Ο μήνας Μάιος πήρε το όνομα του από την Μαία, η οποία σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία ήταν μια από τις Πλειάδες και μητέρα του θεού Ερμή.

Κατά μία άλλη εκδοχή η προέλευση του ονόματος αποδίδεται στη ρωμαϊκή θεότητα Μάγια η οποία ήταν σύζυγος του Ήφαιστου.

Ο Μάιος πάντα ήταν ένας μήνας που σχετιζόταν με την αρχή του καλοκαιριού και την εύφορη και ανθισμένη γη. Για αυτό από παλιά οι άνθρωποι συνήθιζαν να γιορτάζουν την έναρξη του μήνα με διάφορους τρόπους.

Γιορτή των λουλουδιών

Πως συνδέεται λοιπόν η Πρωτομαγιά με τα λουλούδια; Για να απαντήσουμε πρέπει να ανατρέξουμε πίσω στην Αρχαία Ελλάδα. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι ήταν γνωστοί φυσιολάτρες, συνήθιζαν να γιορτάζουν την έλευση της άνοιξης και την άνθιση των λουλουδιών.

Η γιορτή πρόδρομος της σημερινής Πρωτομαγιάς ήταν τα Ανθεστήρια ή Διονύσια. Τα Ανθεστήρια ήταν η πρώτη καθιερωμένη γιορτή των λουλουδιών και γιορτάζονταν κάθε χρόνο από την 11η ως την 13η ημέρα του μηνός Ανθεστηριώνος, δηλαδή 2 με 4 Φεβρουαρίου.

Τα Ανθεστήρια γιορτάζονταν αρχικά μόνο στην Αθήνα, αλλά με το πέρασμα των χρόνων απόκτησαν πανελλήνιο χαρακτήρα. Επίσης ήταν κατά κάποιο τρόπο θρησκευτική γιορτή, μιας και ήταν αφιερωμένη στο θεό Διόνυσο.

Στην Ευρώπη

 Εκτός λοιπόν από την ελληνική εκδοχή με τα Ανθεστήρια (αν και γιορτάζονταν λίγο νωρίτερα) αντίστοιχες γιορτές υπήρχαν και στην Ευρώπη, με την Πρωτομαγιά να σηματοδοτεί συνήθως την αρχή του καλοκαιριού.

Στην προχριστιανική Ευρώπη για παράδειγμα υπήρχαν γιορτές όπως το κέλτικο Μπελτέιν που γιορταζόταν κυρίως στην Σκωτία και την Ιρλανδία, το οποίο συνοδευόταν με το άναμμα μεγάλων τελετουργικών φωτιών στα βουνά.

Σε κάποιες περιοχές της Ιρλανδίας μάλιστα συνήθιζαν να φτιάχνουν τον “θάμνο του Μαΐου” όπως τον αποκαλούσαν, χρησιμοποιώντας αγκάθια, λουλούδια και κορδέλες. Κάτι σαν το δικό μας πρωτομαγιάτικο στεφάνι.

Αντίστοιχη γιορτή ήταν η Βαλπουριανή νύχτα η οποία γιορταζόταν στην κεντρική και βόρεια Ευρώπη και επίσης συνδεόταν με μεγάλες φωτιές και αντίστοιχους τελετουργικούς χορούς γύρω από αυτές.

Αργότερα, με την επικράτηση του χριστιανισμού στην Ευρώπη πολλές γιορτές από αυτές είτε απαγορεύτηκαν είτε μεταλλάχτηκαν.

Κάπως έτσι ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς έπαψε να έχει θρησκευτικό-τελετουργικό χαρακτήρα και επικεντρώθηκε στην φύση και τα λουλούδια.

Στις μέρες μας υπάρχουν κάποιες νεο-παγανιστικές ομάδες οι οποίες προσπαθούν να επαναφέρουν αρχαία πρωτομαγιάτικα έθιμα.

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι

 Κάθε χρόνο την Πρωτομαγιά πολύς κόσμος εξορμεί στην ύπαιθρο για να “πιάσει τον Μάη”.

Έτσι οι άνθρωποι βρίσκονται, έστω και για λίγο, ξανά κοντά στην φύση, μακριά από το τσιμέντο και τους έντονους ρυθμούς της πόλης.

Οι περισσότεροι επιδίδονται στην κατασκευή του παραδοσιακού πρωτομαγιάτικου στεφανιού.

Αυτό ίσως είναι και το μοναδικό έθιμο που συνδέει την Πρωτομαγιά με την αρχαία εκδοχή της ως γιορτή των λουλουδιών.

Η παράδοση θέλει το αυτοσχέδιο στεφάνι να κρεμιέται και να κοσμεί τις πόρτες των σπιτιών μέχρι και την παραμονή του Αγίου Ιωάννη του Λαμπαδάρη ή του Κλήδονα, στις 23 Ιουνίου, οπότε και καίγεται σε μεγάλες φωτιές και τον κόσμο να πηδά πάνω από τις φλόγες τρεις φορές.

Πηγή:coolweb.gr

Σε αυτό το πρώτο μέρος είδαμε λοιπόν την εκδοχή της Πρωτομαγιάς των λουλουδιών. Αύριο το δεύτερο μέρος με την εργατική διάσταση της Πρωτομαγιάς. Μέχρι τότε…… τραγουδάκια:

Μάη μου _ Φίλιππος Νικολάου

Μια βραδιά του Μαγιού _ Σταμάτης Κόκοτας

Αντώνης Καλογιάννης ~ Άνοιξε το παράθυρο

Σαββατοκύριακο έφτασε και ακολουθεί τη Δευτέρα η Πρωτομαγιά.Ένας υπέροχος συνδυασμός. Αδράξτε την ευκαιρία και απολαύστε τη φύση, τις στιγμές, την ποιότητα των ειλικρινών ανθρώπινων σχέσεων.Σπάστε τους κωδικούς της καρδιάς με τις σπίθες της ψυχής σας. Με καταλύτες τη μουσική και το τραγούδι. Για καλημέρα σας θυμίζουμε αγαπημένα τραγούδια με αναφορά στον Μάη.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ Ήσουν ωραία όταν γελούσες

Αντώνης Καλογιάννης & Μαρινέλλα ~ Σ΄ αγαπώ

Το κορίτσι του Μάη _ Olympians

Δε γνωρίζεις ποια θα είναι η τελευταία μέρα της ζωής σου. Ακούς μόνο τους γύρω σου να σου υπενθυμίζουν, πού και πού, πως πρέπει να αδράξεις τη μέρα. “Carpe diem” αλλά εσύ αναρωτιέσαι πώς; Η αλήθεια είναι πως κι εγώ αναρωτιόμουν για πολύ καιρό.
Η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό, σκεπτόμενος την ιδέα να αδράξεις την ημέρα, αναμφίβολα παραπέμπει σε μακρινά ταξίδια με πολλές ανέσεις, για κάποιους ίσως την εξομολόγηση όλων όσων έκρυβαν τόσα χρόνια μέσα τους ή απλώς δεν έβρισκαν ποτέ τον χρόνο ώστε να τα εκμυστηρευτούν. Σκέφτεσαι πως πρέπει να διαβάσεις, να δουλέψεις, να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, να αναζητήσεις μία δουλειά, να αγχωθείς για την κρίση, να καταφέρεις να γίνεις άλλο ένα θύμα της “εθνικής κατάθλιψης” που πολλοί επιθυμούν να σε εντάξουν σ’αυτή. Άλλες φορές πάλι αποφασίζεις να αδράξεις την ημέρα μα η σκέψη και μόνο σε βρίσκει απλώς καθισμένο στον καναπέ σου, ζηλεύοντας ιστορίες άλλων ανθρώπων, που ζουν ευτυχισμένοι με την τέλεια δουλειά τους, την τέλεια εμφάνιση τους, την τέλεια ζωή τους, την τέλεια σχέση τους. Μπούρδες!
Η κάθε μέρα που περνάει δεν επιστρέφει. Μπορεί να νευριάζεις θεωρώντας αυτή τη φράση τόσο κλισέ όσο και η προσπάθεια σου αυτή τη στιγμή να διαβάσεις για ακόμη μία φορά ένα άρθρο, που  πιστεύεις πως θα σε παρακινήσει να “ξυπνήσεις”. Ξύπνα! Η ζωή δεν είναι λήθαργος κι αν κάποιοι θέλουν να σε ναρκώσουν εσύ οφείλεις να σηκωθείς, να γελάσεις, να τρέξεις, να αγαπήσεις, να χορέψεις, να εξομολογηθείς, να ζήσεις.

 Επειδή όμως οι θεωρίες σ’έχουν κουράσει, όπως και πολλούς από εμάς, μπορείς να δοκιμάσεις την συγκεκριμένη μέθοδο, η οποία θα μπορούσε να αποτελέσει μία αρχή στην προσπάθεια σου.

1)Αν όχι μέσα στην εβδομάδα, τότε σίγουρα μέσα στον μήνα βρες μία μέρα όπου δεν έχεις τις “τυπικές υποχρεώσεις” σου. Δηλαδή δεν δουλεύεις, δεν έχεις μάθημα, δεν έχεις να παραστείς σε κάποια συνάντηση. Στη συγκεκριμένη ημέρα ξεκίνα να προσθέτεις όλα όσα θεωρείς πως είναι εφικτά να πραγματοποιηθούν αλλά εσύ αμέλησες λόγω των γρήγορων ρυθμών της καθημερινότητας σου.
2)Αν έχεις την οικονομική δυνατότητα αποταμίευε μέρα με τη μέρα λίγα χρήματα ώστε να μπορέσεις να τα χρησιμοποιήσεις στη συγκεκριμένη ημέρα “ανεξαρτησίας” , χωρίς να έχεις το άγχος των χρημάτων.
3)Κάνε κράτηση σ’ ένα θέατρο, σε μία κινηματογραφική ταινία, σ’ένα μαγαζί για φαγητό. Μπορείς να βρεις οικονομικές παραστάσεις χωρίς να ξοδέψεις μία περιουσία.
4)Σκέψου ποια μέρη της πόλης σου δεν έχεις επισκεφθεί (μουσεία, αξιοθέατα) ή έχεις καιρό να τα επισκεφθείς ενώ βρίσκονταν τόσο καιρό δίπλα σου.
5)Θα εκπλαγείς από την ηρεμία και την πληρότητα ενός περιπάτου στη θάλασσα, η οποία θα συνδυάζεται με την ζεστασιά του ήλιου. Αν θέλεις μπορείς να επιλέξεις έναν άνθρωπο, κατά προτίμηση, κάποιον που θεωρείς πως σου δημιουργεί περισσότερες ρυτίδες στο πρόσωπο, από τα χαμόγελα που σου προσφέρει, παρά στεναχώρια και προσκάλεσε τον στην μέρα σου.

Αυτή η μέρα θα αποτελέσει μία ένδειξη για το τί κάνει εσένα ευτυχισμένο. Ο άνθρωπος που θα επιλέξεις, οι ώρες και τα χρήματα που θα σπαταλήσεις θα σου αποδείξουν τί πραγματικά επιθυμείς καθώς και την μηδαμινή δύναμη που έχουν τα χρήματα σε στιγμές, που η φύση και μόνο κυριαρχεί. Αυτή την μέρα ονόμασε την “Carpe diem“. Μετά το τέλος της, προσπάθησε να εντάξεις σταδιακά στην καθημερινότητά σου κάποιες από τις καταστάσεις, που επέλεξες να ζήσεις εκείνη την ημέρα.
Μην ξεχνάς πως η ευτυχία βρίσκεται παντού, απλώς ίσως εμείς οι άνθρωποι δίνουμε προσοχή στο δάχτυλο κι όχι σ’αυτό που μας δείχνει.

Γράφει ο Ελευθεριάδης Πυθαγόρας Κωνσταντίνος!

Πηγή:pithagoreiotheorima.blogspot.gr

 Αφιερωμένο στους υπερόπτες αλλά όχι περήφανους, στους αλαζονικούς αλλά μηδέποτε πρωταθλητές.  Ένας κόκορας ολάσπρος
με ψηλό λειρί,
καμαρώνει και φουσκώνει
και λιλιά φορεί,
και θαρρεί πως το κοτέτσι
μόλις τον χωρεί.

 Άμα βρει κανένα σπόρο
μέσα στην αυλή,
το κεφάλι του σηκώνει
και το διαλαλεί,
να το μάθουνε σε Δύση
και σ’ Ανατολή!

Τη στιγμή, που σουλατσάρει
με το βήμ’ αργό,
«δεν ξανάειδα, λεν οι κότες,
τέτοιο στρατηγό»!
Μα κι ο ίδιος συλλογιέται:
«Μωρέ τ’ είμαι ’γώ!»

Ξάφνου βλέπει ένα γεράκι.
Αχ! την ώρα αυτή
το βαρύ περπάτημά του
έχει μπερδευτεί,
κι αστραπή μες στο κοτέτσι
τρέχει να κρυφτεί.

Το είδαμεhttp://akrasakis.blogspot.com

  Η προγραμματισμένη για σήμερα θεατρική παράσταση, της θεατρικής ομάδας του σχολείου μας, του έργου του Μπρεχτ “ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ Γ’ ΡΑΪΧ, αναβάλλεται λόγω προβλήματος στην ΘΕΟΦΑΝΕΙΟ αίθουσα. 

Για….. αποζημίωση το ποίημα του ΜΠΡΕΧΤ:ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ

 Ευλογημένη να’ ναι η αμφιβολία ! Σας συμβουλεύω
να τιμάτε χαρούμενα και προσεκτικά εκείνον
που το λόγο σας ξετάζει σαν κάλπικη μονέδα !
Άμποτε νά ‘σαστε συνετοί και να μη
δίνετε το λόγο σας με σιγουριά πάρα πολλή.

Την ιστορία διαβάστε και θα δείτε
την ξέφρενη φυγή ανίκητων στρατών.
Παντού
κάστρα απάτητα κυριεύονται και
της Αρμάδας τα καράβια, που ήταν
αμέτρητα σαν έκανε πανιά, στο γυρισμό
εύκολα τα μετρούσες.

Έτσι μια μέρα στάθηκε ένας άνθρωπος στην απάτητη βουνοκορφή
κι ένα πλεούμενο έφτασε στην άκρη της
απέραντης θάλασσας

Α , όμορφο που ‘ ναι το κούνημα του κεφαλιού
για τις “ατράνταχτες αλήθειες!
Α , θαρρετή που ‘ ναι η φροντίδα του γιατρού
για τον άρρωστο που γιατρεμό δεν έχει !

Μα απ’ όλες τις αμφιβολίες ομορφότερη είναι σαν οι φοβισμένοι
αδύναμοι σηκώνουν το κεφάλι και
παύουν να πιστεύουν
στων τυράννων τους τη δύναμη!

Α , με πόσο κόπο καταχτήθηκε κείνο το σοφό αξίωμα!
Πόσες θυσίες κόστισε !
Πόσο δύσκολο στάθηκε να βρεθεί
πως τα πράγματα ήταν έτσι κι όχι αλλιώς!
Με στεναγμό ανακούφισης το ‘ γραψε ένας άνθρωπος μια μέρα
στης Γνώσης το βιβλίο .
Καιρό πολύ έμεινε χαραγμένο εκεί μέσα και γενιές ολόκληρες
ζήσανε μαζί του , το ‘ βλεπαν σαν αλήθεια αιώνια
κι όσοι το ξέρανε καταφρονούσαν όσους τ’ αγνοούσαν.
Μα κάποτε , μια υποψία μπορεί να γεννηθεί , γιατί μια καινούρια
εμπειρία
τραντάζει το ατράνταχτο αξίωμα . Ξυπνάει η αμφιβολία.
Και μιαν άλλη μέρα ένας άλλος άνθρωπος στοχαστικά σβήνει
απ’ το βιβλίο της Γνώσης
το αξίωμα με μια μονοκοντυλιά.

Ενώ διαταγές τον ξεκουφαίνουν , ενώ τον εξετάζουν
για τις φυσικές του ικανότητες γιατροί μουσάτοι , ενώ
τον επιθεωρούν
λαμπερά υποκείμενα με χρυσά γαλόνια , ενώ τον κατηχούνε
πανηγυριώτικοι παπάδες που του τριβελίζουνε τ’ αυτιά μ’ ένα
βιβλίο γραμμένο απ’ το Θεό τον ίδιο
ενώ τον δασκαλεύουν
ανελέητοι δάσκαλοι , ο φτωχός ακούει να του λένε
πως ο κόσμος μας είναι ο καλύτερος των κόσμων
και πως την τρύπα στη σκεπή της κάμαράς του
την έχει σχεδιάσει ο Θεός αυτοπροσώπως.
Αληθινά, του είναι δύσκολο πολύ
ν’ αμφιβάλει για τον κόσμο τούτο.
Ιδρωκοπάει ο άνθρωπος χτίζοντας σπίτι όπου ποτέ του
δε θα κατοικήσει.
Μα δεν ιδρωκοπάει λιγότερο κι όποιος δικό του χτίζει σπίτι.

Να οι αστόχαστοι που ποτέ δεν αμφιβάλλουν.
Η χώνεψη τους είναι άψογη , και η κρίση τους αλάθευτη.
Δεν πιστεύουν στα γεγονότα , πιστεύουν μόνο στον εαυτό τους .
Αν χρειαστεί , πρέπει αυτούς τα γεγονότα να πιστέψουν.
Είναι απέραντα υπομονετικοί με τον εαυτό τους .
Τα επιχειρήματα τα ακούν με αυτί σπιούνου.

Στους αστόχαστους που ποτέ δεν αμφιβάλλουν
συνταιριάζουν οι στοχαστικοί που ποτέ δεν δρούνε.
Τούτοι αμφιβάλλουν όχι για να πάρουν μιαν απόφαση , αλλά
για να μην πάρουν απόφαση καμιά. Τα κεφάλια τους
τα χρησιμοποιούνε μόνο για να τα κουνάνε . Με σκοτισμένο
πρόσωπο
ειδοποιούν τους επιβάτες των καραβιών που βουλιάζουν,
πως το νερό είν’ επικίνδυνο.
Κάτω απ’ του δήμιου το μπαλτά
αναρωτιούνται αν δεν είναι άνθρωπος κι αυτός.
Μουρμουρίζουν σκεφτικά
πως ” το θέμα δεν έχει ξεκαθαριστεί ακόμα ” , και
πηγαίνουνε να πέσουν.
Μοναδική τους δράση , ο δισταγμός.
Αγαπητή τους φράση : ” Δεν είναι ακόμα ώριμο για συζήτηση”.

Γι’ αυτό, αν παινεύεις την αμφιβολία
μην παινέψεις
την αμφιβολία που καταντάει απελπισία!
Τι ωφελεί η αμφιβολία εκείνον
που δε μπορεί ν’ αποφασίσει;
Μπορεί να πράξει λάθος
όποιος δε γυρεύει πολλούς λόγους για να δράσει.
Μα όποιος π ά ρ α π ο λ λ ο ύ ς γυρεύει
μένει άπραγος την ώρα του κινδύνου.

Εσύ , που είσαι αρχηγός , μην ξεχνάς
πως έγινες ό,τι είσαι, επειδή είχες αμφιβάλει γι’ άλλους
αρχηγούς !
Άσε λοιπόν αυτούς που οδηγείς
ν’ αμφιβάλλουνε κι εκείνοι !

Αυτό το ερώτημα, χρόνια τώρα, εγείρει προβληματισμό και θέσεις και αντιθέσεις και πολλές αντιπαραθέσεις, αλλά απάντηση δεν δίνεται παρά μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Το θέμα είναι ιδεολογικό και πολιτικό και ξεπερνά τις παιδαγωγικές πρακτικές και τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Οι παιδαγωγικές πρακτικές τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια αναμορφώνονται ακολουθώντας τα «προοδευτικά» πρότυπα, όπως αυτά αντιγράφονται από τους νεωτερισμούς της Δυτικής Εκπαίδευσης,  μέσα από  τα οποία δίνεται χώρος έκφρασης στον μαθητή.  Αυτός ο χώρος έκφρασης, βέβαια, λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης που βιώνουμε την τελευταία πενταετία στη χώρα μας τελεί υπό αμφισβήτηση.

Οι  εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, αναρωτιούνται όλοι πλέον, γιατί γίνονται και σε τι αποσκοπούν…  Κάποιοι μιλούν για όραμα, κάποιοι για μνημονιακές προδιαγραφές και άλλοι απλά ζυγίζουν την κοινή γνώμη και καθαιρούν τον υπουργό, που τολμά να σταθεί απέναντι στους κατεστημένους. Το ζήτημα είναι κατά πόσο η σχολική εκπαίδευση σήμερα παρέχει στο μαθητή τα στοιχεία εκείνα που τον καθιστούν εγγράμματο… [αποσπάσματα από άρθρο της Κατερίνας Καλφοπούλου με σκέψεις για τα αναλυτικά προγράμματα στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση που σχεδιάζονται για τους λίγους που οδεύουν στα Α.Ε.Ι και Τ.Ε.Ι και αφήνουν συστηματικά «λειτουργικά αναλφάβητους» τους πολλούς)

ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΜΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ;

Στη σημερινή δύσκολη συγκυρία οι δάσκαλοι της τάξης και της πράξης, μπαίνουν στις αίθουσες με τα σχολικά εγχειρίδια και με τις οδηγίες διδασκαλίας υπό μάλης, για να διδάξουν σε όλους τους μαθητές την ίδια ύλη, με τις ίδιες μεθόδους, με το ίδιο ενδεικτικό χρονοδιάγραμμα και με τους ίδιους στόχους:

«Οι μαθητές να μπορούν να εφαρμόσουν τις αλγεβρικές ταυτότητες…»

«Οι μαθητές να μπορούν να λύσουν τη δευτεροβάθμια εξίσωση…» 

Ποιοι μαθητές;  Πόσοι μαθητές; Το ερώτημα στο οποίο απαντούν οι αριθμοί!  «Πόσοι; … Τόσοι!”

Ψάχνω στα αρχεία της ΕΛΣΤΑΤ:  2014-2015 Σχολικές μονάδες…Ημερήσια Γυμνάσια: 1.749,   Μαθητές: 310.389…

Ημερήσια Γενικά Λύκεια : 1.306,  Μαθητές: 241.905.

Αφαιρώ: 310.389-241.905 = 68.484.  Πού πάνε αυτά τα παιδιά; 68.484! Δεν είναι και λίγα. 

Μάλλον φοιτούν σε ΕΠΑΛ. Ψάχνω πάλι στα αρχεία της ΕΛΣΤΑΤ. Αλλά τα αρχεία εξαντλούνται στα Γενικά Λύκεια, ημερήσια και εσπερινά.  Δεν υπάρχει πίνακας για τα επαγγελματικά. Συνεχίζω να ψάχνω και να διαβάζω νούμερα και από άλλες πηγές:

2016-2017 εισακτέοι σε Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι συνολικά 69.985!
Κι εδώ εντοπίζω το λάθος. Μέγιστο λάθος. Όχι αριθμητικό, αλλά εκπαιδευτικό. Το λάθος μιας «εκπαίδευσης» που από την αρχή μέχρι το τέλος είναι διαρθρωμένη με βασική στόχευση τις εισαγωγικές εξετάσεις, που παραπλανητικά όλα αυτά τα χρόνια λέγονται εξετάσεις, αφού διαγωνισμός είναι και καθόλου δεν εξετάζουν τον νέο άνθρωπο ως προς τον γραμματισμό του και τις δεξιότητες επιβίωσής του σε μια κοινωνία ολοένα και πιο απαιτητική, ολοένα και  πιο πιεστική.
Προφανώς και δεν πρωτοτυπώ ούτε λέγοντας ότι το εκπαιδευτικό σύστημα είναι σαθρό ούτε υπενθυμίζοντας ότι πρόκειται για διαγωνισμό και όχι για εξετάσεις. Όμως δεν μπορώ να μην επαναλάβω, ειδικά μετά την ομιλία της Παρασκευής, ότι τα έξι χρόνια της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δεν μπορούν να προγραμματίζονται με στόχο τα Α.Ε.Ι και τα Τ.Ε.Ι. που λίγους μόνο αφορούν, ενώ αφήνουν συστηματικά «λειτουργικά αναλφάβητους» τους πολλούς.

Και αυτό το πρόβλημα δεν το συναντά κανείς μόνο στην Ελλάδα και μόνο στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα. Το συναντά σε όλον τον αναπτυγμένο κόσμο, με εξαίρεση μερικές αναπτυγμένες χώρες της Ασίας. Και ενώ έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια αναβάθμισης και βελτίωσης του μαθηματικού γραμματισμού (mathematical literacy) ή αλλιώς του αριθμητικού γραμματισμού ( numeracy), μένω με την αίσθηση πως εμείς εδώ – εν όψει του ορθολογισμού της διδακτέας ύλης – μαλώνουμε μεταξύ μας για το αν πρέπει ή όχι να διδάσκεται η συνάρτηση ολοκλήρωμα και οι μιγαδικοί αριθμοί, σαν να είναι αυτά που θα λύσουν τα προβλήματα των λειτουργικά αναλφάβητων μαθητών που παράγει το σχολείο μας…

Ε ναι, λοιπόν! Δεν είναι όλοι προορισμένοι για αυτά τα Μαθηματικά που διδάσκουμε στη Δευτεροβάθμια. Αντιθέτως είναι όλοι προορισμένοι για τη ζωή που ανοίγεται μπροστά τους και η ζωή αυτή απαιτεί πολλά!
Απαιτεί εφόδια που δεν αποκτούν τα παιδιά διδασκόμενα μια μεγάλη και θεωρητική ύλη! Απαιτεί δεξιότητες  που δεν καλλιεργούν στα παιδιά οι παρωχημένες μέθοδοι με τις οποίες διδάσκονται τα Μαθηματικά!

Κι αυτό  πρέπει να το λάβουμε υπόψη σοβαρά,  επειδή είναι ήδη… αργά!

[ΠΗΓΗ: Κατερίνα Καλφοπούλου, αποσπάσματα από ομιλία της στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού με θέμα «Μαθηματικός Γραμματισμός και Καθημερινότητα» όπως αναρτήθηκε στο ιστολόγιο της ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ + ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ]

Το είδαμε:http://ta4mx.blogspot.gr/

 Οι σύγχρονες αθλητικές υποδομές φανερώνουν ενδιαφέρον και αγάπη για τη νεολαία και κατά συνέπεια για τους μαθητές των σχολείων.

Η σωστή και προγραμματισμένη άθληση,σε αθλητικούς χώρους με σύγχρονες εγκαταστάσεις, δίνει τη δυνατότητα στους αθλούμενους να δουν στο πρόσωπό τους τον αλμυρό ιδρώτα της προσπάθειας τους  και να αισθανθούν το σφρίγος , τη δύναμη, τη ζωντάνια του αγώνα τους.

Έτσι, πλαταίνει η ψυχή του κάθε αθλητή,που χαίρεται να θωράει τη ζωή του, να ακούει τη φωνή του, να γελάει,να κλαίει, να δημιουργεί.

Έτσι πλάθονται γερά κορμιά, αρμονικές ψυχές, ελεύθερα πνεύματα.

Με αυτές τις σκέψεις, χαιρετίζουμε την ολοκλήρωση της διαδικασίας για την τοποθέτηση σύγχρονου συνθετικού χλοοτάπητα στο γήπεδο Πάργας Β.Ε. ΒΑΣΙΛΑ.

Συγκεκριμμένα, οι τεχνικές υπηρεσίες του δήμου Πάργας επικαιροποίησαν τη μελέτη προμήθειας και τοποθέτησης συνθετικού χλοοτάτητα στο γήπεδο Πάργας και το κληροδότημα Β.Ε.ΒΑΣΙΛΑ, που χρηματοδοτεί εξ ολοκλήρου το έργο, έχει λάβει όλες τις εγκρίσεις και τις αδειοδοτήσεις που απαιτούνται από την δ/νση κοινωφελών περιουσιών του υπουργείου οικονομικών. Ακόμη το κληροδότημα στη συνεδρίασή του στις 19/04/2017 ενέκρινε την προγραμματική σύμβαση με το δήμο Πάργας για την προμήθεια και την τοποθέτηση του χλοοτάπητα και όρισε υπεύθυνο για την παρακολούθηση υλοποίησης της σύμβασης τον αντιπρόεδρό του Σπύρο Νούση.

Απομένει η έγκριση της σύμβασης από το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Πάργας  για να ξεκινήσει η διαδικασία δημοπράτησης.

Σύμφωνα με τη σύμβαση το κληροδότημα εκχωρεί στο δήμο 241.279,20 ευρώ και ο δήμος αναλαμβάνει τη δημοπράτηση και την ανάθεση της προμήθειας σύμφωνα με το νέο νόμο (ν.4412/2016,τ. Α/8-8-2016). Ακόμη ο δήμος ασκεί την οικονομική διαχείριση του έργου, σύμφωνα με τις ειδικές υφιστάμενες διατάξεις.

Η έκπτωση που θα προκύψει  κατά την διαδικασία δημοπράτησης και το τυχόν ποσό που δεν θα διατεθεί για την υλοποίηση της σύμβασης θα επιστραφεί στο κληροδότημα Β.Ε. Βασιλά.

Μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες “επιχειρησιακής συμπεριφοράς” είναι αυτή με τους 5 πιθήκους και την μπανάνα. Θα μας διασκεδάσει, αλλά ταυτόχρονα θα μας προβληματίσει κιόλας.

Σημείωση: Η ιστοσελίδα μας αφιερώνει το άρθρο σε όσους θέλουν απλά να λέγονται στελέχη εκπαίδευσης.

Η ιστορία (πραγματική)

Μια ομάδα από επιστήμονες τοποθέτησαν πέντε πιθήκους σε ένα κλουβί και στην μέση του κλουβιού, μια σκάλα με μπανάνες στην κορυφή.
Κάθε φορά που ένας πίθηκος ανέβαινε την σκάλα για να πάρει μια μπάνανα, οι επιστήμονες ρίχναν στους υπόλοιπους πίθηκους κρύο νερό.

Μετά από λίγο, κάθε φορά που ένας πίθηκος πήγαινε να ανέβει την σκάλα, οι υπόλοιποι πίθηκοι τον τραβούσαν κάτω και τον χτυπούσαν.

Στην συνέχεια κανένας πίθηκος δεν τολμούσε να προσπαθήσει να ανέβει την σκάλα, λόγω του καταβρέγματος, όσο μεγάλος κι αν ήταν ο πειρασμός στην κορυφή.

Οι επιστήμονες στη συνέχεια αποφάσισαν να αντικαταστήσουν έναν από τους πιθήκους. Το πρώτο πράγμα που έκανε ο νέος πίθηκος ήταν να αρχίσει να ανεβαίνει την σκάλα. Αμέσως, οι άλλοι τον τράβηξαν προς τα κάτω και τον χτύπησαν.

Μετά από αρκετούς ξυλοδαρμούς, ο νέος πίθηκος έμαθε να μην ανεβαίνει την σκάλα, χωρίς να έχει έναν εμφανή λόγο, εκτός από τους ξυλοδαρμούς.

Δεύτερος πίθηκος αντικαταστάθηκε και συνέβη το ίδιο. Ο πρώτος αντικαταστάτης πίθηκος συμμετείχε στον ξυλοδαρμό του δεύτερου πιθήκου. Ένας τρίτο πίθηκος αντικαταστάθηκε και επαναλήφθηκε το ίδιο. Και μέχρι την αντικατάσταση του πέμπτου πιθήκου συνέβαινε το ίδιο ακριβώς.
Ό, τι απέμεινε ήταν μια ομάδα από πέντε πιθήκους που – χωρίς ποτέ να έχουν βραχεί – συνέχισαν να χτυπάνε όποιον πίθηκο επιχειρούσε να ανέβει την σκάλα.

Αν ήταν δυνατόν να ρωτήσεις τους πιθήκους γιατί έδερναν όποιον πήγαινε να ανέβει την σκάλα, πιθανότατα η απάντησή τους θα ήταν “Δεν ξέρω. Εμείς εδώ έτσι το κάνουμε.”

Και επιστρέφουμε στην πραγματικότητα: Μήπως μέσα στην επιχείρηση μας ζούμε και εμείς οι ίδιοι σε ένα τέτοιο δωμάτιο; Και πολλές φορές κάνουμε πράγματα που δεν ξέρουμε γιατί τα κάνουμε, αλλά τα κάνουμε γιατί έτσι έχουμε μάθει ή έτσι συνηθίζεται;
GET OUT OF THE BOX. Καλλιεργείστε έναν τρόπο σκέψης «έξω από το κουτί». Μεταδώστε πνεύμα συζήτησης και συνεργασίας μέσα στην επιχείρηση.

Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν με τρομερή ταχύτητα. Δεν μπορούμε να μένουνε κολλημένοι σε παλιότερες αντιλήψεις και συμπεριφορές χωρίς να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα. Ρωτείστε, ψάξτε και κυρίως μην αφήνετε τα πράγματα στην τύχη τους. Το σύγχρονο επιχειρηματικό περιβάλλον δεν δικαιολογεί κανέναν “πίθηκο”.

Πηγή:www.epixeirein.gr

Δείτε την ιστορία σε video:

Πάντα επίκαιρο και ενδιάφερον αυτό το θέμα,ιδιαίτερα αν πρόκειται για αθλητές που είναι μαθητές ή έφηβοι. Το είδαμε στο antikleidi.com

Τι νομιμοποιεί έναν προπονητή να φωνάζει και να βρίζει τον αθλητή του; Να τον μειώνει επιδεικτικά μπροστά σε όλους, να τον περιφρονεί και να τον ειρωνεύεται;

Από πολύ νωρίς, μπαίνοντας στον αθλητικό στίβο και μεγαλώνοντας μέσα σ’ αυτόν, άρχισε να με απασχολεί επίμονα η σχέση εξουσίας προπονητή-αθλητή. Με εντυπωσίαζε πάντα αρνητικά, η λεκτική κακοποίηση-που παρατηρούσα δυστυχώς σε όλη την αθλητική μου πορεία-από την πλειοψηφία των προπονητών προς τους αθλητές τους∙ και αυτή η κακοποίηση περιελάμβανε όλη την ηλικιακή γκάμα των αθλητών… Στην αρχή σαν παιδί, μου φάνταζε δεδομένη, μέσα στην ‘λογική’ της εκπαίδευσης. Αργότερα, όταν ενηλικιώθηκα συνειδητοποίησα την ανηθικότητα της ‘λογικής’ αυτής και την απαγόρευα ρητά προς το πρόσωπο μου με συνοπτικές διαδικασίες

Τι νομιμοποιεί όμως, έναν προπονητή να φωνάζει βρίζοντας τον αθλητή του; Να τον μειώνει επιδεικτικά μπροστά σε όλους, να τον περιφρονεί, να τον ειρωνεύεται, να του λέει συστηματικά ψέματα; Τίποτα και κανείς. Απλά η ανοχή των αθλητικών παραγόντων – και όχι μόνο – του δίνει μια άτυπη άδεια να το κάνει. Ελάχιστοι προπονητές γνωρίζουν ότι η συνεργασία με αθλητές κάθε ηλικίας σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει πάντα μια παιδαγωγική προσέγγιση προς αυτούς, ακόμα και αν είναι ενήλικες. Ο προπονητής είναι ο ‘ηγέτης’ μιας ομάδας, πρέπει να καθοδηγεί, να δίνει το παράδειγμα, να εμπνέει και να διατηρεί ισορροπίες. Αυτό προϋποθέτει συναισθηματική νοημοσύνη ενηλίκου, βεβαίως. Γιατί αν συμβαίνει το αντίθετο, τότε μοιραία λειτουργεί εγωκεντρικά όπως ένα μικρό παιδί, αδιαφορεί για τα μέλη της ομάδας του, τους φέρεται βάναυσα και αυταρχικά, κρύβεται πίσω από το πέπλο της εξουσίας για να επιβληθεί και να νιώσει ηδονή, είναι ένας κουτσός συναισθηματικά άνθρωπος που προσπαθεί να βρει ταυτότητα μέσα από έναν τίτλο, κακοποιώντας όσους διαπιστώνει πως μπορεί να κακοποιήσει…

Για να διευθύνει κανείς μια ομάδα πρέπει να αφουγκράζεται τον καθένα ξεχωριστά ως μονάδα, να έχει ενσυναίσθηση, να γνωρίζει για το κίνητρο επάρκειας, να έχει διδαχτεί την προ-κοινωνική συμπεριφορά, να είναι ειλικρινής με τους αθλητές, να μπορεί να ζητά συγνώμη, να κάνει πάντα αυτοκριτική και διάλογο, να ξέρει να ακούει, να μπορεί να δένει τον κάθε ένα στο σύνολο και το μέγιστο μέλημά του είναι να προστατεύει όλους τους αθλητές του. Εν ολίγοις, να μην αφήνει κανέναν να νιώθει αόρατος ή παρείσακτος. Αυτός είναι ο ρόλος του προπονητή, να καταφέρει να κάνει τους αθλητές του να νιώθουν χρήσιμοι, να βοηθήσει να βρει το ρόλο του ο　καθένας και να τον παροτρύνει να τον αναπτύξει. Μόνο τότε θα μεταμορφωθεί η ομάδα του.

Έπαιξα μπάσκετ περισσότερο από μια δεκαετία-συνολικά- και σε όλες τις ηλικιακές εκφάνσεις της ζωής μου. Πέρασα από εθνικές και τοπικές κατηγορίες, γνώρισα δεκάδες συναθλήτριες και άλλους τόσους προπονητές. Το καλύτερο μπάσκετ το έπαιξα με προπονητές που μπορεί να μην είχαν την αρτιότερη τεχνική κατάρτιση, ήταν ωστόσο σωστοί παιδαγωγοί. Αργότερα, συνειδητοποίησα από τον προπονητικό θώκο, ότι οι νεαροί αθλητές αποδίδουν και αυτοί καλύτερα όταν ξέρουν ότι ο προπονητής είναι πάντα δίπλα τους με αυθεντικότητα και σεβασμό.

Είναι ωριμότητα να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη μιας ήττας αντί να κοιτά να ρίξει το φταίξιμο στους άλλους και να αποφεύγει τη δημόσια κριτική/επίπληξη. Είναι γνησιότητα να είναι κοντά στον αθλητή και να τον στηρίζει ακόμα και στις άσχημες στιγμές. Είναι καλλιέργεια ψυχής να μη θυμώνει με το παραμικρό και να διαχειρίζεται ώριμα την οργή του και είναι γενναιοδωρία να μπορεί να πει μια καλή κουβέντα.

Νομίζω πως είναι επιβεβλημένο καθήκον των αθλητικών παραγόντων (και των γονέων των ανήλικων αθλητών) να απαγορεύουν στους προπονητές να κακοποιούν τους αθλητές. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα των αθλητών να μην επιτρέπουν τη λεκτική κακοποίηση από τους προπονητές τους, αντί να τη θεωρούν δεδομένη. Είναι καθήκον της πολιτείας να περνάει από ψυχολογική εκπαίδευση τους προπονητές, γιατί οφείλουν να είναι πέρα απ’ όλα, παιδαγωγοί. Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός/πρωταθλητισμός προσφέρει το εξής προνόμιο, μπορεί να είναι ανθρώπινος όσο και εποικοδομητικός, ας μην το στερούμε αυτό από τους αθλητές.

_______________________

 ~ Σοφία Ξυγαλά , (Πτυχιούχος ΤΕΦΑΑ, Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας)

      Πηγή:  talentabout.gr

Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις. Aμέτρητες και ανεξέλεγκτες.

Στην ηρεμία της νύχτας ιδίως πολλαπλασιάζονται με τρελούς ρυθμούς. Ποια είμαι, τι κάνω, που πάω, τι θέλω; Υπαρξιακά ερωτήματα  χωρίς τέλος.

Βιώνουμε μια πραγματικότητα θλιβερή, σχεδόν σχιζοφρενική.

Οικονομική κρίση, κατάρρευση αξιών, ανεργία, φτώχια, κατάθλιψη, εγκληματικότητα, πόλεμοι, άδικοι θάνατοι αθώων ψυχών… κι όμως η ζωή συνεχίζεται. Όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας αναμφίβολα μας αγγίζουν, μας επηρεάζουν, μας εξοργίζουν, μας προβληματίζουν… κι όμως η ζωή συνεχίζεται.

Επαναλαμβάνομαι το ξέρω, όχι για να το εμπεδώσουμε, αλλά για να δώσω έμφαση στην αντιφατικότητα της.

 Γιατί έτσι είναι η ζωή.

Σκληρή όμως ταυτόχρονα τόσο όμορφη. Και το σημαντικότερο…δεν κάνει στάσεις. Τρέχει και πρέπει να τρέξεις κι εσύ μαζί της αλλιώς κάθεσαι στη γωνίτσα σου και την παρατηρείς.

Ο κόσμος μας άλλωστε δεν ήταν ποτέ αγγελικά πλασμένος.

Απλώς μερικά χρόνια πριν βρισκόμασταν όλοι στο  δικό μας ροζ συννεφάκι  καθώς η  πλασματική ευημερία που ζούσαμε μας δημιουργούσε μια ασπίδα προστασίας. Όλα διαδραματίζονταν μακριά από την πόρτα μας.  Τώρα πλέον όλοι (σχεδόν) νιώθουμε πιο ευάλωτοι από ποτέ. Όλα είναι ρευστά και επισφαλή.

Αυτό που έχει σημασία λοιπόν και αυτό που κάνει τη διαφορά  είναι η στάση μας απέναντι σε όσα συμβαίνουν.

Θα σε πάρει από κάτω ή θα το παλέψεις;

Ένα από τα πολλά που συνειδητοποιώ μεγαλώνοντας είναι ότι όσο πιο αδύναμοι νιώθουμε απέναντι στις καταστάσεις, με την έννοια ότι δεν έχουμε πια αυτό το σύνδρομο του μικρού θεού, τόσο πιο ουσιαστικές γίνονται οι μέρες μας. Τόσο πιο πολύ βίωμα μας γίνεται η περίφημη ρήση ”άδραξε τη μέρα” που οι 30 plus πρωτοακούσαμε στην αγαπημένη ταινία “Ο κύκλος των χαμένων ποιητών” και υιοθετήσαμε ως motto στα νεανικά μας χρόνια.

Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, κανείς δεν έχει υπογράψει συμβόλαιο με την αθανασία και κάθε μέρα παρά τα δεκάδες προβλήματά της είναι μια μικρή ζωή, γι’ αυτό πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη που την απολαμβάνουμε. Η ζωή μας μοιάζει μ’ έναν Μαραθώνιο δρόμο όπου σημασία έχει η συμμετοχή κι όχι η νίκη ούτε καν ο τερματισμός. Ξέρω όλα αυτά σας ακούγονται κλισέ, αλλά είναι η αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Θα μου πείτε ότι κάποιες  μέρες δεν έχετε όρεξη για «τρέξιμο». Δε θέλετε να σηκωθείτε από το κρεβάτι για να πάτε στη δουλειά. Πατάτε και ξαναπατάτε το snooze παρατείνοντας λίγο τη γλύκα του ύπνου  τυλιγμένοι στα σκεπάσματά σας που σας προφυλάσσουν απ’ όλα τα κακά. Εκείνες τις μέρες αντιμετωπίστε τις  σαν ένα δώρο μοναδικό που έχει κάτι ξεχωριστό να σας προσφέρει. Κάθε μέρα εννοείται, αλλά εκείνες τις μέρες χρειάζεστε μια παραπάνω ώθηση.

Τι είναι αυτό το κάτι;

Δεν έχετε παρά να βγείτε έξω από το καβούκι σας για να το ανακαλύψετε. ‘Όσο η μέρα ξετυλίγεται επιφυλάσσει στιγμές. ‘Ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, μια υποψία φλερτ, ένα τραγούδι από ένα πλανόδιο μουσικό, η αγαπημένη σου μουσική καθ’οδόν για τη δουλειά, μια κουβέντα με ένα φίλο, ένα ποτήρι κρασί το βράδυ για να χαλαρώσεις, ένα χάδι, μια αγκαλιά. Ο καθένας ό,τι έχει, καλό είναι να το εκτιμήσει.

Πράγματα απλά που όμως δίνουν νόημα στη καθημερινότητά μας.

Άλλωστε σημασία έχει πάντα ο τρόπος. Η ζωή είναι αυτή που είναι. Μπορεί κάποιοι να είναι περισσότεροι ευνοημένοι από κάποιους άλλους, αλλά το πως θα επιλέξεις να ζήσεις τη ζωή σου είναι και λίγο έως πολύ στο χέρι σου. Η οπτική από την οποία θα την αντικρίσεις. Γιατί ο τρόπος που όλοι κοιτάζουμε είναι ο ίδιος, ωστόσο αυτό που βλέπουμε είναι διαφορετικό. Ο τρόπος που βλέπουμε τα πάντα γύρω μας αντανακλά τη σκέψη και τη διάθεσή μας.

Όλοι γνωρίζουμε το κλασικό παράδειγμα με το μισογεμάτο ή μισοάδειο ποτήρι.

Να ταξιδέψουμε και λίγο στο χρόνο; Θυμάστε όταν ήμασταν μικροί που κοιτάζαμε ψηλά στον ουρανό τα σύννεφα και λέγαμε ότι μοιάζουν με διάφορα σχήματα; Mία καρδιά, ένα σκυλάκι, ένα μπαλόνι.(Εγώ το κάνω ακόμα όταν θέλω να αποφορτιστώ). Ο καθένας έβλεπε αυτό που ήθελε. Αυτό που βλέπει ο ένας μπορεί να μην το βλέπει ο άλλος γιατί η ερμηνεία που δίνουμε στα πράγματα συνδέεται με τις εμπειρίες, τα βιώματα, τις προσδοκίες και τα όνειρά μας. Επίσης κάπου διάβασα ότι η αισιοδοξία είναι ένα έμφυτο χαρακτηριστικό που αποτελεί προνόμιο μερικών τυχερών. Αυτή είναι μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη καθώς οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι μπορούμε να μάθουμε να είμαστε αισιόδοξοι.

Κρίνοντας από τον εαυτό μου, το προσυπογράφω. Η αισιοδοξία είναι μια κατάκτηση. Θέλει κόπο και προσπάθεια. Ίσως χρειαστεί να περάσεις μέσα από συμπληγάδες, όταν όμως καταφέρεις να ισορροπήσεις το μέσα με το έξω θα νιώσεις ένα αίσθημα ελευθερίας να σε κατακλύζει.

Θα ξυπνάς το πρωί και θα νιώθεις ήρεμος είτε η μέρα είναι ηλιόλουστη είτε βροχερή, είτε είναι χειμώνας είτε καλοκαίρι, είτε είσαι μόνος σου είτε με κάποιο άνθρωπο κοντά σου. Δεν είναι εύκολο αλλά κανένας στόχος δεν είναι εύκολος.

Τίποτα που αξίζει πραγματικά στη ζωή μας δεν επιτυγχάνεται με ευκολία και αυτό είναι που καθιστά και το ταξίδι τόσο γοητευτικό.

Πηγή:www.galsnguys.gr/