Στην περιοχή μας μόλις ακούσουμε τη λέξη Σουφλί συνειρμικά σκεφτόμαστε μετάξι, οπότε το αποφασίσαμε και  μια ωραία Παρασκευή του Μάη ξεκινήσαμε για το ΚΠΕ Σουφλίου προκειμένου να μάθουμε περισσότερα για το μετάξι και τους μεταξοσκώληκες.

Οι υπεύθυνοι εκεί μας υποδέχτηκαν πολύ φιλόξενα και κάπως έτσι ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στην πόλη του μεταξιού.

Αρχικά με τη βοήθεια μιας παρουσίασης είδαμε σύντομα την πορεία ζωής του μεταξοσκώληκα από το αυγό μέχρι την πεταλούδα. Στη συνέχεια και μετά από μια βόλτα στον χώρο πήγαμε να πάρουμε μουρόφυλλα, για να δούμε πώς γίνεται το τάισμα.

Εννοείται ότι δώσαμε κι εμείς φαγητό στους μικρούς μεταξοσκώληκες.

Ήμασταν όλοι ενθουσιασμένοι για την εμπειρία μας αναχωρώντας για το σχολείο. Η μεγάλη έκπληξη όμως μας περίμενε την επόμενη Δευτέρα. Η μητέρα του συμμαθητή μας Δ. είχε στο σπίτι μεταξοσκώληκες, οπότε έκανε δώρο μερικούς σε κάθε τάξη του σχολείου, για να δούμε από κοντά την πορεία τους. Έγινε ρουτίνα από τότε το να βλέπουμε καθημερινά πόσο μεγάλωσαν, αν έχουν φαγητό, να τρέχουμε να μαζέψουμε πρωί πρωί φύλλα μουριάς, για να τους δώσουμε να φάνε. “Μάχες” κάθε Παρασκευή για το ποιος θα τους πάρει στο σπίτι του για να τους προσέχει. Να περιμένουμε με αγωνία πότε θα κάνουν το πρώτο κουκούλι…

Και μια Δευτέρα ήρθε η ανταμοιβή μας. Ναι! Είχαμε το πρώτο κουκούλι. Ξανά αγωνία πότε θα γίνουν τα υπόλοιπα.

Η ανταμοιβή μας ήταν μεγάλη μιας και προλάβαμε να δούμε κάποιους μεταξοσκώληκες την ώρα που έφτιαχναν το κουκούλι τους. Είχαμε και καλλιτέχνες, μιας και δεν τους άρεσε το κουτί και προτίμησαν τη βιβλιοθήκη.

Όσο πλησίαζαν οι μέρες για να βγει η πρώτη πεταλούδα, άλλες συζητήσεις. Τι θα κάνουμε, για να μην τη χάσουμε. Και σήμερα το πρωί την είδαμε να περιμένει να μας γνωρίσει. Εννοείται ότι είπαμε σε πολλούς να έρθουν να την δούνε και βρήκαμε και τρόπο να την κρατήσουμε μέσα στο κουτί της.

Έγιναν μέλη της τάξης και δεν ξέρω πώς θα καταφέρουμε να τα αποχωριστούμε την επόμενη εβδομάδα.