Με την ευκαιρία της έναρξης της νέας σχολικής χρονιάς σας υπενθυμίζουμε :
Οι κηδεμόνες των μαθητών του Σχολείου μας:
Έχουν δικαίωμα να προσέρχονται στο Σχολείο τακτικά, για να ενημερωθούν για την συμπεριφορά, την πρόοδο και τη φοίτηση των μαθητών. Για την καλλίτερη εξυπηρέτηση και την πληρέστερη ενημέρωση, παρακαλούμε να συμβουλεύονται το πρόγραμμα ενημέρωσής τους από τους καθηγητές και το ωρολόγιο πρόγραμμα του Σχολείου. Αντίγραφο του προγράμματος αυτού θα αναρτηθεί στο διαδίκτυο μόλις οριστικοποιηθεί.
Έχουν δικαίωμα και υποχρέωσηνα συνεργάζονται στενά με τους καθηγητές για την αντιμετώπιση των προβλημάτων μάθησης, συμπεριφοράς και φοίτησης των παιδιών τους.
Έχουν υποχρέωση να βοηθούν τα παιδιά τους στην βελτίωση της επίδοσής τους. Ενημερώνονται για την συμπεριφορά που πρέπει να έχουν προς τον μαθητή και τον έφηβο. Συμβουλεύονται τους καθηγητές σε συνηθισμένες περιπτώσεις και τους ειδικούς σε ειδικές. Επαινούν τους μαθητές για την βελτίωση της επίδοσης είτε της συμπεριφοράς τους στο Σχολείο. Το Σχολείο δομεί την προσωπικότητα του μαθητή πάνω στα θεμέλια που έχουν χτίσει οι κηδεμόνες του.
Οφείλουν να αποκαθιστούν πλήρως τις υλικές ζημιές που προκαλούνται στο Σχολείο με υπαιτιότητα των παιδιών τους.
Έχουν υποχρέωση και δικαίωμα να συνεργάζονταιστενά και να συμμετέχουν ενεργά σε όλες τις εκδηλώσεις, εργασίες και αποφάσεις του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων, ιδίως στις αρχαιρεσίες.Όσοι ενδιαφέρονται μπορούν να ζητήσουν πληροφορίες από τον Διευθυντή ή το Σύλλογο Γονέων.
Οφείλουν να ενημερώνουν τους διδάσκοντες καθηγητές και τον Διευθυντή του Σχολείου για κάθε πρόβλημα υγείας των παιδιών τους, ιδίως για τα προβλήματα που επηρεάζουν σημαντικά, μόνιμα ή προσωρινά, τη συμπεριφορά, την επίδοση είτε τη φοίτησή τους.
ΦΟΙΤΗΣΗ
Είναι απολύτως υπεύθυνοι για την τακτική φοίτηση των παιδιών τους. Το Σχολείο θα τους ενημερώνει για κάθε απουσία του μαθητή και θα λαμβάνει μέτρα σε κάθε περίπτωση αυθαίρετης ή αδικαιολόγητης απουσίας. Οφείλουν να ενημερώνονται τακτικά για τις απουσίες των μαθητών από το Σχολείο.
Οφείλουν να ενημερώνουν αμέσως τηλεφωνικά το Σχολείο, το πρωί, κάθε φορά που ο μαθητής απουσιάζει και το ξέρουν.
Δικαιολόγηση απουσιών. Στο Γυμνάσιο υπολογίζεται μία απουσία για κάθε ώρα μαθημάτων ή εκδηλώσεων από την οποία λείπει ο μαθητής. Απουσίες μιας ή λίγων ωρών κατά τη διάρκεια των μαθημάτων που γίνονται χωρίς άδεια του Διευθυντή δεν δικαιολογούνται. Απουσίες μέχρι δυο το πολύ συνεχόμενων ημερών και μέχρι δέκα ημερών όλο το χρόνο δικαιολογούνται από τον κηδεμόνα με τη συμπλήρωση σχετικού εντύπου στο Σχολείο. Απουσίες μεγαλύτερης διάρκειας δικαιολογούνται μετά από αίτηση του κηδεμόνα, η οποία πρέπει να συνοδεύεται με σχετικό δικαιολογητικό ασθένειας από γιατρό (μέχρι 3 ημέρες) ή νοσηλευτικό ίδρυμα. Η αίτηση συμπληρώνεται και κατατίθεται στο Σχολείο. Η κατάθεση των εντύπων για δικαιολόγηση των απουσιών γίνεται μέσα σε 10 μέρες από την επιστροφή του μαθητή στο Σχολείο. Μετά το δεκαήμερο δεν θα γίνεται δεκτό κανένα δικαιολογητικό. Τα δικαιολογητικά απουσίας δεν δεσμεύουν τον Σύλλογο των καθηγητών ο οποίος μπορεί να τα απορρίψει αν έχει δική του αντίληψη για την απουσία. Με τη συμπλήρωση 30 ωριαίων απουσιών από μαθητή, το Σχολείο θα ενημερώνει σχετικά τον κηδεμόνα του κατά το πρώτο πενθήμερο κάθε επόμενου μήνα με επιστολή. Η επιστολή αυτή θα συνοδεύεται από βεβαίωση του κηδεμόνα ότι έλαβε γνώση των απουσιών. Η βεβαίωση θα υπογράφεται από τον κηδεμόνα και θα επιστρέφεται στο Σχολείο την επόμενη μέρα.
Υπάρχει δυνατότητα κατ’ οίκον διδασκαλίας για τους μαθητές που αδυνατούν να προσέλθουν στο Σχολείο για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η φοίτηση ενός μαθητή χαρακτηρίζεται στο τέλος των μαθημάτων, τον Μάιο, ως: α) Ανεπαρκής, αν ο μαθητής συμπληρώσει περισσότερες από 164 συνολικά απουσίες είτε περισσότερες από 64 αδικαιολόγητες απουσίες. Ο μαθητής αυτός μένει στάσιμος.
β)Ελλιπής, αν ο μαθητής έχει περισσότερες από 114 απουσίες. Ο μαθητής αυτός δεν εξετάζεται γραπτά τον Ιούνιο αλλά παραπέμπεται σε εξέταση σε όλα τα μαθήματα, τον Σεπτέμβριο.
γ)Επαρκής, στις άλλες περιπτώσεις. Τα παραπάνω όρια απουσιών είναι αυξημένα για ειδικές περιπτώσεις επιμελών μαθητών.
ΠΟΙΝΕΣ.
Οι ποινές που μπορεί να επιβάλει το Σχολείο σε μαθητή για την συμπεριφορά του είναι: επίπληξη-προειδοποίηση, ωριαία αποβολή, αποβολή μιας, δύο, τριών, τεσσάρων ή πέντε ημερών και αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος (παρ. 3, άρ. 26 του Π.Δ. 104/79). Οι επιβολή ποινών στο Σχολείο έχει μόνο παιδαγωγικό χαρακτήρα. Ευχόμαστε να μην χρειαστεί να τις επιβάλουμε. Στο τέλος της σχολικής χρονιάς, ο Σύλλογος των διδασκόντων εξετάζει συνολικά τη συμπεριφορά κάθε μαθητή κατά το σχολικό έτος που πέρασε και χαρακτηρίζει την διαγωγή του κοσμιότατη ή κοσμία ή επίμεμπτη. Ο χαρακτηρισμός αυτός γίνεται με μόνο στόχο την συμμόρφωση του μαθητή και την προειδοποίηση των συμμαθητών του.
Αποχή μαθητών. Τα τελευταία χρόνια, παρατηρήσαμε μια ευκολία συνεννόησης των μαθητών μας μεταξύ τους για την πραγματοποίηση αποχής από τα μαθήματα ή κατάληψης του Σχολείου, για ευτελείς συνήθως λόγους. Αυτό γίνεται χωρίς καμιά προειδοποίηση των καθηγητών ή των κηδεμόνων. Παρακαλούμε να ενημερώνεστε από τα παιδιά ή το Σχολείο για αυτές τις κινητοποιήσεις τους και να συνδράμετε στην αντιμετώπισή τους. Ο κηδεμόνας είναι απολύτως υπεύθυνος για την σωστή παρουσία του μαθητή στο Σχολείο. Το Σχολείο έχει ευθύνη να ενημερώνει τον κηδεμόνα για την απουσία του μαθητή και την συμπεριφορά του. Οι απουσίες μαθητών από αποχή προσμετρούνται κανονικά και δεν δικαιολογούνται.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ – ΠΡΟΑΓΩΓΗ.
Το διδακτικό έτος (11 Σεπτ. – 31 Μαΐου) χωρίζεται σε τρία τρίμηνα. Το 1ο τρίμηνο λήγει στις 30 Νοεμβρίου, το 2ο στις 28 ή 29 Φεβρουαρίου και το τρίτο στις 31 Μαΐου περίπου. Στο τέλος κάθε τριμήνου κατατίθεται προφορική βαθμολογία μαθητών από κάθε καθηγητή στα μαθήματα που δίδαξε στο τρίμηνο αυτό. Η βαθμολογία είναι συνεκτίμηση της θετικής και ενεργητικής συμμετοχής του μαθητή στο αντίστοιχο μάθημα, της επίδοσης στις ολιγόλεπτες δοκιμασίες (τεστ) και της επίδοσης στην Ωριαία Γραπτή Εξέταση (ΩΓΕ). ΩΓΕ γίνεται μια φορά σε κάθε μάθημα σε καθένα από τα δύο πρώτα τρίμηνα. Δεν επιτρέπεται να γίνονται περισσότερες από μία ΩΓΕ την ημέρα ή περισσότερες από 3 την εβδομάδα σε κάθε τμήμα. Δεν υπάρχουν ανάλογοι περιορισμοί για τις ολιγόλεπτες δοκιμασίες. Η ενεργητική θετική στάση του μαθητή, που είναι απόρροια της θετικής αλλά όχι καταναγκαστικής στάσης του οικογενειακού περιβάλλοντος απέναντι στο Σχολείο και την μόρφωση, επηρεάζει θετικά τον καθηγητή στην βαθμολογία του. Το Σχολείο δομεί την προσωπικότητα του μαθητή πάνω στα θεμέλια που έχουν χτίσει οι κηδεμόνες του.
Για τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες μπορεί κάθε γραπτή εξέταση να αντικατασταθεί με προφορική.
Τα μαθήματα που διδάσκονται στο Γυμνάσιο κατατάσσονται σε δύο ομάδες:
Η πρώτη ομάδα περιλαμβάνει τα μαθήματα : Θρησκευτικά, Ιστορία, Αγγλικά, Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία, Αρχαία Ελληνικά, Νέα Ελληνικά, Βιολογία, Γεωγραφία, Κοιν.Πολ.Αγωγή, Δεύτερη Ξένη Γλώσσα (Γαλλικά-Γερμανικά).
Η δεύτερη ομάδα περιλαμβάνει τα μαθήματα: Φυσική Αγωγή, Μουσική- Καλλιτεχνικά, Πληροφορική-Τεχνολογία, Οικιακή Οικονομία, Βιωματικές Δράσεις-Συνθετικές Δημιουργικές Εργασίες-Project.
Μερικά μαθήματα έχουν κλάδους: Τα Νέα Ελληνικά έχουν την Νεοελληνική Γραμματεία και την Νεοελληνική Γλώσσα, τα Αρχαία Ελληνικά έχουν τα Αρχαία Ελληνικά από μετάφραση και την Ελληνική Γλώσσα από Αρχαία, Βυζαντινά και Λόγια Κείμενα, η Πληροφορική-Τεχνολογία τα δύο αυτά μαθήματα.
Στο τέλος της σχολικής χρονιάς διεξάγονται γραπτές εξετάσεις στα μαθήματα της 1ης ομάδας. Ετήσιος βαθμός (ΕΒ) σε κάθε μάθημα είναι ο μέσος όρος (ΜΟ) των τριών βαθμών των τριμήνων και του βαθμού των γραπτών εξετάσεων, όπου υπάρχει. Στα μαθήματα που έχουν κλάδους ετήσιος βαθμός είναι ο ΜΟ των ετήσιων βαθμών των κλάδων. Οι παραπάνω ΜΟ στρογγυλεύονται στην πλησιέστερη ακέραια μονάδα ή, αν αυτή δεν υπάρχει, στην μεγαλύτερη. Αν ο ΕΒ σε κάποιο μάθημα είναι μικρότερος από 10 τότε ο μαθητής υστερεί στο μάθημα αυτό.
Μετά το τέλος των γραπτών εξετάσεων γίνεται η προαγωγή των μαθητών στην επόμενη τάξη από το Σύλλογο Καθηγητών. Ο μαθητής παραπέμπεται σε εξετάσεις τον επόμενο Σεπτέμβριο στα μαθήματα που υστερεί αν 1) υστερεί σε ένα έως τέσσερα μαθήματα της 1ης ομάδας και έχει ΜΟ των ΕΒ της ίδιας ομάδας μικρότερο από 12,5 ή 2) υστερεί σε ένα έως τέσσερα μαθήματα της 2ης ομάδας και έχει ΜΟ των ΕΒ όλων των μαθημάτων μικρότερο του 10 ή 3) υστερεί σε ένα έως τέσσερα μαθήματα των δύο ομάδων και έχει ΜΟ των ΕΒ των μαθημάτων της 1ης ομάδας μικρότερο από 12,5 και ΜΟ των ΕΒ όλων των μαθημάτων μικρότερο από 10. Αν η κατάσταση του μαθητή είναι καλλίτερη τότε προάγεται, αν είναι χειρότερη τότε μένει στην ίδια τάξη. Υστέρηση σε έναν κλάδο μαθήματος θεωρείται ως υστέρηση σε μισό μάθημα.
Ο ΜΟ των ΕΒ όλων των μαθημάτων είναι ο Γενικός Βαθμός (ΓΒ) του μαθητή. Η επίδοση του μαθητή χαρακτηρίζεται 1) μέτρια, αν ο ΓΒ είναι μικρότερος από 12,5, 2) καλή, αν είναι μικρότερος από 15,5, 3) πολύκαλή, αν είναι μικρότερος από 18,5 και 4) άριστη για τους υπόλοιπους.
Οι μετεγγραφές μαθητών από ένα Σχολείο σε άλλο γίνονται με απλή αίτηση του κηδεμόνα στο Σχολείο μετακίνησης. Το Σχολείο αυτό στέλνει ειδικό σημείωμα στο Σχολείο προέλευσης και η μετεγγραφή γίνεται υπηρεσιακά. Η φοίτηση στο νέο Σχολείο μπορεί να αρχίσει αμέσως. Οι μετεγγραφές επιτρέπονται μέχρι τις 31 Μαρτίου. Μετά την ημερομηνία αυτή, η μετεγγραφή εγκρίνεται από τον Προϊστάμενο του Γραφείου του νέου Σχολείου. Οι μετεγγραφές απαγορεύονται δέκα ημέρες πριν από την έναρξη των γραπτών εξετάσεων Μαΐου-Ιουνίου.
Για περισσότερες λεπτομέρειες για όλα τα θέματα του Σχολείου μπορείτε να ενημερώνεστε από το ιστολόγιο ( https://blogs.sch.gr/gymparga/ ) .
Κάθε πρόβλημα που αναφύεται μεταξύ των παραγόντων του Σχολείου, μαθητών, κηδεμόνων, καθηγητών, πρέπει να λύνεται με τη συνεργασία όλων, σε πνεύμα συναντίληψης και συνδιαλλαγής δεδομένου ότι είναι κοινός για όλους ο στόχος: η μόρφωση των μαθητών.
Η Διεθνής Ημέρα Δημοκρατίας εορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Σεπτεμβρίου με πρωτοβουλία της Διακοινοβουλευτικής Ενωσης (IPU) από το 1997, ενώ από το 2007 υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Η Δημοκρατία σε όλες τις εκφάνσεις της, από την Αρχαία Αθήνα έως τη σύγχρονη εποχή, όπου συνεχώς διευρύνεται γεωγραφικά, είναι το πιο συμμετοχικό πολίτευμα που γνώρισε η ανθρωπότητα. Ο εορτασμός στοχεύει στην ανάδειξη των αξιών που αντιπροσωπεύει η Δημοκρατία, μέσα από σειρά εκδηλώσεων και πρωτοβουλιών από κράτη και πολίτες.
Στη χώρα μας, η Παγκόσμια Ημέρα Δημοκρατίας γιορτάζεται από το 2008 σε όλα σχολεία, με απόφαση του Υπουργείου Παιδείας. Ο εορτασμός περιλαμβάνει διαγωνισμούς έκθεσης και ζωγραφικής, με βραβεία, που αθλοθέτησε η Βουλή των Ελλήνων.ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/worldays/192#ixzz3lnBqdK6L
Στη δημοκρατία ασφαλώς δεν υπάρχουν αδιέξοδα . Απαιτείται όμως, για την σωστή λειτουργία της, η συνεργασία και η συνεννόηση όλων . Θεωρούμε χρήσιμο, με όλο τον σεβασμό ,η παρακάτω ιστορία να διαβαστεί απο τους πολιτικούς μας και γενικότερα απο όσους ασκούν διοίκηση . (Το παρακάτω κείμενο είδαμε στην ιστοσελίδα www.enallaktikidrasi.com σε ελεύθερη απόδοση του Πάνου Τσινόπουλου – σύμβουλου επικοινωνίας και μάρκετινγκ.)
<<Το μπαλόνι και ο πραγματικός σκοπός της ζωής >>
Κατά την διάρκεια ενός σεμιναρίου με πενήντα συμμετέχοντες, ξαφνικά ο ομιλητής διέκοψε την ομιλία του και αποφάσισε να το μετατρέψει σε διαδραστικό. Άρχισε να μοιράζει από ένα μπαλόνι στον καθένα. Τους ζήτησε να γράψουν το όνομά τους πάνω στο μπαλόνι με μαρκαδόρο. Στη συνέχεια μάζεψε τα πενήντα μπαλόνια και τα έβαλε σε μια άλλη αίθουσα.
Αργότερα, ζήτησε και από τους πενήντα να περάσουν στην άλλη αίθουσα και να βρει ο καθένας το μπαλόνι που έγραφε το όνομα του, αυτό έπρεπε να γίνει αυστηρά μέσα σε πέντε λεπτά. Τα πέντε λεπτά πέρασαν και κανείς δεν μπόρεσε να βρει το δικό του μπαλόνι. Στη συνέχεια, ζήτησε από όλους να πιάσουν τυχαία κάποιο μπαλόνι και να το δώσουν σ’ αυτόν που το όνομα του ήταν γραμμένο επάνω.
Μετά από πέντε λεπτά, ο κάθε ένας κρατούσε χαρούμενος στα χέρια του το δικό του μπαλόνι. Τότε ο ομιλητής συνέχισε λέγοντας: «Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή μας. Ο καθένας ψάχνει να βρει την ευτυχία μόνος του αλλά δεν καταφέρνει να την βρει. Η ευτυχία μας βρίσκεται μόνο μέσα από την ευτυχία των άλλων. Μόνο όταν χαρίσεις ευτυχία στους συνανθρώπους σου τότε θα βρεις και εσύ τη δική σου. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για το οικογενειακό, κοινωνικό αλλά και επαγγελματικό περιβάλλον. Αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός της ζωής δηλαδή η συνεργασία και η συνεννόηση ».
Ξεκίνησε με αισιοδοξία η νέα σχολική χρονιά . Σήμερα 14/09/2015 πραγματοποιήθηκαν μεταξύ άλλων τα εξής :
• Καλωσόρισμα από τον Διευθυντή και τους καθηγητές
• Συγκέντρωση Μαθητών στο αμφιθέατρο και ενημέρωση από τον διευθυντή της σχολικής μονάδας.
• Ενημέρωση για την ανάθεση υπευθύνων καθηγητών στα τμήματα :
Οικονομίδη Όλγα Α1
Σύρπας Ιωάννης Α2
Σερίφη Μαρία Β1
Κυριάκη Φωτεινή Β2
Βαρσακοπούλου Αναστασία Γ1
Μακρογιαννόπουλος Αναστάσιος Γ2
• Σχολικοί εκδρομές : Ορίστηκαν 2 τουλάχιστον σχολικοί περίπατοι εκτός Πάργας στο χώρο του Νεκρομαντίου και στην Αμουδιά
Μία ημερήσια εκδρομή για την Α Γυμνασίου την Άνοιξη.
Μία τριήμερη εκδρομή για την Β Γυμνασίου τον Δεκέμβριο στην Βουλή των Ελλήνων.
Μία τριήμερη εκδρομή για την Γ Γυμνασίου στο εξωτερικό στο πλαίσιο προγράμματος.
• Εύρυθμη λειτουργία του σχολείου :
Καθημερινή συμπεριφορά των μαθητών, όρια και κανόνες , ποινές, προαύλιος χώρος, κυλικείο, πόρτα εξόδου, απαγόρευση χρήσης κινητών, απαγόρευση καπνίσματος.
• Σχολικός εκφοβισμός : Ιδιαίτερη αναφορά για την ευαισθητοποίηση των μαθητών ώστε να αποφευχθούν κρούσματα τα οποία πλήττουν τον ψυχισμό των νεαρών μαθητών.
• Ενημέρωση μαθητών από τους υπευθύνους των τμημάτων: Όρια συμπεριφοράς μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας , ανάθεση απουσιολόγων ( στην Α Γυμνασίου με κλήρωση), ανάθεση επιμελητών , και προγραμματισμός του τρόπου διδασκαλίας κατά την τρέχουσα σχολική περίοδο.
• Ευελπιστούμε ότι και η φετινή σχολική χρονιά θα κινηθεί στα υψηλά παιδαγωγικά επίπεδα της περσινής με την συνεργασία και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.
Τέλος, σας ενημερώνουμε,ότι στην ιστοσελίδα του σχολείου μας, με μεγάλη χαρά δεχόμαστε να “ανεβάζουμε” κείμενα με σκέψεις,προτάσεις,ιδέες μαθητών μας, γονέων και κηδεμόνων,καθώς επίσης και πρώην μαθητών του σχολείου μας.
Τα κείμενα μπορείτε να τα στέλνετε στο mail του σχολείου.
Στόχος είναι το σχολείο,εκτός της βασικής του αποστολής, να αποτελέσει φωτεινό φάρο ιδεών,κυψέλη παιδείας,χώρο διατήρησης της παράδοσης και της φυσιογνωμίας του τόπου μας.
Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά;
Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που ‘χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!
Β. Απόσπασμα από χειρόγραφη επιστολή του Οδ. Ελύτη προς τους αναγνώστες του μία βδομάδα μετά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1979.
Εμένα μου έλαχε ν’ αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν’ ανήκει σ’ ολόκληρο το λαό του. Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν’ αγαπά όλον τον λαό του, ν’ ανήκει, το ξαναλέω, σ’ όλο τον λαό του. Δεν γίνεται αλλιώς. Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι, όπως αυτός το νομίζει καλύτερα.
Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενιτεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι. Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.
Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο λόγος του. Κι είχε δίκιο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το αθάνατο ποίημα του «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», έσωσε και παράδωσε στη φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι εγώ. Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού. Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα, για το δίκιο και για τη λευτεριά. Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια νίκη. Όχι δική μου νίκη. Δική σας. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη – ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα, όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε την πατρίδα μας, και προ παντός, τη γλώσσα μας. Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να ‘μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά μας για τη γλώσσα μας.
‘Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα «θάλασσα» όπως την έλεγαν ο Όμηρος και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Δεν είναι λίγο αυτό. Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας. Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την ευγένεια. Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ, σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.
Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε. Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό από την πατρίδα».
1. Ο καθιερωμένος αγιασμός για την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς στο σχολικό συγκρότημα Γυμνασίου- Λυκείου Πάργας θα γίνει την Παρασκευή 11/09/2015 στις 09:30 π.μ. Στη συνέχεια θα διανεμηθούν στους μαθητές τα σχολικά βιβλία.
2.Η μεταφορά των μαθητών θα γίνει ως εξής:
α. από Αγιά μαθητικό λεωφορείο στις 08: 30
β. από Ανθούσα μαθητικό λεωφορείο στις 09:00
γ. από Αγία Κυριακή με το λεωφορείο της γραμμής του ΚΤΕΛ
3.Τα αποτελέσματα των παραπεμπτικών εξετάσεων περιόδου Σεπτεμβρίου 2015 θα ανακοινωθούν την Πέμπτη 10-09-2015 στο σχολείο.
4. Οι γονείς των μαθητών της Α΄τάξης πρέπει να φροντίσουν να προσκομίσουν στο σχολείο ιατρική βεβαίωση ότι το παιδί τους μπορεί να συμμετέχει στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής και υπεύθυνη δήλωση για την επιλογή της Β΄ ξένης γλώσσας ( Γαλλικά ή Γερμανικά).
5.Τη Δευτέρα 14 -09-2015 η έναρξη των μαθημάτων θα γίνει στις 08:15. Κάθε μαθητής να έχει μαζί του ένα πρόχειρο τετράδιο για να σημειώσει ό,τι απαιτηθεί.
6.Η ημερομηνία σύγκλισης του σχολικού συμβουλίου θα ανακοινωθεί αργότερα.
Ήταν 8 Σεπτεμβρίου 1941, όταν ο Harry James και η ορχήστρα του ηχογράφησαν τη Μισιρλού, ένα τραγούδι που ξεκίνησε από την Ελλάδα ως ρεμπέτικο κι έγινε παγκόσμια επιτυχία.
Τραγούδι που ξεκίνησε από την Ελλάδα ως ρεμπέτικο κι έγινε παγκόσμια επιτυχία, γνωρίζοντας διασκευές σε διαφορετικά μουσικά στυλ (τζαζ, οριεντάλ, κλέζμερ, σερφ-ροκ, γκαράζ-ροκ κ.ά.). Μισιρλού σημαίνει γυναίκα από το Μισίρι (Μισρ=Αίγυπτος στα αραβικά) και αναφέρεται σε μουσουλμάνα της Αιγύπτου, καθότι τη χριστιανή της περιοχής την ονομάζουμε Αιγυπτιώτισσα.
Η Μισιρλού είναι ένα αργό ζεϊμπέκικο, που πρωτακούστηκε στην Αθήνα γύρω στο 1927 από την κομπανία του Δημήτρη Πατρινού, ενός σμυρνιού μουσικού, που ήρθε στην πρωτεύουσα με το κύμα των προσφύγων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το τραγούδι αναφέρεται στον έρωτα ενός χριστιανού για μια μουσουλμάνα, θέμα – ταμπού για εκείνη την εποχή και όχι μόνο. Η μελωδία είτε προϋπήρχε και ήταν οικείο άκουσμα στον ευρύτερο χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είτε αποτελεί ομαδική δουλειά της κομπανίας του Πατρινού. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Πατρινός έγραψε τους στίχους.
Η διεθνής πορεία του τραγουδιού ξεκίνησε το 1930 από τις ΗΠΑ, με την κυκλοφορία του από τη δισκογραφική εταιρεία Orthophonic του ελληνοαμερικανού Τίτου Δημητριάδη. Το 1941 ένας άλλος ελληνοαμερικανός, ο μουσικός Νίκος Ρουμπάνης του άλλαξε τον τόνο και τη μελωδία, δίνοντάς του τον ανατολίτικο ήχο με τον οποίο είναι γνωστό σήμερα. Φρόντισε, μάλιστα, να κατοχυρώσει το όνομά του ως συνθέτης του τραγουδιού. Καθώς κανείς δεν του αμφισβήτησε το δικαίωμα αυτό, ο Ρουμπάνης εμφανίζεται ως συνθέτης της Μισιρλούς σε όλο τον κόσμο εκτός από την Ελλάδα.
Αμέσως μετά τη διασκευή του Ρουμπάνη, το τραγούδι εντάχθηκε στο ρεπερτόριο μεγάλων ορχηστρών της εποχής του σουίνγκ, όπως του Χάρι Τζέιμς, του Γούντι Χέρμαν και του Ξαβιέ Κούγκατ. Όμως, η μεγάλη επιτυχία για τη Μισιρλού ήλθε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 από καλλιτέχνες του Surf-Rock. Την αρχή έκανε ο κιθαρίστας Ντικ Ντέιλ, ένας μουσικός με λιβανέζικες ρίζες (Ρίτσαρντ Μανσούρ το πραγματικό του όνομα), όταν ένας θαμώνας στο κλαμπ που εμφανιζόταν τον προκάλεσε να παίξει ένα σόλο με μία μόνο χορδή της κιθάρας. Αυτός διάλεξε τη Μισιρλού για να ανταποκριθεί στην πρόκληση. Το 1963, οι σπουδαίοι The Beach Boys παρουσίασαν στο άλμπουμ τους Surfin’ USA μια εκτέλεση του τραγουδιού παρόμοια με αυτή του Ντέιλ, κάνοντας έτσι τη Μισιρλού τμήμα της surf παράδοσης, αλλά και της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας.
Το 1994 η Μισιρλού στην εκτέλεση του Ντικ Ντέιλ ήλθε και πάλι στο προσκήνιο, καθώς ακουγόταν στην καλτ ταινία του Κουέντιν Ταραντίνο Pulp Fiction, ενώ το 2006 ξανάγινε δημοφιλής, όταν αποτέλεσε τη βάση για το τραγούδι των Black Eyed Peas, Pump it. Αξιοσημείωτη είναι και η εκδοχή του γνωστού κουαρτέτου εγχόρδων The Kronos Quartet, που συμπεριέλαβε τη Μισιρλού στο άλμπουμ τους Caravan (2000) με τον τίτλο Misirlou Twist.
Στην Ελλάδα, τη Μισιρλού έχουν τραγουδήσει αρκετοί καλλιτέχνες, όπως η Δανάη, η Σοφία Βέμπο, ο Νίκος Γούναρης, ο Μανώλης Αγγελόπουλος, το ροκ συγκρότημα των Last Drive (άλμπουμ Underworld Shakedown του 1986) και η γκαράζ μπάντα των Sound Explosion (Misirlou the Greek).
Το 2004, η Μισιρλού επιλέχτηκε από την οργανωτική επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας ως ένα από τα πιο γνωστά ελληνικά τραγούδια όλων των εποχών, και ακούστηκε στην τελετή λήξης από την Άννα Βίσση. Στο τεύχος Μαρτίου 2005 το αγγλικό μουσικό περιοδικό Q δημοσίευσε έναν κατάλογο με τα 100 κορυφαία 100 κιθαριστικά τραγούδια. Η Μισιρλού στη διασκευή του Ντικ Ντέιλ κατέλαβε την 89η θέση.
Κάποτε ένα μικρό αγόρι πήγε σε ένα μεγάλο σχολείο και παρότι δυσκολεύτηκε στην αρχή, μόλις ανακάλυψε πως μπορούσε εύκολα να βρει την αίθουσά του, αισθάνθηκε χαρά. Και το σχολείο δεν έμοιαζε τόσο μεγάλο πια, αλλά άρχισε να τον χωράει και να τον περιβάλλει. Ένα πρωινό, όταν το μικρό αγόρι ήταν στο σχολείο, η δασκάλα είπε:
«Σήμερα θα κάνουμε μια ζωγραφιά».
«Ωραία!» Σκέφτηκε το μικρό αγόρι. Του άρεσε τόσο να κάνει ζωγραφιές.
Μπορούσε να κάνει πολλές, λιοντάρια και τίγρεις, κοτόπουλα και αγελάδες, τραίνα και βάρκες. Έβγαλε λοιπόν τα χρώματα του έξω από το κουτί τους και ξεκίνησε να ζωγραφίζει. Αλλά η δασκάλα είπε: «Περιμένετε! Δεν είναι ακόμα ώρα να ξεκινήσετε!» Και περίμενε μέχρι που κάθε παιδί φαινόταν έτοιμο να υπακούσει στις οδηγίες της.
«Τώρα», είπε η δασκάλα, «θα φτιάξουμε λουλούδια».
«Ωραία!» Σκέφτηκε το μικρό αγόρι που του άρεσε τόσο να κάνει λουλούδια.
Και ξεκίνησε να φτιάχνει όμορφα λουλούδια με τα ροζ , τα πορτοκαλιά και τα μπλε χρώματα του. Τα φανταζόταν πολύχρωμα όπως ήταν και η καρδιά του. Αλλά η δασκάλα είπε: «Περιμένετε! Θα σας δείξω εγώ πως». Και σχεδίασε ένα λουλούδι στον πίνακα. Ήταν ένα κόκκινο λουλούδι με πράσινο κοτσάνι. Τώρα, είπε η δασκάλα, μπορείτε να ξεκινήσετε.
Το μικρό αγόρι κοίταξε προσεκτικά το λουλούδι της δασκάλας, μετά κοίταξε με αγάπη το δικό του λουλούδι, το οποίο του άρεσε πολύ περισσότερο από της δασκάλας του. Αλλά δεν το φανέρωσε αυτό… Απλά γύρισε τη σελίδα του και έφτιαξε ένα λουλούδι όπως της κυρίας του. Ήταν ένα κόκκινο λουλούδι με πράσινο κοτσάνι.
Μιαν άλλη μέρα, όταν το μικρό αγόρι μπόρεσε να ανοίξει την εξωτερική πόρτα ολομόναχός του, κάτι που τον έκανε να χαρεί πολύ, κατευθύνθηκε στην αίθουσα του, όπου άκουσε τη δασκάλα να λέει: «Σήμερα θα κάνουμε κάτι με πηλό». «Ωραία!» σκέφτηκε το αγόρι. Του άρεσε ο πηλός! Μπορούσε να φτιάξει όλων των ειδών τα πράγματα με πηλό: Φίδια και χιονάνθρωπους, ελέφαντες και ποντίκια, ντόνατς και ένα σωρό άλλα συναρπαστικά πράγματα. Και άρχισε να τραβάει και να πλάθει τη μπάλα του πηλού. Αλλά η δασκάλα είπε: «Περιμένετε! Θα σας δείξω εγώ πως». Και έδειξε σε όλους πώς να φτιάχνουν ένα βαθύ πιάτο. Τώρα, είπε: «μπορείτε να ξεκινήσετε».
Το μικρό αγόρι κοίταξε το πιάτο της δασκάλας του και στη συνέχεια κοίταξε το δικό του. Το δικό του πιάτο του άρεσε περισσότερο από της δασκάλας του, αλλά δεν είπε κάτι για αυτό. Απλά το πολτοποίησε ξανά σε μια μεγάλη μπάλα και έφτιαξε ένα πιάτο όπως της δασκάλας του. Ήταν ένα βαθύ πιάτο…! Και σύντομα το μικρό αγόρι έμαθε να περιμένει, να παρατηρεί και να φτιάχνει πράγματα ακριβώς όπως η δασκάλα. Ώσπου δεν έκανε πλέον πράγματα από μόνος του, αλλά ακολουθούσε πιστά τις οδηγίες της.
Μετά έτυχε η οικογένεια του αγοριού να μετακομίσει σε άλλη πόλη και πήγε σε ένα άλλο σχολείο.Αυτό το σχολείο ήταν ακόμα μεγαλύτερο από το προηγούμενο και όσο ανέβαινε τα σκαλοπάτια, οι σκέψεις τρεχοβολούσαν κάνοντας την καρδιά του να χτυπά. Πήγε στην αίθουσα του έχοντας τις μνήμες χαραγμένες, όπου εκείνες τον οδηγούσαν πλέον. Την πρώτη μέρα, λοιπόν, στο καινούργιο σχολείο η δασκάλα είπε:
«Σήμερα θα φτιάξουμε μια ζωγραφιά!»
«Ωραία!» σκέφθηκε το μικρό αγόρι, και περίμενε από τη δασκάλα να του πει τι να κάνει.
Αλλά η δασκάλα δεν είπε τίποτε, απλά περπάτησε μέσα στην αίθουσα, παρατηρώντας σιωπηλά τα παιδιά, επειδή δεν ήθελε να τα αποσπάσει από τη δημιουργικότητά τους. Πλησίασε, λοιπόν, διακριτικά το μικρό αγόρι και το ρώτησε αν ήθελε να φτιάξει μια ζωγραφιά.
«Ναι», είπε το μικρό αγόρι, «τι θα φτιάξουμε όμως;»
«Δεν γνωρίζω, μέχρι να το φτιάξεις και να το δούμε», είπε απαλά η δασκάλα.
«Πως θα το φτιάξω;» ρώτησε το μικρό αγόρι.
«Με όποιο τρόπο θέλεις», είπε η δασκάλα.
«Και με όποιο χρώμα θέλω;» ρώτησε το μικρό αγόρι.
«Φυσικά», του απάντησε η δασκάλα, «εάν καθένας έκανε την ίδια ζωγραφιά και χρησιμοποιούσε τα ίδια χρώματα, το κάθε δημιούργημά σας δεν θα ήταν μοναδικό και ξεχωριστό συνάμα στα δικά σας, αλλά και στα δικά μου μάτια. Και εγώ, αν ήταν όλα ίδια, πώς θα καταλάβαινα το δημιουργό και τι ανήκει στον καθένα, για να επιβραβεύσω την προσπάθεια του κάθε παιδιού, που έδωσε ζωή με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο στο πολύτιμο έργο του;»
«Δεν ξέρω», είπε το μικρό αγόρι και ξεκίνησε να σχεδιάζει ένα λουλούδι. Ήταν κόκκινο με πράσινο κοτσάνι.
*Αυτή η ιστορία αποτελεί ελεύθερη διασκευή της ιστορίας ‘ The little boy ’ της Helen E. Buckley.
Η δημιουργική διάθεση ενός παιδιού χρειάζεται να ενθαρρύνεται και να θαυμάζεται το αποτέλεσμά της, όποιο κι αν είναι αυτό, με τρόπο που το παιδί να αισθάνεται και το ίδιο αποδεκτό αλλά και το έργο του.
Η δημιουργικότητα ενός παιδιού ανθίζει, όταν νιώθει πως επιβεβαιώνεται για τα δικά του γεννήματα, που δεν αποτελούν προσδοκίες των γονιών, αλλά αποτελούν μια δική του εύπλαστη ύλη, όπου οι γονείς του και οι σημαντικοί άνθρωποι για εκείνον χαίρονται κάθε φορά που η ενασχόληση μαζί της τού δίνει χαρά. Η δημιουργική διάθεση ενός παιδιού δεν κατευθύνεται και αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε, προσπαθώντας να ελέγξουμε τους φόβους μας, μπορεί να αναστείλουμε τη ωρίμανσή του και να το αποστερήσουμε από την ικανότητά του για πρωτοβουλία.
——
Η Αγγελική Μπολουδάκη είναι ιδιώτης Κοινωνική Λειτουργός στα Χανιά, τέως στέλεχος του Κέντρου πρόληψης της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών Ν.Χανίων και τέως Εκπαιδευτικός Α.Τ.Ε.Ι. Είναι συγγραφέας του βιβλίου ‘Μαμά, μπαμπά, δε με κοιτάξατε και χάθηκα’, Εκδόσεις Αραξοβόλι
«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;» αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.
Νομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.
Την ώρα που το παιχνίδι αυτό παιζόταν στον Τύπο της Γαλλίας, στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν. Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.
Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη «νειάτα». Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή. Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη «χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία». Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα».
Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την «αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».
Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις «ΖΩΗ»»! Η ιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».
Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933: Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου. Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την «ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».
Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.
Οι αναρτήσεις μας δεν έχουν κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Δεν σκοπεύουμε να παραβιάσουμε τα πνευματικά δικαιώματα κανενός ατόμου ή εταιρίας.
Τα πνευματικά δικαιώματα των αναρτήσεων μας, εν γένει, δεν ανήκουν σε μας.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Πρόσφατα σχόλια