«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.
Νομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.
Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν. Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.
Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα». Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή. Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία». Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα».
Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».
Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις «ΖΩΗ»»! Η ιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».
Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».
Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.
Με τους αντιδημάρχους κ.κ. Βλασίου Γεώργιο και Σπανό Κωνσταντίνο συναντήθηκε ο διευθυντής του σχολείου μας κ. Σπύρος Νούσης και συζήτησαν θέματα που αφορούν στο σχολικό συγκρότημα του Δεσκείου Γυμνασίου και Λυκείου Πάργας ώστε να ξεκινήσει χωρίς πρόβλημα η νέα σχολική χρονιά.
Ήδη συνεργεία του Δήμου καθαρίζουν το προαύλιο, κλαδεύουν τα δέντρα, συντηρούν τα δίκτυα ύδρευσης και αποχέτευσης, βάφουν την εξωτερική περίφραξη.
Ο διευθυντής ευχαρίστησε τον κ. Βλασίου για τη συνδρομή του στην έγκαιρη μεταφορά των σχολικών βιβλίων του σχολείου μας.
Ο διευθυντής τόνισε στον κ. Βλασίου, που είναι υπεύθυνος για την προστασία της Δημοτικής περιουσίας, ότι στο πλαίσιο αυτής της αρμοδιότητάς του, θα του παράσχει την αμέριστη υποστήριξη και συμπαράστασή του για την προστασία και αξιοποίηση του Μεγάρου Βασιλά. Το κτήριο αυτό ανήκει κατά πλήρη νομή και κυριότητα στο Δήμο Πάργας. Το Δέσκειο Γυμνάσιο Πάργας προτίθεται να “υιοθετήσει” το κτίριο και να εργαστεί για τη διάσωσή του από πιθανή κατάρρευση και την ανάδειξή του.
Ακόμη, ο διευθυντής επικοινώνησε με τον πρόεδρο της Σχολικής Επιτροπής και του ζήτησε να συναντηθούν και να συζητήσουν θέματα που αφορούν το σχολικό συγκρότημα αλλά και γενικότερα τη λειτουργία της Σχολικής Επιτροπής της οποίας ο διευθυντής είναι μέλος και η οποία έχει να συγκληθεί από τον Οκτώβριο του 2014.
Τις επόμενες μέρες, ο διευθυντής θα συναντηθεί και με τον πρόεδρο του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.
Τουλάχιστον με πλάνες ας γελιούμαι τώρα·
την άδεια την ζωή μου να μη νιώθω.
Και ήμουνα τόσες φορές τόσο κοντά.
Και πώς παρέλυσα, και πώς δειλίασα·
γιατί να μείνω με κλειστά τα χείλη·
και μέσα μου να κλαίει η άδεια μου ζωή,
και να μαυροφορούν οι επιθυμίες μου.
Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι
στα μάτια, και στα χείλη τα ερωτικά,
στ’ ονειρεμένο, το αγαπημένο σώμα.
Τόσες φορές τόσο κοντά να είμαι.
Ο ποιητής όμως μνημονεύει τον Σεπτέμβρη και στο παρακάτω ποίημα με τίτλο
Ο Δεκέμβρης του 1903 , το οποίο μελοποιήθηκε απο τον Σωκράτη Μάλαμα.
Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω —
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·
όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,
οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
τες λέξεις και τες φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω.
Όπως συνηθίζει να λέει ο λαός μας: «Από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνας». Oι καιρικές, όμως, συνθήκες που επικρατούν συνήθως τον Σεπτέμβριο δεν μας επιτρέπουν να το πιστέψουμε! Γιατί, παρ’ όλο που υποτίθεται ότι με την έλευση του Σεπτεμβρίου αρχίζει το φθινόπωρο, κάθε χρόνο φαίνεται ότι ακόμη και σε όλη τη διάρκεια του μήνα το καλοκαίρι καλά κρατεί. Ο καιρός όμως σιγά-σιγά αρχίζει ν’ αλλάζει και να μας προετοιμάζει για τον επερχόμενο χειμώνα. Στο τελευταίο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου, άλλωστε, ξεκινάει επίσημα και το φθινόπωρο, με την άφιξη του Ήλιου στο φθινοπωρινό ισημερινό σημείο της τροχιάς του στις 22 του μήνα.
Ο Σεπτέμβριος είναι επίσης και ο μήνας της επιστροφής των μαθητών στα σχολεία για μια νέα χρονιά. Από τις αρχές, άλλωστε, του 4ου αιώνα μ.Χ. ο Σεπτέμβριος καθιερώθηκε ως η αρχή του εκκλησιαστικού αλλά και του πολιτικού έτους, επειδή η 1η Σεπτεμβρίου συνέπιπτε με την αρχή της ινδικτιώνος. Ακόμη και σήμερα η Ανατολική Εκκλησία εξακολουθεί να εορτάζει την 1η Σεπτεμβρίου ως «αρχή της ινδίκτου». Όπως μας πληροφορεί η Μαρίνα Δετοράκη: «Η λέξη ινδικτιών σημαίνει κατ’ αρχήν τον προσδιορισμό του ετήσιου ποσού που έπρεπε να καταβάλλουν οι Ρωμαίοι πολίτες ως φόρο. Συνεκδοχικά, πήρε τη σημασία της οικονομικής χρονιάς, και όταν οι φόροι ρυθμίζονταν με βάση μια περίοδο περισσοτέρων ετών, ινδικτιών ονομάστηκε το σύνολο αυτών των ετών… Κατέληξε έτσι να σημαίνει ένα θεσμοθετημένο κύκλο 15 ετών, συνεχώς επαναλαμβανόμενο (όπως η εβδομάδα ή ο μήνας), που χρησιμοποιήθηκε για τη χρονολόγηση πράξεων και γεγονότων… που τελικά παγιώθηκε ως το δημοφιλέστερο σύστημα χρονολόγησης για τους Βυζαντινούς, και η 1η Σεπτεμβρίου ως η αρχή του έτους τους». Γι’ αυτό, άλλωστε, σε ορισμένες περιοχές της χώρας μας η 31η Αυγούστου ονομάζεται «κλειδοχρονιά» επειδή «κλειδώνει» (τελειώνει) ο προηγούμενος χρόνος, ενώ η 1η Σεπτεμβρίου ονομάζεται «αρχιχρονιά».
Ο Σεπτέμβριος, όμως, έχει κι άλλες ονομασίες, όπως «Σταυριάτης» ή «Σταυρίτης» λόγω της μεγάλης γιορτής της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στις 14 του μήνα. Όπως μας αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης: «Η μέρα της γιορτής αυτής σε πολλά μέρη αποτελεί χρονικό σταθμό στις τοπικές αγροτικές και ποιμενικές εργασίες και λαμβάνεται ως η αρχή ή το τέρμα για τις σχετικές συμβάσεις. Αλλά σταθμό αποτελούσε παλαιότερα και για τους ναυτικούς, οι οποίοι τότε σταματούσαν τα μακρινά ταξίδια με ιστιοφόρα, όπως συμβούλευε η παροιμία: “Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε”. Στις εκκλησίες μοιράζεται τη μέρα αυτή βασιλικός, εκκλησιαστική συνήθεια που πηγάζει από την παράδοση ότι στο μέρος όπου βρέθηκε ο Τίμιος Σταυρός είχε φυτρώσει το αρωματικό αυτό φυτό, που για το λόγο αυτό λέγεται και σταυρολούλουδο… Με το βασιλικό από την εκκλησία και με αγιασμό της ημέρας ετοιμάζεται το νέο προζύμι για όλη τη χρονιά».
Κυρίως, όμως, ο Σεπτέμβριος είναι γνωστός με την ονομασία «Τρυγομηνάς» ή «Τρυγητής». Όπως γράφει, με ιδιαίτερα παραστατικό τρόπο, η Αικατερίνη Πολυμέρου-Καμηλάκη: «Την καθολική και πυρετώδη συμμετοχή της κοινότητας αποδίδει η παροιμιακή φράση “θέρος, τρύγος, πόλεμος”. Η συμμετοχή όλων των κατοίκων του οικισμού αναδείκνυε τον τρύγο σε ευχάριστη εργασία, που συχνά έπαιρνε το χαρακτήρα πανηγυριού… Η μεταφορά των σταφυλιών στο ληνό (πατητήρι, αργαστήρι, καρούτα, πατερό, τραπεζονιά, σκαφόνι κ.ά.) γίνεται με ζώα, με κάρα ή με μηχανικά μέσα, σήμερα πια στα πατητήρια. Το πατητήρι διαφέρει από περιοχή σε περιοχή ως προς το σχήμα και τη χωρητικότητα. Αλλού είναι κτιστή παραλληλεπίπεδη δεξαμενή με κλίση του δαπέδου προς την πλευρά απ’ όπου εξέρχεται ο μούστος, αλλού είναι ένας μεγάλος ξύλινος ή πλεχτός φορητός κάδος, που τοποθετείται κατά το πάτημα πάνω σε κτιστή δεξαμενή (υπολήνιο, αποδοχάρι, δοχειό κ.ά.), μέσα στην οποία ρέει ο μούστος. Το πάτημα των σταφυλιών γίνεται από τους “πατητάδες”. Το γλεύκος (μούστος, απόσταμα, βράσμα, λαγάρι, πρόσυρο κ.ά.) μεταφέρεται και αποθηκεύεται συνήθως σε μεγάλα βαρέλια, που έχουν πλυθεί με ειδικά αρωματικά φυτά (σχίνο, μυρτιά, δάφνη κ.ά.) κι έχουν απολυμανθεί με θειάφι ή έχουν ρετσινωθεί. Μέσα εκεί ο μούστος “βράζει”, ζυμώνεται και γίνεται κρασί».
Όπως γράφει και ο Κώστας Κρυστάλλης (1868-1894) στο «Τραγούδι του τρυγητού»: «Αμπέλι μου πλατύφυλλο/ και καλοκλαδεμένο,/ δέσε σταφύλια κόκκινα,/ να μπω να σε τρυγήσω,/ να κάμω αθάνατο κρασί,/ μοσχοβολιά γιομάτο». Ο τρυγητός των αμπελιών και η δημιουργία του κρασιού είναι, άλλωστε, μια πανάρχαια διαδικασία που ανάγεται στην περίοδο της γεωργικής επανάστασης πριν από περίπου 7.000 χρόνια, ενώ και οι αρχαίοι Έλληνες ασχολήθηκαν με την οινοποιία τουλάχιστον από το 1700 π.Χ. Η σχετική μάλιστα μυθολογία για το κρασί, και η σύνδεσή του με το θεό Διόνυσο, είναι ιδιαίτερα πλούσια. Γιατί το κρασί αντιμετωπιζόταν ανέκαθεν όχι μόνο ως βασικό συστατικό της διατροφής, αλλά και της θρησκείας, αφού οι Έλληνες πίστευαν ότι το αίμα του σταφυλιού είναι αίμα του θεού Διονύσου και ότι πίνοντας κρασί μεταλαμβάνουν από το αίμα του θεού.
Η λατρεία του Διονύσου συνάντησε αρκετές δυσκολίες. Αρχικά, μάλιστα, και μια κάποια καχυποψία απέναντι στο κρασί, όπως αποτυπώνεται σε πολλούς σχετικούς μύθους. Πάρτε, για παράδειγμα, έναν αττικό μύθο που συνδέει τον αστερισμό της Παρθένου με το κρασί. Σύμφωνα με το μύθο αυτό, ο αστερισμός της Παρθένου αντιπροσωπεύει την Ηριγόνη, την κόρη του Ικάριου που πρώτος υποδέχτηκε τον Διόνυσο στην Αττική και από τον οποίο έμαθε την τέχνη να φτιάχνει το κρασί. Στον τόπο που έγινε η συνάντηση εκείνη φυτεύτηκε το πρώτο αμπέλι και η περιοχή ονομάστηκε από τότε Διόνυσος.
Όταν ο Ικάριος προσέφερε το νέο αυτό ποτό στους απλοϊκούς βοσκούς της περιοχής, αυτοί μέθυσαν από το πολύ κρασί που ήπιαν και νόμισαν ότι ο Ικάριος πήγε να τους φαρμακώσει. Γι’ αυτό έπεσαν πάνω του και τον έκαναν κομμάτια. Μόνο όταν ξεμέθυσαν κατάλαβαν το λάθος τους και τον έθαψαν με τιμές κάτω από ένα τεράστιο πεύκο που ο κορμός του έσταζε από τότε ρετσίνα. Στο πεύκο αυτό οδηγήθηκε η Ηριγόνη από την πιστή σκύλα του Ικάριου και από το κλαψούρισμά της κατάλαβε ότι ο πατέρας της ήταν θαμμένος εκεί. Τότε με τη ζώνη της κρεμάστηκε κι αυτή από το ίδιο πεύκο. Ο Δίας αποφάσισε τότε να μετατρέψει τα πρόσωπα του μύθου σε αστερισμούς, βάζοντας τον Ικάριο στον αστερισμό του Βοώτη, την Ηριγόνη στον αστερισμό της Παρθένου και την σκύλα στον αστερισμό του Μεγάλου Κυνός.
Διονύσης Σιμόπουλος, Οι Μήνες Σεπτέμβριος και Οκτώβριος, Γεωτρόπιο Ελευθεροτυπίας, Τεύχος 489 (29 Αυγούστου 2009)
Οι αισιόδοξοι άνθρωποι έχουν μία πιο θετική ματιά για όσα τους συμβαίνουν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αιθεροβάμονες. Απλά, προτιμούν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο και θα ήθελαν να μοιραστούν τα παρακάτω πράγματα μαζί σας.
1. Καταλαβαίνουν ότι συμβαίνουν και άσχημα πράγματα
Δεν είναι αφελείς, απλά έχουν μία διαφορετική προσέγγιση ως προς το πως αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις. Έτσι, όταν όλοι βλέπουν τη βροχή, εκείνοι ψάχνουν για το ουράνιο τόξο.
2. Έχουν υψηλές προσδοκίες
Οι αισιόδοξοι άνθρωποι ελπίζουν για το καλύτερο, αλλά δεν προετοιμάζονται απαραίτητα για το χειρότερο. Πρόκειται για μία στρατηγικοί που ακολουθείται όταν προετοιμάζονται για μία σημαντική παρουσίαση στη δουλειά ή μία κατάσταση που υπάρχει μεγάλη πίεση. Σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου Wellesley, εάν αρχίσουν να σκέφτονται όλα τα σενάρια, το άγχος τους αυξάνεται και η απόδοσή τους υποφέρει.
3. Ονειροπολούν (πολύ)
Με την έννοια ότι σκέφτονται συνέχεια τα καλά πράγματα που θα τους συμβούν, είτε πρόκειται για μία επιτυχία στην δουλειά ή για την σχέση τους. Αν τους βλέπετε να χάνουν για λίγο τη συγκέντρωσή τους και το μυαλό τους να «ταξιδεύει», μην νιώθετε άσχημα γι’ αυτούς, αφού η ονειροπόληση βοηθά στην καλή λειτουργία του εγκεφάλου και ενισχύει τη δημιουργικότητα.
4. Είναι αργοπορημένοι
Δεν πιστεύουν ότι θα βρουν κίνηση στους δρόμους ή ότι δεν θα προλάβουν να τελειώσουν τις δουλειές τους, κάτι που επηρεάζει την αντίληψη που έχουν για τον χρόνο.
5. Οι άσχημες συμπεριφορές τους εξαντλούν
Όταν βρίσκονται κοντά σε καταστροφολόγους και αρνητικούς ανθρώπους, εξαντλούνται ψυχολογικά.
6. Βρίσκουν τον τρόπο
Ο Steve Jobs συνήθιζε να χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως αισιόδοξο. Απέτυχε πολλές φορές πριν καταφέρει να κάνει την Apple μία από τις πιο σημαντικές εταιρίες του κόσμου. Και αυτό γιατί δούλεψε σκληρά και βρήκε τον τρόπο να το καταφέρει.
7. Γνωρίζουν ότι δεν είναι πάντα ρεαλιστές
Σίγουρα είναι αδύνατο κάθε κατάσταση στη ζωή να έχει θετική εξέλιξη ή όπως το έχουν σχεδιάσει, και το γνωρίζουν καλά.
8. Δίνουν δεύτερες ευκαιρίες
Λόγω ότι ψάχνουν το καλύτερο σε κάθε κατάσταση, οι αισιόδοξοι άνθρωποι συγχωρούν κάποιον που έχει σφάλει και πιστεύουν στους ανθρώπους.
9. Δεν φοβούνται να ρισκάρουν
Πιστεύουν ότι όλα θα πάνε καλά, οπότε δεν δυσκολεύονται να ρισκάρουν. Άλλωστε, στο δικό τους μυαλό, μάλλον θα τα καταφέρουν.
10. Μπορεί να είναι πιο υγιείς
Έρευνες έχουν δείξει ότι η αισιοδοξία συνδέεται με τη μακροζωία, την καλή λειτουργία της καρδιάς και τα καλά επίπεδα χοληστερόλης.
11. Δεν τους πειράζει να αποτύχουν
Οι αισιόδοξοι άνθρωποι είναι ανθεκτικοί και αντιμετωπίζουν την αποτυχία ως μία ευκαιρία για να προσπαθήσουν ξανά.
Το Σάββατο, 29 Αυγούστου έχουμε Πανσέληνο στις 9:36 μ.μ. Η Σελήνη ανατέλλει στον ανατολικό ουρανό με τη δύση του ήλιου και φτάνει στο ψηλότερό του σημείο στο νότο περίπου στις 1 π.μ. Η Σελήνη βρίσκεται ανάμεσα στα αστέρια του Υδροχόου, νότια του Μεγάλου Τετράγωνου του Πήγασου.
Στο μυθιστόρημα “Έξι νύχτες στην Ακρόπολη” του νομπελίστα ποιητή Γιώργου Σεφέρη υπάρχει και ένα εισιτήριο που χρονολογείται από τη νύχτα της 26ης-27ης Μαΐου 1926. Ο Σεφέρης μιλά για την Ελλάδα του 1928 και είναι σαν να μιλά για την Ελλάδα του 2015.
Γράφει χαρακτηριστικά ο νομπελίστας ποιητής:
Στη φετινή πανσέληνο του Αυγούστου οι αρχαιολογικοί χώροι θα γεμίσουν και πάλι από όλους εμάς που αναζητήσαμε λίγο φως σε μια βαθιά νυχτωμένη Ελλάδα. Αλλά πόσο φως και για πόσο να δώσει ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι;
“Στην Ελλάδα υπήρχαν πάντα οι δύο ράτσες. η ράτσα του Σωκράτη και η ράτσα του Άνυτου * και της συντροφιάς του.
Η πρώτη κάνει το μεγαλείο του τόπου. Η δεύτερη βοηθεί την πρώτη αρνητικά. Αλλά τώρα, μου φαίνεται, πως μόνο τούτη απόμεινε – η πρώτη χάθηκε και πάει”.
Ο Άνυτος, ο υιός του Ανθεμίωνος, ο ένας εκ των τριών κατηγόρων του Σωκράτους, έδειξεν από πολύ ενωρίς την έλλειψιν ήθους και την ροπήν του να χρησιμοποιεί κάθε ανοίκειον και ανήθικον μέσον, προκειμένου να προσποριστεί προσωπικά και πολιτικά οφέλη.
Κατά την διάρκειαν του Πελοποννησιακού πολέμου, το έτος – 409, διατελώντας στρατηγός, εστάλη από τους Αθηναίους με 30 τριήρεις να σπεύσει εις βοήθειαν της Πύλου, την οποίαν κατείχαν οι Αθηναίοι και επολιόρκουν οι Λακεδαιμόνιο
Ευρίσκων όμως την θάλασσαν περί τον Μαλέαν τρικυμιώδη, και μη δυνάμενος να συνεχίσει την πορείαν του, επέστρεψεν άπρακτος, με αποτέλεσμα η Πύλος να πέσει αβοήθητη στα χέρια των Λακεδαιμονίων.
Οι Αθηναίοι τον κατηγόρησαν διά προδοσίαν και οδηγήθη στο δικαστήριον διά να δικασθεί. Τότε ο Άνυτος εγκαινιάζοντας ιστορικά την δωροδοκίαν δικαστών, εξηγόρασεν τους δικαστές του και κατάφερεν έτσι να αθωωθεί απαλλασσόμενος της κατηγορίας.
Αλλά και ο υπόλοιπος βίος του χαρακτηρίζεται από έλλειψιν αξιών και σταθερότητος, αφού κατά καιρούς συμμετείχεν ως ενεργόν μέλλος και των δύο πολιτικών φατριών, προκειμένου να ευρίσκεται πάντα με το μέρος των επικρατούντων.
Με τον Σωκράτη, ενώ στην αρχήν ήταν φίλος, διέρρηξεν τις σχέσεις του, όταν ο μεγάλος φιλόσοφος τον επέπληξεν διά την πολιτικήν του συμπεριφοράν και διά το ότι δεν είχεν αφήσει τον υιόν του να ασχοληθεί με την φιλοσοφίαν.
Έτσι, μαζί με τον Μέλητο και τον ρήτορα Λύκονα, κατηγόρησαν τον Σωκράτη, ως εισάγοντα καινά δαιμόνια και διαφθείροντα τους νέους, και το διαβρωμένον από τους πολιτικούς δικαστήριον, κατεδίκασεν τον φιλόσοφον εις θάνατον διά της πόσεως του κωνείου το – 399.
Το τέλος του αχρείου αυτού ανδρός δεν είναι ιστορικά τεκμηριωμένον.
Άλλοι διατείνονται ότι οι Αθηναίοι τον εσκότωσαν αργότερα άνευ δίκης, μαζί με τους άλλους δύο υπαιτίους του θανάτου του Σωκράτους, και άλλοι ισχυρίζονται ότι εδιώχθη από την πόλιν το – 384 και κατέφυγεν στην Ηράκλειαν του Πόντου, όπου ελιθοβολήθη από τους κατοίκους της.
Όμως είναι χαρακτηριστικές οι ανήθικες και κατάπτυστες πράξεις και συνήθειές του, οι οποίες δυστυχώς χαρακτηρίζουν και το πλείστον, αν όχι το σύνολον, των σημερινών πολιτικών μας!
3/11/2014
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)
Τα σχετικά με τον Άνυτο τα είδαμε στην ιστοσελίδα: www.ellanionforum.wordpress.com
Ό,τι είμαστε είναι αποτέλεσμα του τι σκεφτόμαστε. Τριγύριζα στους κήπους ενός ασύλου για παράφρονες, όταν γνώρισα έναν νεαρό άνδρα που διάβαζε ένα βιβλίο φιλοσοφίας. Η συμπεριφορά του και η προφανής καλή υγεία του, τον έκαναν να ξεχωρίζει από τους άλλους τροφίμους.
Κάθισα δίπλα του και ρώτησα:
«Τι κάνεις εδώ;»
Με κοίταξε, έκπληκτος. Και βλέποντας ότι δεν ήμουν ένας από τους γιατρούς, απάντησε:
«Είναι πολύ απλό.
Ο πατέρας μου, ένας λαμπρός δικηγόρος, ήθελε να γίνω σαν αυτόν.
Ο θείος μου, ο οποίος κατέχει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, ήλπιζε πως θα ακολουθήσω το παράδειγμά του.
Η μητέρα μου ήθελε να είμαι η εικόνα του αγαπημένου της πατέρα.
Η αδελφή μου έβαζε τον σύζυγό της πάνω από εμένα φέρνοντάς τον ως παράδειγμα του επιτυχημένου άνδρα.
Ο αδελφός μου προσπάθησε να με προπονήσει έως ότου γίνω διάσημος αθλητής όπως ο ίδιος.
Το ίδιο συνέβη και στο σχολείο, με τον καθηγητή πιάνου και τον καθηγητή των Αγγλικών – ήταν όλοι πεπεισμένοι και αποφασισμένοι ότι ήταν το καλύτερο δυνατό παράδειγμα προς μίμηση.
Κανένας από αυτούς δεν με κοίταξε ως ένα άτομο, αλλά ήταν σαν να κοιτάζουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη.
Γι’ αυτό κι εγώ αποφάσισα να εγγραφώ στο άσυλο. Τουλάχιστον εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου».
(Χαλίλ Γκιμπράν)
Ευχαριστούμε για τη διδακτική αυτή ιστορία την Παναγιώτα Κυπραίου
Ψυχοθεραπεύτρια – Συντονίστρια Σχολών Γονέων www.psychotherapeia.net.gr
Βρες χρόνο για δουλειά –
αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.
Βρες χρόνο για σκέψη –
αυτό είναι η πηγή της δύναμης.
Βρες χρόνο για παιχνίδι –
αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.
Βρες χρόνο για διάβασμα –
αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.
Βρες χρόνο να είσαι φιλικός –
αυτό είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.
Βρες χρόνο για όνειρα –
αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ’ αστέρια.
Βρες χρόνο ν’ αγαπάς και ν’ αγαπιέσαι –
αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.
Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρα σου – είναι πολύ σύντομη η μέρα για να ‘σαι εγωιστής.
Βρες χρόνο να γελάς –
αυτό είναι η μουσική της ψυχής.
Βρες χρόνο να είσαι παιδί – για να νοιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.
Τ όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη. Τ’ όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη. τα λόγια της αγάπης κάτω από τα δέντρα είναι η Ειρήνη…. Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.
Ο Σίγκμουντ Φρόυντ είναι ο θεμελιωτής της ψυχαναλυτικής σχολής στον τομέα της ψυχολογίας. Αναγνωρίζεται ως ένας από τους πλέον βαθυστόχαστους αναλυτές του 20ου αιώνα που μελέτησε και προσδιόρισε έννοιες όπως το ασυνείδητο, η απώθηση και η παιδική σεξουαλικότητα.
Η επίδραση του Φρόυντ δεν περιορίστηκε μόνο στην ψυχολογία και την ψυχιατρική, αλλά απλώθηκε σε πολλούς τομείς της επιστήμης (ανθρωπολογία, κοινωνιολογία, φιλοσοφία) και της τέχνης.
Παρακάτω σας παραθέτουμε 15 γνωμικά του Ζίγκμουντ Φρόυντ που θα σας κάνουν να αναθεωρήσετε πράγματα από τη ζωή σας!
Το πραγματικό αρσενικό είναι μονογαμικό
Ο άνθρωπος είναι το προϊόν των τραυμάτων της παιδικής του ηλικίας.
Η μεγαλύτερη ερώτηση που δεν έχει απαντηθεί ποτέ και που κι εγώ δεν έχω κατορθώσει να απαντήσω μετά από τριάντα χρόνια έρευνας, είναι: «τι θέλει μια γυναίκα;»
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θέλουν πραγματικά ελευθερία, επειδή η ελευθερία προϋποθέτει ανάληψη ευθύνης, και οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν την ανάληψη ευθύνης.
Κάποια μέρα κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που αγωνίστηκες θα σου φαίνονται τα πιο ωραία.
Πίσω από κάθε ισχυρή γυναίκα, κρύβεται ένας τυραννικός πατέρας.
Πού πάει μια σκέψη όταν έχει ξεχαστεί; (σ.σ: στο υποσυνείδητο)
Ο διάβολος παραμένει πάντα η καλύτερη δικαιολογία για να απενοχοποιήσουμε το Θεό.
Αν ένας άνθρωπος υπήρξε το αδιαμφισβήτητα αγαπημένο παιδί της μητέρας του, διατηρεί σε όλη του τη ζωή το αίσθημα θριάμβου, την πίστη στην επιτυχία, που συχνά οδηγεί πραγματικά στην επιτυχία.
Σε αποφάσεις δευτερευούσης σημασίας, είναι χρήσιμο να εξετάζουμε τα υπέρ και τα κατά. Σε κρίσιμα ζητήματα όμως, η απόφαση πρέπει να προέρχεται από την καρδιά.
Από λάθος σε λάθος, ανακαλύπτει κανείς ολόκληρη την αλήθεια.
Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί.
Η ερμηνεία των ονείρων είναι η βασιλική οδός για την εξερεύνηση του υποσυνείδητου.
Οι δύο θεμέλιοι λίθοι της ευτυχίας: αγάπη και δουλειά.
Ο στοχαστής Μάλμπα Ταχάν θέλει να μας επισημάνει τους κινδύνους του λόγου. ΄Ετσι λοιπόν διηγήθηκε την ακόλουθη ιστορία. Μια γυναίκα κατηγορούσε συνεχώς ένα γείτονα της πως ήταν κλέφτης. Αυτό το έλεγε συνεχώς και ο νεαρός τελικά συνελήφθη. Μετά από μέρες οι αρχές ανακάλυψαν ότι ο νεαρός γείτονας ήταν αθώος. Ο νεαρός αφέθηκε ελεύθερος και μήνυσε τη γυναίκα.
Στο δικαστήριο ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος:
-Τα σχόλια δεν είναι και τόσο σοβαρά, είπε εκείνη στο δικαστή.
-Σύμφωνοι, απάντησε εκείνος. Σήμερα, μόλις επιστρέψετε σπίτι σας, γράψτε ότι κακό είπατε για το νεαρό γείτονά σας , σε ένα φύλλο χαρτί. Μετά κόψτε το χαρτί κομματάκια και σκορπίστε τα στο δρόμο. Αύριο επιστρέψτε εδώ, για να μάθετε την απόφαση. Η γυναίκα υπάκουσε και επέστρεψε την επόμενη ημέρα.
-Θα αθωωθείτε αν μου φέρετε τα κομματάκια χαρτιού που σκορπίσατε χτες, είπε ο δικαστής . Αν όχι, θα καταδικαστείτε σε ένα χρόνο φυλακή, αποφάνθηκε ο δικαστής.
– Μα πως είναι δυνατόν; Ο άνεμος τα σκόρπισε ήδη όλα!
– Με τον ίδιο τρόπο ένα απλό σχόλιο μπορεί να διασκορπιστεί στον άνεμο, να καταστρέψει τη τιμή ενός ανθρώπου και μετά είναι αδύνατον να αποκατασταθεί το κακό που έχει γίνει.
Οι αναρτήσεις μας δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δεν σκοπεύουμε να παραβιάσουμε τα πνευματικά δικαιώματα κανενός ατόμου ή εταιρίας.
Τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτήσεων μας, εν γένει, δεν ανήκουν σε μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
1. Καταλαβαίνουν ότι συμβαίνουν και άσχημα πράγματα
5. Οι άσχημες συμπεριφορές τους εξαντλούν
Πρόσφατα σχόλια