάνω της μόνο αυτοί που θα ’χαν λεφτά. Οι φτωχοί οδοιπόροι, όλοι όσοι δε θα είχαν φουσκωμένο μπεζαχτά, θα συνεχίζανε να παίζουν τη ζωή τους κορόνα γράμματα κατεβαίνοντας όπως και πρώτα στη χαράδρα

[…]

Οι Κεφαλοχωρίτες που κάνουν τον εισπράκτορα περιμένουν σ’ ένα πλιθρόχτιστο  φυλάκιο. […] Ο μαστρο-Νικήτας τους παρατηρεί από μακριά και νιώθει να του ανακατώνονται τ’ άντερα, αναρωτιέται μέχρι που μπορεί να φτάσει η δουλοπρέπεια του ανθρώπου μπροστά στο συνάνθρωπο που `χει δύναμη, εξουσία, παρά.  Για πρώτη του φορά αρχίζει να φοβάται πως όταν κάποτε λευτερωθεί η Ελλάδα, τα φώτα της Ευρώπης, που γι’ αυτά του μιλάει ο φίλος του ο Ρικομόν τόσο συχνά, θα πέσουν πάνω σ’ ένα λαό που θα χει πια συνηθίσει να ζει στα σκοτάδια, που θα χει πια αποχτήσει νοοτροπία τυφλοπόντικα. Τι θα συμβεί όταν θ’ αναγκαστεί να βγει και να ζήσει στης γης την επιφάνεια; Μπας κι αποτυφλωθεί και δεν ξέρει κατά που να κάνει; Συνηθισμένος εδώ κι εκατοντάδες χρόνια να υπακούει, να σκύβει το κεφάλι και να εκτελεί διαταγές, ο λευτερωμένος Έλληνας θ’ αναζητήσει άλλον προστάτη κι αφέντη, στη θέση του Τούρκου θα βάλει τον Ευρωπαίο, θα κάνει σ’ αυτόν τεμενάδες που ’κανε πριν στον Οθωμανό.

Άρης Φακίνος, Το όνειρο του πρωτομάστορα Νικήτα, εκδ. Καστανιώτη, σελ. 178-182

Αφήστε μια απάντηση