deviantart.com
Να φυλάγεσαι αυτό αυτούς, που παρακολουθούνε κάθε σου βήμα για να μετρήσουν τα στραβοπατήματά σου.
Να φυλάγεσαι από αυτούς, που παρακολουθούν κάθε σου κίνηση για να σου βρούνε λάθη.
Να φυλάγεσαι από όλους εκείνους, που σε κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω για σου βρουν ψεγάδια, που σημειώνουν μία-μία τις λέξεις σου για να σου προσάψουν κατηγορίες, που σκαλίζουν τις ευαισθησίες σου για σε πουν δειλό, που ερεθίζουν το θυμό σου για να σε βγάλουν φταίχτη.
Κρατήσου μακριά από όλους αυτούς που μια καλή κουβέντα δεν έχουν να πουν για σένα κι όλα στραβά κι ανάποδα τα βρίσκουν πάνω σου.
Μη γελαστείς να ακολουθήσεις τις συμβουλές τους, μήτε να τρομοκρατηθείς από τις απειλές τους.
Μην επιχειρήσεις καν να τους ευαρεστήσεις, ούτε να ζητιανέψεις το μπράβο τους.
Μην τολμήσεις ποτέ να δείξεις πως έχεις ανάγκη την αγάπη τους.
Τρέξε μακριά όσο μπορείς και στην ανάγκη δειξ’ τους και τα δικά σου δόντια.
Αγάπη δεν είναι να υποτάσσεσαι, δεν είναι να κάνεις τα θελήματα και τα χατίρια των άλλων.
Δεν είναι να χορεύεις στο ρυθμό των άλλων και όποτε δοκιμάζεις τις δικές σου φιγούρες να σε στέλνουν στο απόσπασμα.
Μάθε να γυρνάς την πλάτη σου σε όλους αυτούς, ακόμα κι αν μοιράζεσαι μαζί τους το ίδιο αίμα.
Μάθε να τινάζεις από πάνω σου ακόμα και τη σκόνη που σου αφήνουν.
Μάθε να τραβάς τον δρόμο σου ίσια μπροστά ακόμα κι όταν ξέρεις ότι σε στοχεύουν.
Μη διεκδικήσεις ποτέ το δίκιο σου και μη γυρέψεις εξηγήσεις.
Μονάχα φύγε!
Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 28/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Ένα ταξίδι μπορεί να γίνει για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Επίσης μπορεί κανείς να γράψει τις εντυπώσεις από τα ταξίδια του για λόγους που μόνο αυτός γνωρίζει. Που τις περισσότερες φορές είναι αμιγώς τουριστικοί. Το δικό μας ταξίδι στην Τεργέστη και στη Βενετία δεν ήταν, όμως, μόνο τουριστικό. Δεν περιοριστήκαμε δηλαδή στην τυπική τουριστική συμπεριφορά που εκδηλώνεται με την φωτογράφιση μνημείων και τοπίων ίσα ίσα για να χρησιμοποιηθούν ως τεκμήρια για το γεγονός του ταξιδιού.
Το δικό μας ταξίδι στην Τεργέστη δεν ήταν μόνο ταξίδι σε χώρο. Καλεσμένοι εκεί απ την Ελληνική κοινότητα της Τεργέστης προκειμένου να μας τιμήσουν με τη φιλοξενία τους και να τους παρουσιάσουμε την δημιουργική μας πνοή μέσα απ την τέχνη και τον πολιτισμό, ταξιδέψαμε και στο χρόνο. Και αυτό εξαιτίας της Ιστορίας, και κυρίως της Ιστορίας του Πολιτισμού, που είναι πάντα ταξίδι σε χρόνο, πράγμα που σημαίνει πως αυτό το ταξίδι έγινε ταξίδι σε χωρόχρονο.
Γιατί οι στιγμές που ζήσαμε ήταν ταξίδια της συνείδησης, του νου και της ψυχής. Αυτή τη διαδρομή ακολουθήσαμε εμείς. Μέσα στις αποσκευές μας είχαμε παράδοση, Ευριπίδη, ενθουσιασμό, νεανικότητα. Και μέλλον. Γιατί αυτή την Ελλάδα θέλουμε και γι αυτή θα συνεχίσουμε να παλεύουμε.
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις ,ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ-ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΣΧΟΛΕΙΟ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 27/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Το να προχωρήσουμε σε μια αλλαγή στη ζωή μας -με διάρκεια- δεν είναι κάτι απλό, διότι δεν απαιτεί μονάχα αλλαγή στον τρόπο που δρούμε, αλλά κυρίως στον τρόπο με τον οποίο έχουμε δομήσει την κοσμοθεωρία μας.
Πώς, όμως, θα γίνουν οι κατάλληλες αλλαγές, εάν πρώτα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το ήδη υπάρχον υπόβαθρο, όσον αφορά το επίπεδο αξιών μας;
Ένας τρόπος να καταλάβουμε σε τι επίπεδο βρισκόμαστε διανοητικά, ηθικά και πνευματικά είναι να κάνουμε μια λίστα με όλα τα πιστεύω μας για τη ζωή γενικά, αλλά και ειδικά, από τη στιγμή που αντιληφθήκαμε τον εαυτό μας ως προσωπικότητα έως σήμερα.
Ίσως, να αποτελούσε αφετηρία σκέψης, η λίστα που ακολουθεί:
Όλα είναι θέμα επιλογών. Η “σωστή στιγμή”, “η κατάλληλη ευκαιρία” και η “τύχη” είναι απλά δικαιολογίες επανάπαυσης ή μετάθεσης ευθυνών.
Η αναζήτηση του άλλου μας μισού, καλό θα ήταν να γίνει ενδοσκοπικά. Κανένας εξωτερικός παράγοντας δε θα ολοκληρώσει τη δική σου ύπαρξη, αν είναι μισοτελειωμένη.
Η ευτυχία εξαρτάται από 3 παράγοντες: γονίδια, γεγονότα, ηθικές αξίες -και ίσως να προσέθετα και έναν συμβατό δότη συναισθημάτων-.
Κανένας άλλος δε μοιράζεται μαζί σου τον ίδιο τρόπο με τον οποίο βλέπεις τον κόσμο και αντιλαμβάνεσαι τη πραγματικότητα.
Είναι απίθανο να αποτύχεις, αν αρνηθείς να παραιτηθείς.
Μη βάζεις ανθρώπους στη ζωή σου απλά για να “σκοτώσεις” τις ώρες σου.
Αντίθετα, έχε δίπλα σου ανθρώπους που τροφοδοτούν τη σκέψη σου και πυροδοτούν τα γνήσια συναισθήματά σου.
Αν η ζωή σου ως τώρα είναι εύκολη, τότε δε προσπαθείς αρκετά.
Οι επιθυμίες βασίζονται σε ένα σύστημα ανταμοιβής-τιμωρίας. Ο καθένας από εμάς αποφασίζει σε τι μέτρο και με ποια όρια θέλει να τις ικανοποιήσει.
Η υγεία πρέπει να αποτελεί πάντα τη πρώτη προτεραιότητα.
Μπορείς να αγοράσεις γνώσεις, αλλά όχι παιδεία.
Η θρησκεία είναι παράλληλα το μεγαλύτερο κακό και το μεγαλύτερο καλό στον κόσμο.
Η θρησκεία, στην οποία πιστεύεις, δεν είναι καλύτερη ή ορθότερη από κάποιου άλλου. Είναι απλά μια διαφορετική εκδοχή της ίδιας θεωρίας.
Άνθρωποι γινόμαστε, δε γεννιόμαστε.
Η ζωή σου θα είναι πολύ καλύτερη αν οι πράξεις του σήμερα, επηρεάζουν θετικά το αύριο.
Η απλότητα είναι ζωτική. Η απλοϊκότητα, περιττή.
Επειδή κάτι είναι νόμιμο, δεν είναι απαραίτητα ηθικά σωστό.
Οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες και αναγκαίες. Μπορεί να μη γίνεται να αλλάξεις το παρελθόν σου, αλλά σίγουρα μπορείς να επέμβεις στο παρόν και το μέλλον σου.
Μερικές φορές, το πρόβλημα που έχεις, ίσως, να είσαι εσύ.
Αν σε αγαπούν όλοι, κάτι δεν κάνεις σωστά.
Όλοι έχουν γνώμη. Θυμήσου, όμως, ότι είναι απλά γνώμη και όχι γεγονός.
Αν δε ξέρεις, ρώτα.
Ξεκίνα να διαβάζεις βιβλία. Η γνώση είναι δύναμη.
Είναι καλό να θεωρείσαι ο εξυπνότερος της παρέας, αλλά καλύτερο να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που επιτρέπουν και προκαλούν την εξέλιξή σου.
Η ζωή των ονείρων σου δεν είναι όσο ακριβή νομίζεις.
Ο ρομαντισμός είναι έντονος, ο ρομαντικός ρεαλισμός πιο ανθεκτικός.
Αν θες κάτι πολύ, μπορείς να το αποκτήσεις. Αν δε το αποκτήσεις, σημαίνει ότι δεν το ήθελες πολύ.
Μη μετανιώνεις για τίποτα, πέρα από την αδράνεια.
Σκέψου περισσότερο, κρίνε λιγότερο.
Αν ξεκινάς κάτι που ξέρεις ότι δεν μπορείς να τελειώσεις, μη το ξεκινήσεις.
Αν θες να είσαι υγιής, φρόντισε να περιβάλλεσαι από μη τοξικούς ανθρώπους.
Ελευθερία Καρακατσίνα, Πτυχιούχος Δημοσιογράφος freedomsays.gr
Πηγή: www.sciencearchives.wordpress.com
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις 24/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Σήμερα, θα σας μεταφράσω απ΄τα γαλλικά μια ιστορία που μου έστειλε η συμμαθήτρια μου η Λένα Λ. και έχει τίτλο, «Η ξένη».
«Η Ξένη».
Μερικά χρόνια πριν τη γέννηση μου, ο πατέρας μου
γνώρισε μια ξένη που μόλις είχε φτάσει στο χωριό μας.
Απ΄τη πρώτη στιγμή ο πατέρας μου, έμεινε αποσβολωμένος
απ’ αυτή τη γνωριμία, τόσο που καταφέραμε να την προσκαλέσουμε σπίτι.
Η ξένη δέχτηκε και από τότε είναι μέρος της οικογένειας μας.
Εγώ μεγαλώνοντας, ποτέ δεν ρώτησα από που ερχόταν,
όλα μου φαινόντουσαν φυσικά.
Οι γονείς μου ήταν δάσκαλοι:
Η μητέρα μου, μου έμαθε τι ήταν το καλό και το κακό
και ο πατέρας μου, μου έμαθε την υπακοή.
Αλλά η ξένη ήταν μια παραμυθού, μια πλανεύτρα.
Μας κρατούσε για ώρες μαγεμένους, με τις μυστηριώδεις
ή διασκεδαστικές της, ιστορίες.
Είχε άποψη για ότι έχει σχέση με την πολιτική, την ιστορία, τη τέχνη
ή την τεχνολογία.
Γνώριζε τα πάντα για το παρελθόν, για το παρόν,
μπορούσε ακόμα να μιλάει για το μέλλον.
Κατάφερε μάλιστα για πρώτη φορά να κάνει όλη την οικογένεια
να δει ποδόσφαιρο!
Η ξένη δεν σταματούσε να μιλάει και αυτό δεν φαινόταν να ενοχλεί
τη μαμά μου.
Καμιά φορά η μητέρα μου, χωρίς να ειδοποιήσει, σηκωνόταν
την ώρα που εμείς εξακολουθούσαμε και ρουφούσαμε τα λόγια της ξένης…
Νομίζω πως πήγαινε στη κουζίνα για να έχει λίγη ησυχία.
(Τώρα αναρωτιέμαι αν ήλπιζε με ανυπομονησία μήπως και η ξένη φύγει).
Ο πατέρας μου, είχε τις δικές του ηθικές απόψεις,
αλλά τη ξένη δεν φαινόταν να την αφορούν.
Οι βλασφημίες, οι βρισιές που για παράδειγμα κανένας μας,
ούτε οι γείτονες, ούτε οι φίλοι μας, επέτρεπαν στον εαυτό τους,
αυτή τα επέτρεπε στον εαυτό της,
προσβάλλοντας τον πατέρα μου και κάνοντας τη μητέρα μου να κοκκινίσει.
Ο πατέρας μου, είχε απαγορεύσει τα ποτά
εκείνη όμως μας προσκαλούσε να πιούμε.
Μας βεβαίωνε πως τα τσιγάρα είναι νόστιμα και δεν βλάπτουν
και πως η πίπα και τα πούρα, είναι αριστοκρατικά…
Μιλούσε για σ ε ξ (ίσως και πολύ), ελεύθερα.
Τα σχόλια της ήταν προφανή, υποβλητικά και συχνά παράτολμα.
Τώρα ξέρω πως οι σχέσεις μου, επηρεάστηκαν
σε μεγάλο βαθμό κατά τη διάρκεια της εφηβείας μου απ΄τη ξένη.
Την κριτικάραμε, αλλά εκείνη δεν έδινε σημασία στις αξίες των γονιών μου
και παρόλα αυτά, εξακολουθούσε να είναι εκεί!
50 χρόνια πέρασαν από τότε που φύγαμε απ΄τη πατρική στέγη.
Από τότε πολλά άλλαξαν, δεν είμαστε το ίδιο γοητευμένοι, παρόλο
που αν μπείτε στο σπίτι των γονιών μου, θα την ξαναδείτε σε μια γωνιά
να περιμένει ούτως ή άλλως να έρθει κάποιος ν’ ακούσει τα λόγια της
ή να της αφιερώσει τον ελεύθερο του χρόνο.
Θέλετε να μάθετε πώς τη λένε;
ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ!
Αυτή την όμορφη ιστορία, θα πρέπει να τη διαβάσουν όλοι!
Προσοχή!
Τώρα έχει ένα σύζυγο που τον λένε:
ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ!
Ένα γιο που τον λένε:
ΚΙΝΗΤΟ!
Και έναν ανιψιό, χειρότερο απ΄όλους που το λένε:
SMART PHONE!
Και για επίλογο η γνωστή φράση του Albert Einstein
«Φοβάμαι τη μέρα που η τεχνολογία θα υποσκελίσει
τις ανθρώπινες σχέσεις.
Η ανθρωπότητα θα έχει μια γενιά ηλιθίων».
Πηγή: www.ainafetst.wordpress.com
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις 23/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Στο σύμπαν των ανθρώπινων σχέσεων τα άτομα που βρίσκονται γύρω μας μπορούν τα λειτουργήσουν με δύο τρόπους: είτε ως «ήλιος» είτε ως «μαύρη τρύπα». Η πρώτη κατηγορία είναι οι άνθρωποι που ασκούν απόλυτα ευεργετική επίδραση επάνω μας. Στη δεύτερη κατηγορία ανήκουν εκείνα τα άτομα που όπου και αν πηγαίνουν «ρουφάνε» από τους γύρω τους την καλή ενέργεια, την αισιοδοξία και την αυτοεκτίμηση. Είναι οι λεγόμενοι τοξικοί άνθρωποι και βρίσκονται παντού ανάμεσά μας.
Είναι εκείνος ο συνάδελφος που μόλις μπεις στο γραφείο, αντί για καλημέρα θα αναστενάξει βαθιά και θα σου πει – πάλι – για το πόσο χάλια είναι η δική του ζωή. Είναι εκείνη η ξαδέρφη που θα σου πει ότι αδυνάτισες, μόνο για να συμπληρώσει ότι σε κάνει να δείχνεις κουρασμένη. Είναι το αφεντικό σου που απορρίπτει κάθε πρωτοβουλία σου με συγκαταβατικό ύφος του στυλ «εγώ ξέρω καλύτερα» ή – ακόμα χειρότερα – με φωνές και μειωτικά επίθετα μπροστά σε όλους. Είναι κάποιος που μόλις του ανακοινώσεις γεμάτος χαρά ότι πήγες σε νέα δουλειά θα αρχίσει να σε ρωτάει για το ωράριο, μόνο και μόνο για να καταλήξει ότι «είσαι ζόρικα» και να νιώσει καλύτερα για τη δική του κατάσταση. Η λίστα είναι πραγματικά ατέλειωτη.
Σε αντίθεση, όμως, με τα τοξικά απόβλητα που έχουν επάνω τους τη χαρακτηριστική επιγραφή με τη νεκροκεφαλή, αυτό το είδος ανθρώπου, δυστυχώς για όλους, μας δεν φέρει καμιά προειδοποίηση επάνω του. Εκεί βρίσκεται η παγίδα: ο τοξικός άνθρωπος δεν είναι κανένας μανιακός που ουρλιάζει. Ο τοξικός άνθρωπος είναι πολύ χειρότερος, είναι ύπουλος, μοιάζει αθώος και πάντα είναι εκείνος που μπορεί να έχει κερδίσει τη συμπάθεια όλων επειδή είναι «ο καημένος που του πάνε όλα στραβά.»
Θέλει μαεστρία για να τους ξετρυπώσεις, αλλά μετά από μερικές επαφές με το «είδος» γίνεται ευκολότερο. Αρχικά, ένας τοξικός άνθρωπος δεν δίνει δεκάρα για σένα. Μπορεί να σου μιλάει ώρες ατέλειωτες για τη δουλειά του, την οικογένειά του και τα όσα έκανε από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά δεν θα ρωτήσει ποτέ, μα ποτέ για σένα. Συνήθως δεν σου δίνει καν την ευκαιρία να μιλήσεις, αλλά μόλις τολμήσεις να αναφέρεις κάτι, τότε αμέσως θα θυμηθεί κάτι που ο ίδιος έκανε σχετικά με αυτό.
Και ως φυσικό επακόλουθο, ένα άτομο που αρχίζει όλες τις φράσεις του με «εγώ» είναι αναμενόμενο να πιστεύει ότι τα γνωρίζει και όλα. Για τον τοξικό άνθρωπο, τίποτα και κανείς δεν είναι ανώτερος ή εξυπνότερος από αυτά που λέει και κάνει. Μην τους βλέπεις έτσι, χαμογελαστούς, καλούς με τους τριγύρω και πάντα πρόθυμους να βοηθήσουν. Για αυτόν είστε πολύ απλά κατώτεροι και τίποτα δεν ξεπερνά το πόσο ευχαριστημένος είναι με τον εαυτό του. Όπως είπαμε και πιο πάνω, αυτές τις «ανθρώπινες μαύρες τρύπες» δεν τις πιάνει εύκολα το ραντάρ μας. Οι τοξικοί άνθρωποι μπορεί να είναι τρομερά σαγηνευτικοί, αλλά έχουν κακό σκοπό: θέλουν όλα αυτά που μπορούν να «ρουφήξουν» από τους γύρω τους.
Για να το καταφέρουν, πρέπει να πάντα να βρίσκονται στο επίκεντρο της προσοχής.Και αυτό είναι το μεγάλο τους κόλπο, με όνομα «Drama Queen». Γνωρίζουν ότι με το να εκφράσουν ανοιχτά αυτό που νιώθουν, ότι είναι δηλαδή καλύτεροι από όλους, το μόνο που θα καταφέρουν είναι να απομονωθούν, οι τοξικοί άνθρωποι επιλέγουν πολύ απλά τον ρόλο του «αιώνιου θύματος».
Τα πάντα στη ζωή ενός τοξικού ανθρώπου είναι δράμα και για ό,τι στραβό του συμβαίνει – και ως εκ θαύματος όλα τα στραβά πηγαίνουν σε αυτόν – φταίνε πάντα οι άλλοι. Θέλει όλοι να ακούν ενώ κλαίγεται και στο τέλος θα δεχτεί με μοναδική χαρά – που θα κρύψει επιμελώς – τα βλέμματα συμπόνοιας από όλους.
Μην αφήσετε όμως αυτό να σας ξεγελάσει. Όπως το οξύ που απλά χαράσσει το δρόμο του διαβρώνοντας τα πάντα στην πορεία, οι τοξικοί άνθρωποι θα επιστρέψουν σπίτι τους ικανοποιημένοι και εμείς οι υπόλοιποι νιώθοντας μίζεροι. Οι «μαύρες τρύπες» δεν φέρνουν τίποτα καλό στη ζωή μας, παρά μόνο την απομυζούν. Ποτέ ένας καλός λόγος δεν θα βγει από το στόμα ενός τοξικού ανθρώπου. Και αν βγει, θα είναι απλώς μια συγκαλυμμένη προσβολή. Μην πιστέψετε ούτε λεπτό ότι πρόκειται για αδιαφορία, αντιθέτως βλέπουν και ξέρουν τα πάντα, νιώθουν μόνο φθόνο, και περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να χτυπήσουν εκεί που πονάει.
Το ίδιο κάνουν με όλους. Πώς θα το καταλάβετε; Είναι εκείνο το άτομο που πάντα έχει μια ιστορία να σας πει για κάποιον πίσω από την πλάτη του και φυσικά δεν πρόκειται ποτέ για κάτι καλό. Αν υπήρχε «Βραβείο Χρυσό Φτυάρι», τότε θα ήταν δικαιωματικά δικό του. Πολύ συχνά μάλιστα, τα μισά από όσα λέει είναι ψέμματα. Επειδή ναι, κάτι ακόμα που ξέχασα να σας πω, είναι ότι οι τοξικοί άνθρωποι είναι και εξαιρετικοί ψεύτες.
Απόλυτη δικαίωση για αυτούς είναι να σας δουν να χάνετε σιγά σιγά την αυτοεκτίμηση σας, όπως ένα σαράκι που τρώει το πόδι μιας καρέκλας. Στον χώρο που αναπνέει ένας τοξικός άνθρωπος δεν υπάρχει οξυγόνο για τους άλλους.
Αν τον έχετε στη δουλειά θα χαρεί να σας δει να αποκτάτε προβλήματα με όσα σας έχουν αναθέσει – και φυσικά θα βάλουν το χεράκι τους για να συμβεί. Αν τους καλέσετε σπίτι σας θα περάσετε από εξονυχιστικό έλεγχο για το φαγητό, τη διακόσμηση και το αν σας βοήθησε ο σύντροφος σας ή όχι. Αν τους έχετε στην παρέα σας θα σας τρελάνουν στη γκρίνια καταστρέφοντας όποιο κέφι και αν είχατε. Αν τους έχετε στο σόι σας θα ρωτήσουν με πονεμένο ύφος αν είστε καλά, επειδή τους φαίνεστε «κάπως» – και κατά ένα περίεργο τρόπο αυτό γίνεται πάντα σε μέρες που νιώθετε υπέροχα.
Το να δέχεσαι την παρουσία ενός τέτοιου ανθρώπου στη ζωή σου είναι σαν να καταπίνεις λίγες σταγόνες δηλητήριο κάθε μέρα. Αργά αλλά σταθερά θα σε εξοντώσει. Συνήθως βέβαια πρόκειται για άτομα που δεν είναι εύκολο να βγουν τελείως από τη ζωή σας, επομένως το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να μειώσετε στο ελάχιστο την έκθεση στην τοξικότητά τους.
Όταν γκρινιάζουν, απλά βρείτε μια δικαιολογία για να φύγετε. Αν αρχίζουν να λένε άσχημα πράγματα για κάποιον, μην δώσετε τροφή για συνέχεια και πάνω απ’ όλα μην αρχίσετε να κάνετε και εσείς το ίδιο. Ό,τι και αν πείτε θα χρησιμοποιηθεί σίγουρα εναντίον σας. Μην μοιράζεστε τίποτα προσωπικό μαζί τους, είτε καλό είτε κακό. Επικεντρωθείτε σε όλα τα όμορφα που συμβαίνουν στη ζωή σας και επιλέξτε να έχετε δίπλα σας τα άτομα που σας εκτιμούν και χαίρονται με τις χαρές σας. Τέλος, μην ενδίδετε στον πειρασμό να πέσετε στο επίπεδο τους και να γίνετε και οι ίδιοι τοξικοί. Μπορείτε να θέσετε τα όριά σας και να τους δείξετε ότι δεν θα τους ανεχθείτε άλλο, αλλά πάντα με ηρεμία και επιχειρήματα. Για τον τοξικό άνθρωπο είναι η απόλυτη ικανοποίηση να σας δουν να χάνετε την ψυχραιμία σας. «Σκοτώστε τους με καλοσύνη» και πείτε όχι στα τοξικά απόβλητα.
Βασιλική Ζιώγα
Πηγή: huffingtonpost .Το είδαμε στο www.antikleidi.com
Δημοσιευμένο στην κατηγορία Ανακοινώσεις 22/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Η ειρωνεία είναι η ψυχική διάθεση ενός ανθρώπου που έχει μέσα του μια δυνατή συγκίνηση, μα που δεν εμπιστεύεται καθόλου τον εαυτό του στην πλημμύρα της. Και η μυθιστορία είναι γενικά η ψυχική διάθεση του ανθρώπου που γυρίζει τις πλάτες στην πραγματικότητα γιατί τον αηδιάζει.
Στα 416 π.Χ. ο Ευριπίδης ένιωσε για πρώτη φορά ένα δυνατό κλονισμό, πέρα από κάθε ρομαντική ή ειρωνική σκέψη σχετικά με την Αθήνα. Εκείνη τη χρονιά έτυχε να συμβεί ένα επεισόδιο με πολύ μικρή στρατιωτική σημασία. Γι αυτό όμως ο Θουκυδίδης αφιερώνει 26 κεφάλαια , συνέχεια, σ ένα πολύ σημαντικό μέρος του έργου του.
Το επεισόδιο είναι η πολιορκία και η άλωση απ τους Αθηναίους ενός μικρού νησιού που το έλεγαν Μήλο, η σφαγή όλων των ενήλικων ανδρών και ο ανδραποδισμός των γυναικών και των παιδιών. Το νησί δεν είχε στρατιωτική αξία και οι άνθρωποι ζούσαν απ τα φτωχά χωράφια τους.
Γιατί τότε τόσο μεγάλα έκταση στην αφήγηση του Θουκυδίδη;
Μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο Θουκυδίδης πήρε τον πόλεμο στη Μήλο, σαν το μεγάλο τυπικό παράδειγμα των αρχών που οδηγούσαν τις πράξεις της φιλοπόλεμης παράταξης των Αθηναίων στην τελευταία περίοδο του πολέμου. Μπορούμε να είμαστε σχεδόν βέβαιοι, ότι το ξεχώρισε σαν ένα τυπικό δείγμα «αμαρτίας» που οδηγεί στην τιμωρία – αυτό το σφάλμα της «ύβρεως» που, όπως πίστευαν οι Έλληνες, συντροφευόταν με μια θεόσταλτη τυφλότητα κι οδηγούσε ολόισα στην καταστροφή.
Με ψυχρά και μετρημένα λόγια εξηγούν οι Αθηναίου πρέσβεις στο συμβούλιο των Μηλίων ότι εξυπηρετεί πολύ τα σχέδιά τους το να γίνει η Μήλος υποτελής της Αθηναικής ηγεμονίας. Δε θα ισχυριστούν ότι οι Μήλιοι τους έβλαψαν στο παραμικρό, αλλά δε θέλουν να υπάρχουν ανεξάρτητα νησιά, γιατί είναι κακό παράδειγμα για τους άλλους.
Η δύναμη της Αθήνας είναι πρακτικά ακατανίκητη. Η Μήλος είναι ελεύθερη να υποταχτεί ή να καταστραφεί.
«Θα το ρισκάρουμε» απαντούν οι Αθηναίοι «το ζήτημα τώρα δεν είναι το τι προτιμάτε, να ζήσετε ή να πεθάνετε»
Οι Μήλιοι προτείνουν να μείνουν ουδέτεροι. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή. Δεν θα υποταχτούν παρόλο που ξέρουν ότι η Αθήνα είναι ασύγκριτα ισχυρότερη σε ανθρώπους, καράβια και στρατιωτική εμπειρία.
«Πολύ θλιβερή εκτίμηση των πραγμάτων» λένε οι Αθηναίοι …
Ο Ευριπίδης πρέπει να στριφογυρνούσε μες το μυαλό του το έγκλημα της Μήλου. Παρουσίασε ένα περίεργο δράμα, έργο ενός προφήτη πιο πολύ παρά ενός ποιητή. Ο τίτλος του ήταν «Τρωάδες» και η υπόθεσή του η μεγαλύτερη νίκη που είχαν κερδίσει τα ελληνικά όπλα, ή άλωση δηλ. της Τροίας απ το στρατό του Αγαμέμνονα.
Διηγείται όμως την άλωση με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Μας κάνει αντί για δόξα, να βλέπουμε μόνο ντροπή, τύφλωση και έναν κόσμο τυλιγμένο στο σκοτάδι. Στην αρχή του έργου βλέπουμε θεούς σκεφτικούς πάνω απ τα ερείπια της Τροίας. Μόνο έρημα άλση, ιερά των θεών κόκκινα απ το αίμα και άταφα πτώματα που μολύνουν τον αέρα. Και οι νικητές όλο νοσταλγία και ανησυχία, χωρίς να ξέρουν γιατί, γυρίζουν εδώ και κει περιμένοντας τον άνεμο που θα τους πάρει μακριά απ τη χώρα αυτή που οι ίδιοι την έκαναν φρικτή.
Το δράμα αυτό είναι η κατάκτηση μιας πόλης που πρωτύτερα φαινόταν ότι είναι μια μεγάλη χαρά, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια μεγάλη δυστυχία. Όταν περάσει η ορμή της μάχης και δεν μένει τίποτα άλλο πια, μένει μόνο να περιμένεις και να σκέφτεσαι. Μια κατάκτηση που δεν την ένιωσαν σαν κάτι δικό τους εκείνοι που την κέρδισαν αλλά εκείνοι που την δοκίμασαν σ όλη της την πληρότητα, οι κατακτημένες γυναίκες.
Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ ,ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ 21/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Ευχές –Ευχές – Ευχές . Σύνηθες φαινόμενο στις γιορτές. Πρωτοτυπούμε σήμερα και μαζί με τις ευχές μεταδίδουμε για να ακουστεί την προτροπή των μαθητών «Σήκω» .
Το κείμενο που ακολουθεί με τίτλο «Σήκω» χαρακτηριστικό δείγμα νεανικής γραφής , γράφτηκε από τους μαθητές του δεκαπενταμελούς συμβουλίου του ΓΕΛ Αλικαρνασού και βραβεύτηκε στο πλαίσιο του Παγκρίτιου Διαγωνισμού Δημοσιογραφικών Δεξιοτήτων για τη σχολική περίοδο 2014 – 2015 και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 9 (σελ. 19 – στήλη «Απόψεις» ) του περιοδικού «ΓΕ.Λ.Α»
ΣΗΚΩ!
Όταν εγώ, η γενιά του ‘97, ‘98, ‘99, γεννιόμουν, εσύ, μαμά, μπαμπά, καθηγητή, δάσκαλε, γείτονα χαιρόσουν μες τον νεοπλουτισμό σου, έπαιρνες απερίσκεπτα τα δάνεια σου, άνοιγες- έκλεινες μαγαζιά, δήλωνες αντιστασιακός-αντάρτης με πνεύμα Πολυτεχνείου και όταν έφτανες στην κάλπη, κάτι σαν δαιμόνιο σε ωθούσε να ψηφίσεις τελικά αυτό που σου είπανε, αυτόν που σε βόλεψε μια μέρα γιατί σου έκανε το χατίρι.
Όταν εγώ, πήγα σχολείο, σε απασχολούσε η μάρκα στα παπούτσια μου, σε ένοιαζε πώς θα φανώ «ανώτερος», πώς θα επιδείξεις το «ήθος» σου. Δεν έπρεπε να κάνω παρέα με αλλοεθνείς, έπρεπε να φέρομαι πολιτισμένα, να υπακούω χωρίς να φέρνω αντίρρηση και να είμαι το «καλό» παιδί. Όταν πήγα γυμνάσιο, απόρησες που ήθελα τα παπούτσια μου να είναι nike, η τσάντα μου polo και το φούτερ πανάκριβο. Και σου κινούσε την περιέργεια το γιατί θέλω πενηντάρικα για μια βόλτα στο κέντρο. Ήταν βλέπεις τότε που η οικονομική κρίση έκανε αισθητή την παρουσία της, και άρχισες να συνειδητοποιείς πως άλλα πράγματα έχουν σημασία, ακριβώς επειδή σε έτσουζε η τσέπη σου. Εμένα όμως με γαλούχησες έτσι και ξέρεις, δυσκολεύτηκα πολύ να απογαλακτιστώ. Στο λύκειο, τώρα, που έχω την ανεξαρτησία μου, όλως περιέργως σε άφησα πίσω μου και κατάλαβα τι συνέβη.
Παραδόξως δεν εξακολούθησα να ζω στο συννεφάκι του νεοπλουτισμού μες το οποίο με ανέθρεψες, άρχισα να είμαι ανυπάκουος σε ό,τι με ξενίζει και μου φαίνεται λάθος, άρχισα να επιλέγω, να βλέπω, να ακούω, να καταλαβαίνω και να ξεσηκώνομαι. Έπρεπε βλέπεις να ξεσηκωθώ, ήταν αναγκαίο. Η κρίση είχε φτάσει στο κόκκινο, η επιχείρηση σου και τα δάνεια που πήρες ΄γίναν φτερό στον άνεμο γιατί δεν ήξερες να τα διαχειριστείς. Η ψήφος σου δεν έμπαινε μόνο μες την κάλπη, έφτανε ξέρεις ως τη βουλή, κι από κει στο σχολείο μου μέσω του Υπουργείου Παιδείας. Τώρα λυπάσαι, όλοι λυπάστε γιατί παραδέχεστε πως κάνατε λάθος.
Επίτρεψέ μου τώρα να σου ασκήσω κι εγώ για μια φορά στη ζωή μου κριτική, να σε νουθετήσω, αν θέλεις, γιατί παρατηρώ με μεγάλη λύπη πως στην πορεία, κάτι δεν πήγε καλά. Επίτρεψέ μου να σου εκφράσω την απογοήτευση και το θυμό μου για τα λάθη σου, που μου γκρεμίζουν το μέλλον και τα όνειρα.
Το ξέρω μαμά, μπαμπά, καθηγητή, δάσκαλε, γείτονα, πως ήθελες πάντα το καλύτερο για εμένα και για τη νεολαία σου, μα κάπου χάθηκες, ανθρώπινο είναι, το καταλαβαίνω και είναι ευτυχές το γεγονός πως και συ ο ίδιος τώρα πια το παραδέχεσαι. Το να λες όμως ένα απλό «έχεις δίκιο» και ένα σκέτο «συγνώμη παιδί μου»,Ο δεν αρκεί. Το να περιμένεις από εμένα να καθαρίσω το αχούρι που δημιούργησες και απ’ το κουβάρι σου να βρω την κλωστή που θα με σώσει, δε μου φτάνει και το θεωρώ και άδικο. Έχω την όρεξη να αγωνιστώ μα έτσι όπως τα κατάφερες δε μπορώ μόνος μου, πρέπει να έρθεις μαζί μου, έχεις χρέος να έρθεις μαζί μου.
Μπορεί να είσαι άνεργος και κατεστραμμένος ψυχικά, μπορεί να δουλεύεις σαν σκυλί για ένα κομμάτι ψωμί που πρέπει να θρέψει την πενταμελή σου οικογένεια, μπορεί, ακόμη χειρότερα, να είσαι ακόμη ένας απ’ τους λίγους νεόπλουτους που πάλιωσαν και βολεύτηκαν. Δε με νοιάζει τι είσαι, ούτε πόσο ζορίζεσαι, δε με νοιάζει γιατί έμαθα να μην κοιτάω την πάρτη μου, και τώρα πρέπει να φτιάξω το μέλλον μου.
Αν λοιπόν θες να με βοηθήσεις ΣΗΚΩ ΠΑΝΩ. Ξύπνα και πιάσε μου το χέρι, ξύπνα και διόρθωσε το λάθος σου. Γιατί να πληρώσω εγώ τα πέντε λεπτά που αφιέρωσες για να ψηφίσεις; Γιατί να χρεωθώ εγώ τις αποφάσεις και την αδράνεια σου; Γιατί να υποφέρω εγώ τις συνέπειες του εγωισμού σου; Είναι καθήκον σου να με βοηθήσεις, όχι να με προστατέψεις, αυτό το έχασες με την αδιόρθωτη συμπεριφορά σου, μα να σταθείς δίπλα μου και να φωνάξεις, να απαιτήσεις να μη χαθεί και το δικό μου μέλλον.
Το δικό σου μπορεί να το έχασες, το έκανες όμως συνειδητά, και με λάθη που ήταν δικά σου, πλήρωσες εσύ ο ίδιος το δικό σου ατομικό τίμημα. Εγώ αντίθετα πληρώνω και χάνω το μέλλον μου εξ΄ αιτίας σου. Οφείλεις να νιώσεις τύψεις, ενοχές και να σηκώσεις το ξέπνοο σώμα σου απ’ τον καναπέ, στον όσο χρόνο σου απομένει και να με στηρίξεις, να με βοηθήσεις. Τι λόγια πρέπει να σου πω για να σε πείσω;
Έχεις ακόμα χρόνο. Πάντα υπάρχει χρόνος και χώρος για κάποιον που θέλει να διορθωθεί. Μπορεί να είμαι πολύ τσατισμένος μαζί σου, μα θα σε καταλάβω, αν, έστω και τώρα, έρθεις μαζί μου. Γι’ αυτό έλα, είναι κρίμα να με εγκαταλείψεις τώρα, τώρα που σε χρειάζομαι πιο πολύ από κάθε άλλη φορά.
ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΜΑΜΑ, ΜΠΑΜΠΑ. ΚΑΘΗΓΗΤΗ, ΔΑΣΚΑΛΕ, ΓΕΙΤΟΝΑ, ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ.!!!
15ΜΕΛΕΣ ΓΕΛ.Ν.ΑΛΙΚ/ΣΟΥ
Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΧΟΛΕΙΟ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ 20/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Ένας χρήστης του διαδικτύου έθεσε το πιο πάνω ερώτημα. Έλαβε πολλές απαντήσεις, δύο από τις οποίες ακολουθούν.
Α) Η πρώτη επικεντρώνεται κυρίως στην αυτοπεποίθηση, στις δυσκολίες και στην κατάκτησή της…
1. Η αλαζονεία δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να προσπαθήσεις – έστω και εν μέρει. Προέρχεται από την ανασφάλεια και την έλλειψη αποτελεσματικής ανατροφοδότησης (feedback). Η αλαζονεία ελκύει τους αδύναμους ανθρώπους κι εσύ θέλεις να προσελκύεις δυνατούς ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να αλλεπιδράσεις με υγιή τρόπο.
2. Μην προσπαθείς να γίνεις κάποιος που δεν είσαι. Προσπαθώντας να γίνεις κάποιο ιδανικό μίγμα αυτοπεποίθησης και αλαζονείας, θα αποσπάσει το μυαλό σου από το παρόν. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορείς να ανταποκριθείς με τον καλύτερο τρόπο στις τρέχουσες καταστάσεις. Ως αποτέλεσμα, οι αλληλεπιδράσεις σου θα γίνουν πιο άβολες.
3. Η αυτοπεποίθηση είναι σημαντική. Η δύναμη ελκύει δύναμη. Αν δεν έχεις αυτοπεποίθηση, θα προσεκλύεις αδύναμα άτομα -κάτι που μπορεί να αισθάνεσαι επαχθές. Εναλλακτικά, μπορεί να προσεκλύεις επηρμένα άτομα που θα σε κάνουν να αισθάνεσαι μικρός.
4. Αποδέξου αυτό που είσαι ως άτομο. Δεν είσαι τέλειος. Δεν είχες τέλεια παιδική ηλικία. Κανένας δεν έχει -ποτέ. Δεν πειράζει. Πρέπει έτσι κι αλλιώς να το αποδεχθείς. Είναι εσύ. Δεν θα αλλάξει. Δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεσαι ντροπή. Μπορεί να έχεις ατέλειες και ελλείψεις οι οποίες να μην αρέσουν στους άλλους. Συνειδητοποίησε ότι δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους και ότι η προσωπικότητα καθενός είναι ένας εγγενής συμβιβασμός. Αποδέξου τους συμβιβασμούς που έχεις κάνει και αναγνώρισε πως έχεις κάνει το καλύτερο για να διδαχθείς και να γίνεις το άτομο που είσαι σήμερα.
5. Ανακάλυψε τι σου αρέσει στον εαυτό σου. Ο καθένας έχει σπουδαίες ποιότητες. Το ίδιο κι εσύ όπως διαπίστωσα -ευφυία, εφευρετικότητα, δημιουργικότητα. Σίγουρα πολλοί άνθρωποι σε έχουν επαινέσει όλα αυτά τα χρόνια. Ιδιοποιήσου αυτόν τον έπεινο. Είναι εσύ. Αυτή είναι η καλή πλευρά των συμβιβασμών που έχεις κάνει στην προσωπικότητά σου. Να το θυμάσαι αυτό.
6. Σκέψου αυτό την επόμενη φορά που θα χρειαστείς αυτοπεποίθηση. Η αυτοπεποίθηση δεν είναι ένα μαγικό χαρακτηριστικό πάντοτε παρόν. Όλοι έχουν στιγμές στην ζωή τους που τα πράγματα δεν πάνε όπως θέλουν και δεν νοιώθουν στα καλύτερά τους. Αμφιβάλλουν για τον εαυτό τους. Όταν συμβεί αυτό, απλώς θυμίσου τί είναι καλό σε εσένα. Αν βρεθείς σε κατάσταση αγχωτική και ανοίκεια, απλώς χαλάρωσε και θυμίσου ότι έχεις πλεόνασμα επαίνων να σε βοηθήσουν να ανταπεξέλθεις σε όποια εμπόδια βρεθούν στο δρόμο σου.
Β) …ενώ η άλλη απαντά κυρίως στην αποφυγή της αλαζονείας
Βάλε την ταπεινότητα στην εξίσωση.
- Αποδέξου τον έπαινο με ένα απλό
«ευχαριστώ» και άφησε το εκεί
- Αναγνώρισε τις ελλείψεις σου
- Εκτίμησε τα ταλέντα των άλλων
- Ζήτησε άμεσα συγγνώμη αν έχεις λάθος
- Διαφοροποιήσου χωρίς φόβο από τις κρίσεις των άλλων
- Μην φοβάσαι να κάνεις λάθη
- Δώσε έπαινο σε άλλους
- Βοήθησε άλλους να πετύχουν τους στόχους τους
- Αξιολόγησε τίμια τον εαυτό σου
- Άκου περισσότερο απ’ όσο μιλάς
- Εξασκήσου στην ευγένεια
- Αναζωογώνησε την αίσθηση του θαυμασμού
- Παράμεινε ευκολοδίδακτος
- Απάντησε με «Ήταν ευχαρίστησή μου» ή «Θα ήταν προς τιμήν μου»
- Πες τις λέξεις «Έχω ελαττώματα»
- Αναζήτησε καθοδήγηση
- Πάψε να συγκρίνεις τον εαυτό σου με άλλους
- Μελέτησε ηθικές αρχές
- Σκέψου τον εαυτό σου σε διαφορετικές συνθήκες
- Κατανόησε και αναγνώρισε τα όριά σου.
Το είδαμε στο http://antikleidi.com
Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΗΜΕΡΑ ,ΣΧΟΛΕΙΟ ,ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ-ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ 02/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Στο Βαρβάκειο της εξαετίας 1974-1980 επιβραβεύονταν οι ικανότητες κι η προσπάθεια του καθενός σε κλίμα άμιλλας και συναγωνισμού και όχι αρρωστημένου ανταγωνισμού.
Ενα από τα λίγα θέματα για τα οποία οι Ελληνες ομοθυμαδόν συμφωνούν είναι πως η δημόσια παιδεία έχει σοβαρά προβλήματα. Με υψηλές, λοιπόν, προσδοκίες αναμέναμε τις εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης, διά στόματος του υπουργού Αριστείδη Μπαλτά, πανεπιστημιακού δασκάλου και διανοουμένου. Εξίσου όμως μεγάλη ήταν η έκπληξή μας όταν είδαμε πως οι πρώτες του δηλώσεις αφορούσαν την κατάργηση του θεσμού των προτύπων σχολείων και των εισαγωγικών εξετάσεων, λες κι αυτά ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Εντυπωσιακό και το σκεπτικό της απόφασης: «Η αριστεία υπό όρους μπορεί να μοιάζει με ρετσινιά», αφού ο μαθητής είναι αναγκασμένος να είναι διαρκώς αντάξιος αυτής της έννοιας.
Από εκεί και πέρα ο δημόσιος διάλογος τροφοδοτήθηκε από μια σειρά ερωτημάτων. Είναι η αριστεία επιθυμητή στην παιδεία; Πόσο σημαντική είναι η ύπαρξη σχολείων αριστείας; Τα σχολεία αυτά έχουν δημοκρατική φύση ή αποτελούν θεσμούς χιτλερικής εμπνεύσεως; (ακούστηκε κι αυτό) Οι απόφοιτοί τους είναι φυσιολογικά παιδιά ή ψυχικά ράκη;
Η παρέμβαση του γράφοντος δεν σκοπεύει (ούτε μπορεί άλλωστε) να προσεγγίσει επιστημονικά το θέμα. Αλλοι είναι αρμόδιοι για αυτό. Ο γράφων επιθυμεί απλώς να καταθέσει την προσωπική του μαρτυρία και άποψη, μια και είχε την τύχη να φοιτήσει στο Βαρβάκειο την εξαετία 1974-1980. Την εποχή εκείνη η χώρα έβγαινε από τη σκοτεινή επταετία της δικτατορίας κι έκανε τα πρώτα της βήματα προς την Ευρώπη, ενώ οι έννοιες της ελευθερίας και της δημοκρατίας ήταν μάλλον άγνωστες στη μέση εκπαίδευση.
Επειτα από δύσκολες εισαγωγικές εξετάσεις βρεθήκαμε στην Πρώτη Γυμνασίου 160 παιδιά από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, από τα τέσσερα σημεία της Αθήνας. Το σχολείο ήταν ιδιαίτερα απαιτητικό και το διάβασμα πολύ, διαπνεόταν όμως από το πνεύμα του Διαφωτισμού, πράγμα διόλου αυτονόητο για την Ελλάδα της εποχής (ούτε και της σημερινής φοβάμαι). Εξω από την πόρτα έμεναν η οικογενειακή καταγωγή και τα ονόματα των μαθητών, ενώ στις σχολικές αίθουσες υπήρχαν μόνον οι ικανότητες κι η προσπάθεια του καθενός. Αυτά επιβραβεύονταν μέσα σε κλίμα άμιλλας και συναγωνισμού και όχι αρρωστημένου ανταγωνισμού. Το σχολείο συστηματικά καλλιεργούσε την αγάπη για τη γνώση και την κριτική σκέψη.
Στο Βαρβάκειο εκείνης της εποχής δεν μάθαμε μόνο να μιλάμε και να γράφουμε ελληνικά ή να λύνουμε ασκήσεις Μαθηματικών και Φυσικής. Μάθαμε να βλέπουμε (και να κάνουμε) θέατρο, να ακούμε (και να παίζουμε) μουσική, να ψάχνουμε σε βιβλιοθήκες, να κάνουμε εργασίες. Το σχολείο ζητούσε να καταθέτουμε τη νεανική μας άποψη, αρκεί να ήταν τεκμηριωμένη, κι απαιτούσε από εμάς να ακούμε και να σεβόμαστε τη γνώμη των άλλων. Διδαχθήκαμε πως ο δρόμος προς την ελευθερία περνά μέσα από την άσκηση και την πειθαρχία και ότι η δημοκρατία έχει κανόνες που ισχύουν για όλους.
Μέσα στην ατμόσφαιρα αυτή, βιώσαμε την αριστεία όχι σαν άχθος και ρετσινιά, αλλά σαν πάθος για γνώση και διαρκή προσπάθεια για την προσωπική μας βελτίωση. Η αριστεία είναι μια έννοια εντελώς διαφορετική από τον στείρο ανταγωνισμό και τη βαθμοθηρία. Δεν διαμορφώνει συμπλεγματικές κι αγχώδεις προσωπικότητες αλλά ολοκληρωμένα άτομα που αποστρέφονται την ήσσονα προσπάθεια και την ευκολία και μπορούν να εκτιμούν ή να επιβραβεύουν την αξία των επιτευγμάτων άλλων. Και είναι βέβαιο πως μέρος αυτής της αξίας επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία.
Τα πρότυπα σχολεία καταργήθηκαν από τη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Δεν υπήρχε πιο αντιδημοκρατική και ταξική επιλογή από αυτήν, αφού παιδιά με μεγάλες δυνατότητες από αδύναμες οικονομικά οικογένειες δεν είχαν πια πρόσβαση σε σχολεία υψηλών προδιαγραφών. Το προνόμιο αυτό έμεινε αποκλειστικά σε εύπορες οικογένειες που μπορούσαν να ανταποκριθούν στο κόστος ενός καλού ιδιωτικού σχολείου.
Θα επαναλάβει το ίδιο εγκληματικό λάθος και μια αριστερή κυβέρνηση;
Αντί επιλόγου, μια μικρή ιστορία που αλιεύσαμε από τον Τύπο. Ο Αρμάντο Κουρί, δεκαεννέα χρόνων, ανακηρύχθηκε ο καλύτερος μαθητευόμενος ξυλουργός της Γαλλίας. Κλήθηκε, μαζί με άλλους, από τη γαλλική Γερουσία να παραλάβει ένα από τα 388 χρυσά μετάλλια που αθλοθετήθηκαν για παιδιά που πρώτευσαν σε διάφορες κατηγορίες. Στην πορεία όμως ανέκυψε σοβαρό πρόβλημα, καθώς ο Αρμάντο είναι Αλβανός, χωρίς άδεια παραμονής, και η Γερουσία δεν μπορεί να υποδεχθεί έναν παράνομο μετανάστη. Ο πρόεδρος όμως της Γερουσίας, έπειτα από συνεννόηση με το υπουργείο Εσωτερικών, ανακάλεσε τον αποκλεισμό του νεαρού με το ακόλουθο σκεπτικό: «Σε επίπεδο αρχών η Γερουσία, έχοντας νομοπαρασκευαστικό ρόλο, οφείλει να σέβεται τον νόμο. Σε επίπεδο πραγματικότητας, η μαθητεία είναι ένας δρόμος προς την αριστεία που η Γερουσία οφείλει να προάγει».
* Ο κ. Γιώργος Κούνης είναι χειρουργός-οδοντίατρος.
Το είδαμε στο www.kathimerini.gr
Δημοσιευμένο στην κατηγορία ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ,ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ ,ΣΧΟΛΕΙΟ-ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ 01/04/2015
ΔΕΣΚΕΙΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΠΑΡΓΑΣ
Επόμενα άρθρα
Προηγούμενα άρθρα
Πρόσφατα σχόλια