gioula’s blog

Η φυσικός Αγγελική Τσερωτά μας εξηγεί πώς λειτουργεί το μάτι και πώς -μαζί με τον εγκέφαλο- μας εξαπατούν χαλαρά!

Η παρουσίαση φτιάχτηκε για εισαγωγή των παιδιών στο πολιτιστικό πρόγραμμα “Οπτικές απάτες στην τέχνη”, Πειραματικό Γυμνάσιο Τρίπολης, 2009-10.

Σουρεαλιστικές ανθρώπινες φιγούρες και αστείοι συνδυασμοί από εικόνες περιοδικών. Γνωστή άσκηση και πάντα με φοβερά αποτελέσματα!

Πώς μπορεί να “ζωγραφίσει” κάποιος με συρραπτικό; Ο Baptiste Debombourg μας δείχνει τον τρόπο!

Περισσότερα για τον καλλιτέχνη στον ιστότοπό του: www.baptistedebombourg.com

Ο Terry Border χρησιμοποιεί σύρμα για να «δώσει ζωή» σε διάφορα καθημερινά αντικείμενα.

Τα πρωτότυπα δημιουργήματά του σίγουρα χαρίζουν χαμόγελα. Παρουσιάζονται με έξυπνο τρόπο, απεικονίζοντας σκηνές ως ένα βαθμό εμπνευσμένες από την ανθρώπινη πραγματικότητα.

Απολαύστε κάποια από αυτά.

(Πηγή: )

“Women In Art” by Philip Scott Johnson

500 Years of Female Portraits in Western Art

Music: Bach’s Sarabande from Suite for Solo Cello No. 1 in G Major, BWV 1007 performed by Yo-Yo Ma

Nominated as Most Creative Video
2nd Annual YouTube Awards 2007

Στη σελίδα moscow.arounder.com θα βρείτε διάφορες εικονικές περιηγήσεις σε μουσεία και άλλους τουριστικούς προορισμούς της Μόσχας, ανάμεσα τους και 2 για το Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν.

http://moscow.arounder.com/en/city-tour/pushkin-museum-of-fine-arts.html

http://moscow.arounder.com/en/city-tour/pushkin-museum-of-fine-arts-2.html

Η εκπληκτική τέχνη που έχει ξεφυτρώσει σε καλλιέργειες ρυζιού στην Ιαπωνία δεν είναι δημιουργία εξωγήινων. Έχουν φυτευτεί με έξυπνο τρόπο. Οι αγρότες δημιουργώντας τα τεράστια σχέδια δεν χρησιμοποιούν μελάνι ή βαφή. Αντ ‘αυτού, διαφορετικές ποικιλίες ρυζιού έχουν τοποθετηθεί με ακρίβεια και στρατηγική. Καθώς το καλοκαίρι προχωρά και τα φυτά αναπτύσσονται, οι λεπτομέριες του έργου τέχνης αρχίζουν να διακρίνονται.

Stunning crop art has sprung up across rice fields in Japan. But this is no alien creation – the designs have been cleverly planted.

Farmers creating the huge displays use no ink or dye. Instead, different colours of rice plants have been precisely and strategically arranged and grown in the paddy fields.

As summer progresses and the plants shoot up, the detailed artwork begins to emerge.

The village has now earned a reputation for its agricultural artistry and this year the enormous pictures of Napoleon and a Sengoku-period warrior, both on horseback, are visible in a pair of fields adjacent to the town hall.

More than 150,000 vistors come to Inakadate, where just 8,700 people live, every summer to see the extraordinary murals.

Each year hundreds of volunteers and villagers plant four different varieties of rice in late May across huge swathes of paddy fields.And over the past few years, other villages have joined in with the plant designs.

The largest and finest work is grown in the Aomori village of Inakadate, 600 miles north of Toyko, where the tradition began in 1993.

Another famous rice paddy art venue is in the town of Yonezawa in the Yamagata prefecture.

This year’s design shows the fictional 16th-century samurai warrior Naoe Kanetsugu and his wife, Osen, whose lives feature in television series Tenchijin.

Various artwork has popped up in other rice-farming areas of Japan this year, including designs of deer dancers.

The farmers create the murals by planting little purple and yellow-leafed kodaimai rice along with their local green-leafed tsugaru roman variety to create the coloured patterns between planting and harvesting in September.

The murals in Inakadate cover 15,000 square metres of paddy fields. From ground level, the designs are invisible, and viewers have to climb the mock castle tower of the village office to get a glimpse of the work.

Rice-paddy art was started there in 1993 as a local revitalization project, an idea that grew out of meetings of the village committee.

In the first nine years, the village office workers and local farmers grew a simple design of Mount Iwaki every year.

But their ideas grew more complicated and attracted more attention. In 2005 agreements between landowners allowed the creation of enormous rice paddy art.

A year later, organisers used computers to precisely plot planting of the four differently colored rice varieties that bring the images to life.

(Πηγή: thegardenlady.org)

Το 1937, κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, οι φασίστες του Φράνκο βομβάρδισαν και ισοπέδωσαν την πόλη Guernica με τη βοήθεια της Ναζιστικής Luftwaffe. Ο πίνακας Guernica του Pablo Picasso, ήταν η αντίδρασή του σε αυτή την τραγωδία.

Ο αστικός μύθος υποστηρίζει ότι όταν οι Ναζί απέκτησαν τον πίνακα, ένας υψηλόβαθμος αξιωματούχος έδειξε τον πίνακα στον Πικάσσο και τον ρώτησε:
– Είναι δικό σας έργο;
– Όχι, δικό σας, ήταν η απάντηση του ισπανού ζωγράφου.

Η Lena Gieseke πήρε τον πίνακα και τον «ανέλυσε» με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ξεμπεδεύοντας το κουβάρι των ανθρώπινων σωμάτων του πίνακα και παρουσιάζοντάς τα σε ένα εντυπωσιακό τρισδιάστατο φιλμάκι που αξίζει να παρακολουθήσετε:

“Το Σχέδιο Σωτηρία: Μνήμη και ασθένεια στον εικαστικό λόγο”: μια εικαστική έκθεση που δίνει ζωή, έστω και προσωρινά, σε ένα από τα παλιότερα κτίρια του Νοσοκομείου Σωτηρία στην Αθήνα (ένα νεοκλασικό κτίριο του 1915 που εδώ και πολλά χρόνια βρίσκεται σε αχρηστία), αλλά και στον ευρύτερο υπαίθριο χώρο του νοσοκομείου, με παρεμβάσεις και εγκαταστάσεις από πλήθος νέων εικαστικών αλλά και καθηγητών της ΑΣΚΤ (η οποία είναι συνδιοργανωτής της έκθεσης).

Ένα πολύ ωραίο παράδειγμα επανάχρησης χώρων και ειδικά χώρων κοινωνικής σημασίας (νοσοκομείο, οπότε το κοινό αυτής της έκθεσης δεν είναι μόνο φιλότεχνοι αλλά και οι ίδιοι οι ασθενείς καθώς και το προσωπικό του νοσοκομείου) και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα προγράμματα εφαρμογής των εικαστικών τεχνών σε δημόσιους χώρους (είναι αναμφίβολα ένα από τα μεγαλύτερα εικαστικά πρότζεκτ στη χώρα μας και από άποψη αριθμού συμμετοχών).

Οι καλλιτέχνες εμπνέονται από την ασθένεια, τη μνήμη, τα γηρατειά, τον πόνο, το θάνατο, τη συναισθηματική φόρτιση, τη φθορά, τις προσωπικές ιστορίες παλιών έγκλειστων ασθενών (το Σωτηρία ήταν παλιότερα σανατόριο) ενώ πολλοί χρησιμοποίησαν για τις εγκαταστάσεις τους αντικείμενα και εξοπλισμό του εγκατελειμμένου νοσοκομειακού κτιρίου που στεγάζει την έκθεση (μαξιλάρια, κρεβάτια, παλιά στρώματα, ιατρικά εργαλεία κλπ) δημιουργώντας υποβλητικά έργα στην ήδη φορτισμένη ατμόσφαιρα του παλιού κτίσματος.

Η έκθεση, που έχει ξεκινήσει από τον Ιούνιο, έχει πάρει παράταση μέχρι τις 31/10.

Μέχρι τις 17/10 προλαβαίνετε να πάτε στην 6η Μπιενάλε Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων, στο Μουσείο Μπενάκη της Οδού Πειραιώς. Να ανακουφιστείτε κι εσείς λίγο που υπάρχουν τόσοι νέοι Έλληνες αρχιτέκτονες, που μπορούν να μας εμπνεύσουν!

Τι είναι αυτή η μπιενάλε; αντιγράφουμε από το δελτίο τύπου της έκθεσης:

Η 6η Μπιενάλε Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων διοργανώνεται από το Ελληνικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτονικής, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του για την ανάπτυξη της σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής.
Στόχος των εκδηλώσεων της Μπιενάλε Νέων Ελλήνων Αρχιτεκτόνων είναι η συγκέντρωση ενός αντιπροσωπευτικού δείγματος της σύγχρονης αρχιτεκτονικής παραγωγής νέων αρχιτεκτόνων, έως και 45 ετών, η ανάδειξη νέων δημιουργών και η ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την ανάπτυξη της αρχιτεκτονικής σκέψης και αρχιτεκτονικού έργου στην Ελλάδα σήμερα.
Στη Μπιενάλε παρουσιάζονται υλοποιημένα έργα, καθώς και μη υλοποιημένες προτάσεις, που αντιστοιχούν σε πραγματικές αναθέσεις μελετών. Στο χώρο της έκθεσης οργανώνεται ακόμα σειρά ανοιχτών συζητήσεων, με προσκεκλημένους εισηγητές, με στόχο την κριτική αποτίμηση του συνόλου των συμμετοχών.


Η επιλογή των προτάσεων που εκτίθενται, έγινε από τους αρχιτέκτονες Νίκο Καλογήρου, Λόη Παπαδόπουλο, Δημήτρη Παπαλεξόπουλο και Ηλία Κωνσταντόπουλο.

Πληροφορίες: Μουσείο Μπενάκη

Πήγαμε στην έκθεση και παρουσιάζουμε μερικές φωτογραφίες, ενδεικτικά: