Αλήθεια τι είναι η παράδοση; Μια συνήθεια και μια υποχρέωση προς τα παιδιά μας για να μην χάνουν τον δρόμο; Μια συνηθισμένη ασφάλεια και ταυτότητα για να μην χανόμαστε ή κάτι που μας εμποδίζει να πορευτούμε στο μέλλον με πρωτόγνωρη νεανική ορμή; Και όπως αναρωτήθηκε ο Μάνος Χατζιδάκις η παράδοση είναι κορίτσι ή γριά; Είναι παράδοση οι συνήθειες των πατέρων μας, οι παλιές φωτογραφίες των συγγενών μας χαμένες σε σκονισμένα συρτάρια ή φως που αποκαλύπτει τα αποτυπώματα του σώματός μας;
Φέτος, με αφορμή την υλοποίηση του προγράμματος «Παρά θιν΄ αλός Πάργας Τεργέστης – Βενετίας. Δεσμοί αμοιβαιότητας», μας ήρθε ο πειρασμός να θέσουμε το ερώτημα. Τι πάει να πάει παράδοση;
Εμείς ακολουθούμε την αντίληψη πως η παράδοση έχει αξία μονάχα όταν δεν στηρίζεται στην αναπαράσταση, αλλά στην καθημερινή και δίχως επιτήδευση ζωή μας. Όταν δηλαδή το κληροδότημα χρησιμοποιείται φυσικά και δίχως την ανάγκη επεξήγησης. Τότε μονάχα οφείλει να υπάρχει. Διαφορετικά θα είναι καλό να γκρεμίζεται μέσα στο χρόνο κι ας έχουμε αποκτήσει πιο δεύτερες συνήθειες. Γιατί η ποιότητα της κληρονομιάς ανήκει στη ζωντανή ύλη που περιέχουμε και όχι στο ήθος και στις συνήθειες περασμένων καιρών.
Ζωντανά κύτταρα της κληρονομιάς μας είναι και η παρουσία των Ελλήνων στις απανταχού εστίες της οικουμένης. Μια τέτοια εστία και η Τεργέστη.
Η εγκατάσταση Ελλήνων εμπόρων στην Τεργέστη χρονολογείται από τις αρχές του 18ου αιώνα. Οι πρώτοι πάροικοι προέρχονται απ τα βενετοκρατούμενα Επτάνησα, την Πελοπόννησο, την Ήπειρο, τα νησιά του Αιγαίου. Το 1751 κτίζεται ο πρώτος ναός, του Αγίου Σπυρίδωνος ύστερα από επανειλημμένα υπομνήματα των εγκατεστημένων Ελλήνων στην πόλη. Ο αριθμός των Ελλήνων μετά το 1821 ξεπέρασε τους 2.000 που προέρχονταν κυρίως από πρόσφυγες.
Η βαθμιαία αύξηση των Ελλήνων και η ενεργός συμμετοχή τους στην οικονομική ζωή της Τεργέστης δημιούργησαν τις συνθήκες για την ανέγερση αμιγώς ορθόδοξου ναού της Αγίας Τριάδος και του Αγίου Νικολάου και υπήρξε σταθμός για την κοινοτική οργάνωση των Ελλήνων παροίκων. Η ίδρυση σχολείου αποτελεί φυσικό επακόλουθο με αξιόλογους δασκάλους όπως ο Ευθύμιος Φίλανδρος, ο Κύπριος Νικόλαος Θησεύς, ο Ηπειρώτης Κωνσταντίνος Ασώπιος κ.α. Σημαντική υπήρξε και η αύξηση των μαθητών ενώ στο σχολείο της Τεργέστης λειτουργούσε και βιβλιοθήκη.
Την ίδια εποχή στην Τεργέστη έδρασε κύκλος οπαδών του Ρήγα Βελεστινλή, χρησιμοποίησε ως ορμητήριο την πόλη ο Λάμπρος Κατσώνης ενώ η Φιλική Εταιρεία λίγο πριν ξεσπάσει η επανάσταση του 21 πραγματοποίησε μυήσεις. Στην πόλη, επίσης, θα καταφτάσει και ο Δημήτριος Υψηλάντης για να συνεχίσει το ταξίδι του στην Πελοπόννησο.
Στις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα ο Ελληνισμός της Τεργέστης διεύρυνε τους οικονομικούς του ορίζοντες με αξιέπαινη παρουσία στο εμπόριο, την βιομηχανία και τη βιοτεχνία. Ανάμεσα σ αυτούς τους ανήσυχους Έλληνες και ο Βασίλειος Βασιλάς από την Πάργα. Νέος στην ηλικία ασκεί το επάγγελμα του εμπόρου στην Τεργέστη όπου χάρη στα φυσικά και εμπορικά του προσόντα διαπρέπει σχηματίζοντας μεγάλη περιουσία. Με ζωντανή μέσα του την πατρίδα του την Πάργα έστησε όνειρα ανέλιξής της και ευδαιμονίας των κατοίκων της.
Η ζωτικότητα του Ελληνισμού της Τεργέστης διατηρήθηκε αμείωτη και στις επόμενες δεκαετίες και σήμερα αποτελεί μια ζωντανή παρουσία στο χώρο της ελληνικής διασποράς.
Έτσι, μ αυτή τη νεανική ορμή και ασπαζόμενοι αυτό το πρόσωπο της παράδοσης, οι μαθητές του Δεσκείου Γυμνασίου Πάργας με ιδιαίτερη χαρά θα ανταποκριθούν στην πρόσκληση της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας της Τεργέστης παρουσιάζοντας το πρόγραμμά τους και τιμώντας τους Έλληνες της Τεργέστης. Επίσης μ αυτήν τη φλόγα της αμοιβαιότητας των Ελλήνων έξω από σύνορα, θα γίνει και το ξεκίνημα για την αδελφοποίηση με το Διεθνές Σχολείο της Τεργέστης.
Το Δέσκειο Γυμνάσιο Πάργας έχοντας χτίσει τα τελευταία χρόνια μια αξιοπρόσεχτη υποδομή στο αρχαίο δράμα, φέτος με τη συμμετοχή και μαθητών του Λυκείου, θα παρουσιάσει στους Έλληνες της Τεργέστης την τραγωδία του Ευριπίδη «Τρωάδες» προσφέροντας απλές φυσικές αλήθειες και πλάθοντας ψυχή και σκέψη. Γιατί εμείς επιλέγουμε αυτά που συνυπάρχουν μαζί με μας και τον καιρό μας. Δεν ακολουθούμε την πεπατημένη οδό της συνήθειας αλλά έχοντας τη δημιουργική ανησυχία αναζητούμε την παιδεία που δεν εφησυχάζει, ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Γιατί όπως έγραψε ο μεγάλος μας δάσκαλος δεν μπαίνουμε σε κήπους που μας προσφέρονται με ευκολία αλλά σε κήπους που τους καλλιεργούμε μόνοι μας:
«Του κήπου η πόρτα είχε μείνει ξεκλείδωτη, κι ακόμα πιο περίεργο, ούτε κι υπήρχαν σκυλιά ένα γύρω. Αυτό με ησύχασε κι ήμουν έτοιμος να μπω. Ξαφνικά όμως, σαν κατάλαβα, πως και οι άλλοι, από τις άλλες πόλεις, θα είχαν το ίδιο αυτό προνόμιο, συνέχισα το δρόμο μου, πιστεύοντας πως ήτανε πιο φρόνιμο να μείνω έξω, στ’ ανοιχτά».
Ολοκληρώνονται οι προετοιμασίες για την εκδρομή – προσκύνημα στην Τεργέστη στο πλαίσιο υλοποίησης εγκεκριμένων προγραμμάτων σχολικών δραστηριοτήτων.
Οι εκπαιδευτικές εκδρομές γενικά είναι δικαίωμα των μαθητών καθώς αποτελούν αναγκαίο συμπλήρωμα στην αγωγή και τη συνολική τους μόρφωση.
Η συγκεκριμένη εκδρομή όμως αποτελεί εκπλήρωση καθήκοντος. Είναι ανάγκη και υποχρέωση κάθε κοινωνίας να αναζητά και να διατηρεί τις ρίζες της, την ιστορία της, τις παραδόσεις της, τον πολιτισμό της.
Η Τεργέστη και η εκεί ακμάζουσα ελληνική κοινότητα προβάλει στους Παργινούς τους προγόνους τους, σηματοδοτεί τα επιτεύγματά τους. Αναδεικνύει το δυναμισμό, την εξωστρέφεια, τη δημιουργικότητα, την εφευρετικότητά τους αλλά ταυτόχρονα και το ήθος, την ανθρωπιά, την αδελφοσύνη, την αγάπη για την πατρίδα τους.
Οι Παργινοί της Τεργέστης, με πρώτο και μεγάλο παράδειγμα τον ευεργέτη Β.Ε. Βασιλά μπορούσαν να επικοινωνούν με ανθρώπους άλλων λαών και συνηθειών, με συνέπεια, σαφήνεια και εντιμότητα να συνεργάζονται μαζί τους και σε εποχές που, ενώ η περιρρέουσα ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική και μίζερη, αυτοί εξακολουθούσαν να πράττουν το σωστό και το δίκαιο, να πορεύονται με ευθύτητα και ευθύνη. Στην εκδήλωση που θα γίνει στην Τεργέστη για την παρουσίαση των προγραμμάτων μας εκεί με τη συνεργασία της Ορθόδοξης Ελληνικής Κοινότητας της Τεργέστης, θα συμμετάσχει και το κληροδότημα του ευεργέτη Βασιλά. Εκπρόσωποι του κληροδοτήματος θα παρευρίσκονται στην εκδήλωση καθώς και η καθηγήτρια του Πολυτεχνείου Ρώμης, Εύα Φιλίππου, στην οποία έχει ανατεθεί η εκπόνηση μελέτης για την ανάδειξη και αξιοποίηση της Βίλλας του Βασιλά στην Τεργέστη, που θα παρουσιάσει την πρότασή της.
Την επόμενη βδομάδα ο Διευθυντής του σχολείου με εκπροσώπους του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων θα επισκεφτούν το Δήμο, τον Αντιπεριφερειάρχη και το Επιμελητήριο ζητώντας και τη δική τους συμμετοχή.
Ευελπιστούμε ότι οι τοπικοί σύλλογοι αλλά και οι συμπολίτες μας θα συμπαρασταθούν υλικά και ηθικά στην προσπάθεια των παιδιών μας που διψούν για μία βαθύτερη, καθαρότερη και ουσιαστικότερη ματιά στον κόσμο, στις αξίες, στις ανάγκες, στην καθημερινότητα. Ας βοηθήσουμε τα παιδιά μας να ανιχνεύσουν το μέλλον τους με την αισθητική και την καλλιέργεια των προγόνων μας.
Παγκόσμια μέρα θεάτρου σήμερα .Παραθέτουμε το άρθρο του Kšištof Varlikovski για την μέρα αυτή.
«Τους καλύτερους καλλιτέχνες του θεάτρου πιο εύκολα τους βρίσκεις μακριά από τη σκηνή. Και οι πλείστοι από αυτούς γενικά δεν ενδιαφέρονται για το θέατρο, ως μια μηχανή αντιγραφής δραματικών συμβάσεων και αναπαραγωγής κοινοτυπιών. Αναζητούν την πάλλουσα πηγή, τα ζώντα ρεύματα που έχουν την τάση να παρακάμπτουν τις θεατρικές αίθουσες και τα πλήθη των ανθρώπων, που τείνουν να μιμούνται τον έναν κόσμο ή τον άλλο. Μιμούμαστε αντί να δημιουργούμε κόσμους, οι οποίοι να εστιάζονται ή έστω να βασίζονται στον διάλογο με ένα κοινό και σε αισθήματα που διογκώνονται κάτω από την επιφάνεια. Και πράγματι, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αποκαλύπτει τα κρυμμένα πάθη καλύτερα από το θέατρο.
Τις περισσότερες φορές στρέφομαι προς την πεζογραφία για καθοδήγηση. Καθημερινά φέρνω στο μυαλό μου συγγραφείς οι οποίοι σχεδόν εκατόν χρόνια πριν αφηγήθηκαν προφητικά μα και διακριτικά την παρακμή των Ευρωπαϊκών θεών, εκείνο το λυκόφως που βύθισε τον πολιτισμό μας στο σκοτάδι, ένα σκοτάδι που δεν έχει ακόμη φωτιστεί. Φέρνω στο μυαλό μου τον Φραντς Κάφκα, τον Τόμας Μαν, τον Μαρσέλ Προυστ. Σήμερα θα λογάριαζα ανάμεσα στους προφήτες και τον Τζον Μάξγουελ Κούτσι. Η κοινή αίσθηση που είχαν του αναπόφευκτου τέλους του κόσμου – όχι του πλανήτη, αλλά του προτύπου των ανθρωπίνων σχέσεων – και της κοινωνικής τάξης πραγμάτων και αναταραχής, είναι δριμύτατα επίκαιρη για μας, εδώ και τώρα. Για μας που ζούμε μετά το τέλος του κόσμου.
Για μας που ζούμε απέναντι στα εγκλήματα και τις συγκρούσεις που εκρήγνυνται καθημερινά σε νέους τόπους και σε ρυθμούς τόσο γοργούς που ούτε τα πανταχού παρόντα ΜΜΕ δεν προλαβαίνουν να καταγράφουν. Αυτές οι πυρκαγιές γρήγορα καταντούν πληκτικές και εξαφανίζονται από τα δελτία τύπου, για να μην επιστρέψουν ποτέ. Και εμείς αισθανόμαστε ανήμποροι, τρομοκρατημένοι, και εγκλωβισμένοι. Δεν μπορούμε πια να κτίζουμε πύργους, και τα τείχη που πεισματικά κατασκευάζουμε δεν μας προστατεύουν από τίποτα, αντιθέτως, αυτά τα ίδια έχουν ανάγκη από προστασία και φροντίδα, απομυζώντας ένα μεγάλο μέρος της ζωτικής μας ενέργειας.
Δεν έχουμε πια το κουράγιο για να προσπαθούμε να δούμε πέρα από την πύλη, πίσω από το τείχος. Και είναι γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που θα πρέπει να υπάρχει το θέατρο και εδώ θα πρέπει να αναζητήσει τη δύναμή του. Στο να κρυφοκοιτάζει μέσα εκεί, όπου απαγορεύεται. ’Ο μύθος αναζητεί να εξηγήσει ό,τι δεν δύναται να εξηγηθεί. Επειδή είναι ριζωμένος στην αλήθεια, θα πρέπει να περατωθεί στο ανεξήγητο’ – έτσι περιέγραψε ο Κάφκα τη μεταμόρφωση του μύθου του Προμηθέα. Πιστεύω ακράδαντα ότι με τα ίδια λόγια θα πρέπει να περιγράψουμε το θέατρο. Και είναι αυτό το είδος θεάτρου, το ριζωμένο στην αλήθεια και το οποίο περατώνεται στο ανεξήγητο που εύχομαι σε όλους τους εργάτες του, εκείνους επάνω στη σκηνή και εκείνους κάτω στην πλατεία, και το εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου».
Στην Πάργα και στο γραφείο του Δεσκείου Γυμνασίου σήμερα, 23/03/2015, ημέρα Δευτέρα και ώρα 12.00, συνήλθε σε συνεδρίαση η επιτροπή αξιολόγησης προσφορών για την εκδρομή της Γ΄ τάξης του σχολείου μας και της θεατρικής ομάδας Γυμνασίου-Λυκείου Πάργας στην Ιταλία (Τεργέστη-Βενετία) από 20-25/04/2015 σύμφωνα με την υπ’ αριθμόν 5/17-03-2015 απόφαση του διευθυντή του Γυμνασίου.
Αρχικά η επιτροπή άνοιξε τις προσφορές και συνέταξε τον παρακάτω πίνακα .
Στη συνέχεια αφού μελέτησε τις παραπάνω προσφορές και το πρόγραμμα της εκδρομής διατύπωσε την άποψη ότι πρέπει να αξιολογηθούν εκείνες οι προσφορές των οποίων το ξενοδοχείο στην Τεργέστη βρίσκεται μέσα στην πόλη και όχι στην περιφέρεια λόγω του συνεκτικού προγράμματος και της φύσης της εκδρομής και προτείνουν ξενοδοχεία τουλάχιστον 4* για λόγους ποιότητας παροχής υπηρεσιών και ασφάλειας.
Ύστερα από τα παραπάνω αποφασίζει ομόφωνα
και επιλέγει για την πραγματοποίηση της παραπάνω εκδρομής την 4η προσφορά του πρακτορείου KOTSIS TRAVEL SERVICES ως την πλέον οικονομικά συμφέρουσα με βάση τα παραπάνω αναφερθέντα κριτήρια.
Μετά τα παραπάνω λύνεται η συνεδρίαση και υπογράφεται το πρακτικό.
1.Η Άνοιξη αποτελεί ένα απο τα αγαπημένα θέματα του διάσημου ζωγράφου Βίνσεντ βαν Γκογκ. Ας απολαύσουμε 12 από τους πιο όμορφους πίνακές του όπως τους είδαμε στο αντικλείδι.
η ανατολή σε χωράφι με σιτάρι την άνοιξη – Vincent van Gogh – 1889
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ποίησης (21 Μαρτίου) δημοσιεύουμε το παρακάτω ποίημα του ποιητή- ψυχίατρου Γιώργου Χειμωνά Mε βιασύνη εμπιστεύομαι τις ιδέες μου, μη με προλάβουν πράγματα φοβερά. Τις εμπιστεύομαι σε ανθρώπους που δεν με προσπέρασαν, προσφέρω το άγραφο κείμενο ώστε να υπάρξει, να μείνει στην ακοή αυτών των ανθρώπων. Σαν μια αγρύπνια στάζει μέσα μου η μοίρα των ανθρώπων κι ακριβώς μέσα μου τελειώνουν οι άνθρωποι.. Συνορεύω Γιατί ζωή είναι οι άλλοι.. και η ζωή είναι όταν οι άλλοι σε ακουμπάν.. γιατί η ψυχή φροντίζει για ότι είναι ανοιχτό και το λυπάται και πάει όλα να τα κλείσει να τα χωρέσει μέσα της και να τα προστατεύσει. Γιατί η ψυχή μας είναι το πάν και ο νους μια κούφια και βέβηλη πράξη. Τα παιδιά που τρέχουν και παίζουν στο δρόμο κυλάν στο πλατύ δρόμο σαν τρυφερό δάκρυ πάνω στο μάγουλο. Μια πληγωμένη νύχτα που απέπνεε με κόπο έσπασε ένα μπουκάλι λύπη εδώ, όσο περισσότερο ανθρώπινη είναι η μοίρα του ανθρώπου, τόσο πιο φοβερή είναι. Γνώση είναι μια απέραντη ερημία της ψυχής. Ζωή σημαίνει πράξη όμως στην εποχή μας βιώνουμε την εξάντληση, αυτές είναι οι οικογένειες των ανθρώπων. Ραγισματιές από όπου οι άνθρωποι μπαίνουν στον κόσμο.
Γιώργος Χειμωνάς(1938-2000). Πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. Η άλλη πλευρά της επιστημονικής του παρουσίας, η ψυχιατρική. Ρεαλιστής, θεωρούσε πως η ζωή με τον περίγυρο της είναι πηγή έμπνευσης.
Ο Γιώργος Χειμωνάς γεννήθηκε στην Καβάλα. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Το 1962 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του μόνιμα στην Αθήνα. Σπούδασε ιατρική στα Πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Αθήνας, Παρισιού. Πρωτοπαρουσιάστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1960 με το αφήγημά του “Ο Πεισίστρατος” που δημοσιεύτηκε στη Θεσσαλονίκη και κέρδισε το Λογοτεχνικό Βραβείο του Δήμου Θεσσαλονίκης. Εξέδωσε ακόμα τα πεζογραφήματα : “Η εκδρομή” 1964, “Μυθιστόρημα” 1966, “Ο Γιατρός Ινεότης” 1971, “Ο γάμος” 1974, “Ο αδελφός” 1975, “Οι χτίστες” 1979, “Τα ταξίδια μου” 1984, “Ο εχθρός του ποιητή” 1990. Ακόμα έχουν εκδοθεί τα δοκίμιά του : “6 μαθήματα για τον Λόγο” 1984, “Έβδομο μάθημα για τον Λόγο: Λόγος, ο Χρόνος και το Σύμβολο” 1984, “Η δύσθυμη Αναγέννηση: Όγδοο μάθημα για τον Λόγο” 1987, “Τα όνειρα της αϋπνίας” 1994, “Ένατο μάθημα για τον Λόγο” 2001. Επίσης μετέφρασε την “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή, τις “Βάκχες”, τη “Μήδεια” και τον “Ορέστη” του Ευριπίδη, τον “Άμλετ” και τον “Μάκβεθ” του Σαίξπηρ. Έγραψε το λιμπρέτο της όπερας “Πυλάδης” που ανέβηκε στο Μέγαρο Μουσικής σε σκηνοθεσία και σκηνογραφία Διονύση Φωτόπουλου και μουσική Γιώργου Κουρουπού. Πέθανε στο Παρίσι, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, στις 27 Φεβρουαρίου 2000.
(2009) Παλίμψηστο Καβάλας, Καστανιώτη
(2008) Outre tombe, Εκδόσεις Πατάκη
(2008) Η εκδρομή, Κέδρος
(2008) Μονόλογοι της Ηλέκτρας Σοφοκλή, Νικολαΐδης Μ. – Edition Orpheus, [μετάφραση]
(2008) Μυθιστόρημα, Κέδρος
(2008) Ο αδελφός, Κέδρος
(2008) Ο γάμος, Κέδρος
(2008) Ο γιατρός Ινεότης, Κέδρος
(2008) Ο εχθρός του ποιητή, Κέδρος
(2008) Οι χτίστες, Κέδρος
(2008) Τα ταξίδια μου, Κέδρος
(2007) Destroy Athens: μια αφήγηση, Futura
(2006) Μήδεια, Καστανιώτη, [μετάφραση]
(2006) Πεισίστρατος, Κέδρος
(2006) Χειρόγραφα από το αρχείο του Αλέξανδρου Ίσαρη, Ίκαρος
(2005) Νάνι, τ’ άνθι των ανθώ, Ίνδικτος
(2005) Πεζογραφήματα, Καστανιώτη
(2003) Άμλετ…, Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας, [μετάφραση]
(2002) Ο αδελφός, Καστανιώτη
(2002) Οι χτίστες, Καστανιώτη
(2001) Η εκδρομή, Καστανιώτη
(2001) Μυθιστόρημα, Καστανιώτη
(2001) Ο γιατρός Ινεότης, Καστανιώτη
(2001) Το ένατο μάθημα για τον Λόγο, Καστανιώτη
(2000) Άμλετ, Κέδρος, [μετάφραση]
(2000) Βάκχες, Καστανιώτη, [μετάφραση]
(1998) Ορέστης, Καστανιώτη, [μετάφραση]
(1996) Μάκβεθ, Κέδρος, [μετάφραση]
(1995) Ποιον φοβάται η Βιρτζίνια Γουλφ;, Καστανιώτη
(1994) Δεκαοχτώ κείμενα, Κέδρος
(1994) Ηλέκτρα, Καστανιώτη, [μετάφραση]
(1994) Τα όνειρα της αϋπνίας, Πλέθρον
(1992) Πυλάδης, Καστανιώτη, [στίχοι]
(1991) The Builders, Κέδρος
(1991) Ο λόγος, Κέδρος – Ράππα
(1987) Η δύσθυμη αναγέννηση, Ύψιλον
(1984) Έξι μαθήματα για τον λόγο, Ύψιλον
(1982) Το σεμινάριο του Ζακ Λακάν: Βιβλίο XI: Οι τέσσερις θεμελιακές έννοιες της ψυχανάλυσης (1964), Κέδρος – Ράππα, [επιμέλεια]
(1981) Πεισίστρατος, Ύψιλον
Μια τελευταία μελέτη δείχνει ότι η επιρροή των γονιών στα παιδιά είναι πιο καθοριστική για τις επιδόσεις τους απ’ ό,τι το ίδιο το σχολείο, χωρίς αυτό να έχει να κάνει με τη παρουσία τους στις συνελεύσεις του συλλόγου γονέων και καθηγητών.
Δεδομένης της ποικιλίας προσεγγίσεων σχετικά με τις διδακτικές μεθόδους στην Αμερική, ίσως ακουστεί παράξενο το γεγονός ότι οι μαθητές περνούν λιγότερο από το 15% του χρόνου τους στο σχολείο. Κι ενώ η σημασία του σχολείου δεν αμφισβητείται καθόλου, δεκάδες πρόσφατες μελέτες μας υπενθυμίζουν ότι η σημασία των γονιών είναι πολύ μεγαλύτερη.
Για παράδειγμα, μια μελέτη που δημοσιεύθηκε πριν λίγο καιρό από ερευνητές στο κρατικό πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας, στο πανεπιστήμιο Brigham Young και το πανεπιστήμιο στην Irvine της Καλιφόρνιας, αποφαίνεται ότι η γονική συμμετοχή –έλεγχος των εργασιών στο σπίτι, προσέλευση στις σχολικές συνελεύσεις και εκδηλώσεις, συζήτηση των σχολικών δραστηριοτήτων στο σπίτι– έχει πολύ πιο δραστική επίδραση στη σχολική επίδοση των μαθητών απ’ οτιδήποτε άλλο σε σχέση με το σχολείο που παρακολουθούν οι μαθητές. Μια άλλη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο ReviewofEconomicsandStatistics, αναφέρει ότι οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι γονείς (διαβάζοντας ιστορίες φωναχτά, συζητώντας με τους δασκάλους) έχουν πολύ πιο τελεσφόρα αποτελέσματα στην πρόοδο των παιδιών τους στο σχολείο, απ’ ό,τι όλες οι προσπάθειες των δασκάλων και των ίδιων των μαθητών μαζί. Και μια τρίτη μελέτη καταλήγει ότι τα σχολεία θα έπρεπε να αυξήσουν τη δαπάνη ανά μαθητή πάνω από 1000 δολάρια, προκειμένου να επιτευχθούν τα ίδια αποτελέσματα που επιτυγχάνονται με τη γονική συμμετοχή (πράγμα μάλλον απίθανο στην εποχή των ισχνών αγελάδων που διανύουμε!)
Η συμβολή των γονιών λοιπόν έχει μεγάλη σημασία, κι αυτό είναι ένα συμπέρασμα μετά από έρευνες δεκαετιών, που έδειξαν ότι σε περιπτώσεις παιδιών από εύπορες οικογένειες που προοδεύουν στις σπουδές τους, τον σπουδαιότερο ρόλο έχει παίξει η «συστηματική καλλιέργεια των παιδιών», σε σχέση με την πιο χαλαρή ανατροφή που είναι συχνό φαινόμενο σε οικογένειες χαμηλότερου βιωτικού επιπέδου. Αυτή η έρευνα όμως αποκαλύπτει και κάτι άλλο: ότι οι γονείς, ανεξαρτήτως βιωτικού επιπέδου, δεν είναι ανάγκη να αγοράζουν ακριβά εκπαιδευτικά παιχνίδια ή ηλεκτρονικές συσκευές για τα παιδιά τους, προκειμένου να τους δημιουργήσουν ερεθίσματα. Δεν είναι ανάγκη επίσης να πηγαινοφέρνουν τα βλαστάρια τους σε φροντιστήρια, ιδιαίτερα μαθήματα ενισχυτικές διδασκαλίες και τα όμοια. Αυτό που έχουν ανάγκη τα παιδιά τους είναι κάτι πολύ απλούστερο: η συζήτηση.
Όχι όμως συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. Αν και μια πασίγνωστη έρευνα των ψυχολόγων Μπέττυ Χαρτ (Betty Hart) και Τοντ Ρίσλεϋ (Todd Risley) έχει δείξει ότι οι ευκατάστατοι γονείς τείνουν να μιλούν περισσότερο στα παιδιά τους απ’ ό,τι οι λιγότερο εύποροι γονείς –και ιδίως μέχρι την ηλικία των τριών, όπου υπάρχει ένα χάσμα που ανέρχεται στις τριάντα εκατομμύρια λέξεις– πιο πρόσφατες έρευνες ρίχνουν φως στο περιεχόμενο των συζητήσεων που βελτιώνουν τη σχολική επίδοση των παιδιών.
Για παράδειγμα, μια μελέτη που διεξήγαγαν ερευνητές στη Σχολή Δημόσιας Υγείας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας (UCLA) και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Pediatrics, βρήκε ότι ο διάλογος μεταξύ ενηλίκου και παιδιού ήταν έξι φορές πιο αποτελεσματικός για την ανάπτυξη της γλωσσικής δεξιότητας, απ’ ό,τι απλώς οι μονόλογοι του ενηλίκου. Μέσα από τη συνομιλία, την αμοιβαία ανταλλαγή, το παιδί έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει τη γλώσσα βιωματικά, κι επίσης να νιώσει την αίσθηση ότι οι σκέψεις κι οι απόψεις του δεν είναι ευκαταφρόνητες. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που παρουσιάστηκε στην Αμερικανική Κοινωνιολογική Εταιρεία (American Sociological Association), τέτοιες εμπειρίες βοηθούν τα παιδιά των ανώτερων και μεσαίων κοινωνικών τάξεων μεγαλώνοντας να έχουν το θάρρος της γνώμης τους και να επιχειρηματολογούν, ενώ οι μαθητές χαμηλότερου βιοτικού επιπέδου τείνουν να μη ζητούν βοήθεια, και να αποφεύγουν να εκφέρουν τη γνώμη τους στο δάσκαλο.
Μεγάλη σημασία επίσης έχουν και τα θέματα συζήτησης μεταξύ γονιών και παιδιών. Παιδιά που ακούν ομιλίες περί λογαριασμών και αριθμών στο σπίτι, ξεκινούν το σχολείο με πολύ περισσότερη μαθηματική γνώση, όπως αναφέρουν ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Σικάγου, γνώση που προϊδεάζει για μελλοντική επιτυχία στον συγκεκριμένο γνωστικό τομέα. Η ψυχολόγος Σούζαν Λεβάιν (Susan Levine), που διεξήγαγε μελέτη για την αντίληψη της αρίθμησης, κατέληξε στο ότι όσο περισσότερο τα μικρά παιδιά ακούν συζητήσεις περί μετρήσεων, μεγεθών και διαστάσεων, π.χ. πόσο μεγάλο, μικρό, στρογγυλό ή μυτερό είναι ένα αντικείμενο, τόσο πιθανότερη η έφεσή τους στην επίλυση προβλημάτων πριν καν πάνε στο νηπιαγωγείο.
Κι ενώ τα θέματα των συζητήσεων μεταξύ γονιών και παιδιών αλλάζουν όσο αυτά μεγαλώνουν, τα θετικά αυτού του είδους σχέσης παραμένουν έντονα στις μαθησιακές επιδόσεις. Ακόμη και στο δημοτικό ή και το γυμνάσιο, ο τρόπος με τον οποίο μιλούν η μαμά κι ο μπαμπάς στα παιδιά τους, είναι το στοιχείο που κάνει τη διαφορά. Η έρευνα της Νάνσυ Χιλ (Nancy Hill), καθηγήτριας σε μεταπτυχιακά τμήματα στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, συμπεραίνει ότι οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο σ’ αυτό που η Χιλ αποκαλεί «σχολική κοινωνικοποίηση», που θέτει τις βάσεις και συνδέει την τωρινή συμπεριφορά με τους μελλοντικούς στόχους (εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, επαγγελματική αποκατάσταση). Όταν τέτοιου είδους συζητήσεις έχουν γίνει βίωμα στο παιδί, αναφέρει η Χιλ, οι μαθησιακές του επιδόσεις επηρεάζονται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι να του προσφέρεις βοηθητικά μαθήματα, να παρίστασαι στις συνελεύσεις γονέων ή να συζητάς με τους δασκάλους, ακόμη κι από το να πηγαίνεις το παιδί σου σε βιβλιοθήκες και μουσεία. Τελικά απ’ ό,τι φαίνεται, αυτό που συμβάλλει στην πρόοδο του παιδιού σου, δεν είναι τόσο το τί κάνεις μαζί του, όσο το τι συζητάς μαζί του.
Συνεννοήθηκαν με τη μαμά μιας συμμαθήτριάς τους, για να παραγγείλει και να φέρει την τούρτα με τη special αφιέρωση και μάζεψαν χρήματα, για να την πληρώσουν.
Στη συνωμοσία είχαν βάλει και τη δασκάλα των εικαστικών,που τους βοήθησε να ετοιμάσουν ένα τεράστιο πανό με ευχές.
Για τον μπουφέ η κόρη μου ανέλαβε τα ποπ κορν.
Για την ακρίβεια, ανέλαβε να πάει τα ποπ κορν, που θα έφτιαχνε ο μπαμπάς στην ειδική μηχανή που έχουμε στο σπίτι.
Από την πρώτη στιγμή που μου το ανακοίνωσε, συζητήσαμε, εάν θα έπαιρνε και κάποιο προσωπικό δώρο στη δασκάλα της.
“Μαμά, νομίζω ότι δεν χρειάζεται. Τα παιδιά είπαν ότι το δώρο της θα είναι η έκπληξη που της ετοιμάζουμε. Αφού δεν θα πάρουν άλλοι, δεν θα πάρω κι εγώ.”
Δεν επέμεινα. Είχε δίκιο.
Στο μεταξύ απολάμβανα τη χαρά της, την ανυπομονησία της, τα σχόλια του τύπου “Το Δ2 απειλεί ότι θα το μαρτυρήσει, αλλά θα δουν τί θα πάθουν.” (η αιώνια κόντρα που έχουν μεταξύ τους…) κλπ
Πήγαμε στο super market, αγοράσαμε πολλά σακκουλάκια ποπ κορν και μεγάλα λεκανάκια μιας χρήσης για να τα βάλουμε και είχε δεσμεύσει τον μπαμπά της για την παρασκευή τους.
Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο την ξαναρώτησα:
“Σίγουρα δεν θέλεις να της πάρουμε κάποιο δώρο; Θέλεις να της πας μια γλάστρα με κυκλάμινα που μου είπες ότι της αρέσουν;”
“Μαμά, ρώτησα και την Π. και μου είπε ότι η συμφωνία είναι ότι δεν θα πάρει κανένας δώρο.”
Οk, λοιπόν!
Το προηγούμενο βράδυ κλείστηκε με τον μπαμπά της στην κουζίνα και για 45′ έφτιαχναν ποπ κορν.
Ούτε το bar στα Village Cinemas τόση παραγωγή.
Τα συσκευάσαμε, τα ετοιμάσαμε και την ημέρα του party τη βοήθησα να τα πάμε στο σχολείο.
Το μεσημέρι μετά το party μιλήσαμε στο τηλέφωνο και μου είπε πόσο χάρηκε η δασκάλα τους και πόσο εκτίμησε όλα όσα έκαναν.
Τί φαγητά, τί χυμοί, τί snack, τί υπέροχη τούρτα!
Που η κυρία τους συγκινήθηκε, τους πήρε αγκαλιά, τους κέρασε.. Όλοι χαρούμενοι και εννοείται χορτάτοι (και γι’αυτό δεν έφαγε μεσημερινό).
Γυρίζοντας από τη δουλειά, καθίσαμε να τα πούμε πιο ήρεμα κι άρχισε να μου λέει λεπτομέρειες και πόσο πολύ το απόλαυσε.
Όταν τη ρώτησα, τί είχε ο μπουφές και τί είχαν φέρει και οι άλλοι φίλοι της, μου είπε μεταξύ άλλων ότι η συμμαθήτριά της η Π., που της είχε πει ότι κανείς δεν θα πάει δώρο στη δασκάλα, τελικά της είχε πάρει δώρο, κάτι που είχαν κάνει και 3-4 άλλοι συμμαθητές.
Ένιωσε πολύ άσχημα, γιατί έδωσαν τα δώρα μπροστά της και αισθάνθηκε την ανάγκη να δικαιολογηθεί, λέγοντας στη δασκάλα της, ότι δεν πρόλαβε να της πάρει δώρο. Φυσικά, η δασκάλα της την πήρε αγκαλιά και της είπε ότι το καλύτερο δώρο ήταν η έκπληξη που της έκαναν και δεν ήθελε κάτι άλλο.
Απογοητεύτηκε.
Την πήρε το παράπονο, όταν μου το έλεγε.
“Χτες το πρωί η Π. μου είπε ότι δεν θα πάρει κανείς δώρο και σήμερα εκείνη έφερε.”
Το συζητήσαμε πολύ.
Της είπα, ότι η γνώμη μου είναι, ότι εφόσον είχαν συμφωνήσει όλοι να μην πάρουν προσωπικό δώρο (κάτι που ακολουθήθηκε από την πλειοψηφία), εκείνη έκανε αυτό που έπρεπε.
Το κατάλαβε, αλλά την πείραξε, γιατί η συμμαθήτριά της άλλο είπε κι άλλο έκανε και μάλιστα μπροστά της.
Ένιωσα πόσο άσχημα αισθάνθηκε.
Σκέφτηκα, πόσα έχει να ζήσει… Όσο μεγαλώνει, θα παίρνει μαθήματα.
Έχει να γνωρίσει διαφορετικούς ανθρώπους…
Θα χαρεί, θα δώσει και θα πάρει, θα δοθεί και θα χάσει, θα προδοθεί, θα απογοητευτεί, θα κερδίσει….
Έτσι είναι η ζωή.
Θα μάθει, όπως έμαθα κι εγώ και όλοι μας.
Ακόμη μαθαίνω.
Από μικρή πίστευα εύκολα (σ)τους ανθρώπους.
Όταν κάποιος μου έδινε κομματάκι, του έδινα τον εαυτό μου.
Και έτσι και απογοητευόμουν και πληγωνόμουν….
Θυμάμαι, λοιπόν, τον μπαμπά μου να με παρηγορεί τις φορές που έκλαιγα (μέχρι και έφηβη….) και μου έλεγε,
“Αχ, αγάπη μου! Θα μεγαλώνεις και θα κάνεις παρέες, θα απογοητεύεσαι, θα αλλάζεις φίλους. Έτσι είναι η ζωή.
Εγώ που είμαι μεγάλος και ακόμη απογοητεύομαι.
Κι όμως δεν χάνω την πίστη μου στους ανθρώπους.
Γιατί έτσι είναι η ζωή. Αν αφήνεσαι και εμπιστευεσαι, μπορεί και να πληγώνεσαι. Όμως έτσι θα έχεις και την ευκαιρία να κάνεις φίλους που θα αγαπάς και θα σε αγαπούν.”
Τόσα χρόνια μετά και ακόμη ακούω αυτά τα λόγια σαν χτες.
Κι έχω απογοητευθεί. Κι έχω προδοθεί. Κι έχω πληγωθεί.
Αλλά επειδή έχω πίστη στους ανθρώπους και επειδή αφήνομαι εις γνώσην μου πια, έχω αγαπήσει, έχω αγαπηθεί, έχω φτιάξει τη δική μου οικογένεια.
Αυτή που έχω επιλέξει εγώ.
Τους φίλους μου, που είναι οι συγγενείς της καρδιάς μου.
Οι αναρτήσεις μας δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δεν σκοπεύουμε να παραβιάσουμε τα πνευματικά δικαιώματα κανενός ατόμου ή εταιρίας.
Τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτήσεων μας, εν γένει, δεν ανήκουν σε μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Πρόσφατα σχόλια