Υπάρχουν μαθήματα δύσκολα…όχι για τους μαθητές…αλλά για τους καθηγητές. Πότε ένα μαθημα χαρακτηρίζεται δύσκολο από ένα καθηγητή; Όταν οι μαθητές το αντιμετωπίζουν αρνητικά, παθητικά, αδιάφορα.  Το κριτήριο ποιο είναι; Συνήθως αν θα το χρησιμοποιήσουν στις εξετάσεις – δηλαδή όπως λέμε αν είναι μάθημα που εξετάζεται στηνΓ’ Λυκείου. Αν είναι… τότε κάποιοι από τους μαθητές το παρακολουθούν (της αντίστοιχης κατεύθυνσης) και έτσι συμπαρασύρουν και κάποιους άλλους και μπορούμε να κάνουμε μάθημα, έχοντας κοινό αλλά και την απαραίτητη ανάδραση. Αυτά όλα αναφέρονται στη παραδοσιακή διδασκαλία. Ένα από αυτά τα μαθήματα είναι η οργανική γενικής χημείας της Β’ Λυκείου.

Και πως αντιμετωπίζουμε μια τέτοια κατάσταση; Υπάρχουν διάφοροι τρόποι όχι όλοι καλοί ή με την ίδια δυναμικη. Εμείς επιλέξαμε, ένα κομάτι της ύλης που αφορά, οικολογικά θέματα, (καταλύτες, ατμοσφαιρική ρυπανση, τρύπα όζοντος, φαινόμενο θερμοκηπίου) να το κάνουμε σαν διαγωνισμό…όπερ και εγένετο…

Φέτος έτρεχε – για δεύτερη χρονιά – ο διαγωνισμός U4ENERGY. Με δυο λόγια, είχε τρεις άξονες που σκοπό είχαν να ευαισθητοποιήσουν τους μαθητές σε θέματα εξοικονόμησης ενέργειας και οικολογικής συμπεριφοράς. Εμείς επιλέξαμε τον άξονα που έχει να κάνει με τη δημιουργία μιας διαφημιστικής καμπάνιας που θα δώσει στο κόσμο να καταλάβει πως μπορεί να εξοικονομήσει ενέργεια με απλούς τρόπους. Μετά από συνεννόηση με την διεύθυνση, ξεκινήσαμε δίνοντας τη μία από τις δύο ώρες της εβδομάδας στον διαγωνισμό. Αυτά έγινε για τρεις μήνες (από το Φεβρουάριο) και έτσι είχαμε 8 ώρες διαθέσιμες για το διαγωνισμό. Τώρα λοιπόν δυο ώρες πριν τη λήξη μπορούμε να πούμε δυο πράγματα.

Οι μαθητές χωρίστηκαν σε τέσερις ομάδες με αντικείμενα :

1. Τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα.

2. Η πράσινη στροφή για την αειφόρο εκμετάλλευση της ενέργειας

3. Οι τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τη σωστή αξιοποίηση της ενέργειας.

4. Προβλήματα που έχουν οι παραπάνω τεχνολογίες.

Μαζέψαν το υλικό, το αξιολόγησαν, και την επόμενη εβδομάδα, θα οργανώσουν τη παρουσίασή τους. Μια πρόταση είναι η αφίσα. Αλλά έχουν  και άλλες ιδέες. Όλη η δουλειά θα παρουσιαστεί στις 16 Μαΐου στο σχολείο σε μια κεντρική εκδήλωση που λέμε “Πόρτες ανοικτές” ( Portes Ouvertes) όπου το σχολείο είναι ανοικτό σε όλο το κόσμο και θα παρουσιαστούν όλες οι δραστηριότητες και τα προγράμματα που έτρεξαν όλο το χρόνο στο σχολείο. Μια γιορτή πραγματικά. Αν έχετε το χρόνο το απόγευμα 4.30 – 7.00 περάστε…θα είμαστε όλοι εκεί.

Το υλικό έχει ήδη υποστεί την πρώτη επεξεργασία και την ερχόμενη εβδομάδα, θα κατασκευαστούν οι αφίσες. Οι αφίσες θα φωτογραφηθούν και θα κάνουν ένα άλμπουμ – λεύκωμα και θα μπουν σε διαδικασία ψηφοφορίας στο διαδίκτυο, για να βραβευθεί η καλύτερη αφίσα και εργασία.

Τι περιμέναμε από αυτή τη κίνηση;  Αντι για μια ακόμα φορά να κάνουμε μια απαρίθμηση δεδομένων σχετικά με τα οικολογικά προβλήματα, βάλαμε τους μαθητές να τα βρούνε… ώστε να μπορέσουν να κατανοήσουν καλύτερα ποια είναι αυτά. Και τα βασικότερο να αναπτύξουν προβληματισμό για το τι μπορεί να κάνει ο καθένας τους για να τα αντιμετωπίσει.

Τι πετύχαμε; Ένας μεγάλος αριθμός από τους μαθητές συμμετείχε, ακόμα και αυτοί που δεν έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο μάθημα, έδωσε ιδέες, ανέλαβε δραστηριότητες μέσα στην ομάδα για να μπορέσουν να προχωρήσουν την εργασία. Γενικά η συμμετοχή και η δημιουργικότητα ανέβηκε. Το αποτέλεσμα ακόμα δεν το ξέρω…μια και δεν έχουμε δει τις αφίσες αλλά όπως και να έχει θεωρώ ότι είχε επιτυχία.

Απαραίτητο όμως είναι να υπάρχει χρονοδιάγραμμα, με συγκεκριμένες δραστηριότητες, στόχος και να υπάρχει καταληκτική ημερομηνία αλλά και να δοθεί η δυνατότητα στουςμαθητές να δείξουν την εργασία τους στο κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει σχεδιασμός. Εμείς (δυο συνάδελφοι που κάνουμε στην Β’ Λυκείου), κάθε βδομάδα συζητάμε για το επόμενο βήμα που έχουμε να κάνουμε. Δηλαδή δεν είναι να έχουμε “την ώρα του παιδιού”…  οι μαθητές πρέπει να καταλάβουν ότι είναι εργασία. Στις παρακάτω φωτογραφίες φαίνεται το τμήμα που έχει χωριστεί σε ομάδες και συζητάνε τα αντικείμενα τους και όχι μόνο ( η αλήθεια είναι αλλά κυρίως τα αντικείμενά τους).

Βεβαια η μορφή της τάξης δεν είναι η συνηθισμένη, ούτε και η στάθμη θορύβου επίσης δεν ήταν η συνηθισμένη. Αυτό είναι κάτι διαφορετικό και πρέπει να είστε προετοιμασμένοι για μια τέτοια κατάσταση.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν ο τρόπος με τον οποίο μεταξύ τοιυς μοιράζονταν τις πληροφορίες και ο τρόπος που ο ένας εξηγούσε στον άλλο. Μια διαφορετική προσέγγιση και μια συνεργασία μεταξύ των μαθητών που δεν μπορεί να εκδηλωθεί μέσα σε μια κλασσική τάξη, με ένα ασφυκτικό αναλυτικό πρόγραμμα.

Μόλις έχουμε τα τελικά αποτελέσματα θα τα ανακοινώσω…μέχρι τότε όμως υπομονή και κοιτάξτε να δείτε με μποιο τρόπο θα μπορέσετε να δραστηριοποιήσετε τους μαθητές σας κάνοντας τους να συμμετέχουν.

Τη καλημέρα μου…

Για το μαθητικό συνέδριο ACSTAC έχω ξαναγράψει. Είναι μια διαφορετική εμπειρία από πολλές μεριές, τόσο για τους μαθητές όσο και για τους καθηγητές.

Αν θέλετε να έχετε μια συνολική εικόνα για το συνέδριο αυτό, από τη σκοπιά που εμείς το είδαμε…μπορείτε να περάσετε από το site που φτιάξαμε για να βάλουμε όλο το υλικό από αυτό το τριήμερο. Μπορείτε να το δείτε εδώ.

Φροντίστε να έχετε αρκετό χρόνο, για να μπορέσετε να παρακολουθήσετε και τις παρουσιάσεις των παιδιών, περίπου ένα τέταρτο η κάθε μια. Επίσης μπορείτε να περιηγηθείτε στο επίσημο site  αλλά και στο site στο Facebook για το συνέδριο. Επίσης στο παρασκήνιο μπορείτε να διαβάσετε απόψεις δυο παιδιών από την ομάδα που έλαβε μέρος.

Η παρουσία σε αυτό το blog γίνεται γιατί όλη η ομάδα της Β’ Λυκείου αποτελείται από παιδιά του τμήματός μας.

Στείλτε το και παραπέρα γιατί πραγματικά αξίζει όλη η δουλειά που θα δείτε.

Πολλές φορές έχει τύχει να έχουμε ένα μαθητή που στην ώρα του μαθήματος μας… γράφει ασταμάτητα… ακόμα και όταν εμείς δεν έχουμε γράψει κάτι στο πίνακα. Σχεδόν πάντα όταν ρωτάμε…τι γράφεις εκεί… Δημητράκη, παίρνουμε απάντηση του τύπου… “τις ασκήσεις κύριε!!!!”. Αν αρκεστούμε στη δήλωση… μάλλον σταματάμε εκεί και συνήθως μετά από τη παρατήρηση δεν γράφει πια τόσα πολλά από τις ασκήσεις. Αν είμαστε λίγο πιο περίεργοι θα δούμε διάφορα… Γράμματα, ιστορίες, ζωγραφικές  και άλλα δημιουργικά. Αυτό φυσικά πρέπει να μας δημιουργήσει ένα προβληματισμό όσον αφορά το μάθημα μας και το ενδιαφέρον που έχει… αλλά από την άλλη πριν περάσουμε στους “αφορισμούς” του μαθητή… πρέπει να μας δημιουργήσει και ένα προβληματισμό όσον αφορά τη δημιουργικότητα του μαθητή… (αν είναι κείμενο ή ζωγραφική…τα ραβασάκια δεν εμπίμπουν στη κατηγορία αξιολόγησης…)

Έχοντας λοιπόν μια τέτοια εικόνα αποφασίσαμε σαν σχολείο να δώσουμε μια διέξοδο στη δημιουργική γραφή των μαθητών μας. Ξεκίνησε λοιπόν κάπου στο Νοέμβριο ο διαγωνισμός γραφής διηγήματος με τίτλο Οδύσσεια / Ταξίδι σε μια πόλη που αγάπησα. Δεν ήταν όμως κάτι του στυλ… “άντε γράψτε μια ιστορία να δούμε ποιος γράφει καλύτερα”. Όχι υπήρξε δουλειά… Τη σχολή επισκέφτηκαν συγγραφείς, οι οποίοι μίλησαν στους μαθητές για την συγγραφή, για το πως γράφουμε ένα διήγημα… και μετά τους είπαμε…”άντε γράψτε μια ιστορία να δούμε ποιος γράφει καλύτερα”. Είχε διαφορά…μάλλον ναι. Στο διαγωνισμό συμμετείχαν μαθητές από το Γυμνάσιο και το  Λύκειο και ο διαγωνισμός έκλεισε με τον Μάρτιο. Τώρα είμαστε στη φάση της κρίσης των κειμένων… και μετά το Πάσχα έχουμε την κατάταξη…οπότε θα ενημερωθείτε.

Πως όμως τον είδαν το διαγωνισμό οι μαθητές; Έχω ζητήσει κείμενα από τους συμμετέχοντες και έχω ήδη το πρώτο, το οποίο δημοσιεύω ως έχει… Μόλις έρθουν και τα άλλα θα ακολουθήσουν…

Η Αλεξάνδρα λοιπόν μας λέει…

“Διαγωνισμός διηγήματος «Οδυσσέας» / Concours d’ecriture “Ulysse”

Το πρώτο τρίμηνο του 2012 πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας ένας διαγωνισμός διηγήματος με θέμα «Ταξίδι σε μια πόλη που αγάπησα». Αρχικά, τράβηξαν την προσοχή μας οι αφίσες που είχαν αναρτηθεί στους τοίχους. Σύντομα ενημερωθήκαμε από τους φιλόλογους, οι οποίοι μας ενθάρρυναν να δηλώσουμε συμμετοχή και μας πληροφόρησαν για τις προϋποθέσεις και τα βασικά στοιχεία του κειμένου που έπρεπε να γράψουμε (π.χ. έκταση). Αν και το θέμα προϋποθέτει την ύπαρξη κάποιας πόλης στην πλοκή του έργου μας, λειτουργεί παράλληλα ως εφαλτήριο για την αναζήτηση πρωτότυπων χρήσεων της πόλης σε αυτό. Ουσιαστικά, το θέμα ήταν ελεύθερο, απλά έπρεπε με κάποιον τρόπο να σχετίζεται με την διατύπωση του θέματος.

Την πρώτη εβδομάδα μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων, οι μαθητές που δήλωσαν συμμετοχή είχαν μια πρώτη συνάντηση στο CDI (κέντρο τεκμηρίωσης και πληροφόρησης – βιβλιοθήκη με διευρυμένη έννοια) με το συγγραφέα Δημήτρη Στεφανάκη. Αν και αμέσως δήλωσα συμμετοχή, δεν είχα τη δυνατότητα να παρευρεθώ εξαιτίας της πρόβας για το θεατρικό στα γαλλικά που ανεβάζαμε εκείνη την περίοδο. Απ’ ότι έμαθα, ο συγγραφέας τους μίλησε για τη μαγεία της λογοτεχνίας και για τα σημαντικά στοιχεία που πρέπει να προσέξουν κατά τη συγγραφή ενός διηγηματος ώστε να είναι επιτυχημένο και ελκυστικό για τους αναγνώστες.

Πολλοί μαθητές δήλωσαν συμμετοχή, αξιοποιώντας την ευκαιρία ως αφορμή για να γράψουν κάτι που ήθελαν ή για να πειραματιστούν με τη γλώσσα ή για να προβληματιστούν ή απλώς για να χάσουν μάθημα. Ακολούθησε και μια δεύτερη συνάντηση με τον κο Στεφανάκη, στην οποία συνειδητά δεν παρευρέθηκα. Ο κος Στεφανάκης, επανέλαβε τα βασικά στοιχεία που είναι σημαντικό να προσέξουν οι μαθητές κατά τη συγγραφή ενός διηγήματος και στη συνέχεια τους ανέθεσε να γράψουν είτε για μια πόλη είτε για έναν χαρακτήρα ένα σύντομο κείμενο κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ώστε να το χρησιμοποιήσουν για βάση ή ως πηγή έμπνευσης για το διήγημα.

Οι μέρες περνούσαν και ο χρόνος λιγόστευε. Εγώ είχα αρχίσει να γράφω κάτι αλλά δεν το είχα συνδέσει με κάποια πόλη και ούτε ήξερα πώς να το συνεχίσω. Ο συμμαθητής μου ο Χάρης είχε μια πολύ καλή ιδέα, με την οποία είχε ενθουσιαστεί, ενώ η συμμαθήτριά μου Χριστίνα είχε ξεκινήσει να γράφει αλλά ανησυχούσε ότι η έκταση του έργου της θα ήταν μεγαλύτερη απ’ όσο θα έπρεπε. Ανυπομονούσα να πάμε στη Θεσσαλονίκη και στη Σκωτία ώστε να εμπνευστώ από τις πόλεις. Τελικά αν και μου ήρθαν διάφορες ιδέες, δεν μπορώ να πω ότι το συνέδεσα άμεσα με κάποια από τις δύο.

Όταν μας απέμενε μόνο μια βδομάδα μάθαμε πως η προθεσμία έληγε την Παρασκευή 30/3 στις 17:00. Εκείνη τη βδομάδα γράφαμε και δύο διαγωνίσματα κατεύθυνσης, όμως, οπότε συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα ήταν δύσκολα. Δεν ήξερα τι να γράψω και ακόμα κι αν μου ερχόταν κάποια καλή ιδέα, δεν είχα το χρόνο. Ο Χάρης τελείωσε το γράψιμο και μου το έστειλε να το διαβάσω. Εντυπωσιάστηκα και βούρκωσα με την ιστορία του. Παράλληλα, αποφάσισα να τολμήσω να κάνω το δικό μου διήγημα σουρεαλιστικό και να γράψω αυθόρμητα μια ιδέα που μου ήρθε. Όμως, ο χρόνος πίεζε. Ήταν Πέμπτη βράδυ και την Παρασκευή στις 17:00 έπρεπε να το στείλω και είχα γράψει μόνο μία σελίδα από τις οχτώ περίπου που έπρεπε τουλάχιστον και μόνο 600 λέξεις από τις 2500 που έπρεπε τουλάχιστον.

Έκατσα για ώρες μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις μου και τις ιδέες μου. Διαρκώς μου έρχονταν καινούριες πτυχές της πλοκής, οπότε αναγκάστηκα να σημειώνω σε ένα φύλλο χαρτί τον καταιγισμό ιδεών ώστε να μην τις ξεχάσω. Μετά από τέσσερις περίπου ώρες το μυαλό μου θόλωσε και συνέχισα να γράφω αυτόματα, συνδέοντας τις ιδέες μου με διάφορα ερεθίσματα που δεχόμουν, με βιώματά μου, με απόψεις που ήθελα να εξυμνήσω ή να στηλιτεύσω, ανάμεικτες με τον τρόπο που έβλεπα την ιστορία μου να εξελίσσεται με τα μάτια της φαντασίας μου. Προσπαθούσα να δημιουργήσω έναν σύνθετο ιστό δεδομένων και ερωτημάτων της ηρωίδας που θα μεταδίδονταν στον αναγνώστη ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον του και να τον κινητοποιήσουν να διαβάσει τη συνέχεια.

Δυστυχώς δεν πρόλαβα να το τελειώσω την Πέμπτη, οπότε μόλις γύρισα την Παρασκευή έπρεπε να κάνω έναν αγώνα δρόμου για να προλάβω μέσα σε μιάμιση ώρα να γράψω 1500 λέξεις. Τα πράγματα είχαν βγει εκτός ελέγχου διότι δεν ήθελα να ξεχάσω να γράψω κάτι από αυτά που είχα στο μυαλό και το χαρτί μου και διαρκώς μου έρχονταν καινούριες ιδέες. Καθώς ο χρόνος μετρούσε αντίστροφα, η ιστορία μου έφτανε στο τέλος της. Η δράση της ηρωίδας μου μοιραία έπρεπε να τελειώσει στο χαρτί. Ήλπιζα όμως ότι θα καταφέρω να την κάνω να συνεχίζεται στη φαντασία των αναγνωστών του διηγήματός μου.

16:59 έγραψα την τελευταία λέξη, έβαλα την τελευταία τελεία. Ομολογουμένως βγήκε πρωτότυπο, ιδιότυπο θα έλεγα, όχι απαραίτητα με τη θετική χροιά της λέξης. Αμέσως μπήκα στο μέιλ μου και το έστειλα στις διευθύνσεις ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που μας είχαν πει. Τα συναισθήματα που ένιωσα ήταν απερίγραπτα. Και όχι μόνο εγώ. Με αφορμή έναν διαγωνισμό διηγήματος, πολλοί μαθητές δημιούργησαν το δικό τους κόσμο, τη δική τους ιστορία, τους δικούς τους ήρωες, έγραψαν μερικές σελίδες του ανθρώπινου πολιτισμού, ο καθένας με το δικό του στίγμα. Πολλοί χρησιμοποίησαν προσωπικά βιώματα σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, άλλοι βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν και να υλοιποιήσουν εμμέσως όνειρα και επιθυμίες, άλλοι να μιλήσουν για πράγματα που τους απασχολούν ή να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους, οι περισσότεροι, όμως, συνδύασαν όλα τα παραπάνω ώστε να γράψουν ένα πρωτότυπο μοναδικό κείμενο το οποίο αναδεικνύει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης και ταξιδεύει τον αναγνώστη σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μια διαφορετική πόλη, υπαρκτή, φανταστική, ονειρική, ειδυλλιακή, στοιχειωμένη, σε κάθε περίπτωση την πόλη όπου κατοικούν οι ευχές, τα όνειρα, τα αστέρια και το φεγγάρι. “

Νομίζω ότι το παραπάνω κείμενο τα λέει όλα.. Τον αγώνα δρόμου των μαθητών, την δουλειά πλήρους απασχόλησης που έχουν. Την πρόθεση τους να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις προκλησεις. Την ανάγκη τους να εκφραστούν αλλά και να δημιουργήσουν. Όταν ολοκληρωθεί η κρίση και κλείσει ο διαγωνισμός θα ζητήσω τα κείμενα των τριών που αναφέρονται εδώ, και είναι μαθητές του τμήματος, και θα τα θέσω υπόψη σας… για τη δική σας κρίση…

Υπομονή λοιπόν, επίκειται συνέχεια.

Μέχρι τότε απολαύστε τις ωραίες μέρες, να περνάτε καλά και… τη καλημέρα μου.

Το ξέρατε ότι τα κόμικς έχουν την τιμητική τους για ένα τριήμερο. Γίνεται κάθε χρόνο και γίνεται στην Αθήνα. Ειδικότερα στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και για φέτος μόλις τελιώσε. Αν στανχωρηθήκατε…μην ανησυχείτε. Αφενός θα γίνει και το χρόνου, οπότε κοιτάξτε να οργανωθείτε και κρατείστε και καμία σημείωση σε καμία ατζέντα ή κινητό. Αφετέρου όμως έχουμε το καλύτερο…Συνέντευξη από “τα μέσα”.

Ας τα πάρουμε με τη σειρά… Είχαμε μια μαθήτρια που συμμετείχε στην εκδήλωση με έργα της. Ναι το έχουμε ξαναπεί… Ξέρουμε πολύ λίγα για τα παιδιά μας και τις δραστηριότητες τους… Έτσι η Ιλάειρα σκιτσάρει εδώ και χρόνια και ήταν το τριήμερο… “σαν στο σπίτι της”. Εμείς τη ξετρυπώσαμε και η δημοσιογραφική ομάδα κατόρθωσε να της αποσπάσει αποκλειστκή συνέντευξη για την εκδήλωση και τι σημαίνει για αυτήν το σκίτσο και τα κόμικς.

Την συνέντευξη της μπορείτε να την ακούσετε εδώ…: Ιλάειρα – Συνέντευξη Comicdom Con

Αλλά δεν τελειώσαμε…..

Έχουμε και λέμε…διαγωνισμός Hip Hop που συμμετείχε ο Γιώργος. Περιμένω ανταπόκριση για να την ανεβάσω.

Έχουμε Χάγη…Το Γαλλικό MUN (Model United Nations) Έχω ήδη γράψει για το Αγγλικό MUN Για το Γαλλικό ακόμα περιμένουμε. Βλέπετε χθες χαράματα επέστρεψαν Αθήνα, και σήμερα προσπαθούσαν να συνέλθουν και έλαμψαν με την απουσία τους… Αύριο όμως η δαιμόνια δημοσιογραφική ομάδα του τμήματος καραδοκεί και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι με το που θα επιστρέψουν στη σχολή θα έχουμε συνέντευξη. Υπομονή λοιπόν.

Έχει ακόμα και άλλα…Μέχρι τότε…

Τη καλησπέρα μου…

Οι μαθητικοί διαγωνισμοί γίνονται από τις επίσημες επιστημονικές ενώσεις αυτή την εποχή και σκοπό έχουν να βάλουν τους μαθητές στη λογική της έρευνας, αλλά και να τους δώσουν την ευκαιρία στους μαθητές που έχουν έφεση σε κάποιο μάθημα, να διακριθούν. Νωρίτερα στο σχολικό έτος έγινε ο διαγωνισμός στη Μαθηματική Εταιρεία. Ακολούθησε ο διαγωνισμός Βιολογίας και μετά ο διαγωνισμός Χημείας. Κάπου έγινε και ο διαγωνισμός Φυσικής αλλά δεν προσδόρισα την ημερομηνία.

Όμως τι σημαίνει ένας μαθητικός διαγωνισμός…για τους μαθητές; Δηλαδή εντάξει εμείς οι καθηγητές προτείνουμε στους μαθητές να πάρουν μέρος. Αλλά τι λένε οι μαθητές. Ακολουθεί ένα κείμενο της Αλεξάνδρας, η οποία συμμετείχε στο διαγωνισμό Βιολογίας.Μεταφέρω το κείμενό της όπως είναι.

” Στην εκδρομή στη Σκωτία, ένα μεσημέρι, καθώς επιστρέφαμε στο ξενοδοχείο, η συνοδός καθηγήτρια, κα. Παρασκευοπούλου ξαφνικά φώναξε το όνομά μου και μου είπε ότι η κα. Κορόζη (καθηγήτρια Βιολογίας – Υποδιευθύντρια του Λυκείου), μόλις την είχε ενημερώσει ότι βγήκα 6^η στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Βιολογίας του 2012. Μου φαινόταν απίστευτο… και όμως αποδείχθηκε αληθινό! Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή…

Όλα ξεκίνησαν στα μέσα Ιανουαρίου, όταν η καθηγήτρια της Βιολογίας μας, κα. Κορόζη, στο τέλος του μαθήματος μας ενημέρωσε για τη διοργάνωση του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Βιολογίας 2012 και μας παρακίνησε να λάβουμε μέρος. Ο συμμαθητής και φίλος Αλέξανδρος, που αγαπά πολύ τη Βιολογία, αμέσως ενθουσιάστηκε και έσπευσε να αναζητήσει πληροφορίες στο διαδίκτυο. Ο ενθουσιασμός του με παρέσυρε αλλά μόλις έμαθα ότι η εξεταστέα ύλη για τη Β’ Λυκείου ήταν ολόκληρο το βιβλίο αποθαρρύνθηκα, μιας και είχαμε διδαχθεί μόνο τα δύο πρώτα κεφάλαια.

Όμως, η καθηγήτριά μας προσφέρθηκε να επιλύσει όλες τις απορίες μας και με την ενθάρρυνση του Αλέξανδρου αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή, όπως και ο Αλέξανδρος και η Άρτεμη. Η πρώτη φάση του διαγωνισμού, που απευθύνεται σε μαθητές Β’ και Γ’ Λυκείου, επρόκειτο να πραγματοποιηθεί το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012. Οπότε ξεκινήσαμε να διαβάζουμε τα επόμενα κεφάλαια και απευθυνθήκαμε στην κα. Κορόζη για τις απορίες μας, η οποία μας εξήγησε τα δυσνόητα κομμάτια της ύλης και ό,τι άλλο δεν είχαμε καταλάβει.

Το διάβασμα για το διαγωνισμό ήταν δύσκολο, διότι δεν είχαμε διδαχθεί τα δύο από τα τέσσερα κεφάλαια. Όμως, το επιστημονικό ενδιαφέρον σε συνδυασμό με τη  δίψα για γνώση και την διάθεση για έρευνα κατέστησαν τη διαδικασία ψυχαγωγική. Αν και κουράστηκα, έμαθα πράγματα που με έκαναν να αναθεωρήσω τη στάση μου απέναντι στο μάθημα και την επιστήμη και αναζωπυρώθηκε ο προβληματισμός μου για τη βιοηθική και τη σχέση της ανθρώπινης ύπαρξης και της βιολογικής της υπόστασης.

Την τελευταία μέρα πριν το διαγωνισμό, η καθηγήτριά μας, μας εξήγησε τις απορίες της τελευταίας στιγμής. Το βράδυ έκανα μια επανάληψη ολόκληρης της ύλης ώστε να νιώθω σίγουρη και να τα εμπεδώσω καλύτερα. Το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου πήγαμε στο εξεταστικό κέντρο, που ήταν το 1^ο ΓΕΛ Νέας Ιωνίας. Ο διαγωνισμός είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει στις 9:30 και είχε διάρκεια τριών ωρών. Η οργάνωση ήταν εξαιρετική σε σχέση με άλλους διαγωνισμούς που έχω συμμετάσχει και με μικρή καθυστέρηση μπήκαμε στις αίθουσες.

Τα θέματα ήταν έξυπνα, πρωτότυπα και απαιτούσαν συγκροτημένη, συνδυαστική σκέψη. Κάλυπταν ολόκληρη την ύλη και είχαν διαβαθμισμένη δυσκολία. Υπήρχαν περίπου 50 ερωτήματα πολλαπλής επιλογής, μερικά Σ – Λ και μερικές ερωτήσεις ανάπτυξης. Πολλά θέματα συνδύαζαν κείμενο και εικόνα ή σχεδιαγράμματα, ενώ τα περισσότερα ξέφευγαν από τη διαδικασία καταγραφής μακροσκελών κειμένων με απομνημονευμένες πληροφορίες από το βιβλίο. Τα θέματα ήταν ευχάριστα στην επίλυσή τους διότι ήταν ευφάνταστα και η διαδικασία εύρεσης της σωστής απάντησης ήταν ένα παιχνίδι σκέψεων, γνώσεων και συλλογισμών. Πιστεύω πως ο τρόπος εκμάθησης της βιολογίας στο σχολείο μας με βοήθησε σε μεγάλο βαθμό να αντεπεξέλθω στις απαιτήσεις του διαγωνισμού, επειδή μαθαίνουμε ουσιαστικά – συχνά και από σημειώσεις – και όχι απομνημονεύοντας ατέλειωτα κείμενα με πληροφορίες.

Μετά το πέρας του διαγωνισμού, συζήτησα με τα άλλα παιδιά που έδωσαν και αυτά και ενημερώσαμε την κα. Κορόζη. Όπως και αυτοί, είχα την εντύπωση ότι είχα γράψει αρκετά καλά αλλά αμέσως εντόπισα μερικά λάθη. Δεν μπορούσα, όμως, να γνωρίζω ακριβώς την απόδοσή μου. Είχα ξεχάσει το όλο θέμα, μέχρις ότου στην εκδρομή στη Σκωτία, σε ανύποπτο χρόνο ενημερώθηκα πως είχα βγει 6^η! Χάρηκα πολύ, διότι μόνο 10 μαθητές της Β’ Λυκείου απ’ όλη την Ελλάδα προκρίνονται και εγώ είμαι μέσα σε αυτούς! Πραγματικά δεν μπορούσα και ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Στενοχωρήθηκα, όμως, για τους συμμαθητές μου που δεν προκρίθηκαν αλλά είμαι σίγουρη πως για λίγο δεν τα κατάφεραν και ελπίζω πως του χρόνου που θα έχουν την ευκαιρία να ξαναδώσουν θα τα καταφέρουν.

Η επόμενη φάση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 31 Μαρτίου 2012. Τα θέματα θα είναι κοινά για όλους τους μαθητές και η εξεταστέα ύλη είναι η ύλη γενικής παιδείας και κατεύθυνσης της Γ’ Λυκείου, την οποία δεν έχω διδαχθεί. Όντας μέσα στη 10άδα της Β’ Λυκείου έχω το δικαίωμα να συμμετάσχω στη φάση αυτή (Β’ φάση) τόσο φέτος όσο και του χρόνου, όταν δηλαδή θα είμαι μαθήτρια Γ’ Λυκείου. Φέτος θα προσπαθήσω να διαβάσω όσο μπορώ, αλλά δεν είναι δυνατόν να εμπεδώσω ολόκληρη την ύλη της Γ’ Λυκείου, που διδάσκεται σε ένα χρόνο και εξετάζεται στις πανελλήνιες. Οπότε θα προσπαθήσω να εκμεταλλευτώ το δικαίωμά μου να συμμετάσχω στη Β’ φάση του χρόνου που θα έχω διδαχθεί την ύλη της Γ’ Λυκείου.

Γενικά, ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία την οποία αναμφισβήτητα επιθυμώ να ξαναζήσω. Θεωρώ πως οι μαθητές που θέλουν να καλλιεργήσουν την επιστημονική σκέψη και ενδιαφέρονται για τη βιολογία αξίζει να συμμετάσχουν διότι τόσο η μελέτη για το διαγωνισμό, όσο και η διαδικασία της γραπτής εξέτασης του διαγωνισμού είναι αναπάντεχα ευχάριστη και γεννά έντονα συναισθήματα. Ο θεσμός δίνει την ευκαιρία στους μαθητές που ενδιαφέρονται, να εμπλουτίσουν το πνεύμα τους και να διευρύνουν τους ορίζοντές τους, να μάθουν, να σκεφτούν, να ερευνήσουν και μέσα από την ενασχόληση, να εμβαθύνουν στην επιστήμη της Βιολογίας!”

Από οτι φαίνεται όλοι μας (οι καθηγητές) καλό θα ήταν να προωθούμε αυτούς τους διαγωνισμούς στους μαθητές μας δίνοντας τους με αυτό το τρόπο να δουν τα μαθήματα με μια άλλη ματιά. Να δουν με μια ερευνητική ματιά το αντικείμενο και όχι το μάθημα της ημέρας. Να ψάξουν το παραπάνω, το διαφορετικό. Από εμάς (τους καθηγητές) αυτό που μένει είναι να προωθούμε αυτούς τους διαγωνισμούς, να προτείνουμε στους μαθητες να παίρνουν μέρος. Να τους υποστηρίζουμε, με το να λύνουμε τις απορίες τους και να είμαστε δίπλα τους όταν μας χρειάζονται.

Θα ήθελα πολύ να δω τα σχόλια σας, είτε είστε συνάδελφοι, γονείς ή μαθητές.

Τη καλησπέρα μου…

Αλήθεια ξέρετε τι σημαίνει ACSTAC; Ορίστε η ερμηνεία…Anatolia College Science and Technology Annual Conference.Σε απλά Ελληνικά, ένα ετήσιο συνέδριο για μαθητές.

Τι σημαίνει άραγε εναλλακτική μορφή εκπαίδευσης…και γιατί το λέω έτσι;

Ας  τα πάρουμε λιγάκι με τη σειρά. Αρχές του σχολικού έτους γίνεται η πρώτη ανακοίνωση του Συνεδρίου. Οι συνάδελφοι ενημερώνουν τους μαθητές και αυτοί ανταποκρίνονται. Κάνουν τη πρόκληση δική τους. Και βάζουν μπροστά…Κατέβηκαν αρκετές εργασίες, και επτά εγκρίθηκαν Από αυτές εμείς θα δούμε τις δικές μας, δηλαδή τις εργασίες όπου συμμετείχαν μαθητές από το τμήμα μας.

Η ομάδα της Μαρίας και του Αλέξανδρου, μίλησαν για το πως οι μεταλλάξεις μας βοηθούν να ανιχνεύσουμε το παρελθόν. Μια πολύ ενδιαφέρουσα εργασία, όπου – από όσο κατάλαβα – αφού χωρίσανε το DNA σε κομμάτια…παρακολούθησαν αυτά τα κομμάτια σε βάθος χρόνου και μπόρεσαν να εντοπίσουν την προέλευση των ανθρώπων μέσα από αυτό.  Χρησιμοποιώντας εργασίες και μελέτες σχετικά με την προέλευσή του ανθρώπινου είδους,  μπόρεσαν να καταλήξουν σε κάποια σημεία σχετικά  με την κοινή προέλευση των ανθρώπων.

Να σας δείξω και μία φωτό…για να δείτε την ομάδα σε δράση…

Καλά παρασύρθηκα και έβαλα δύο φωτό…δεν πειράζει νομίζω.

Η δεύτερη εργασία με την Αλεξάνδρα, τον Χάρη, τον Ορέστη και τον Αλέξανδρο, παρουσίασαν τον εγκέφαλο των εφήβων και τις διαφορές που εμφανίζει ο εγκέφαλος των εφήβων από τον εγκέφαλο των ενηλίκων. Αρκετές διαφορές  στη χρήση, τις λειτουργίες, τις ευαισθησίες. Όλα καταγεγραμμένα και ξεκαθαρισμένα. Ήταν η πρώτη από τις εργασίες που παρουσιάστηκε και υπήρχε αρκετό άγχος… Να σας δείξω και εδώ μια  δυο φωτό…

Τώρα γιατί εναλλακτική μορφή εκπαίδευσης; Μα γιατί είναι. Οι μαθητές έψαξαν, βρήκαν, επεξεργάστηκαν. Συνεργάστηκαν, και έβγαλαν μια κοινή εργασία με  αρχή μέση και τέλος. Και την παρουσίασαν όλοι μαζί. Ο καθένας το κομμάτι του και όλοι μαζί σαν ομάδα,  φτιάξανε την παρουσίαση της εργασίας, οργανώθηκαν.

Ανεβήκαμε όλοι μαζί στη Θεσσαλονίκη και βρεθήκαμε σε συνθήκες Συνεδρίου. Παρουσίασαν την εργασία τους σε κοινό, δέχτηκαν ερωτήσεις, απάντησαν. Στην αρχή υπήρξε μια αμηχανία αλλά μετά κάνανε την ανακοίνωση της εργασίας τους με θάρρος και αυτοπεποίθηση.  Μάθανε να εκτίθενται αλλά και να υπερασπίζονται την εργασία τους. Μάθανε να ακούνε με προσοχή και να συμμετέχουν στις διαδικασίες. Αν όλα αυτά δεν είναι εκπαιδευση τότε τι είναι.

Έχετε υπόψη σας πόσοι φοιτητές φτάνουν στα πρώτα έτη των Πανεπιστημίων και δεν ξέρουν να κάνουν μια εργασία; Νομίζω πολλοί. Και αυτό δεν το λέω εγώ αλλά παλιοί μου μαθητές που τελειώνοντας τις σπου΄δες τους μου είπαν πόσο δυσκολεύτηκαν να μάθουν να κάνουν εργασίες.

Μπορεί να μη πήραμε καμία διάκριση στο Συνέδριο, αλλά νομίζω πήραμε άλλα. Όλο το τριήμερο ήταν μια εμπειρία μοναδική. Πλήρης. Ακούσαμε ομιλίες μοναδικές, βρεθήκαμε σε διαδικασίες που δεν είχαμε ξαναγνωρίσει.

Κατά την άποψη μου οφείλουμε ένα ευχαριστώ στο Ανατόλια που μας φιλοξένησε και μας έδωσε την εμπειρία αυτή οπότε…επιφυλασσόμαστε για του χρόνου.

Όταν κοπούν και τα βίντεο των παρουσιάσεων θα τα ξαναπούμε…

Μέχρι τότε… την καλησπέρα μου…

Μετά από μια πολυήμερη περιήγηση στο διαδίκτυο και λόγω της απουσίας μου στη Θεσσαλονίκη ( θα έχετε ανταπόκριση μια και το τμήμα εκπροσωπήθηκε με δύο εργασίες ) έφτασε επιτέλους και είναι εδώ μπροστά σας μια ανταπόκριση από την Ειρήνη. Απλή, ξεκάθαρη, χωρίς μασημένα λόγια και δήθεν. Απολαύστε την

” ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ Ρ/Σ FLASH
Eντυπώσεις …

Όταν μας ανακοινώθηκε  η προγραμματισμένη επίσκεψη μας στον ραδιοφωνικό σταθμό FLASH δεν νομίζω πως κανένας από εμάς θα μπορούσε να προβλέψει την επιτυχία της. Όλοι πάνω κάτω ήμασταν ικανοποιημένοι με την μια μέρα χωρίς σχολείο και τα υπόλοιπα αποτελούσαν για μας απλά ψιλά γράμματα  σε όρους συμβολαίου. Πολλές φορές όμως αυτά τα γράμματα είναι που έχουν σημασία και μπορούν να  φέρουν τα πάνω κάτω. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση της επίσκεψης μας.

Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε κάτι σκοτεινό! Επηρεασμένοι από όσα λέγονται για το επάγγελμα του δημοσιογράφου αλλά και όσα βλέπουμε μόνοι μας σήμερα, οι περισσότεροι έχουμε χωρίσει, άτυπα, τους δημοσιογράφους στο μυαλό μας σε δύο κατηγορίες: Σε αυτούς που ασχολούνται με τα πολιτικά δρώμενα μεν, αλλά άκρως πολιτικοποιημένοι, συμφεροντολόγοι και διεφθαρμένοι, και στους «δημοσιογράφους»(κρατήστε τα εισαγωγικά) που κάνουν  ρεπορτάζ γύρω από φλέγοντα ζητήματα όπως «Όλη η αλήθεια για το διαζύγιο Μενεγάκη-Λάτσιου». Έτσι τους δημοσιογράφους που επρόκειτο να συναντήσουμε τους είχαμε κατατάξει στην πρώτη κατηγορία οπότε τους φανταζόμασταν κάπως έτσι.. Αγχωμένους, κοστουμαρισμένους τύπους με γυαλιά και ένα πάκο χαρτιά στον ώμο να τρέχουν αλαφιασμένοι μέσα στους διαδρόμους ρουφηγμένοι στο άγχος της δουλειάς τους. Ίσως όλα αυτά να ακούγονται λίγο παιδιάστικα όμως αυτές ήταν οι σκέψεις μας που όμως ευτυχώς αναιρέθηκαν κατευθείαν με την άφιξη μας στον σταθμό.

Μόλις φτάσαμε  στον ραδιοφωνικό σταθμό μας περίμεναν ο κ.Ηλίας Παπανικολόπουλος, υπεύθυνος διευθυντής του σταθμού και ο κ.Κωστής Παράς , μέλος της δημοσιογραφικής ομάδας του FLASH. Στην αρχή η επίσκεψη μας άρχισε με συζήτηση και οι δύο κύριοι μας κέρδισαν αμέσως  με την ζεστασιά και την αυθεντικότητα τους.

Αυτό που εκτιμήσαμε είναι ότι δεν επιχείρησαν με σοβαροφάνειες να μας προσεγγίσουν χρησιμοποιώντας κάποια επίσημη ξύλινη γλώσσα ώστε να προβάλουν «την σκληρή  δουλειά και  την μεγάλη προσφορά τους στην ενημέρωση…» Ήταν άνθρωποι αληθινοί , καθημερινοί που μίλησαν στην γλώσσα μας και προσπάθησαν να μας καταλάβουν και να μας προσεγγίσουν με αληθινό ενδιαφέρον. Αυτό μετρούσε.

Στην συνέχεια ύστερα από την πρώτη συζήτηση γνωριμίας μας , περιηγηθήκαμε ανά  ομάδες στους βασικούς χώρους του σταθμού. Στο στούντιο παραγωγής, όπου είχαμε και την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε από κοντά πώς στήνεται για να βγει στον αέρα  μια ραδιοφωνική εκπομπή και τι κρύβεται πίσω από τις ευχάριστες φωνές που ακούμε στο ραδιόφωνο .Ύστερα επισκεφτήκαμε την αίθουσα σύνταξης αλλά πριν από αυτό είχαμε την δυνατότητα να ηχογραφήσουμε και την δική μας εκπομπή ως τάξη. Αυτό νομίζω ήταν  και το πιο συναρπαστικό κομμάτι  της υπόθεσης. Μπήκαμε μέσα στο στούντιο, επιλέξαμε τα τραγούδια που μας άρεσαν και αυτή τη φορά εμείς βάζαμε τους όρους του παιχνιδιού. Μάλιστα είχαμε την δυνατότητα να μιλήσουμε και με τον ιδιοκτήτη του FLASH ,τον κ. Κυριακίδη ο οποίος μας δήλωσε ότι όλοι όσοι θέλουμε να ασχοληθούμε με την δημοσιογραφία στο μέλλον  είμαστε καλοδεχούμενοι στον σταθμό (η συγκεκριμένη δήλωση έχει καταγραφεί ως ηχητικό  ντοκουμέντο και έχει ανέβει στο διαδίκτυο. Ως μέλλουσα δημοσιογράφος είμαι διατεθειμένη να του την υπενθυμίσω σε λίγα χρόνια αν ποτέ την ξεχάσει …..).
Φεύγοντας, κάναμε πάλι μια στάση στο στούντιο παραγωγής την ώρα που ο γοητευτικότατος (νομίζω πως τα κορίτσια του Ε1 ξέρουν πολύ καλά για τι μιλάω), Σπύρος Χαριτάτος έκανε την εκπομπή του. Βγήκαμε και στον αέρα! Δηλαδή εγώ μίλησα ως η ξανθιά Ειρήνη που έγινα από άκρη σε άκρη γνωστή σε όλο το ραδιοφωνικό σταθμό ως η ξανθιά μαθήτρια και είχα την τιμητική μου. Απορώ αν βάψω τα μαλλιά μου στο φυσικό τους καστανό  θα με δέχονται για δουλειά η όχι; Φοβάμαι να το  επιχειρήσω μήπως και καταλήξω απλώς μια άνεργη καστανή.

Εντυπώσεις ; Μιλώντας για το μεγαλύτερο μέρος της τάξης πολύ θετικές. Για να είμαστε ειλικρινείς μια μεγάλη αλήθεια που πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσουν οι καθηγητές είναι πως όσο ενδιαφέροντα και να είναι όλα τα μουσεία και τα αξιοθέατα  που επισκεπτόμαστε με το σχολείο, η ορθοστασία, η πολυλογία-από μια συνήθως αντιπαθητική ξεναγό -και η βαβούρα, μας την δίνουν στα νεύρα!!! Εμάς το μόνο που μας αρέσει είναι ότι χάνουμε μάθημα και αυτό είναι όλο. Όμως αυτή τη φορά ήταν μια από τις λίγες εκδρομές που μας τράβηξε το ενδιαφέρον. Περάσαμε καλά και αυτό αποτυπώθηκε στις συζητήσεις στον γυρισμό όταν αντί για συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων, κουβεντιάζαμε για όλα όσα είχαμε δει και ακούσει. Επιπλέον αν και το ποσοστό ήταν πολύ χαμηλό ως μηδαμινό όσον αφορά τους επίδοξους δημοσιογράφους της τάξης μας,  από ότι πήρε το αυτί μου υπήρξε κάποια αύξηση και κάποιοι άλλοι άρχισαν να το σκέφτονται….Αυτές είναι οι εκδρομές που μας αρέσουν, που μας μαθαίνουν πράγματα ουσιαστικά και όχι απλά ιστορικές πληροφορίες για ένα άγαλμα που θα ξεχάσουμε μόλις περάσουμε στο επόμενο έκθεμα. Όλη η ομάδα του FLASH εξάλλου μας δήλωσε πως περιμένει την επόμενη μας επίσκεψη και ελπίζουμε αυτό να γίνει πραγματικότητα(κατά προτίμηση την ώρα του κύριου Χαριτάτου ).

Όπως λέει και ο κύριος Αλισαβάκης: Την καλησπέρα μου…

Ειρηνη”

Είναι φανερό ότι εγώ δεν έχω κάτι να συμπληρώσω. Απλά να δηλώσω ότι μόλις βρω λίγο χρόνο, θα σας γράψω ανταπόκριση από την επίσκεψη μας στο συνέδριο του ACSTAC μια και δύο ομάδες από το τμήμα μας συμμετείχαν με παρουσιάσεις εργασιών…

Υπομονή και φυσικά…τη καλησπέρα μου

Το τρίτο μέρος της εκδήλωσης έχει να κάνει με την υποστήριξη. Εϊχαμε καλεσμένους στη Σχολή και έπρεπε να τους τιμήσουμε. Τι καλύτερο λοιπόν, από μια καταγραφή της πορείας τους.

Την δουλειά την ανέλαβε η Αλεξάνδρα, η οποία έφτιαξε ένα βίντεο πέντε λεπτών με την πορεία των προσκεκλημένων μας στο μπάσκετ.

Με το Γιαννάκη φαντάζομαι ότι τα πράγματα ήταν πιο εύκολα, με τον Ρήγα μάλλον πιο δύσκολα. Βλέπετε τους διαιτητές δεν τους “κυνηγάνε” πολύ.

Το βίντεο έχει το ενδιαφέρον του, τόσο από τεχνικής απόψεως  όσο και από ιστορική άποψη. Μπορείτε να το δείτε εδώ. Αν θέλετε να το κατεβάσετε θα κοιτάξετε εδώ και φυσικά θα ζητήσετε αποθήκευση.

Αξίζει να το δείτε για να θυμούνται οι παλιοι και να μαθαίνουν οι καινούργιοι

Τη καλησπέρα μου…

αλλά μάλλον εδώ είναι το τέλος.

Αλήθεια έχετε βρεθεί μπροστά από μικρόφωνα, να σας παίρνουν συνέντευξη; Έχει μια γερή δόση άγχους… Πολύ περισσότερο όταν ξέρεις ότι όσα πεις… θα ξεφύγουν από τα όρια της συζήτησης και θα πιάσον τα όρια της Ελλάδας.  Είπαμε μου έτυχε και η αλήθεια είναι ότι αισθάνθηκα κάπως περίεργα. Αλλά εμείς ξεπεράσαμε τα όρια. Πήραμε συνέντευξη από τους δημοσιογράφους. Έτσι η δημοσιογραφική όμάδα, έβαλε απέναντι στο κασσετόφωνο τον Αργύρη Κωστάκη, δημοσιογράφο στον FLASH, και τον ρώτησαν, γιατί κάνει την δουλειά που κάνει, και του βάλανε δύσκολα…

Θέλετε να ακούσετε τι είπε, ακούστε εδώ…

Συνεντευξη από τον Αργύρη Κωστάκη

Αλλά τελικά ακόμα δεν τελειώσαμε…Έχουμε ακόμα μια ανταπόκριση που περιμένουμε να έρθει. Ήρθε αλλά δεν μόρεσα να την διαβάσω…Υπομονή.

Προς το παρόν σταματάμε.

Τη καλησπέρα μου…

Πέρασε ο καιρός και ακόμα έχουν μείνει συνετεύξεις από την παράσταση στα Γαλλικά. Κάτι μου έλειπε λοιπόν και να που τα βρήκα…μάλλον είναι και άλλα. Θα το ψάξω.

Μια “μαμά” και μια “κόρη”… μοιράζονται μαζί  μας την εμπειρία τους από την συνεργασία τους στη θεατρική παράσταση. Μια απολαυστκή συνέντευξη που περιγράφει τα συναισθήματα, τη πίεση  και όλη έξαψη που προκαλεί μια θεατρική παράσταση.

Μπορείτε να την απολαύσετε εδώ :

Συνέντευξη από την Θαλασσινή και την Αλεξάνδρα.

Τώρα μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι τελειώσανε οι συνετεύξεις από το Θέατρο στα Γαλλικά.

Έχω και κάτι άλλα ξεχασμένα…σύντομα.