Σπέτσες eν τάξει

Στο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας της Α΄ Γυμνασίου μελετήσαμε το απόσπασμα «Η Νέα Παιδαγωγική» από το έργο Αναφορά στον Γκρέκο του Νίκου Καζαντζάκη, που εκδόθηκε το 1961 μετά τον θάνατό του. Το κείμενο, αυτοβιογραφικό, αναφέρεται στις εμπειρίες του συγγραφέα από το Δημοτικό σχολείο στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν κυριαρχούσαν αυστηρές και συχνά βίαιες παιδαγωγικές μέθοδοι.

Οι μαθητές στάθηκαν ιδιαίτερα στην ειρωνική αντίθεση ανάμεσα στη λεγόμενη «Νέα Παιδαγωγική» και στην αυταρχική συμπεριφορά του δασκάλου, κατανοώντας τη διαφορά ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη. Η συζήτηση οδήγησε σε γόνιμες συγκρίσεις με το σημερινό σχολείο.

Εμπνευσμένα από το κείμενο, τα παιδιά έγραψαν δικά τους κείμενα με θέμα αναμνήσεις από το Δημοτικό σχολείο, καταγράφοντας στιγμές χαράς, δυσκολίας και φιλίας. Παράλληλα, αναζήτησαν φωτογραφικό υλικό και πληροφορίες από το οικογενειακό τους περιβάλλον για το σχολείο στο παρελθόν. Η δραστηριότητα αυτή βοήθησε τους μαθητές να συνδέσουν τη λογοτεχνία με τη δική τους εμπειρία και την τοπική ιστορία, μετατρέποντας το μάθημα σε μια ουσιαστική βιωματική διαδικασία.

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Μάρκου Παναγιώτα

Οι αναμνήσεις μου από το Δημοτικό

της μαθήτριας Μαρίας Π.

Μία από τις πιο ξεχωριστές αναμνήσεις που έχω από το Δημοτικό σχολείο είναι η πρώτη μου μέρα σε αυτό. Μας ξύπνησε η μαμά και, αφού ήμασταν έτοιμοι να φύγουμε, μας έβγαλε μια φωτογραφία. Στον δρόμο εγώ και ο αδελφός μου δεν ξέραμε πού ακριβώς πηγαίναμε, μόνο το ότι δεν θα πηγαίναμε στο νηπιαγωγείο.

Όταν φτάσαμε σε εκείνο το τεράστιο κτήριο, η μαμά άφησε τα χέρια μας και μας παρέδωσε στη δασκάλα. Θυμάμαι που μας χώριζαν σε τμήματα και για πρώτη φορά στη ζωή μου χωρίστηκα από τον αδελφό μου. Μετά μας έδειξαν τον χώρο στο προαύλιο και τότε ήταν που  μπήκαμε στις τάξεις. Κάθισα σε ένα από τα πρώτα θρανία δίπλα σε ένα κορίτσι που το έλεγαν Ηλιάνα. Μιλήσαμε και γελάσαμε για λίγο μέχρι που η δασκάλα έδωσε στον καθένα μας ένα τετραδιάκι. Εγώ και η Ηλιάνα ανυπόμονες αρχίσαμε να κάνουμε τη δεύτερη σελίδα αλλά προτού πάω στην τρίτη στήλη η δασκάλα μας είχε ήδη καταλάβει. Μας σταμάτησε και μας είπε να περιμένουμε. Μόλις χτύπησε το κουδούνι, εγώ και οι συμμαθητές μου βγήκαμε έξω. Αφού κάθισα κάτω με την πλάτη μου στον τοίχο, άρχισα να τρώω το τοστάκι μου και μετά σηκώθηκα και ξεκίνησα να παίζω με τα άλλα παιδιά.

Από εκείνη την ημέρα πέρασαν έξι ολόκληρα χρόνια με πολλές εκδρομές, πολλές γνώσεις, πολλές εργασίες και πάρα πολλές καινούριες εμπειρίες. Η τελευταία μέρα στο Δημοτικό ήταν γεμάτη όμορφες αναμνήσεις και συναισθήματα.

Οι σχολικές αναμνήσεις της γιαγιάς και του παππού μου

της Σαββίνας Μ.

Το σχολείο της γιαγιάς και του παππού ήταν πολύ διαφορετικό σε σχέση με το σημερινό σχολείο. Τα χρόνια εκείνα ήταν αυταρχικά και σκληρά. Οι δάσκαλοι είχαν αρκετές απαιτήσεις από τους μαθητές, όπως να φοράνε πάντα τη σχολική ποδιά τους. Τα κορίτσια έπρεπε να έχουν πάντα ψηλά τα μαλλιά τους. Οι μαθητές ήταν υποχρεωτικό να σέβονται τους δασκάλους και αργότερα τους καθηγητές τους. Μάλιστα, όταν έμπαιναν οι εκπαιδευτικοί στην τάξη, τα παιδιά στέκονταν όρθια και αμίλητα. Μιλούσαν μόνο όταν τους τους έδινε ο καθηγητής τον λόγο. Αν έκαναν κάποια αταξία, οι συνέπειες ήταν πολύ βαριές. Αν καθυστερούσαν στο μάθημα, ο δάσκαλος τους κρατούσε το χέρι σφιχτά και τους χτυπούσε με ένα μεγάλο, λεπτό ξύλο που λεγόταν βέργα.. Στα χρόνια του παππού μου δεν υπήρχε η βέργα αλλά υπήρχε βίτσα, η οποία ήταν φτιαγμένη από κλαδί ελιάς. Τα παιδιά δεν τιμωρούνταν με αποβολές. Ο δάσκαλος τα ανάγκαζε να κοιτούν όρθια τον τοίχο, ακίνητα και αμίλητα. Κατά τη γνώμη μου ήταν πολύ αυστηρά τα σχολεία τότε.

Για κάποια παιδιά το σχολείο ήταν πολυτέλεια. Ορισμένοι γονείς δεν άφηναν τα παιδιά τους να πάνε στο σχολείο, για να βοηθήσουν τους ίδιους με τις δουλειές του αγρού και του σπιτιού. Επομένως, έμεναν πολλά παιδιά αγράμματα.