Για άλλη μια φορά και με βάση το υλικό των ενοτήτων οι μαθητές μας ανταποκρίθηκαν σε εργασίες που τους ανατέθηκαν. Αφηγήθηκαν, λοιπόν, την πορεία ενός συγγενικού ή άλλου προσώπου στον άξονα του χρόνου, αφήνοντάς τους να μας συγκινήσουν και να μας ξυπνήσουν βιώματα δικά μας και… σκέψεις μας. Ιδού τ’ αποτέλεσμα…
Συγχαρητήρια σε όσους επέμεναν ιδιαίτερα! Χωρίς παρέμβαση δικιά μου απολαύστε την εργασία της Ευφροσύνης Ταλιαμπέ και του Νίκου Μάτσικα. …
Το άτομο που θαυμάζω και έχω συγκινηθεί πολύ με την πορεία της ζωής του όταν μου τα διηγήθηκε είναι ο μπαμπάς μου. Τα ηρωικά του κατορθώματα ξεκινούν από πολύ μικρή ηλικία. Και λέω ηρωικά γιατί φανταστείτε τώρα ένα παιδάκι 14 χρονών να είναι αναγκασμένο να σηκώνεται από τα χαράματα για να πάει να δουλέψει. Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν δούλευε πιο πολύ για το χαρτζηλίκι του όπως θα περίμενε κανείς να ακούσει αλλά για να βοηθήσει οικονομικά τους γονείς του οι οποίοι εκείνοι την εποχή δεν είχαν δουλεία και τα έφερναν δύσκολα εις πέρας αλλά συγχρόνως και τα αδέρφια του που έπρεπε να έχουν τα απαραίτητα για να μεγαλώσουν και αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση είναι το γεγονός ότι το έκανε με την καρδιά του και δεν παραπονέθηκε ποτέ γιατί τους αγαπούσε και δεν του άρεσε να τους βλέπει να πεινάνε και να στερούνται τα αναγκαία. Η δουλειά που έκανε δεν ήταν καθόλου εύκολη για ένα τόσο μικρό παιδί γιατί δούλευε σε έναν ορυζόμυλο όπου εκεί ήταν υποχρεωμένος να σηκώνει υπέρβαρους σάκους με ρύζι με αποτέλεσμα περνώντας τα χρόνια να του προκαλέσει πρόβλημα στους σπονδύλους της μέσης του και να αναγκαστεί να καθίσει ακίνητος για αρκετές μέρες στο κρεβάτι κάνοντας μια ισχυρή θεραπεία για να το αντιμετωπίσει και να μην του προκαλέσει χειρότερα προβλήματα. Ο γιατρός του είχε πει να μην δουλεύει τόσο σκληρά και να μην σηκώνει βάρη. Εύκολο ακούγεται αλλά δύσκολο να το κάνεις ειδικά όταν είσαι παντρεμένος και έχεις ευθύνες και υποχρεώσεις. Το θαυμάζω γιατί ενώ πονάει ακόμα ευτυχώς όχι στο βαθμό που πονούσε τότε συνεχίζει να κάνει τις δουλειές που πρέπει να κάνει είτε στον ορυζόμυλο είτε στο χωράφι γιατί δεν θέλει να λείψει τίποτα από την οικογένεια του και πιο πολύ από εμένα το παιδί του που με αγαπάει πολύ και δεν μου χαλάει χατίρι. Και ένα ακόμα που με συγκινεί πολύ στον μπαμπά μου είναι ο χαρακτήρας του. Όταν βλέπει κάποιον να χρειάζεται βοήθεια τρέχει χωρίς δεύτερη σκέψη να του την προσφέρει γιατί όπως είχε πει και ο θεός εάν έχεις δύο χιτώνες χάρισε τον έναν και αυτό ο μπαμπάς μου το τηρεί και με το παραπάνω. Με συγκινεί όπως προείπα αλλά ταυτοχρόνως με νευριάζει γιατί ναι μεν κάνει το καλό όπως πρέπει λίγοι όμως το αναγνωρίζουν και το εκτιμούν οι περισσότεροι ούτε ευχαριστώ δεν λένε. Εγώ όμως και όχι επειδή είμαι παιδί του θέλω να του πω ένα τεράστιο ευχαριστώ για όλα όσα κάνει για εμένα και την οικογένεια μας και ότι είμαι πολύ περήφανη γι΄ αυτόν.
Ευφροσύνη Ταλιαμπέ
Γεννήθηκε στην Βουλγαρία, σε μια πόλη κοντά στην πρωτεύουσα. Τα χρόνια που έζησε στη Βουλγαρία ήταν πολύ όμορφα και ωραία. Ήταν μια πενταμελής οικογένεια και είχε 2 αδερφές οι οποίες είναι δίδυμες, είναι μικρότερες 2 χρόνια. Εκεί μεγάλωσε μέχρι τα 10,και ύστερα επέστρεψε με την οικογένεια της στο χωριό του πατέρα της. Έμεινε στο σχολείο μέχρι τα 12 και έπειτα ξεκίνησε το όνειρο των γονιών της να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα. Τα πράγματα δεν ήταν τόσο εύκολα. Οι γονείς της αποφάσισαν να χωρίσουν και έτσι η μητέρα ανέλαβε την ανατροφή των κοριτσιών και αποφάσιζε για το μέλλον τους. Έτσι με τη βοήθεια παράνομων μεταφορέων έφερε τα κορίτσια στην Ελλάδα. Τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα ειδικά μέχρι να μάθουν τη γλώσσα, όμως σε ένα καλοκαίρι μάθανε τα πιο βασικά. Τα πρώτα χρόνια έκανε πολλούς φίλους που η φιλία έχει κρατήσει ακόμη και σήμερα. Η εφηβεία για τη μαμά μου ήταν πολύ δύσκολη διότι όλα τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο και έπαιζαν ενώ εκείνη έπρεπε να δουλέψει για να βγάλει μεροκάματο και να βοηθήσει την οικογένεια της και τις αδερφές της να πάνε στο σχολείο και να σπουδάσουν. Τελικά είναι χαρούμενη ακόμη και σήμερα και δεν είναι πρόβλημα που δεν πήγε στο σχολείο διότι κατάφερε να σπουδάσει τις αδερφές της και να γνωρίσει τον μπαμπά μου και να κάνει μια όμορφη οικογένεια που είναι ευγνώμων. Αυτή είναι η μαμά μου και την αγαπώ όσο τίποτα.
Η υπεύθυνη καθηγήτρια
Ελένη Αρχανιώτη