Οι μαθητές και μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου, με αφετηρία το λογοτεχνικό κείμενο «Η ζωή στη Σύμη» της Ευγενίας Φακίνου, ταξίδεψαν νοερά σε άλλους τόπους και εποχές. Εμπνευσμένοι από την καθημερινότητα και τα ήθη ενός νησιού του Αιγαίου, στράφηκαν στη δική τους έρευνα για τη ζωή στις Σπέτσες, αναζητώντας στοιχεία της τοπικής παράδοσης και πολιτιστικής κληρονομιάς. Εμπνευσμένοι από το κείμενο, οι μαθητές έγραψαν δικά τους κείμενα με θέμα τη ζωή στις Σπέτσες, αντλώντας υλικό από μνήμες, εμπειρίες και αφηγήσεις του τόπου τους.
Με επιμέλεια κατέγραψαν πληροφορίες για τις παραδοσιακές στέρνες που αποτελούσαν για δεκαετίες αναπόσπαστο κομμάτι της σπετσιώτικης αρχιτεκτονικής και της διαχείρισης του νερού. Οι εργασίες τους συνδυάζουν τη λογοτεχνική ευαισθησία με την ιστορική έρευνα και αναδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο ένα κείμενο μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στη φαντασία και στην τοπική ιστορία.
Υπεύθυνη καθηγήτρια: Μάρκου Παναγιώτα
Η στέρνα μου
του μαθητή Ίωνα Χ.
Το νερό είναι το πιο πολύτιμο αγαθό, διότι χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρχει ζωή. Έτσι, οι άνθρωποι -από τα αρχαία χρόνια- προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να περισυλλέγουν και ν’ αποθηκεύουν το νερό.
Ένας από τους πρώτους τρόπους συλλογής βρόχινου νερού, που εφαρμόστηκε κυρίως στα νησιά, είναι οι στέρνες. Πρόκειται, λοιπόν, για μια χτιστή δεξαμενή στην οποία αποθηκεύεται το βρόχινο νερό.
Στο νησί μας, στις Σπέτσες, πολλά σπίτια, που χτίστηκαν τον προηγούμενο αιώνα ή παλιότερα, διέθεταν στέρνες. Τις χρησιμοποιούσαν για να τους παρέχουν βρόχινο νερό, το οποίο έπιναν και με αυτό πότιζαν τους κήπους τους, διότι δεν υπήρχε δημοτικό δίκτυο ύδρευσης, για να καλύψει τις ανάγκες τους.
Δυστυχώς, οι άνθρωποι της σημερινής εποχής καταστρέφουν τις στέρνες, για να τις αντικαταστήσουν με πισίνες, προκειμένου να ικανοποιήσουν τα ακριβά τους γούστα.
Νιώθω τυχερός που στο σπίτι μας διατηρούμε ακόμη τη στέρνα μας, με την οποία ποτίζουμε τον κήπο μας τους θερινούς μήνες.
Πώς ήταν οι στέρνες και τα πηγάδια στις Σπέτσες;
της μαθήτριας Εριάννας Σ.
Οι στέρνες και τα πηγάδια στις Σπέτσες ήταν ζωτικής σημασίας, γιατί αποτελούσαν το παραδοσιακό σύστημα ύδρευσης του νησιού, πριν ακόμη φτιαχτεί το σύγχρονο δίκτυο ύδρευσης.
Λειτουργούσαν απλά, συλλέγοντας το νερό της βροχής από τις στέγες των σπιτιών. Στη βόρεια πλευρά του νησιού, υπήρχαν ρέματα και πολλά πηγάδια που τροφοδοτούνταν από αυτά.
Παλιότερα στις Σπέτσες υπήρχαν και οι δημόσιες βρύσες από όπου έπαιρναν νερό οι κάτοικοι που δεν είχαν πηγάδι στο σπίτι τους. Ήταν μεγάλη ευλογία ένα σπίτι να έχει στέρνα. Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι Τούρκοι ονόμαζαν τις Σπέτσες «Suluca», που σημαίνει αυτή που έχει νερό. Πλέον, τα πηγάδια και οι στέρνες αποτελούν μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού μας, αφού αντλούμε νερό από το σύγχρονο σύστημα ύδρευσης.
Σελίδα ημερολογίου
της μαθήτριας Βαρβάρας Π.
Η ζωή στις Σπέτσες τον χειμώνα είναι ήρεμη και μοναχική. Κάποιος μπορεί να την χαρακτήριζε βαρετή αλλά δεν είναι. Όταν ξεκινούν τα σχολεία, ο καιρός αρχίζει να χαλάει. Κάτι που θυμάμαι πάντα είναι η μυρωδιά του καμένου ξύλου, που ταυτίζεται στο μυαλό μου με τον χειμώνα.
Άλλη μια συνήθεια είναι οι βόλτες στην κεντρική πλατεία του νησιού που διαφέρουν από τις καλοκαιρινές. Η ατμόσφαιρα είναι χαλαρή, δεν έχει πολύ κόσμο. Επικρατεί ησυχία και μπορείς να απολαύσεις άνετα έναν περίπατο σε σχέση μα το καλοκαίρι. Κάνουμε και άλλες δραστηριότητες. Πολλοί προτιμούν τον αθλητισμό, σπορ όπως το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο, το τένις και άλλα παρόμοια. Όμως, υπάρχουν και τα άτομα- ανάμεσά τους κι εγώ- που προτιμούμε άλλου είδους ενασχολήσεις, όπως τον χορό, τις θεατρικές παραστάσεις και άλλες καλλιτεχνικές δράσεις.
Τα Χριστούγεννα στις Σπέτσες γίνεται ένα πολύβουο παζάρι. Σε αυτό πουλάνε χριστουγεννιάτικα αντικείμενα και προσφέρουν γλυκά Φέτος, θα πάρουμε και εμείς μέρος ως τάξη Α’ Γυμνασίου και είμαστε όλοι ιδιαίτερα ενθουσιασμένοι.
Έτσι, όσο και αν οι εποχές εναλλάσσονται, ο χειμώνας κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Δεν είναι μόνο ο καιρός ή οι γιορτές… Είναι οι άνθρωποι, οι στιγμές και η ζεστασιά που δημιουργούμε όλοι μαζί. Κάθε μέρα γίνεται μια μικρή ανάμνηση που μένει ανεξίτηλη και αυτό είναι πού κάνει τη ζωή πραγματικά ξεχωριστή.
Η ζωή στις Σπέτσες
της Σαββίνας Μ.
Στις Σπέτσες ο χρόνος κυλάει διαφορετικά σε σχέση με άλλα νησιά. Η καθημερινότητα έχει έναν ρυθμό δικό της, άλλοτε αργό και γλυκό, άλλοτε γεμάτο κίνηση , φωνές και μυρωδιά από φρέσκα ψάρια. Στις Σπέτσες έχει μέρες που κάνει κρύο αλλά και μέρες με αρκετή ζέστη. Γενικά. έχει υπερβολική υγρασία εδώ. Όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου, θα δεις πεύκα και από τον αέρα θα σου έρθει η μυρωδιά του ρετσινιού και της θάλασσας. Υπάρχουν όμορφα μονοπάτια για περίπατο.
Τον χειμώνα το νησί μας αδειάζει. Ο κόσμος ζει μοναχικά αλλά αυτή είναι η καθημερινότητά μας. Τα πρωινά τα παιδιά πηγαίνουν στα σχολεία τους και οι μεγάλοι στις δουλειές τους. Βλέπεις μερικούς ανθρώπους στα καφενεία, μπροστά στη θάλασσα με το βοτσαλωτό, και είναι σα ζωγραφιά. Οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους, γιατί είναι μικρό νησί. Σε γιορτές και άλλες αργίες ο ένας πάει στο σπίτι του άλλου. Γίνονται και αρκετές δραστηριότητες, όπως στίβος, ποδόσφαιρο, μπάσκετ, τένις, ιππασία, ιστιοπλοΐα, χορός και ρυθμική γυμναστική. Οι κάτοικοι κρατούν τις παραδόσεις και προστατεύουν την κουλτούρα του νησιού.Οι γιορτές του νησιού είναι η Αρμάτα, η οποία γιορτάζεται τον Σεπτέμβριο. Είναι μία από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές στην Ελλάδα. Γίνεται αναπαράσταση της πυρπόλησης του τούρκικου πλοίου.
Όμως, το νησί έχει και αρνητική πλευρά. Δεν είναι εύκολο να βρεις δουλειά, οι δρόμοι είναι μικροί, υπάρχουν λίγες υπηρεσίες και αυτό δε βοηθάει την καθημερινότητα.
Σε εμένα αρέσουν οι Σπέτσες, γιατί εμείς τα παιδιά δε φοβόμαστε να κυκλοφορήσουμε μόνα μας έξω για βόλτα ή περπάτημα. Μαζευόμαστε όλα τα παιδιά σε γειτονιές ή πλατείες και παίζουμε από το πρωί έως το βράδυ. Οι Σπετσιώτες είναι καλόκαρδοι και φιλόξενοι. Βοηθάει ο ένας τον άλλον, ειδικά τον χειμώνα. Γενικά, είναι ανοιχτοί και κοινωνικοί με ιδιαίτερο χαρακτήρα.
Είμαι ευγνώμων και χαρούμενη που ζω σε αυτό το νησί, γιατί οι πόλεις δεν είναι τόσο ωραίες.
