Τα επίθετα σε -ής, -ιά, -ί 

δηλώνουν χρώμα και τονίζονται στη λήγουσα (οξύτονα):

π.χ. χρυσαφής (-ιά, -ί), θαλασσής (-ιά, -ί), καφετής (-ιά, -ί), ασημής (-ιά, -ί), κανελής (-ιά, -ί), σταχτής (-ιά, -ί), βυσσινής (-ιά, -ί) κ.ά.

•  Το η της κατάληξης των αρσενικών διατηρείται μόνο στην ονομαστική, 

στην αιτιατική και στην κλητική του ενικού. Στις άλλες πτώσεις γράφεται με ι: π.χ. ο σταχτής, τον σταχτή /του σταχτιού, οι σταχτιοί, τους σταχτιούς.

•   Η γενική ενικού του αρσενικού και του ουδετέρου είναι σπάνια:

π.χ. του σταχτιού/του σταχτή.

• Μερικά επίθετα σε -ης σχηματίζουν και άκλιτο τύπο σε -ί:

  π.χ. η πορτοκαλί φούστα, ο βυσσινί τοίχος