Το 1827, το μέλλον των Ελλήνων φαίνεται αβέβαιο και σκοτεινό. Για έξι χρόνια, οι Έλληνες είχαν νικήσει το στρατό του Σουλτάνου. Όμως μετά την πτώση του Μεσολογγίου και της Αθήνας, τα εδάφη που ελέγχουν οι Έλληνες περιορίζονται δραματικά.
Οι Τούρκοι συγκεντρώνουν νέες δυνάμεις για να αποτελειώσουν την Επανάσταση. Στις 7 Σεπτεμβρίου, ο τουρκικός στόλος αγκυροβολεί στον κόλπο του Ναβαρίνου. Στις 20 Οκτωβρίου 1827, έξω από το λιμάνι παίρνουν θέση ο αγγλικός, ο γαλλικός και ο ρωσικός στόλος. Η εντολή από τις κυβερνήσεις τους είναι τόσο αντιφατικές που η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Ο τουρκικός στόλος παθαίνει πανωλεθρία.
Η είδηση της μάχης του Ναβαρίνου επισπεύδει και την άφιξη του Ιωάννη Καποδίστρια. Η τοποθέτηση του ως κυβερνήτη της χώρας έχει τεράστια πλεονεκτήματα για τους Έλληνες. Η φήμη του είναι διεθνής και έχει πρόσβαση στα ανώτατα κυβερνητικά επίπεδα της Ευρώπης. Η μακρόχρονη απουσία του από τη χώρα, σημαίνει ότι δεν είναι δέσμιος κάποιας προσωπικής φιλίας ή πολιτικού χρέους απέναντι σε κάποιον Έλληνα ηγέτη.
Όταν αποβιβάζεται στο Ναύπλιο, τον Ιανουάριο του 1828, για να αναλάβει και επίσημα τη θέση του κυβερνήτη της χώρας, ο Καποδίστριας είναι 51 ετών. Αυτή είναι πρώτη φορά που πατάει στο πόδι του στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Καταβάλει τεράστια προσπάθεια να φτιάξει μια χώρα μέσα από τα συντρίμμια. Ο πόλεμος έχει γονατίσει την χώρα. Σε πολλές περιοχές, η καλλιέργεια της γης έχει σταματήσει. Οι πόλεις και τα χωριά έχουν ερημώσει. Χιλιάδες πρόσφυγες περιφέρονται τώρα στην ηπειρωτική Ελλάδα, χωρίς περιουσία, χωρίς στέγη και χωρίς τροφή.
Η δημιουργία ενός νέου κράτους μέσα από τα ερείπια, είναι από μόνη της μια τεράστια πρόκληση. Και στην Ελλάδα του 1827, τα προβλήματα μοιάζουν
Ενα κινηματογραφικό ταξίδι μέσα απο το φακό του Θ. Αγγελόπουλου.
Συνέντευξη Θ. Αγγελόπουλου στην Στάθη Ειρήνη .
“Κάθε ταινία είναι μια σημαντική ανθρώπινη περιπέτεια…
Η σημασία έγκειται στο αν από εξωτερική περιπέτεια μπορεί να μεταμορφωθεί σε εσωτερική…”
“Το ταξίδι, τα σύνορα, η εξορία.Η ανθρώπινη μοίρα.Η αιώνια επιστροφή.Κι όχι μόνο.
Όλες μου οι εμμονές μπαίνουν και βγαίνουν στις ταινίες μου, όπως μπαίνουν και βγαίνουν, όπως σωπαίνουν για να ξαναεμφανιστούν αργότερα, τα όργανα μιας ορχήστρας.”
“O Όμηρος και οι αρχαίοι τραγικοί, εδώ, στην Ελλάδα, αποτελούσαν στην εποχή μου μέρος της σχολικής μας παιδείας. Oι αρχαίοι μύθοι μάς κατοικούν και τους κατοικούμε.
Ζούμε σ’ έναν τόπο γεμάτο μνήμες, αρχαίες πέτρες και σπασμένα αγάλματα.
Όλη η νεότερη ελληνική τέχνη φέρει τα σημάδια αυτής της συμβίωσης.
Η διαδρομή μου, η πορεία μου, η σκέψη μου, θα ήταν αδύνατον να μην έχουν ποτιστεί από όλα αυτά.
Όπως λέει ο ποιητής, «έβγαιναν απ’ το όνειρο, καθώς έμπαινα στο όνειρο. Έτσι ενώθηκε η ζωή μας και θα ‘ναι δύσκολο πολύ να ξαναχωρίσει».
Η σχέση μου με τη λογοτεχνία και την ποίηση μ’ έφεραν πολύ νωρίς κοντά σ’ όλες τις αναζητήσεις –γλωσσικές ή αισθητικές– του μοντερνισμού.”
Είπαν για τον θεόδωρο Αγγελόπουλο (Grodent Michel)
“..Πάντα υπάρχουν στον Αγγελόπουλο ένα σωρό νοήματα που παραμένουν ανεξερεύνητα· μια ποίηση που δεν μπορεί να
εκπέσει σε μια υπερ-κωδικοποιημένη αισθητική. Παραδείγματα: η σκηνή στον Μεγαλέξαντρο όπου ο Δάσκαλος
απαγγέλλει στον μικρό Αλέξανδρο κάποιους στίχους του Σεφέρη
(«Αν σου μιλάω με παραβολές,
είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα. /
Η φρίκη δεν κουβεντιάζεται /
γιατί ‘ναι ζωντανή…»)·
Στο βίντεο εδώ παρουσιάζονται ( δεν περιλαμβάνεται εδώ η Αναπαράσταση και οι Μέρες 36) με χρονολογική σειρά ( εξαιρείται ο Μονόλογος του Θανάση Βέγγου καθώς και το τέλος του βίντεο με τον Χάρβευ Κειτέλ που ανήκουν στο Βλέμα του Οδυσσέα) οι ταινίες
1975 Θίασος ( The Travelling Players)
1977 Οι Κυνηγοί (The Hunters)
1980 Μεγαλέξανδρος ( Alexander the Great )
1984 Ταξίδι στα Κύθηρα ( Voyage to Cythera )
1986 Ο Μελισσοκόμος ( The Beekeeper )
1988 Τοπίο στην ομίχλη ( Landscape in the Mist )
1991 Το Μετέωρο βήμα του πελαργού ( The Suspended Step of the Stork )
1995 Το βλέμμα του Οδυσσέα ( Ulysses’ Gaze )
1998 Μια αιωνιότητα και μια μέρα ( Eternity and a Day )
2004 Το Λιβάδι που δακρύζει ( Weeping Meadow )
2008 Η σκόνη του χρόνου ( Dust of Time )
Για τις ανάγκες Χρησιμοποιήθηκε η μουσική της Ελενης Καραίνδρου
Και ποιό συγκεκριμένα κατά σειρά :
Το Κονσέρτο (απο την ταινία Ταξίδι στα Κυθηρα)
Το βαλς του γάμου ( απο την ταινία Μελισσοκόμος)
The weeping Meadow ( απο την ταινία Το λιβλαδι που δακρύζει).
Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου
Έτος Κατασκευής: 2004
Τοποθεσία: Ρίο-Αντίρριο, Ελλάς
H Μόνιμη σύνδεση της Πελοποννήσου με τη δυτική Ελλάδα, μέσω της γεφύρωσης του Ρίου -Αντιρρίου, αποτελεί ένα όραμα των τελευταίων 100 ετών. Ωστόσο , μόλις πριν περίπου 20 χρόνια έγιναν οι πρώτες απόπειρες για την πραγματοποίηση της .
Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ
Η ζεύξη του Ρίου -Αντιρρίου αποτελεί ένα από τα βασικά κομβικά οδικά σημεία της χώρας , αφού βρίσκεται στη συμβολή των δυο αξόνων Βορρά -Νότου . Εξυπηρετεί τόσο τον ανατολικό τομέα (Πάτρα -Αθηνά – Θεσσαλονίκη) όσο και τον δυτικό (Καλαμάτα -Πάτρα -Σύνορα με Αλβανία), καθώς και τον άξονα Αντιρρίου -Ακτίου -Ηγουμενίτσας και τη διαδρομή Αντιρρίου -Λαμίας.
Η οδική σύνδεση του Ρίου με το Αντίρριο θα επιτευχθεί με μία γέφυρα, η οποία θα συνίσταται από τρία τμήματα:
το κεντρικό τμήμα, δηλαδή την κυρίως γέφυρα, η οποία θα είναι καλωδιωτή (όπως η γνωστή γέφυρα του Ευρίπου) 5 ανοιγμάτων (μήκους 305 μ. + 560 μ. + 560 μ. + 560 μ. + 305 μ.), συνολικού μήκους 2.290 μ. και τις δύο εκατέρωθεν γέφυρες πρόσβασης, μήκους 378 μ. και 252 μ.
Ενα εκπαιδευτικό φίλμ που παρουσιάζει με συντομία τους σημαντικούς σταθμούς στην ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.Ιδιαίτερα κατάλληλο για μαθητές και φοιτητές.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ;
Ενώ μερικά λεξικά τα ορίζουν ως «προνόμιο», όταν ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μιλάμε για κάτι πιο θεμελιώδες.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν ορισµένα θεμελιώδη δικαιώµατα — απλά και µόνο επειδή είναι ανθρώπινα όντα. Αυτά, τα λεγόμενα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» δεν είναι απλά προνόμια, που μπορούν να αφαιρεθούν εξαιτίας της ιδιοτροπίας κάποιου άλλου.
Είναι «δικαιώµατα» γιατί είναι πράγµατα που σου επιτρέπουν να είσαι, να κάνεις και να έχεις. Αυτά τα δικαιώµατα υπάρχουν για να σε προστατέψουν από ανθρώπους που ίσως να θέλουν να σου κάνουν κακό ή να σε πληγώσουν. Υπάρχουν επίσης για να µας βοηθήσουν να ζούµε σε µια ατµόσφαιρα φιλικότητας µεταξύ µας και να ζήσουµε ειρηνικά.
Η τρισδιάστατη εκτύπωση είναι μια τεχνολογία παραγωγής, όπου ένα τρισδιάστατο αντικείμενο δημιουργείται χρησιμοποιώντας ειδικούς εκτυπωτές που είτε χαράζουν ένα υλικό σε στρώματα, είτε στερεοποιούν μια ειδική σκόνη στην μορφή του αντικειμένου. Οι τρισδιάστατοι εκτυπωτές δίνουν στους κατασκευαστές την δυνατότητα να δημιουργήσουν χρήσιμα εξαρτήματα, καλούπια και πρωτότυπα μοντέλα.
O Αναστάσιος Πανταζής του Ευαγγέλου και της Ελένης, το μικρασιατικό γένος Ανδρέου, κατάγεται από την Αρτάκη Κυζίκου Μικράς Ασίας και γεννήθηκε στη Νέα Αρτάκη Ευβοίας στις 27 Μαρτίου 1966. Σπούδασε Παιδαγωγική στη Μαράσλειο Παιδαγωγική Ακαδημία Αθηνών και Πολιτική Επιστήμη, με έμφαση στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο σπούδασε στην κατεύθυνση της «Ηθικής» στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών του Τομέα Φιλοσοφίας του Τμήματος Φιλοσοφίας-Παιδαγωγικής-Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου εισήχθη κατόπιν γραπτών εξετάσεων, στις οποίες ήταν ο μόνος αριστεύσας.
Ως αριστούχος, επίσης, ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές σπουδές του τον Οκτώβριο του 2008, αφού εκπόνησε τη διπλωματική του εργασία, με επιβλέποντα τον Επίκουρο Καθηγητή κ. Παναγιώτη Πανταζάκο, με θέμα «Ελευθερία και Αγωγή στον Αιμίλιο του J.J. Rousseau», εργασία που έκανε ιδιαίτερη αίσθηση για την πρωτοτυπία και τη μεθοδικότητά της, ως σημαντική συμβολή στις ρουσσωικές σπουδές. Έπειτα από παρότρυνση του κ. Πανταζάκου, αμέσως μετά συνέχισε την έρευνα στο έργο του Rousseau σε επίπεδο διδακτορικής διατριβής, επισήμως τον Απρίλιο του 2009. Το θέμα της διατριβής «Η έννοια της επιστροφής στη διδασκαλία του J.J. Rousseau» ήταν ιδέα του Τάσου, με την οποία συμφώνησε ο κ. Πανταζάκος, ο οποίος ορίστηκε Επιβλέπων Καθηγητής. Την ισχυρή τεκμηρίωση του θέματος από τον Τάσο υποστήριξε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ο Καθηγητής κ. Θεοδόσης Πελεγρίνης, σημερινός Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος ορίστηκε Μέλος της Τριμελούς Συμβουλευτικής Επιτροπής της διατριβής, γεγονός το οποίο αποδέχτηκε ο Τάσος ως ιδιαίτερη τιμή. Ως τρίτο μέλος της Συμβουλευτικής Επιτροπής ορίστηκε η κ. Λίζη Λασσιθιωτάκη, γεγονός που χαροποίησε τον Τάσο που εκτιμούσε την κ. Λασσιθιωτάκη ως διανοούμενη.
Η διδακτορική διατριβή, αν και ο Τάσος είχε προχωρήσει αρκετά γρήγορα στη μελέτη και κωδικοποίηση του υλικού, έμεινε ημιτελής και γίνεται τώρα προσπάθεια για συστηματοποίηση των σημειώσεών του. Η διπλωματική του εργασία είναι υπό έκδοση και είναι ευτύχημα το ότι υπάρχει ολοκληρωμένη, ώστε να είναι διαθέσιμο στην επιστημονική κοινότητα το σημαντικό ίχνος του Τάσου στις ρουσσωικές σπουδές.
O Τάσος δίδαξε επί δεκαπέντε χρόνια ως δάσκαλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση και επί δύο χρόνια ως καθηγητής Νομικής και Πολιτικών Επιστημών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Η πρώτη χρονιά που δίδαξε ήταν στην «Τάξη Υποδοχής Ρωσοποντίων» του 18 ου Δημοτικού Σχολείου Αχαρνών το 1991 και η τελευταία στο Εσπερινό Γυμνάσιο Χαλκίδας το 2009, στοιχεία που δείχνουν το πάθος του για παιδαγωγική προσφορά στα πιο δύσκολα και απαιτητικά σχολεία. Οι ενδιάμεσοι σταθμοί ήταν κυρίως στα σχολεία της αγαπημένης του πατρίδας, όπου ήταν μεγάλη η χαρά του κάθε φορά που είχε μαθητές παιδιά παιδικών φίλων, καταφάσκοντας την αίσθηση της κοινότητας, και αντιμετωπίζοντας με ιδιαίτερη ευαισθησία τα παιδιά των μεταναστών, θεωρώντας οικεία σε αυτόν την προσφυγιά τους.
Ο Αναστάσιος Ευαγγέλου Πανταζής, το μικρασιατικό γένος Ανδρέου, επέστρεψε στην ποθεινήν πατρίδα, για να ξαναγίνει πάλιν πολίτης Παραδείσου, το απόγευμα της Δευτέρας 28 Σεπτεμβρίου 2009, στο σπίτι του στη Νέα Αρτάκη, καπνίζοντας όρθιος το τελευταίο του τσιγάρο.
Απόσπασμα από το αφιέρωμα του Περιοδικού “Παιδαγωγικός λόγος” – τέυχος 1/2010, στον Aείμνηστο συνάδελφο και φίλο μας Τάσο Πανταζή.
Η 1η Δεκεμβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα κατά του AIDS. Όχι, όμως, μόνο αυτή η ημέρα αλλά κάθε μέρα πρέπει να αποτελεί μια ιδανική ημέρα για να γιορτάζουμε όλοι μαζί τις ζωές που σώζονται από τα προγράμματα πρόληψης –ενημέρωσης και θεραπείας HIV.
Ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν σε όλο τον κόσμο με τον ιό HIV ανήλθε στο ρεκόρ των 34 εκατομμυρίων ανθρώπων, κυρίως λόγο της μεγαλύτερης πρόσβασης που έχουν σε θεραπείες, οι οποίες συνέβαλαν στο να μειωθούν σημαντικά οι θάνατοι από AIDS, σύμφωνα με την έκθεση της υπηρεσίας του ΟΗΕ για το AIDS (UNAIDS). Σε σχέση με το 2009, ο αριθμός των φορέων αυξήθηκε κατά 3,3% και ο αριθμός των νέων μολύνσεων με τον ιό παρέμεινε σταθερός στα 2,7 εκατομμύρια, δείχνοντας μια τάση μείωσης των νέων κρουσμάτων, σύμφωνα με την UNAIDS.
Αντίθετα, ο αριθμός των θανάτων που συνδέονται με το AIDS μειώθηκε κατά 5,3%, γιατί το σημερινό επίπεδο των ερευνών επιτρέπει να σωθούν περισσότεροι ασθενείς, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Σε σχέση με το 1997, οι νέες μολύνσεις από τον ιό HIV μειώθηκαν κατά 21%. Αν και η ασθένεια εξακολουθεί να χτυπά σκληρότερα τη Νότιο Αφρική, στην Ανατολική Ευρώπη και την κεντρική Ασία έχει υπάρξει μια άνοδος κατά 250% στον αριθμό ανθρώπων που μολύνθηκαν με το HIV σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, γεγονός που αποδίδεται κυρίως στην εξάπλωση της χρήσης ενέσιμων ναρκωτικών.
Στην υποσαχάρια Αφρική ο αριθμός νέων μολύνσεων έχει μειωθεί περισσότερο από 26%, σε σχέση με το 1997. Οι πρόσφατες μελέτες δείχνουν ότι η θεραπεία μπορεί να είναι μέχρι και 96% αποτελεσματική σε ό,τι αφορά την παρεμπόδιση της μετάδοσης του HIV μεταξύ των ζευγαριών.
Περίπου 2,5 εκατομμύρια θάνατοι υπολογίζεται ότι έχουν αποτραπεί στις χαμηλές και μεσαίου εισοδήματος χώρες, λόγω της αυξανόμενης πρόσβασης στη θεραπεία του HIV από το 1995.
Η πλειονότητα των νέων περιστατικών AIDS, αφορά άτομα ηλικίας 25 έως 44 ετών. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανδρών είναι ηλικίας 30 έως 34 ετών, ενώ στις γυναίκες η προεξάρχουσα ηλικιακή ομάδα ήταν αυτή των 25 έως 29 ετών.
Η αύξηση των κρουσμάτων AIDS στη χώρα μας είναι ραγδαία, λένε οι ειδικοί τονίζοντας ότι τα χαρακτηριστικά της επιδημίας στην Ελλάδα δείχνουν να αλλάζουν, καθώς τα νέα κρούσματα σε χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών υπερδιπλασιάστηκαν και έφτασαν τα 190, καταγράφοντας 1.250% αύξηση των μολύνσεων από τον ιό HIV.
Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), φέτος μέχρι τις 31 Οκτωβρίου είχαν δηλωθεί 803 περιστατικά HIV λοίμωξης, εκ των οποίων οι 686 ήταν άνδρες και οι 117 γυναίκες, και συγκριτικά με την αντίστοιχη περίοδο του 2010 έχουν δηλωθεί 276 περισσότερα νέα κρούσματα (αύξηση της τάξης του 52,7%). Πρόκειται για τη δεύτερη χειρότερη επίδοση της χώρας μας, στα 30 χρόνια που κλείνουν φέτος από την εμφάνιση της νόσου.
Από τα στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ φαίνεται ότι ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων στην Ελλάδα έχει φτάσει τα 11.340 (803 φέτος). Ο συνολικός αριθμός των ασθενών είναι 3.235, των θανάτων 2.152, ενώ 5.500 ασθενείς υποβάλλονται σε αντιρετροϊκή αγωγή.
Οι ειδικοί αποδίδουν την τεράστια αυτή αύξηση στον πληθυσμό των χρηστών ενδοφλέβιων ναρκωτικών και στις εκδιδόμενες γυναίκες. Στους τοξικομανείς, τα νέα κρούσματα είναι φέτος αυξημένα κατά 1.250%. Στις γυναίκες, η χρήση συνδέεται με την πορνεία, η οποία θεωρείται κερκόπορτα για την εισβολή του ιού στην ελληνική οικογένεια.Στο ΚΕΕΛΠΝΟ έχουν αναφερθεί τρεις περιπτώσεις παιδιών ελληνικής υπηκοότητας (δύο αγόρια και ένα κορίτσι), τα οποία μολύνθηκαν από “κάθετη” μετάδοση, δηλαδή από τη μητέρα τους.
Για το λόγο αυτό, η οργάνωση ΝΕΟΙ συνεχίζει την εκστρατεία που έχει από το έτος 2009 ξεκινήσει με στόχο τη σωστή ενημέρωση και πρόληψη εξάπλωσης του AIDS στην χώρα μας και ιδιαίτερα ανάμεσα στους νέους.
Η Πρόεδρος της οργάνωσης κ. Άννα Ευθυμίου δηλώνει: «Είναι εύκολο να θεωρούμε ότι το AIDS είναι μια αρρώστια που πρέπει μα ανησυχεί κάποιους άλλους, όπως ομοφυλόφιλους, χρήστες ναρκωτικών, ανθρώπους που αλλάζουν πολύ συχνά ερωτικούς συντρόφους και όχι εμάς τους ίδιους. Εδώ όμως είναι που κάνουμε το μεγάλο λάθος. Όλοι μας και ιδιαίτερα οι νέοι, ανεξαρτήτου οικονομικής και κοινωνικής θέσης, πρέπει να πάρουμε τον ιό του AIDS σοβαρά, να ενημερωθούμε και να εξοπλιστούμε με τις κατάλληλες γνώσεις, για να είμαστε σε θέση να προστατευθούμε, ξέροντας τα γεγονότα και πώς να αποφύγουμε τη μόλυνση. Για το λόγο αυτό, η οργάνωση ΝΕΟΙ, ανέλαβε να ενημερώσει τους νέους μέσα από μια εκστρατεία καταπολέμησης της άγνοιας αναφορικά με το AIDS την προκατάληψη αλλά και το ρατσισμό και τη φοβία. Είμαστε πεπεισμένοι ότι η εκστρατεία αυτή αντιπροσωπεύει ένα βήμα προς τα εμπρός στη διεύρυνση της γνώσης μας αναφορικά με την επιδημία του AIDS στην Ελλάδα, μέσα από τα μάτια της νεολαίας, παρέχοντας τα απαραίτητα στοιχεία για έναν ανοιχτό διάλογο και αποτελεσματική δράση αναφορικά με το AIDS.»
Με επιτυχία ολοκληρώθηκε χτες, Κυριακή 13 Νοεμβρίου ο 29ος Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών, παρά τις μεγάλες δυσκολίες. Ο Κλασικός Μαραθώνιος Αθηνών δεν είναι μόνο ένα αθλητικό γεγονός διεθνούς εμβέλειας, ένας δύσκολος αγώνας δρόμου για λίγους, μια σκληρή διαδρομή 42.195 μέτρων. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, ο Κλασικός Μαραθώνιος της Αθήνας είναι η γέφυρα που ενώνει το θρύλο με την ιστορία και αναδεικνύει τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης και ψυχής. Αποτελεί μια δεξαμενή αξιών, κοινωνικής συνείδησης, περιβαλλοντικής ευαισθησίας, φιλίας και αλληλεγγύης.
Ο Μαροκινός Abdelkerim Boubker έκανε την έκπληξη και βελτίωσε κατά ένα ολόκληρο λεπτό το προηγούμενο ρεκόρ τερματίζοντας άνετα πρώτος σε 2:11:40. Αυτό ήταν ο κερασάκι στη μεγάλη δρομική γιορτή στην οποία πήραν μέρος περίπου 15.000 δρομείς σε όλα τα αγωνίσματα συνολικά
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου διεξήχθη παράλληλα με τον Κλασικό Μαραθώνιο της Αθήνας. Οι καλύτεροι Έλληνες και Ελληνίδες μαραθωνοδρόμοι έδωσαν τη δική τους μάχη στο κορυφαίο δρομικό ραντεβού της χρονιάς. Πρωταθλητές αναδείχθηκαν ο Δημήτρης Θεοδωρακάκος και η Σοφία Ρήγα.
Παράλληλα με τον μεγάλο αγώνα του Μαραθωνίου, διεξήχθησαν όμως και οι αγώνες δρόμου 5 και 10χλμ με εκκίνηση και τερματισμό το Παναθηναϊκό Στάδιο. Ο κακός πρωινός καιρός δεν πτόησε τους συμμετέχοντες και έτσι το κέντρο της Αθήνας πλημμύρισε δρομείς.
Στα 5χλμ μεγάλος πρωταγωνιστής του αγώνα ήταν ο Κώστας Δρόσος που ξεχώρισε από την αρχή και έφτασε πρώτος στον τερματισμό με χρόνο 16:13, πολύ μπροστά από τους υπόλοιπους.
Στα 5χλμ των γυναικών νικήτρια ήταν η Μυρτώ Κοκαλιάρη (20.50), δεύτερη η Δέσποινα Λουτριώτη (21.38) και τρίτη η Κωνσταντίνα Φουκη με 21.52.
Στην κούρσα των 10 χλμ έγινε πολύ σκληρή μάχη που κρίθηκε στο νήμα. Τελικά νικητής αναδείχθηκε ο Αιθίοπας Κασαούν Γιεμπέλ της Κυπριακής ομάδας Dromea Racing με χρόνο 31:26, αφήνοντας δεύτερος τον Κώστα Πούλιο (31:27).
Στα 10χλμ των γυναικών νικήτρια ήταν η Πόπη Αστροπεκάκη με χρονο37.53, παρότι μόλις 2 βδομάδες πριν είχε τρέξει στον Μαραθώνιο της Φρανκφούρτης. Δεύτερη τερμάτισε η Ελένη Θεοδωρακοπούλου (38.56) και τρίτη η Κατερίνα Φωτοπούλου (39.51)
Και στους δυο αγώνες σημειώθηκε ρεκόρ συμμετοχών με περισσότερους από 7000 δρομείς να τερματίζουν συνολικά. Μάλιστα είναι αξιοσημείωτο πως οι γυναίκες ήταν 2500 και στα δυο αγωνίσματα, αριθμός πρωτόγνωρος για τα ελληνικά δεδομένα. Βεβαίως ανάμεσα στις επίσημα συμμετοχές έτρεξαν και πολλοί δρομείς χωρίς να έχουν δηλώσει επίσημα συμμετοχή.
Εκτός από αυτούς του δυο μεγάλους αγώνες, έγιναν επίσης και άλλοι δυο μικρότεροι σε απόσταση, άλλα μεγάλη σημασίας δρόμου. Τα 1000μ των παιδιών των special olympics και τα 700μ για τους “νεοσσούς” των δρόμων.
Κατά την διάρκεια τής Γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα (1941-44), ένας πρώην αξιωματικός τού Πολεμικού Ναυτικού και μετέπειτα επιχειρηματίας, ο Άγγελος Παπαναστασίου, αποτύπωσε κάποιες εικόνες τής περιόδου εκείνης στην κινηματογραφική του μηχανή.
Ένα εγχείρημα, ιδιαιτέρως δύσκολο και επικίνδυνο, δεδομένου ότι η φωτογράφιση ή κινηματογράφιση άνευ άδειας από τον εχθρό, τιμωρούνταν διά τής θανατικής ποινής. Ο Παπαναστασίου, με κίνδυνο τής ζωής του, έκρυβε την μηχανή του σε μια καραβάνα συσσιτίου για να μην κινήσει υποψίες και κατέγραφε κρυφά εικόνες, τόσο από την καθημερινότητα, αλλά και -κυρίως- σκληρές εικόνες από τα δεινά που επέφερε η Κατοχή.
Το κινηματογραφικό υλικό τού Παπαναστασίου, χρησιμοποιήθηκε στην Δίκη τής Νυρεμβέργης, ως αποδεικτικό στοιχείο τών εγκλημάτων που διέπραξαν οι Γερμανοί στην Ελλάδα.
Το 1978, οι υπεύθυνοι τού Πολεμικού Μουσείου, δανείστηκαν την ταινία από την κόρη τού Παπαναστασίου, Λουκία, για μία και μόνη προβολή. Πριν την επιστρέψουν όμως, αφαίρεσαν σημαντικό τμήμα τού υλικού (18′ από τα περίπου 45′), χωρίς να δώσουν πειστική εξήγηση. Όπως λέγεται, ο κύριος λόγος που «εξαφανίστηκαν» σκηνές από το υλικό, ωφείλεται στο ότι σε κάποιες απ’ αυτές εμφανίζονται δωσίλογοι εν ώρα δράσης.
Το 1827, το μέλλον των Ελλήνων φαίνεται αβέβαιο και σκοτεινό. Για έξι χρόνια, οι Έλληνες είχαν νικήσει το στρατό του Σουλτάνου. Όμως μετά την πτώση του Μεσολογγίου και της Αθήνας, τα εδάφη που ελέγχουν οι Έλληνες περιορίζονται δραματικά.
