Επιρρηματικοί προσδιορισμοί ονομάζονται τα ονοματικά σύνολα που συμπληρώνουν την έννοια του ρήματος, ώστε να γίνει πιο σαφής.
Π.χ. Σήμερα κάνει κρύο. Ο Γιάννης κατάγεται από τη Θεσσαλονίκη
Πώς λειτουργούν τα επιρρήματα μέσα στην πρόταση;
Τα επιρρήματα λειτουργούν μέσα στην πρόταση ως επιρρηματικοί προσδιορισμοί και δείχνουν τόπο, χρόνο, τρόπο, ποσό, βεβαίωση, δισταγμό ή πιθανότητα, άρνηση.
Ποια μορφή μπορεί να έχουν γενικά οι επιρρηματικοί προσδιορισμοί;
Επιρρήματα π.χ. θα σε δω απόψε.
Απλή αιτιατική ή σπανιότερα γενική ενός ουσιαστικού π.χ. τοβράδυ θα βγούμε – θα έρθω του χρόνου – ώρες αγνάντευε το πέλαγος.
Προθετικά σύνολα π.χ. κατέρρευσε από απογοήτευση – με το να θυμώνεις δεν πετυχαίνεις τίποτα 4. 4. Συνδυασμός επιρρήματος με προθετικό σύνολο ή δύο επιρρημάτων μαζί π.χ. καυγαδίζαμε έξω από τον κινηματογράφο– περπατούσε αργά- αργά.
Επιρρηματικές μετοχές π.χ. Συγύριζε τραγουδώντας.
Επίθετα (ως επιρρηματικά κατηγορούμενα ) π.χ. Γύρισε κεφάτος.
Δευτερεύουσες επιρρηματικές προτάσεις π.χ. Είχα διαβάσει τόσο καλά, ώστε δε με προβλημάτισε καμιά ερώτηση.
Διπλή πτώση π.χ. Στάθηκε άκρη- άκρη. Τι μπορεί να δηλώνουν οι επιρρηματικοί πρπσδιορισμοί;
Τόπο : Στο Ηράκλειο ο καιρός είναι υγρός.
Χρόνο : Έφυγε χθες.
Τρόπο : Με το να μιλάς ( ή : μιλώντας ) διαρκώς επιβαρύνεις τη θέση σου.
Αιτία : Δάκρυσε από συγκίνηση.
Σκοπό : Πήγε στο Παρίσι για σπουδές.
Ποσό : Κουράστηκα πολύ. Όσο προσπαθείς, τόσο βελτιώνεσαι.
Αποτέλεσμα : Ήταν τόσο στενοχωρημένη, που δεν έβλεπε μπροστά της.
Αναφορά : Μιλήσαμε για σένα.
Όρο – προϋπόθεση : Αν δεν έχεις δουλειά, πέρασε να τα πούμε.
Εναντίωση – παραχώρηση : Αν και καθυστέρησε, πρόλαβε την παράσταση.
Βεβαίωση : Βεβαιότατα, σωστά , ασφαλώς, σίγουρα θα πάμε ταξίδι. Δεν το χάνω.
Άρνηση : Μην το ξαναπείς. Όχι , κάθε άλλο.
Δισταγμό – πιθανότητα : Πιθανόν, ίσως, ενδεχομένως να συμβεί αυτό.
Επίσης μπορεί να δηλώνουν παρομοίωση, συνοδεία, αφαίρεση, ποσό κατά προσέγγιση κλπ.
Πώς ξεχωρίζω το αντικείμενο από τους επιρρηματικούς προσδιορισμούς;
Επειδή τόσο οι επιρρηματικοί προσδιορισμοί όσο και το αντικείμενο συμπληρώνουν την έννοια του ρήματος, είναι βασικό για να μην τα μπερδεύουμε να έχουμε ξεκαθαρίσει ότι με τους επιρρ. προσδιορισμούς απαντούμε σε ερωτήσεις που αποκαλύπτουν επιρρηματικές σχέσεις ( πού, πότε, με ποιον όρο, γιατί, για ποιο σκοπό κλπ. ) ενώ με το αντικείμενο καλύπτουμε την απάντηση σε ερωτήματα του τύπου : ποιον, σε ποιον , τι, κλπ.
Οι αρχαίοι Έλληνες έγραφαν με κεφαλαία γράμματα («μεγαλογράμματη» ή «κεφαλαιογράμματη» γραφή).
Η μικρογράμματη γραφή (η οποία συνδέεται με τη συστηματική χρήση τόνων, πνευμάτων και κενών μεταξύ των λέξεων) εισάγεται τον 9ο αι. μ.Χ.
Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποίησαν τρεις κυρίως τρόπους γραφής: α) από δεξιά προς τα αριστερά, β) βουστροφηδόν (γραφή της οποίας η φορά αλλάζει σε κάθε γραμμή) και γ) από αριστερά προς τα δεξιά (όπως και σήμερα).
Γ. Φθόγγοι και γράμματα
Οι φθόγγοι της α.ε. παριστάνονται με 24 γράμματα, που είναι τα ίδια με αυτά της ν.ε. Οι φθόγγοι της α.ε. διαιρούνται σε φωνήεντα και σε σύμφωνα.
Φωνήεντα
Τα φωνήεντα διαιρούνται σε βραχύχρονα, μακρόχρονα και δίχρονα, με βάση τη διάρκεια της προφοράς τους.
Τα βραχύχρονα ή βραχέα (σύμβολο βραχύτητας: ˘ ) προφέρονταν όπως και σήμερα, σε σύντομο (βραχύ) χρόνο: ἔλεος = [eleos].
Τα μακρόχρονα ή μακρά (σύμβολο μακρότητας: ˉ) προφέρονταν περίπου σε διπλάσιο (μακρότερο) χρόνο.
Το «η» ακουγόταν ως δύο «ε» (εε) και το «ω» ως δύο «ο» (οο): ἠώς (η χαραυγή) = [eeoos].
Τα δίχρονα ήταν σε κάποιες λέξεις βραχέα και σε κάποιες μακρά.
Βραχέα
Μακρά
Δίχρονα
ε, ο
η, ω
α, ι, υ
Σύμφωνα
Τα σύμφωνα της αρχαίας (δηλ. οι φθόγγοι που ακούονταν σαν σύμφωνα) διαιρούνται:
α) σε 9 άφωνα· αυτά παριστάνονται με τα γράμματα κ, γ, χ, π, β, φ, τ, δ, θ που λέγονται άφωνα·
β) σε 5 ημίφωνα· αυτά παριστάνονται με τα γράμματα λ, ρ, μ, ν, σ(ς), που λέγονται ημίφωνα.
γ) Εκτός από τα παραπάνω γράμματα υπάρχουν τρία ακόμα, τα ζ, ξ, ψ, που παριστάνουν σύμφωνα· αυτά λέγονται διπλά.
Τα άφωνα υποδιαιρούνται:
α) κατά το φωνητικό όργανο με το οποίο κυρίως προφέρονται: στα ουρανικά κ, γ, χ, στα χειλικά π, β, φ και στα οδοντικά τ, δ, θ·
β) κατά το είδος της πνοής που συνοδεύει την εκφώνησή τους: στα ψιλόπνοα δηλ. λεπτά κατά την πνοή) κ, π, τ, στα δασύπνοα (δηλ. παχιά κατά την πνοή) χ, φ, θ και στα μέσα β, γ, δ.
Τα ημίφωνα υποδιαιρούνται στα υγρά λ, ρ, στα ένρινα μ, ν και στο συριστικό σ (ς).
Κατά το φωνητικό όργανο
Κατά το είδος
της πνοής
Ουρανικά
Οδοντικά
Χειλικά
Άφωνα
κ
τ
π
← ψιλόπνοα
γ
δ
β
← μέσα
χ
θ
φ
← δασύπνοα
Ημίφωνα
υγρά:
λ, ρ
ένρινα:
μ, ν (και γ πριν από τα κ, γ, χ, ξ)
συριστικό:
σ (ς)
παλαιότερα ημίφωνα:
F, j
Διπλά
ζ, ξ, ψ
Στον παρακάτω σύνδεσμο μπορείς να ακούσεις την προφορά:
Η ιστορία της ελληνικής γλώσσας αρχίζει πριν από 40 αιώνες περίπου. Τα παλαιότερα μνημεία της είναι οι πινακίδες της γραμμικής γραφής Β΄ (περ. 1450-1200 π.Χ.), που ήταν γραμμένες σε συλλαβογραφικό αλφάβητο.
Το φοινικικό αλφάβητο εισάγεται στην Ελλάδα κατά την περίοδο ακμής των σχέσεων Φοινίκων και Ελλήνων, δηλ. μεταξύ 12ου και 9ου αι. π.Χ. Ήταν ένα συμφωνογραφικό – συλλαβογραφικό αλφάβητο, το οποίο περιλάμβανε 21 συλλαβογράμματα, καθένα από τα οποία αντιστοιχούσε και σε κάποιες συλλαβές, π.χ. το τ = τ, τα, τε, το, τι. Τα γράμματα Ξ, Φ, Χ, Ψ, Ω έλειπαν, ενώ υπήρχαν επιπλέον το δίγαμμα (F) και το κόππα (Ϙ).
Οι Έλληνες έκριναν ότι το αλφάβητο αυτό θα προκαλούσε δυσκολίες. To προσάρμοσαν, λοιπόν, στις δικές τους φωνητικές ανάγκες και το συμπλήρωσαν μετατρέποντάς το σε φωνολογικό. Δηλαδή, κάθε γράμμα αντιστοιχούσε πλέον σε έναν φθόγγο, φωνήεν ή σύμφωνο, οπότε επιτυγχανόταν ακρίβεια και ευκολία στην εκμάθηση. Το νέο αλφάβητο ονομάστηκε ελληνικό.
Τα πρώτα σωζόμενα γραπτά μνημεία της ελληνικής γλώσσας στο ελληνικό αλφάβητο είναι η επιγραφή του ποτηρίου του Νέστορος (πιθ. 740-720 π.Χ.) και της οινοχόης του Διπύλου (735-725 π.Χ.).
Η Αρχαία Ελληνική παρουσιάζει ποικιλία διαλέκτων. Από τον 4ο αι. π.Χ. άρχισε να επικρατεί ηΑττική, που διαμορφώθηκε στην Αθήνα. Από αυτήν προήλθε η Ελληνιστική Κοινή (323 π.Χ.-330 μ. Χ.), την οποία ακολούθησε η Βυζαντινή-Μεσαιωνική (330-1453 μ.Χ.), εξέλιξη της οποίας είναι η Νέα Ελληνική (από το 1453 και μετά τυπικά και από τον 10ο αιώνα ουσιαστικά). ΠΗΓΗ: Αρχαία Ελληνική Γλώσσα Α΄ Γυμνασίου ΟΕΔΒ
Περιλήφθηκε στη συλλογή «Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού» του Ν.Γ. Πολίτη (1914).
Ανήκει στην κατηγορία νανουρισμάτων.
Θέμα – Περιληπτική απόδοση
Η μάνα καλεί τον Ύπνο να κοιμίσει το παιδί της και βάζει τρεις φρουρούς να το προσέχουν: τον Ήλιο, τον αετό και τον κυρ Βοριά. Η μάνα του Βοριά ανησυχεί για τις απουσίες του γιου της, αλλά εκείνος αποκαλύπτει ότι έλειψε επειδή φύλαγε το παιδί.
Δομή
Χώρος: απροσδιόριστος – συνδυάζει γήινα στοιχεία (κούνια) και ουράνια (ήλιος, άστρα, φεγγάρι).
Χρόνος: απροσδιόριστος.
Ενότητες:
Στίχοι 1-6 → Ορισμός των φρουρών.
Στίχοι 7-12 → Διάλογος του Βοριά με τη μάνα του.
Πρόσωπα: η μάνα, το παιδί, οι προσωποποιημένοι φύλακες (Ήλιος, αετός, Βοριάς), η μάνα του Βοριά, άστρι, φεγγάρι, αυγερινός.
Ερμηνευτική προσέγγιση
Οι φρουροί του παιδιού
Ήλιος → επιβλέπει από τα βουνά.
Αετός → φρουρός στον κάμπο.
Κυρ Βοριάς → προστάτης στα πελάγη.
➝ Όλα συμβολίζουν τη δύναμη και την αντρεία, προσφέροντας ασφάλεια σε στεριά και θάλασσα.
Γιατί εξωπραγματικοί φρουροί;
Για να τονιστεί η αγωνία και η αγάπη της μάνας.
Για να δείξει τον πόθο να γίνει και το παιδί της γενναίο όπως αυτοί.
Η αξία του παιδιού
Προβάλλεται με τη φροντίδα της μάνας,
Με τους δυνατούς φρουρούς που επιλέγει,
Με τη μεγαλοπρεπή εικόνα του παιδιού (χρυσόν υγιόν, αργυρή κούνια).
Γνωρίσματα δημοτικών τραγουδιών
Ισομετρία (κάθε στίχος έχει ολοκληρωμένο νόημα).
Τριαδικό σχήμα (τρεις φρουροί, τρεις νύχτες).
Άστοχα ερωτήματα («Μήνα με τ’ άστρι μάλωνες…»).
Υπερβολή και προσωποποιήσεις.
Αριθμός τρία με μαγική/συμβολική διάσταση.
Ο διάλογος Βοριά – μάνας του
Προσθέτει τρυφερότητα και αγωνία.
Δείχνει πως ακόμη και ο «αντρειωμένος» Βοριάς είναι γιος που λείπει και ανησυχεί τη μάνα του.
Τονίζει μεταφορικά την αξία του παιδιού που φύλαγε.
Τεχνικές αφήγησης – Εκφραστικά μέσα
Αφήγηση: εναλλαγή β΄ προσώπου (μάνα → Ύπνο), τριτοπρόσωπης αφήγησης (παρατηρητής), και διαλόγου (Βοριάς – μάνα του).
Γλώσσα – Ύφος: απλή δημοτική, λιτό ύφος, παρατακτική σύνταξη, έμφαση σε ουσιαστικά και ρήματα.
Στιχουργική: ιαμβικός 15σύλλαβος, χωρίς ομοιοκαταληξία.
Συμπέρασμα
Το νανούρισμα εκφράζει την αγάπη, την τρυφερότητα και την αγωνία της μάνας για την ασφάλεια του παιδιού της. Μέσα από τον φανταστικό κόσμο των προσωποποιημένων στοιχείων της φύσης, προβάλλεται η αξία του παιδιού και ο βαθύς δεσμός μητέρας – γιου.
ΓΕΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ
Εκφράζουν το συναισθηματικό κόσμο του λαού.
Ο στίχος τους είναι ιαμβικός 15σύλλαβος.
Έχουν εικόνες και θέματα εμπνευσμένα από τη φύση.
Γράφονται σε απλή λαϊκή γλώσσα με στοιχεία τοπικής διαλέκτου.
Έχουν ταχεία εξέλιξη υπόθεσης.
Έχουν συχνές επαναλήψεις με ίδιες ή συνώνυμες λέξεις, καθώς και υπερβολές (σχήμα αδυνάτου).
Υπάρχει συμμετοχή της φύσης.
Επαναλαμβάνεται το νόημα του πρώτου ημιστιχίου στο δεύτερο ημιστίχιο.
Προσωποποιούνται στοιχεία φυσικού κόσμου (π.χ. συχνά τα ζώα παίρνουν ανθρώπινη λαλιά).
Οι περισσότερες ανήκουν στα κλιτά μέρη του λόγου και λειτουργούν στην πρόταση όπως και τα ονόματα: είναι υποκείμενα, αντικείμενα, κατηγορούμενα, επιθετικοί προσδιορισμοί, γενικές προσδιοριστικές ή συνοδεύουν προθέσεις. Δηλαδή τις συναντάμε ως:
Υποκείμενο: Εμείς είμαστε μαθητές της Β΄τάξης Γυμνασίου.
Αντικείμενο: Τον κατηγόρησαν ως καταχραστή.
Κατηγορούμενο: Ποιος είσαι εσύ;
Επιθετικός προσδιορισμός: Αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος.
Γενική προσδιοριστική: Η ζωή μου είναι μονότονη.
Συνοδεύουν προθέσεις: Το έμαθα από σένα.
Ποια είναι τα είδη των αντωνυμιών;
Υπάρχουν οχτώ είδη αντωνυμιών:
προσωπικές (εμείς, το),
κτητικές (δικά μας, μας),
αυτοπαθείς (τον εαυτό μου),
οριστικές (οι ίδιοι),
δεικτικές (αυτό),
αναφορικές (τα οποία, που),
ερωτηματικές (ποιος), α
αόριστες(κάποιος).
ΜΕΡΟΣ Β2:ΟΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ
Πότε χρησιμοποιούνται οι δυνατοί και πότε οι αδύνατοι τύποι των προσωπικών αντωνυμιών;
Οι δυνατοί τύποι των προσωπικών αντωνυμιών συνηθίζονται: α.Όταν βρίσκονται μόνοι τους στο λόγο: – Ποιον ρώτησες; –Εσένα. β. Όταν θέλουμε να τονίσουμε κάτι: Εσείςβλέπετε τηλεόραση; γ. Όταν θέλουμε να ξεχωρίσουμε κάτι από τα άλλα, να εκφράσουμε αντίθεση: Αυτοί οι καταραμένοι ξέρουν καλά ότιεμείςδεν το ξέρουμε. δ. Συχνά όταν συνοδεύονται από προθέσεις: …τον Κόσμο έξω και γύρω απόεμάς.
Διαφορετικά χρησιμοποιούμε τους αδύνατους τύπους που είναι και συχνότεροι.
Πότε η τριτοπρόσωπη προσωπική αντωνυμία λέγεται επαναληπτική και πότε προληπτική;
Πολλές φορές ένα όνομα που ειπώθηκε ξαναλέγεται με τον αντίστοιχο αδύνατο τύπο της τριτοπρόσωπης προσωπικής αντωνυμίας. Σ’ αυτή την περίπτωση η αντωνυμία λέγεται επαναληπτική: …αυτό το μέσο που οι ειδικοίτοαποκαλούν…
Όταν η αντωνυμία προαναγγέλλει κάτι που θα ειπωθεί αμέσως μετά, λέγεται προληπτική: Από τη στιγμή πουτογνωρίζει αυτό ένας τηλεθεατής…
ΜΕΡΟΣ Β3 ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ
Πώς ξεχωρίζουμε τα άρθρα από τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας γ΄ προσώπου;
Δεν πρέπει να συγχέουμε τα άρθρα με τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας γ΄ προσώπου ( του, της, τον, τους, την, τις, το, τα). Τα άρθρα μπαίνουν πριν από ονόματα, ενώ οι αντωνυμίες πριν ή ύστερα από ρήμα. ( το πήρα απόφαση: αντωνυμία).
Πώς ξεχωρίζουμετις κτητικές αντωνυμίες από τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας;
Δεν πρέπει να συγχέουμε τις κτητικές αντωνυμίες “μου, σου, του κλ.π.” με τους αδύνατους τύπους της προσωπικής αντωνυμίας. Οι προσωπικές αντωνυμίες βρίσκονται πριν ή ύστερα από ρήμα, ενώ οι κτητικές αντωνυμίες μπαίνουν ύστερα από ουσιαστικά.
Π.χ. Φέρε μας το βιβλίο (προσωπική) αλλά Το βιβλίο μας ( κτητική ).
Το Αριθμητικό ένας, μία, ένα αντιδιαστέλλει τη μονάδα με τα πολλά. (στο δωμάτιο ήταν άλλος ένας άνθρωπος).
Πώς ξεχωρίζουμε την αόριστη αντωνυμία από το αριθμητικό ή το αόριστο άρθρο;
Η αόριστη αντωνυμία ένας, μία, ένα αντικαθιστά ουσιαστικά και εμφανίζεται μόνη της στην πρόταση.
π.χ. Ο ένας έπαιρνε τη συνέντευξη και ο άλλος τραβούσε φωτογραφίες.
Ένας κάποτε πήγαινε…
Δεν πρέπει να συγχέεται με το αόριστο άρθρο που συνοδεύει ουσιαστικά (π.χ. ένας άνθρωπος προχωρούσε…) και με το αριθμητικό που αντιδιαστέλλει τη μονάδα με τα πολλά. (π.χ. στο δωμάτιο ήταν άλλος ένας άνθρωπος).
Με τι μπορεί να αντικατασταθεί η αναφορική αντωνυμία ο οποίος, η οποία, το οποίο;
Η αναφορική αντωνυμίαο οποίος, η οποία, το οποίο συχνά αντικαθίσταται από το αναφορικό που. Όταν όμως συνοδεύει πρόθεση, δεν μπορεί να αντικατασταθεί.
ΜΕΡΟΣ Γ: ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΛΕΞΕΩΝ
Οι λέξεις που σχηματίστηκαν από την ίδια απλή λέξη είτε με παραγωγή είτε με σύνθεση ανήκουν στην ίδια οικογένεια λέξεων και λέγονται συγγενικές. Για παράδειγμα θάλασσα, θαλάσσιος, θαλασσινός, θαλασσής, θαλασσογράφος, θαλασσόλυκος, προσθαλάσσωση κλπ..
Όταν μια λέξη είναι σύνθετη, ανήκει στην ετυμολογική οικογένεια και του α΄ και του β΄ συνθετικού.
ΑΟΡΙΣΤΟ
Ως αόριστο άρθρο χρησιμοποιείται το αριθμητικό ένας, μια, ένα.
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ
Τα ουσιαστικά δηλώνουν πρόσωπο, ζώο, πράγμα, ενέργεια, ιδιότητα, κατάσταση. Χωρίζονται σε τρία γένη, αρσενικό (ο πατέρας) θηλυκό (η μητέρα), ουδέτερο (το παιδί) και κλίνονται σε ονομαστική, γενική, αιτιατική κτλ. (ο πατέρας – του πατέρα –τον πατέρα… η μητέρα –της μητέρας –την μητέρα… το παιδί –του παιδιού –το παιδί… )
Κανένα ουσιαστικό δεν μπορεί να είναι και στα τρία γένη και έτσι ξεχωρίζουμε τα ουσιαστικά από τα επίθετα (ο ψηλός, η ψηλή, το ψηλό) και τις αντωνυμίες (εκείνος, εκείνη, εκείνο). Συνήθως το ουσιαστικό συνοδεύεται από άρθρο.
ΕΠΙΘΕΤΟ
Τα επίθετα συνοδεύουν και δίνουν κάποια ιδιότητα στα ουσιαστικά. Κλίνονται και στα τρία γένη και έτσι ξεχωρίζονται πολύ εύκολα: ο καλός, η καλή, το καλό – ο διεθνής, η διεθνής, το διεθνές.
ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ
Οι αντωνυμίες είναι οι λέξεις που μιλάνε για κάποιο ουσιαστικό που δε θέλουμε να πούμε το όνομά του.
Άλλες αντωνυμίες δείχνουν κάποιον ή κάτι (δεικτικές): αυτός, αυτή, αυτό – εκείνος, εκείνη εκείνο,
Άλλες ρωτάνε για κάποιον ή κάτι (ερωτηματικές): ποιος; ποια; ποιο; πόσος; πόση; πόσο;
Άλλες αναφέρονται σε κάποιον ή κάτι (αναφορικές): ο οποίος, η οποία, το οποίο (που)
Άλλες δείχνουν εμένα, ή εσένα κτλ (προσωπικές): εγώ, εσύ, εμείς, εσείς…
ΡΗΜΑ
Το ρήμα το εντοπίζουμε εύκολα: είναι αυτό που δείχνει ότι κάνουμε κάτι ή παθαίνουμε κάτι ή είμαστε σε μια κατάσταση.
(εγώ) ζωγραφίζω (εσύ) ζωγραφίζεις
(εγώ) ζωγραφίζομαι (εσύ) ζωγραφίζεσαι
Β) ΚΛΙΤΑ ΚΑΙ ΑΚΛΙΤΑ
ΜΕΤΟΧΗ
Η μετοχή παράγεται από το ρήμα και την εντοπίζουμε εύκολα: τελειώνει σε –οντας ή –ώντας, ή –μενος, μενη, -μενο, ή –μένος, μένη, -μένο. Οι μετοχές με κατάληξη -οντας -ώντας (Ενεργητικής φωνής) δεν κλίνονται. Αντίθετα οι μετοχές με κατάληξη -μενος-μενη-μενο (Παθητικής Φωνής) κλίνονται.
Γ) ΑΚΛΙΤΑ
ΕΠΙΡΡΗΜΑ
Τα επιρρήματα είναι λεξούλες που δηλώνουν τρόπο, τόπο, χρόνο, ποσό κ.λπ.: «εδώ, εκεί, τώρα, αύριο, βεβαίως, μαζί, χώρια». Συνοδεύουν το ρήμα και δεν κλίνονται!
ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Οι σύνδεσμοι είναι λεξούλες που συνδέουν προτάσεις ή λέξεις μέσα στην ίδια πρόταση. Μερικοί σύνδεσμοι είναι: και, για, να, όταν, αλλά, αφού, για να, πριν κ.λπ. ΠΡΟΘΕΣΗ
Η πρόθεση μπαίνει μπροστά από ένα ουσιαστικό: με, σε, για, προς, από, αντί, κατά, υπέρ κ.λπ.
ΕΠΙΦΩΝΗΜΑ
Τα επιφωνήματα είναι άκλιτες λεξούλες που εκφράζουν συναισθήματα. Αχ! Ουφ!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Πρόσφατα σχόλια