Στα πλαίσια του Πολιτιστικού Προγράμματος με τίτλο “Μένουμε Ελλάδα;“, που υλοποιείται το τρέχον Σχολικό Έτος στο Εσπερινό Γυμνάσιο Χαλκίδας, πραγματοποιείται διαδικτυακή δημοσκόπηση με σκοπό να συλλέξουμε πληροφορίες για την έρευνα μας. Το ερώτημα που θέτουμε στους επισκέπτες του
Ιστολογίου μας είναι: “Σκέφτεστε σοβαρά να φύγετε στο εξωτερικό με σκοπό την εργασία;” .
Τα αποτελέσματα της έρευνας θα παρουσιαστούν στην ταινία που ετοιμάζουμε , που σκοπό έχει να προβάλλει τους προβληματισμούς των νέων , που αντιμετωπίζουν το δίλημμα “Να μείνουν στην Ελλάδα ή να φύγουν στο Εξωτερικό;” .
Η 18η Δεκεμβρίου ανακηρύχθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί η εκστρατεία του ΟΗΕ για την προστασία του παγκόσμιου μετανάστη.
Την ημερομηνία αυτή το 1990 υιοθετήθηκε από τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ η «Διεθνής Συνθήκη για την Προστασία των Δικαιωμάτων όλων των Μεταναστών Εργατών και των μελών των Οικογενειών τους».
Υπολογίζεται ότι το 2% του παγκόσμιου πληθυσμού, γύρω στα 150 εκατομμύρια ψυχές, ζουν εκτός της πατρίδας τους.
Γιατροί και μηχανικοί πρώτοι στη λίστα της μετανάστευσης
Αυξάνεται το κύμα μετανάστευσης νέων, κυρίως πτυχιούχων, που εγκαταλείπουν την Ελλάδα, αναζητώντας την τύχη τους σε κάποια χώρα του εξωτερικού, προκειμένου να βρουν ένα καλύτερο μέλλον και μία πιο αξιόλογη επαγγελματική αποκατάσταση.
Σύμφωνα με τη γερμανική Στατιστική Υπηρεσία φέτος ο αριθμός των Ελλήνων που εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία αυξήθηκε κατά 90%, αγγίζοντας τους 23.800.
Πρώτοι στη λίστα είναι οι γιατροί και ακολουθούν οι μηχανικοί, όπως αναφέρει η “Καθημερινή”.
Κάθε μέρα δύο γιατροί εγκαταλείπουν την Ελλάδα και κατευθύνονται σε Σουηδία, Ολλανδία και Μεγάλη Βρετανία.
Οι Έλληνες γιατροί που μεταναστεύουν έχουν φτάσει τους 6.000 και αποτελούν τη δεύτερη εθνική ομάδα μετά τους Αυστριακούς.
Οι μηχανικοί συχνά απορροφώνται και σε χώρες εκτός Ε.Ε.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Κατάρ που προετοιμάζεται για το Μουντιάλ του 2022 και η τεχνογνωσία των Ελλήνων μηχανικών που είχαν εργαστεί για τους Ολυμπιακούς του 2004 φαίνεται πολύτιμη.
Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος…
Έξι μήνες απόγνωσης: Ψάχνουν δουλειά και μένουν στο αεροδρόμιο!
Ο Σάκης, η Αλμπένα και ο 15χρονος γιος τους έχουν εγκλωβιστεί στο αεροδρόμιο του Μονάχου
– Έφυγαν από τη Θεσσαλονίκη για να βρουν ένα καλύτερο μέλλον στη Γερμανία
– Μαζεύουν μπουκάλια και τα ανακυκλώνουν για να βγάλουν μερικά χρήματα
– “Δε δεχόμαστε Βούλγαρους” τους είπε η Πρόνοια
– Δεν έχουν χρήματα για να νοικιάσουν σπίτι
Πρόκειται για την οικογένεια ενός Έλληνα από τη Θεσσαλονίκη και μιας Βουλγάρας. Αποφάσισαν να μεταναστέψουν στη Γερμανία. Αλλά δε φαντάζονταν τι τους περίμενε…
Την ιστορία τους δημοσίευσε η Sueddeutsche Zeitung. Και θυμίζει πολύ την ταινία The Terminal με τον Τομ Χανκς…
Ο Σάκης, η σύντροφός του Αλμπένα και ο 15χρονος γιος τους Νικολά άφησαν τη Θεσσαλονίκη, όπου έμεναν, για να φύγουν μετανάστες στη Γερμανία. Ήλπιζαν ότι θα έβρισκαν ένα καλύτερο μέλλον, μακριά από την Ελλάδα της κρίσης. Ξεκίνησαν πριν από έξι μήνες. Αλλά όταν έφτασαν στο Μόναχο, εγκλωβίστηκαν στο αεροδρόμιο!
Παρά τις φωνές, τα δυνατά φώτα και το σκληρό κάθισμα, ο 15χρονος Νικοκά προσπαθεί να κοιμηθεί
Για να βρουν δουλειά, πρέπει να έχουν σπίτι. Αλλά δεν έχουν αρκετά χρήματα για να νοικιάσουν ένα. Ούτε και το γερμανικό κράτος τους επιτρέπει να χαρακτηριστούν άστεγοι, αφού στην Ελλάδα έχουν διαμέρισμα. Έτσι, οι αρχές αρνούνται να τους εξυπηρετήσουν.
Η Αλμπένα μαζεύει από τα σκουπίδια μπουκάλια, τα ανακυκλώνει και βγάζει λίγα χρήματα για φαγητό και συγκοινωνίες
Ο Νικολά ανακυκλώνει μπουκάλια για λίγα ευρώ
Και μετά από ώρες συλλογής μπουκαλιών, το ζευγάρι κατάφερε να βρει… δυο ευρώ
Τους τελευταίους έξι μήνες, λοιπόν, αφού δεν έχουν άλλη επιλογή, μένουν στο αεροδρόμιο.
Μαζεύουν μπουκάλια και τα δίνουν για ανακύκλωση ώστε να βγάλουν λίγα χρήματα και να πάρουν από ένα σάντουιτς αλλά και για να έχει ο Αθανάσιος για ένα εισιτήριο, καθώς ψάχνει καθημερινά για δουλειά.
Λίγο ψωμί, τυρί και καπνιστό ζαμπόν για φαγητό
«Το χειρότερο είναι η έλλειψη ύπνου. Κάθε νύχτα μας ξυπνούν οι φρουροί και ζητούν να δουν τα διαβατήριά μας», λέει ο 15χρονος Νικολά. «Δεν θέλουμε ελεημοσύνη. Θα πληρώσω ενοίκιο μόλις βρω δουλειά. Χρειαζόμαστε σπίτι γιατί δεν μπορούμε να αφήνουμε το παιδί όλη τη μέρα στο αεροδρόμιο μόνο του», λέει ο Αθανάσιος. Στη Θεσσαλονίκη, ήταν ιδιοκτήτης νυχτερινού κέντρου αλλά αναγκάστηκε να το κλείσει.
Μια πετσέτα, ένα αφρόλουτρό και ο Σάκης με την Αλμπένα κατευθύνονται στις δημόσιες τουαλέτες του αεροδρομίου για ένα -ο Θεός να το κάνει- μπάνιο
Πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, αντιμετώπισαν και τον ρατσισμό: δε δεχόμαστε Βουλγάρους τους είπε η Πρόνοια.
Μόλις η Sueddeutsche Zeitung δημοσίευσε την ιστορία τους, την περασμένη Τετάρτη, οι Γερμανοί πολίτες ευαισθητοποιήθηκαν. Προσέφεραν χρήματα, φάρμακα, ακόμη και σπίτι, αν δε βρεθεί κάποια λύση. «Όταν περάσουν όλα αυτά, θα κάνουμε μια μεγάλη γιορτή και θα καλέσουμε όσους μας βοήθησαν» λέει η Αλμπένα.
Στα πλαίσια του πολιτιστικού προγράμματος με τίτλο “Ελλάδα αγάπα την ή παράτα την” , που υλοποιείται στο σχολείο μας , προβλήθηκαν δύο ταινίες μικρού μήκους με τίτλο “Σταθμός” και “Υπάρχει ελπίδα;”.
Σας προτείνουμε να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να τις δείτε. Σίγουρα θα προβληματιστείτε και εσείς…
Σταθμός (The station)
Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους, σχετικά με τη ζωή των Αφρικανών μεταναστών που διαμένουν στις εγκαταλελειμμένες σιδηροδρομικές γραμμές ενός σταθμού τραίνων, όπως αυτοί την αφηγούνται. – Σκηνοθεσία, κάμερα, ήχος/Director, Camera and Sound: Νικολακόπουλος Χρήστος/Nikolakopoulos Christos
Υπάρχει ελπίδα;
“ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ…”
Το πρόβλημα της ανεργίας των νέων και οι επιπτώσεις της. Άραγε, υπάρχει Ελπίδα;
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: “ΒΙΝΤΕΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΣ ΛΑΡΙΣΑΣ”
Η ταινία μικρού μήκους του Δημήτρη Τσολάκη “Υπάρχει Ελπίδα;” με πρωταγωνίστρια την Ελένη Χλωροκώστα, προβλήθηκε στο 3ο Artfools Video Festival στη Λάρισα.
Την Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012 πραγματοποιήθηκε ενδοσχολική επιμόρφωση στο Εσπερινό Γυμνάσιο Χαλκίδας για εκπαιδευτικούς Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Η Δρ. Μαρία Καπετανίδου, Σχολικός Σύμβουλος Π.Ε., παρουσίασε ένα πλαίσιο για την ανάπτυξη της γλωσσικής εκπαίδευσης των Ρομά μαθητών. Ειδικότερα παρουσιάστηκε η μεθοδολογία για την ανάπτυξη ενός Portfolio, ως εναλλακτική όψη αξιολόγησης στη γλωσσική μάθηση. Εστιάζει κυρίως σε ένα συνεργατικό μοντέλο που αφορά τις σχέσεις ανάμεσα σε μαθητές, δασκάλους και γονείς καθώς και την αυτοκατευθυνόμενη μάθηση διαμέσου της δέσμευσης των μαθητών στα μαθησιακά τους καθήκοντα.
Επίσης κα. Τερψιθέα Ρηγοπούλου, Σχολική Σύμβουλος Π.Ε και η κα Χρυσαυγή Γλένη Εκπαιδευτικός Π.Ε. και υποψήφια Δρ. Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης παρουσίασαν εφαρμογές υποστηρικτικού υλικού για την ελληνική ως δεύτερη γλώσσα.
Στην ιστοσελίδα του Κέντρου Διαπολιτισμικής Αγωγής (ΚεΔΑ) του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών www.keda.gr μπορείτε να βρείτε εκπαιδευτικό υλικό σε μορφή pdf και στο ιστότοπο του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, www.isocrates.gr , Πρόγραμμα Ένταξης Τσιγγανοπαίδων, υπάρχουν βιβλία μαθητή και εκπαιδευτικού σε μορφή pdf.
Προλογίζει η Καθηγήτρια Γαλλικών Ευαγγελία Σαμπάνη.
Αφορμή για την εκπομπή μας αυτή είναι η παρουσίαση ενός από τα προγράμματα που υλοποιείται αυτή τη χρονιά στο σχολείο μας με θέμα «ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ, ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ». H εργασία αυτή, αποτελεί μέρος μιας σειράς εφαρμοζόμενων μεθόδων για την εξάλειψη του ρατσισμού μεταξύ των μελών του σχολείου μας: Εκπαιδευτικό προσωπικό, μαθητές, γονείς κ.λ.π.
Σας διαβάζω το 1ο άρθρο από την Οικουμενική διακήρυξη των δικαιωμάτων των ανθρώπων: «Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ίσοι και ελεύθεροι ως προς την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα».
Σε κάθε σχολείο, ως γνωστόν, αντιπροσωπεύεται το κοινωνικό σύνολο και ο ρατσισμός αποτελεί ένα από τα έντονα φαινόμενα της σύγχρονης κοινωνίας μας. Φυσικό είναι επομένως, να μεταφέρονται και εκεί τέτοιες τάσεις.
Εξειδικευμένα σεμινάρια που εκπαιδεύουν όσους εργαζόμαστε σ’ αυτό το σχολείο, πάνω στην ισοτιμία και την πλήρη αποδοχή όλων καθώς και πολιτιστικές εκδηλώσεις και προγράμματα σαν και αυτό, που μας φέρνει εδώ σήμερα, αλλά και άλλων που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη, έχουν ήδη συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση.
Οι μαθητές του σχολείου μας χαρακτηρίζονται από διαφορετικότητα σε διάφορους τομείς: Έχουμε μαθητές εφήβους, μεσήλικες, συνταξιούχους, πολλών εθνικοτήτων. Αρκετοί από αυτούς είναι ήδη γονείς ή και παππούδες ακόμη!! Συνδυάζουν το ρόλο του μαθητή παράλληλα με εκείνον του εργαζομένου, του γονέα, του συμμαθητή.
Η προστατευτική ομπρέλα του σχολείου γύρω και πάνω απ’ όλους, με κάθε τρόπο, έχει κάθε λόγο να καμαρώνει για τα θετικά αποτελέσματα, των στοχευμένων της κινήσεων και επιλογών και για την εφαρμογή σε πράξη της ΙΣΟΤΙΜΙΑΣ.
Κάποιοι από τους μαθητές, που δουλεύουν μαζί μας το πρόγραμμα θέλησαν να καταθέσουν την εμπειρία τους σχετικά με τη ζωή τους στο σχολείο μας και θα έχουν το λόγο:
Είναι ο κος Ιορδάνης, ο Σοκόλ, η ‘Ειρήνη, η Χρυσούλα, η Χριστίνα, ο Χρήστος, ο Μπαλτζίτ Παλ.
Τις επόμενες ημέρες θα αναρτηθεί η μαγνητοφωνημένη εκπομπή …
Λίγο πριν από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας ο Θεμιστοκλής βλέπει ότι οι υπόλοιπες ελληνικές πόλεις δεν ήταν διατεθειμένες
να ναυμαχήσουν στη Σαλαμίνα. Στην κρίσιμη στιγμή ο Θεμιστοκλής σκέφτεται το Σίκινο, ένα δούλο του περσικής καταγωγής.
Ήταν το κατάλληλο πρόσωπο την κατάλληλη στιγμή. Κι ο Θεμιστοκλής το εκμεταλλεύτηκε…
Στις 22 Ιουνίου του 1973, η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ανεβάζουν στο θέατρο “Αθήναιον” το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλη “Το Μεγάλο μας Τσίρκο”. Στο έργο, μέσα από σατιρικά και δραματικά νούμερα και τραγούδια γινόταν μια αναδρομή στην ιστορία της Ελλάδας από την Τουρκοκρατία, τον Όθωνα και τους υπόλοιπους κυβερνήτες της ανεξάρτητης Ελλάδας ως την Μικρασιατική καταστροφή, τον πόλεμο του ’40 και το –τότε– σήμερα… Η μουσική του έργου ήταν του Σταύρου Ξαρχάκου και τα τραγούδια της παράστασης απέδιδαν ο Νίκος Ξυλούρης και τα μέλη του θιάσου.
Τα σκηνικά της παράστασης ήταν του Ευγένιου Σπαθάρη και στο θίασο πρωταγωνιστικούς ρόλους είχαν ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Στέλιος Κωνσταντόπουλος, ο Νίκος Κούρος, ο Τίμος Περλέγκας και ο Χρήστος Καλαβρούζος. Το “μεγάλο μας τσίρκο” είχε μεγάλη απήχηση στο αθηναϊκό κοινό, και λόγω της μεγάλης προσέλευσης των θεατών οι παραστάσεις στο “Αθήναιον” χαρακτηρίστηκαν εκ των υστέρων ως οι ” μαζικότερες — μέχρι το Πολυτεχνείο — πολιτικές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας”.
Σύντομα οι λογοκριτές της χούντας κατάλαβαν ότι το έργο δεν ήταν μια απλή κωμωδία αλλά περνούσε στον κόσμο αντιδικτατορικά μηνύματα και-αποφασίζωμεν και διατάσσωμεν- σταμάτησαν τις παραστάσεις. Οι πρωταγωνιστές του έργου συνελήφθησαν και η Τζένη Καρέζη κλείστηκε στη φυλακή για τρεις μήνες.. Το έργο ανεβαίνει ξανά από τον ίδιο θίασο μετά την πτώση της χούντας σε Αθήνα και επαρχία και γνωρίζει και πάλι τεράστια επιτυχία.
Εκείνο που πρέπει κανείς να επισημάνει εδώ είναι το γεγονός πως ο Καζάκος και ιδίως η Καρέζη ουδέποτε εκμεταλλεύτηκαν ούτε κατά κεραία αυτή την περιπέτεια, που άλλοι λιγότερο επώνυμοι την εξαργύρωσαν αργότερα και επαγγελματικά και πολιτικά.
«Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974», ένα ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Έλληνα σκηνοθέτη.
Το 37λεπτο ανέκδοτο ντοκιμαντέρ του Παντελή Βούλγαρη «Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967- 1974». ταινία, η οποία περιέχει πολύτιμο αρχειακό υλικό· από την κηδεία των Γεωργίου Παπανδρέου και Γιώργου Σεφέρη ως τις δίκες του Αλέκου Παναγούλη και άλλων αγωνιστών.
« Σε αυτό το φιλμ υπάρχει ό,τι καταφέραμε εμείς που μείναμε στον τόπο » είπε ο σκηνοθέτης, ο οποίος θυμήθηκε ότι την ώρα του πραξικοπήματος του 1967 ο ίδιος συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας «Κιέριον» του Δήμου Θέου. « Συμμετείχαν όλοι» είπε συγκινημένος. « O Αγγελόπουλος, η Μαρκετάκη, ο Φέρρης, ο Βαλτινός. Ήταν μια ταινία όμως που άρχισε να φθίνει,γιατί άλλους τους συνελάμβαναν και άλλοι φεύγανε».
Σιγά σιγά άρχισε να καταγράφει ό,τι μπορούσε με μια κάμερα Super 8. Φυλακές του Μπογιατίου, κάποια στρατοδικεία… Αργότερα το υλικό έφθασε στο Παρίσι, όπου ο Κώστας Γαβράς το είδε μαζί με τον Κρις Μαρκέρ. Αμέσως βοήθησαν τον Βούλγαρη, στέλνοντάς του μια μηχανή 16 mm και φιλμ. Έτσι συνεχίστηκε η κινηματογράφηση. Η κηδεία του Πέτρουλα, οι φυλακές της Ακροναυπλίας, η πορεία της Ειρήνης. « Στη Δικτατορία, από ένστικτο, φανταζόμασταν ότι κάτι θα συμβεί στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου », ανέφερε ο σκηνοθέτης, « αλλά κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα μαζεύονταν 500.000 άνθρωποι. Ήταν ένας τρόπος για να φανεί ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα που δεν αντιδρά ». Όλα αυτά όμως γίνονταν κρυφά. Έπρεπε να έχεις ειδική άδεια για να κυκλοφορείς με κάμερα στους δρόμους της Αθήνας. « Ήταν μια εποχή συντροφικότητας, το ξεκίνημα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, μια εποχή που τη θυμάμαι σε ένα κλίμα φοβίας και ανασφάλειας,αλλά ταυτόχρονα και βαθιάς ανθρωπιάς. Άρα, είναι ένα χρήσιμο υλικό.Για να ξαναθυμηθούμε εμείς και για να μάθουν οι νέοι ».
Δ εν έλειψαν οι δυσκολίες και τα κυνηγητά. Αλλά αυτό δεν πείραζε γιατί «καταγράψαμε σημαντικά πράγματα από ταράτσα σε ταράτσα, όπως τα γεγονότα στη Νομική. Ίσως η ποιότητα να μην είναι πάρα πολύ καλή,όμως το γεγονός που καταγράφεις είναι» συμπλήρωσε στο τέλος της παρουσίασης ο Νίκος Καβουκίδης.
Ο Μενέλαος οργίστηκε με την ασέβεια των Τρώων, απαίτησε να τηρηθεί ο όρκος των πρώην μνηστήρων της Ελένης και απευθύνθηκε στον Αγαμέμνονα. Αρχικά εστάλει πρεσβεία στην Τροία για να απαιτηθεί η επιστροφή της Ελένης αλλά και των θησαυρών του παλατιού της Σπάρτης. Ο Πρίαμος όμως, θέλοντας να κάνει το χατίρι του δευτερότοκου γιού του αρνήθηκε να επιστρέψει τα κλεμμένα αλλά και την Ελένη, που στο μεταξύ είχε υποδεχτεί σαν νύφη του.
Ο Αγαμέμνονας και ο Μενέλαος κατάλαβαν ότι η μόνη λύση θα ήταν ο πόλεμος. Για αυτό το σκοπό απέστειλαν πρεσβείες σε όλους τους Αχαιούς ηγεμόνες να τηρήσουν τον όρκο που είχαν δώσει.
O Οδυσσέας
Ο βασιλιάς της Ιθάκης Οδυσσέας, που στο μεταξύ παντρεύτηκε την Πηνελόπη, έκανε ένα γιο, τον Τηλέμαχο. Για να μην συμμετάσχει στον επικείμενο πόλεμο, προσποιήθηκε τον ψυχασθενή, καλλιεργώντας με αλάτι τα χωράφια. Ο Παλαμήδης, όμως, έβαλε το νεογέννητο γιο του Οδυσσέα σε σημείο που θα περνούσε το άροτρό του. Ο Οδυσσέας μόλις το είδε, σταμάτησε και παραδέχτηκε την υποκρισία του. Τελικά υποχρεώθηκε να συμμετάσχει στην τρωική εκστρατεία.
Η πιο όμορφη γυναίκα στον τότε κόσμο θεωρούνταν η Ελένη, μια από τις κόρες του Τυνδάρεω, βασιλιά της Σπάρτης. Η μητέρα της Λήδα, είχε ξελογιαστεί από τον Δία, μεταμορφωμένο σε κύκνο, γι’ αυτό λένε ότι η θεϊκή της ομορφιά οφειλόταν στο γεγονός ότι ο Δίας ήταν ο πραγματικός της πατέρας. Η Ελένη, λόγω της εξαιρετικής ομορφιάς της είχε πλήθος μνηστήρων, αλλά ήταν απρόθυμη να επιλέξει κάποιον από φόβο μην προκαλέσει την οργή των υπόλοιπων.
Τελικά, ένας από τους μνηστήρας της, ο πολυμήχανος Οδυσσέας της Ιθάκης, πρότεινε ένα τρόπο να επιλυθεί το θέμα. Αρχικά για να μην έρθει σε δύσκολη θέση σε περίπτωση που δεν θα γινόταν αυτός ο σύζυγος της Ελένης, αποφάσισε να ζητήσει σε γάμο και να πάρει την ξαδέρφη της, Πηνελόπη. Στη συνέχεια πρότεινε όλοι οι μνηστήρες να υπερασπιστούν τον γάμο της Ελένης με κάθε κόστος, ανεξαρτήτως ποιον θα επιλέξει η ίδια. Οι μνηστήρες της τελικά ορκίστηκαν να τηρήσουν αυτό τον όρο ως προϋπόθεση για την πιθανότητα να επιλεχθούν σύζυγοι της Ελένης.
Ο Τυνδάρεως τελικά επέλεξε τον Μενέλαο, η επιλογή του έγινε για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, καθώς κατείχε πλούτη και δύναμη. Μάλιστα την υποψηφιότητά του δεν την υπέβαλε ο ίδιος, αλλά ο αδερφός του Αγαμέμνονας για λογαριασμό του. Ο Μενέλαος διαδέχτηκε με τον γάμο του με την Ελένη τον Τυνδάρεω στο θρόνο της Σπάρτης, επειδή τα αδέρφια της Ελένης, Κάστορας και Πολυδεύκης είχαν σκοτωθεί. Στη συνεχεία ενισχύθηκε και η θέση του Αγαμέμνονα, ο οποίος παντρεύτηκε την άλλη αδελφή της Ελένης, Κλυταιμνήστρα και ανακατέλαβε τον θρόνο των Μυκηνών.
Αργότερα, όταν μια διπλωματική αποστολή της Τροίας, με επικεφαλής τον Πάρη, που πλέον είχε αναλάβει τη θέση του ως πρίγκιπας, έφτασε στην Σπάρτη, ο Πάρης ερωτεύτηκε την Ελένη. Ο Μενέλαος, τον υποδέχτηκε με τιμές, όπως έπρεπε σύμφωνα με το έθιμο της φιλοξενίας, αλλά αναγκάστηκε να ταξιδέψει στην Κρήτη για να κηδέψει τον παππού του Κατρέα. Ο Πάρης με την βοήθεια της θεάς Αφροδίτης, απήγαγε την Ελένη και έπλευσε προς την Τροία έχοντας αρπάξει και τους θησαυρούς του Μενέλαου.
