Χθες είχαμε το “μαραθώνιο” των ερευνητικών εργασιών της Β’ Λυκείου.  Συνολικά περίπου 5 ώρες παρουσιάσεων. Όταν πλέον ολοκληρώθηκαν και δόθηκε το σύνθημα της “εξόδου” από τη βιβλιοθήκη οι μαθητές άρχισαν να αποχωρούν.

Τότε έρχεται η Έλλη προς τα εμένα… Φοράει ένα μπουφανάκι, λιγάκι υπερβολικό για το καιρό. Είναι ένα από τα “παιδάκια” μου, δηλαδή του τμήματος στο οποίο είμαι υπεύθυνος. Αμέσως μετά αρχίζουν και μαζεύονται και τα άλλα παιδάκια μου…

Κάτι δεν πάει καλά… Έχουν εκείνο το ύφος του σκανδαλιάρικου παιδιού, που κάτι έχει σκαρώσει… αλλά δεν κρύβει ενοχή… είναι εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο, το σκανδαλιάρικο αλλά και το πονηρό συνάμα…

– Κύριεεεεεε!!!! Εκείνο το μακρόσυρτο που αρχίζει να σε ανησυχεί….

– Ωχ !!! Λέω δυνατά…και κρατάω τη ψυχραιμία μου… Ναιιιιιι !!! απαντάω αντίστοιχα… (αλά Καρέζη στυλ στο ” Η κυρία διευθυντής”)

– Έχουμε κάτι για εσάς…

Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ κουρασμένος  για να αντιδράσω… Όλα τα πρόσωπα έχουν αρχίσει να φωτίζονται με εκείνο το χαμόγελο που λέγαμε)

– Ορίστε… λέω και τότε φάνηκε τι ήταν κάτω από το μπουφάν και μου δίνουν τη κάρτα…

– Αυτό είναι για εσάς… από όλους εμάς…

Το παίρνω αμήχανα και βλέπω τη τεράστια κάρτα… που βλέπετε και εσείς…

Η ομορφότερη κάρτα

Χειροποίητη και με πολύ φροντίδα φτιαγμένη. Με φωτογραφίες μου από εκδρομές που είχαμε πάει και φυσικά με την καλύτερη φωτογραφία στην αυλή, στο πεύκο.

Μέσα στο σαλόνι – έχει και άλλες φωτογραφίες και αποσπάσματα από “αποφθέγματα” του μαθήματος… κατά άλλους κοτσανολόγιο,.

Η χαρακτηριστική “παλέτα”  με τους μαρκαδόρους του πίνακα ανάμεσα στα δάκτυλα. Και ένας επαγγελματικός “προσανατολισμός” κάτι μάλλον χρήσιμο, για τους δύσκολους καιρούς.

Και πάμε στη τρίτη σελίδα…

όπου πάλι έχουμε αποφθέγματα αλλά και υποσχέσεις για μια φοβερή τρίτη Λυκείου. Είναι και η Χριστουγεννιάτικη γραβάτα μου με το λαμπάκι και τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια… Τι άλλο πια.

Δεν μπορούσα να έχω καλύτερο δώρο. Βέβαια είναι αρκετά μεγάλη για να την έχω μαζί μου, αλλά την έχω φωτογραφίσει, οπότε την έχω σε ψηφιακή μορφή.

Στη τελευταία σελίδα έχει τα ονόματα από όλα “τα παιδάκια μου” λες και πρόκειται να ξεχάσω κανένα.

Όπως και να έχει… τελευταία μέρα σχολείου σήμερα, έτσι να ευχηθώ σε όλους τους μαθητές καλή επιτυχία στις εξετάσεις τους, όλων των ειδών, ενδοσχολικές, πανελλαδικές, ότι και να είναι

Μπορείτε να είστε ήσυχοι ότι η κάρτα σας δεν θα πεταχτεί, γιατί απλούστατα είναι ήδη μέσα στη καρδιά μου.

Τη καλησπέρα μου

Αλήθεια πόσες φορές μπορούμε να πούμε ότι έχουμε αυτογνωσία. Και τι είναι η αυτογνωσία; Ένα κείμενο που γράφτηκε από μαθήτρια, μέσα στα πλαίσια του μαθήματος της Έκθεσης. Σας την παραθέτω όπως είναι. Έχει τη μορφή ομιλίας και είναι ενδιαφέρουσα τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τη μορφή. Η μαθήτρια αντί για το όνομά της ζήτησε να υπογράψει σαν “Beatlaki” το οποίο αίτημα προφανώς έγινε δεκτό.

Αγαπητοί συμμαθητές,
Με αφορμή την παρατήρηση που έγινε σε έναν συμμαθητή μας σχετικά με την συμπεριφορά του, από τον υπεύθυνο καθηγητή της τάξης, καθώς και λόγω του σχετικού θέματος που ασχοληθήκαμε στο μάθημα της έκθεσης, μου ανατέθηκε να σας μιλήσω για ένα πολύ σημαντικό θέμα που αφορά όλους τους νέους ανεξαιρέτως. Το θέμα είναι η αυτογνωσία, η πλήρης γνώση του εαυτού μας, δηλαδή των ελαττωμάτων, των προσόντων, των δυνατοτήτων μας καθώς και των ταλέντων και των κλίσεων μας. Ένας όρος πολύ γνωστός σε όλους μας που κατακτιεται βέβαια με δυσκολία αλλά παρολαυτά είναι από τα πιο χρήσιμα εφόδια για την εξέλιξη και τη βελτίωση μας.

Είναι ευρέως γνωστό πως εξ’αιτίας των εποχών που ζούμε οι νέοι αντιμετωπίζουν αρκετές δυσκολίες και σοβαρά προβλήματα, όχι μόνο οικονομικά αλλά κυρίως ψυχολογικά. Όμως, ακόμη πιο δύσκολη για αυτούς είναι η διαδικασία της κατάκτησης της αυτογνωσίας. Αναπόσπαστο κομμάτι στη διαμόρφωση της προσωπικότητας μας είναι φυσικά τόσο το περιβάλλον όσο και οι συνθήκες που ζούμε, οι δύο αυτοί παράγοντες επηρεάζουν άμεσα και την διαμόρφωση του ψυχικού μας κόσμου. Αυτογνωσία είναι το ταξίδι προς τον εσωτερικό μας εαυτό. Κοιτώντας βαθύτερα μέσα μας ανακαλύπτουμε πτυχές του εαυτού μας που ποτέ δεν τις είχαμε φανταστεί. Με τον τρόπο αυτό ξεκαθαρίζεται το τι συμβαίνει πραγματικά στον ψυχικό μας κόσμο, καθώς και ανακαλύπτουμε αυτό που είμαστε. Επιπλέον, ξεδιπλώνονται οι δυνατότητες μας και οι προσωπικές μας ικανότητες, έτσι η ζωή γίνεται δημιουργική και γεμάτη νόημα. Η διαδικασία αυτή δυστυχώς, δεν γίνεται από τη νεαρή ηλικία και αυτό οφείλεται στην έλλειψη υπόβαθρου από την οικογένεια και το σχολείο. Οι δύο αυτοί φορείς πρέπει να ωθήσουν τους νέους ώστε να επιλέξουν να ανακαλύψουν τον ψυχικό κόσμο τους, και να τους στηρίξουν καθώς υπάρχει μεγάλος φόβος για την ανακάλυψη τυχόν ελαττωμάτων και αδυναμιών.

Η αυτογνωσία έχει μεγάλη σημασία ειδικότερα στις μέρες μας, που τα δεδομένα έχουν αλλάξει και όλα εξαρτιώνται από την ατομική συμβολή του καθενός για την κατάκτηση της. Γιατί αν δεν γνωρίζεις ποιος πραγματικά είσαι πώς θα καταφέρεις να διαμορφώσεις άποψη, γνώμη και  λόγο σχετικά με τα θέματα του απασχολούν την κοινωνία και τον κόσμο γενικότερα; Επίσης, βοηθά τον κάθε ένα από εμάς να ξεπεράσει ορισμένα χαρακτηριστικά της γενικότερης συμπεριφοράς μας όπως την εγωπάθεια, την αλαζονεία και τον εγωισμό και να καταφέρουμε να απελευθερωθούμε και να ζήσουμε χωρίς αυτά τα εμπόδια. Μας παρέχει τη δυνατότητα να γίνουμε πιο αντικειμενικοί και με τον εαυτό μας αλλά και κατ’επέκταση με τον περιβάλλον μας. Για να οδηγηθεί κάποιος στην αυτογνωσία σημαίνει ότι έχει ξεπεράσει αρκετά προβλήματα που αφορούν τον εαυτό του και φυσικά ότι κατάφερε να ανακτήσει την αυτοπεποίθησή του και να υπερνικήσει τις δυσκολίες που ο ίδιος τις έθετε στον εαυτό του. Έχοντας, λοιπόν, κατακτήσει αυτό το σημαντικό εφόδιο ο κάθε νέος μπορεί να καταφέρει πολλά, να πετύχει τους στόχους και τα όνειρά του.

Παρόλα αυτά, ο νέος χωρίς την επαρκής κοινωνικοποίηση από την οικογένεια και κυρίως το σχολείο, δεν θα μπορέσει να φτάσει ως την αυτογνωσία μόνος του. Το σχολείο αποτελεί τον κύριο παράγοντα για την εξέλιξη του νέου καθώς και την πορεία του στο μέλλον. Δυστυχώς, τα σχολεία σήμερα δεν βοηθούν τους μαθητές προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό μπορεί να αλλάξει εύκολα και να επωφεληθούμε όλοι μας. Αρχικά, με συστηματική αξιολόγηση στα μαθήματα και στην συμπεριφορά των μαθητών, το σχολείο μπορεί να βοηθήσει στον εντοπισμό των αδυναμιών και των ελαττωμάτων του μαθητή καθώς και στην προσπάθειά του να βελτιωθεί. Ο τρόπος που η αξιολόγηση αυτή μπορεί να επιτευχθεί είναι κρίσιμος γιατί είναι ο κατευθυντηριος « μοχλός» για τους μαθητές, δηλαδή, να τους προτρέψει ή να τους αποτρέψει από τη βελτίωση τους

Ο ρόλος του καθηγητή είναι εξίσου σημαντικός. Ο ίδιος πρέπει να εντοπίζει τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες κάθε μαθητή ώστε να τον βοηθά στην κατάκτηση της αυτογνωσίας, την καλύτερη αξιοποίηση των δυνατοτήτων και τον περιορισμό των αδυναμιών. Επιπρόσθετα, ο καθηγητής θα πρέπει να αναπτύσσει ουσιαστικές σχέσεις με τους μαθητές, δηλαδή, σχέσεις εμπιστοσύνης, σεβασμού και να επικρατεί κυρίως πνεύμα διαλόγου και κατανόησης. Με τον διάλογο διαμορφώνεται ένα υγιές περιβάλλον, όπου οι μαθητές και οι καθηγητές συνυπάρχουν και μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον. Έτσι, ενισχύεται η αυτοπεποίθηση του μαθητή, μετριάζεται η έπαρση και το εγωιστικό πνεύμα καθώς του προβάλλονται σωστά πρότυπα. Η οργάνωση του μαθήματος πρέπει να γίνεται με τρόπο τέτοιο ώστε να ευνοούνται οι πρωτοβουλίες και οι δραστηριότητες των μαθητών δηλαδή ο μαθητής να νιώθει και να είναι ενεργός. Τέλος ένας σωστός καθηγητής θα έπρεπε να κατευθύνει, να καθοδηγεί και να ενθαρρύνει την ανακάλυψη της γνώσης με αυτενέργεια των μαθητών, έτσι ώστε στο τέλος να γνωρίσουν τον εαυτό τους.

Παρ όλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε πρέπει να πολεμάμε για τα αγαθά που μπορούν να μας βοηθήσουν να γίνουμε εμείς καλύτεροι και έπειτα ο κόσμος μας. Όμως, όλα αυτά από κάπου πρέπει να αρχίσουν, να θεμελιωθούν, η λύση είμαστε εμείς, γιατί ως νέοι αυτού του πλανήτη είμαστε και το μέλλον του.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας και το ενδιαφέρον σας.

Για τον μαθητικό αθλητισμό έχω ξαναμιλήσει και για τη σημασία του. Σήμερα είχαμε άλλη μια νίκη στο βόλει αγοριών αυτή τη φορά. Νίκησε με 2-1 σετ την αντίστοιχη ομάδα από το 4ο Λύκειο Αγίας Παρασκευής. Με αυτό τον αγώνα περνάμε στον ημιτελικό. Είναι αγώνες νοκ – άουτ (δηλαδή χάνεις φεύγεις).

Συγχαρητήρια στους μαθητές μας αλλά και στη γυμνάστρια μας κ. Τριανταφύλλου, που μέσα σε “κενά” και διαλείμματα προετομάζει τους μαθητές, μερικοί των οποίων είναι της τρίτης λυκείου.

Καλή επιτυχία στους επόμενους αγώνες.

Ακολουθούν φωτογραφίες από τον αγώνα.

Τη καλησπέρα μου.

Μια δύσκολη μέρα μετράει τα τελευταία της λεπτά. Δεν έχω διάθεση να ανοίξω βιβλίο ή να ελέγξω τα μεθαυριανά θέματα. Μάλλον θα το αφήσω για αύριο. Για μια ακόμα φορά…με ξεγελάω και κάνω αυτό που μου αρέσει. Γράφω…

Θυμάμαι σαν μαθητής τις “βασιλόπιτες”. Όλοι οι σύλλογοι κόβανε μέχρι τα τέλη Φλεβάρη τις βασιλόπιτες τους. Και για κάποιο λόγο που δεν ξέρω η τηλεόραση έδειχνε ανελλιπώς όλες τις “κοπές βασιλόπιτας.”

Στο σχολείο σαν υπεύθυνος τμήματος θέλω να κόβω τη βασιλόπιτα. Είναι μια στιγμή προσφοράς, και σαν τέτοια μου αρέσει. Η κυνική πλευρά του θέματος, λέει ότι χάνουν μάθημα. Όμως νομίζω ότι είναι μια διαδικασία που φέρνει μαθητές καθηγητές πιο κοντά.

Φέτος αργήσαμε λίγο αλλά τη κόψαμε. Έτσι αφού την απαθανατίσαμε…τη φάγαμε. Απλό είναι. Να σας δείξω τι εννοώ.

Κάπως έτσι ξεκίνησε. Το “Ι” κουνήθηκε λίγο αλλά ήταν εκεί

Μετά τις σχετικές ευχές άρχισε η κοπή. Να σας δείξω τις φωτογραφίες που τα λένε όλα.

Νομίζω ότι αυτές είναι από τις ομορφότερες φωτογραφίες που δείχνει ακριβώς την έννοια της προσφοράς. Και αυτό για εμένα είναι η κοπή της πίτας. Μια ειλικρινής ευχή για τη χρονιά που ξεκίνησε και ένα κομάτι πίτας.  Αυτές τις υπέροχες φωτό τις οφείλουμε στην Ελλη.

Εδώ ακόμα και όταν έπαιρνε το κομάτι της δεν έβγαλε το μάτι από τη κάμερα.

Τι μένει λοιπόν να πούμε… Χρόνια πολλά σε όλους… καλή χρονιά και ότι επιθυμεί ο καθένας.

Τη καλησπέρα μου.

Περνάνε οι μαθητές από τη Σχολή μας. Κάθονται κάποια χρόνια μαζί μας… και μετά; Τι γίνονται; Που βρίσκονται και τι μένει σαν ανάμνηση από αυτούς; Κάτι ελάχιστο… Αν είναι καλοί στο μάθημα της… Χημείας. Μα… είναι ανάμνηση αυτή από ένα νέο άνθρωπο; Λίγα… πολύ λίγα… Δηλαδή τίποτα…Λες και τώρα έχει καμία σημασία αν… ο Μπάμπης (που σήμερα – αύριο γίνεται μπαμπάς !!!!) διάβαζε πριν 17 χρόνια χημεία…

Τα νέα μέσα και ειδικότερα το φατσοβιβλίο (κν facebook) μας δίνουν τη δυνατότητα να μαθαίνουμε νέα. Έτσι περίπου 1000 παλιοί μου μαθητές με έχουν τιμήσει (χωρίς εισαγωγικά – κυριολεκτικά ) με τη φιλία τους. Και εκεί μαθαίνω τα νέα τους… και καμια φορά μπαίνω να δω φωτογραφίες και βλέπω ανδρόγυνα, μωράκια, κοινωνικές δραστηριότητες, πολλά και όμορφα. Και καμαρώνω γιατί θέλω να πιστεύω ότι σε κάποια στιγμή της ζωής τους μπόρεσα να τους βοηθήσω να έρθουν πιο κοντά στο όνειρά τους (είτε με το να πλησιάσουν τη Χημεία είτε να απομακρυνθούν από αυτή… και τα δύο γίνανε… )

Μέσα λοιπόν από αυτό το κανάλι επικοινωνίας, έμαθα ότι δυο μαθητές μου θα παίζανε σε ένα μπαρ ρεμπέτικα τραγούδια… Δυο τηλέφωνα μακριά και το τραπέζι κρατήθηκε, η παρέα καθορίστηκε και το ραντεβού κλείστηκε. Έτσι στις 9.30 το βράδυ βρεθήκαμε στο Πειραιά. Και μέχρι τις 12 ακούσαμε ωραία τραγούδια σε ένα υπέροχο περιβάλλον με μια ωραία παρέα. Δράστες… ο Μπάμπης Παπαδημητρίου, ο Γιάννος Περλέγκας, και ο Στράτος Γκρίντζαλης, μαζί με τη Λένα Κιτσοπούλου. Ο Γιάννος με το Μπάμπη, παλιοί μαθητές μου και ο Στράτος επίσης απόφοιτος της Σχολής αλλά από το Γαλλικό τομέα. Ο Γιάννος και ο Μπάμπης από τους “κατατρεγμένους” της Χημείας. Χθες όμως δεν υπήρχε σχολείο, δεν υπήρχε χημεία διάβασμα ή έξετάσεις. Υπήρχαν φίλοι, που γελάγανε, καλαμπουρίζανε και γυρνάγανε με διάφορες ατάκες “στα χρόνια τα παλιά” και γελάγανε με το τί έλεγα εγώ τότε και τι καταλάβαινε ο Μπάμπης… Αυτό και μόνο ήταν το καλυτερο σημείο της βραδιάς. Για να μη μείνετε παραπονεμένοι… σας έχω βίντεο. Στη χθεσινή βραδιά… άλλος ένα “κατατρεγμένος” της χημείας, χτύπησε “κάρτα”, ο Νίκος Σαπρανίδης ήρθε να ακούσει τα φιλαράκια του και περάσει ένα ωραίο βράδυ μαζί τους. Τι να το κάνεις όμως…σήμερα πρώτη ώρα, μας περίμενε το σχολείο και… έπρεπε να κάνουμε και μάθημα. Οπότε πριν το αυτοκίνητο γίνει κολοκύθα, εμείς είχαμε πάρει το δρόμο του γυρισμού. Αλλά δώσαμε μια υπόσχεση… “να το ξανακάνουμε”.

Αλλά μίλησα για φλέβα… γιατί προφανώς δεν έιναι μόνο ο Μπάμπης και ο Γιάννος (να πούμε ότι ο Γιάννος είναι ηθοποιός ή… και ηθοποιός. Τελος πάντων είναι και τα δύο).Τι άλλο έχουμε…. ουυυυυυ!!!! Ότι θέλεις που λέμε…. Λοιπόν ηθοποιούς, η Εύα, η Θεοδώρα η Βάλια… τραγουδιστές… Ο Παναγιώτης με το συγκρότημα του, η Ειρήνη με τα παιδικά τραγούδια, η Λένια, η Λουίζα, η Καρολίνα, στο κλασσικό ρεπερτόριο, η Μαρούλα στα… (ποικίλα δεν ξέρω). Αλλά και θεωρητικούς… όπως η Ροδούλα (μουσικολόγος και θεατρολόγος… αν θυμάμαι καλά)  και η Θεοδώρα (καθηγήτρια μουσικολογίας σε Πανεπιστήμιο της Γαλλίας). Είμαι σίγουρος ότι έχω ξεχάσει κόσμο… Το ήξερα… Ο Αίμων, η Σοφία, η Στέλλα… χορευτές…Τι άλλο… δεν ξέρω. Πολλοί πάρα πολλοί. Τόσο που σκέφτομαι ότι αν τους μαζεύαμε σε μία καλλιτεχνική βραδιά… θα γεμίζαμε 2-3 βραδιες. Αν δε κάναμε και έκθεση ζωγραφικής με Δημήτρη και Στέφανο, Σοφία, Γιάννη και Νίκο και φωτογραφίας από την Χρυσούλα, τη Βένια και τον Κωστή με τον Ορέστη… θα θέλαμε μια μάλλον μεγάλη γκαλλερί… Πολύ κόσμος

Είναι ωραίο να βλέπεις τα “παιδιά” να προοδεύουν και όσο περνάει ο καιρός μπορείς να βλέπεις την πρόοδο τους. Και αν δεν μάθανε χημεία… δεν πειράζει. Μάθανε άλλα και προοδεύσανε και προχωρήσανε. Και όταν τους συναντάς έρχονται τρέχοντας να σε χαιρετήσουν με χαρά, άντρες, γυναίκες και να ρωτήσουν το κλασσικό… τι κάνετε; Το σχολείο τι κάνει; Δεν μπορώ να θυμηθώ έναν απόφοιτο να μη με έχει ρωτήσει “τι κάνει το σχολείο;” Νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερη ανταμοιβή. Αυτο δεν το πιάνει κανένα μνημόνιο.

Και έτσι λοιπόν πολλοί από τους  παλιούς μαθητές μας έχουν ακολουθήσει καλλιτεχνική πορεία Να είναι όλοι καλά και να προοδεύουν και να μας ενημερώνουν που παίζουν για να πηγαίνουμε να τους βλέπουμε. Τελικά η Σχολή έχει καλλιτεχνική φλέβα.

Τη καλησπέρα μου.

Η αγάπη μας για το θέατρο είναι “χιλιοειπωμένη”. Έχω γράψει κατά καιρούς πολλά για το πως σαν σχολείο ασχολούμαστε με το θέατρο.  ( Διεθνής συνδιάσκεψη για το θέατρο στην Εκπαίδευση, θεατρικό έργο στα Αγγλικά, στα Γαλλικά και ροκ Όπερα αλλά και πολλές μικρότερες δραστηριότητες όπου βρούμε ευκαιρία… σε σχολικές γιορτές πχ)

Μια από αυτές τις δραστηριότητες η οποία ολοκληρώνεται σήμερα και αύριο ήταν η παρουσίαση του πέμπτου βιβλίου του Θουκυδίδη… Θούκυ όπως τον λέγαμε σαν μαθητές… ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ έλεγε το βιβλίο στην επικεφαλίδα χωρισμένο σε οκτώ βιβλία. Αλλά αυτό ήταν ιστορία και όχι θεατρικό έργο… Πως λοιπόν έγινε παράσταση… εδώ είμαστε… Πρώτα απ΄όλα ό,τι και να πω είναι λίγο. Μπορείτε να κρίνετε μόνοι σας αύριο όμως όχι σήμερα, γιατί σήμερα είναι SOLD OUT η παράσταση. Για αύριο όμως έχει καμιά εκατοστή θέσεις ακόμα από τις 240 της αίθουσας εκδηλώσεων του κτιρίου Τσίλλερ (είσοδος από Μενάνδρου στον πρώτο όροφο).

Την παράσταση την έζησα από κοντά… μια και συμμετέχει ο γίοκας μου και θα σας περιγράψω τις δικές μου εντυπώσεις όπως εγώ τα είδα μια και δεν χαρακτηρίζομαι σαν ειδικός στο θέατρο, το αντίθετο θα έλεγα.

Το πέμπτο βιβλίο αναφέρεται… “Σημαντικό μέρος του Ε΄ βιβλίου αναφέρεται στην πολυσυζητημένη επιχείρηση των Αθηναίων κατά της Μήλου και ο «διαλογος των Μηλίων», όπου δίνεται ανάγλυφη παράσταση της επεκτατικής πολιτικής της Αθήνας. ” (WiKipedia). Αυτό κρατείστε το σαν πρόγραμμα.

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του Σχολικού έτους όταν επιλεγήκαμε από το Εθνικό Θέατρο να συμμετέχουμε σε ένα πρόγραμμα με άλλα επτά σχολεία που το κάθε ένα θα αναλάμβανε να παρουσιάσει με τον δικό του τρόπο, ένα βιβλίο από τον Θουκυδίδη. Εκεί λοιπόν ο γιος μου – τρίτη λυκείου φέτος – μου δήλωσε ότι θέλει να πάρει μέρος. Με δεδομένο την τρίτη λυκείου… τον ρώτησα δεύτερη φορά… και μου είπε ότι τα προηγούμενα χρόνια δεν μπόρεσε να πάρει μέρος σε κάποιες θεατρικές παραστάσεις και ήθελε, φέτος που μπορούσε να το κάνει, ηθελε να συμμετέχει. Υπέκυψα και ανέλαβα την Παρασκευή να παραμένω στη Σχολή δύο ώρες μετά την λήξη των μαθημάτων, ώστε να τον μεταφέρω… “άμεσα” από το σχολείο στο φροντιστήριο…για το υπόλοιπο της ημέρας…(επτάωρο σχολείο – δύο ώρες θέατρο και μετά 4 ώρες φροντιστήριο και μια ώρα κιθάρα…αυτή ήταν η Παρασκευή του…και φυσικά το Σάββατο ύπνος κατά βούληση…) Τέλος πάντων… τα μηνύματα για το διάβασμά του δεν ήταν αρνητικά, το αντίθετο θα έλεγα, οπότε παρακολουθούσα διακριτκά την εξέλιξη.

Στις πρώτες πρόβες πήγα να παρακολουθήσω… μιλάγανε πολύ, δεν μου έλεγε και τιποτα… βαρέθηκα και πήγα να “κάνω καμία δουλειά” στο γραφείο καθηγητών. Μετά 2-3 βδομάδες ξαναπήγα και να δω τις πρόβες και… παίζανε πόλεμο…(!!!) είχαν πέσει στο πάτωμα, πυροβολούσαν, κάνανε θόρυβο μπαμ μπουμ, σφυρίζαν σαν βόμβες…πάλι δεν μου έλεγε τίποτα… βέβαια άρχισε να μου δημιουργείται η απορία… “Τι κάνουν; Τι θα βγάλει όλο “αυτό”…” και πήγα πάλι να “κάνω καμία δουλειά”. Μετά από 2 – 3 βδομάδες πάλι ξαναπήγα στη πρόβα και τώρα κάτι έδειχνε… δηλαδή λέγανε, μιλάγανε, αλλάζανε θέσεις, μετακινούσαν πράγματα…Εκεί έκατσα να παρακολουθήσω… αλλά πάλι δεν έβγαινε νόημα μια και είχε πολλές διακοπές. Τη προηγούμενη Παρασκευή έκαναν πρόβα σε όλο το έργο και το βιντεογράφησα για να το δούνε – και εκεί το είδα και εγώ – και να δούνε τα λάθη τους αλλά κατέγραψα και τα σχόλια του Άρη Μπαλή – απόφοιτου του Εθνικού Θεάτρου που μας βοηθούσε (όπως όλα τα σχολεία είχαν κάποιο βοηθό). Μέσα σε ένα βράδυ  έβγαλα 20 αντίγραφα και την επόμενη στο μπαζάρ της Σχολης που ήταν όλα τα παιδιά μαζεμένα το μοίρασα ώστε την Κυριακή στην τελική πρόβα να το έχουν δει και να έχουν κάνει τα σχόλια τους. Τη Κυριακή ξεκίνησαν 11 και τελείωσαν 6.30 το βράδυ πια… Εκεί δεν έκατσα…

Ένα τρίμηνο γεμάτο με πολλές ώρες αλλά και πολλά πήγαινε έλα. Ατελείωτες ώρες μαθητών – καθηγητών και φτάσαμε στη χθεσινή μέρα. Χθες είχαμε σχολείο και αφού έκαναν ένα εξάωρο (από το επτάωρο) πήγανε στο Εθνικό Θέατρο για πρόβα τζενεράλε που λένε. Εγώ πήγα στο θέατρο στις 5.30 με ειδική άδεια για βιντεογράφηση για το αρχείο του σχολείου. Από τις πρόβες δεν έβγαιναν πάλι πολλά πράγματα… Στις 6.00 έκαναν “ένα γρήγορο πέρασμα” σε όλο το έργο και εκεί πλέον κατάλαβα τι γίνεται… το βιντεογράφησα ολο αλλά και πάλι είχε διακοπές και παρεμβάσεις.

Στη πρόβα τζενεράλε με κοινό από τα άλλα σχολεία που συμμετέχουν στο πρόγραμμα, αλλά και όποιον ήθελε, “τα είδα όλα”. Δεν ξέρω αν ήταν πρόθεση του Θουκυδίδη όταν έγραφε τις ιστορίες του, αλλά είχε από γέλιο μέχρι δακρύων, μέχρι συγκίνηση μέχρι δακρύων. Δυνατές σκηνές, οι οποίες σε “ρουφούσαν” αλλά και τρελλές φάσεις. Δεν μπορώ να το περιγράψω… τα είχε όλα. Σαρανταπέντε λεπτά όπου ο χρόνος έχανε το νόημα του. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Τον χρόνο τον κατάλαβα όταν είδα πόσο χρόνο έγραφε η βιντεοκάμερα. Εκείνα τα κομμάτια που φαίνονταν “άσχετα” στις πρόβες σχημάτισαν μια ολοκληρωμένη εικόνα. Δεν μπορώ να πω ότι θυμόμουνα τι ακριβώς ήταν το πέμπτο βιβλίο του Θουκυδίδη αλλά μετά την παράσταση σίγουρα δεν πρόκειται να το ξεχάσω.

Και πάμε στους ανθρώπους…Ξεκινάω από τους λίγους : Άρης Μπαλής… δεν τον ξέρω και πιθανότατα και αυτός δεν με ξέρει… αλλά αεικίνητος, με τις σημειώσεις στο χέρι και ένα μολύβι να γράφει σχόλια σε κάθε φάση. Να κινείται ανάμεσα στα παιδιά, να τους ψιθυρίζει στο αυτί και σαν να πατούσε ένα μαγικό διακόπτη, η εικόνα άλλαζε. Ευγενικός, ήρεμος και σαφώς γνώστης, έγινε άμεσα αποδεκτός από τα παιδιά και η γνώμη του, μόνο από κεκτημένη ταχύτητα και συνήθεια δεν γινόταν αποδεκτή. Η Μαργαρίτα Παρασκευοπούλου, χρόνια πίσω από το θέατρο στα Αγγλικά, και πολλά χρόνια καθηγήτρια της Σχολής. Η φωνή θα έλεγα της ομάδας… κάποιος έπρεπε να τους μαζεύει όταν “παιδιαρίζανε” (λες και δεν είναι παιδιά). Παρόλα αυτά, επειδή το καράβι έχει ένα καπετάνιο, παραμέρισε και άφησε τον Άρη να έχει το λόγο. Οι αποφάσεις λαμβάνονταν από κοινού και ο Άρης τις ανακοίνωνε. Δεν μέτρησε αυτό που άλλοι βάζουν μπροστά (το εγώ). Ο τρίτος της παρέας αλλά σαφώς όχι υπολειπόμενος ο Πάνος Κοσμάς με μεγάλη αγάπη στο θέατρο και ιδιαίτερη ικανότητα στο να οργανώνει εκδηλώσεις… μοναδικές ιδέες έχουν ακουστεί στο στήσιμο και τον σχεδιασμό σχολικών γιορτών…

Και πάμε στους πολλούς. Οι μαθητές… Από όλες τις τάξεις του λυκείου…με αγάπη στο θέατρο αλλά κυρίως με στόχο. Δηλαδή εχθές που τους έβλεπα στις 9.00 το βράδυ, μετά την λήξη της πρόβας μετά από 15 ώρες μάθημα πρόβες, δουλειά… λάμπανε. Η χαρά τους ήταν ζωγραφισμένη σε όλα τα πρόσωπα… και πάλι εκείνο το συναίσθημα της ικανοποίησης, ότι τα κατάφεραν… και τα κατάφεραν με ένα καταπληκτικό τρόπο. Ακόμα μετά από 24 χρόνια στα σχολεία… δεν έχω καταλάβει ποια είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από όλα αυτά. Η προκληση να πετύχουν ένα στόχο; Η αγάπη στους καθηγητές για να τους δώσουν αυτό που τους ζητάνε; Η ικανοποίηση η δική τους ότι μπορούν να τα καταφέρουν; Όλα μαζί; Ίσως… Πάντως μπορώ να πω ότι μια αγκαλιά και ένα μπράβο από τους καθηγητές τους νομίζω ότι είναι αυτό που θέλουν περισσότερο μετά από μια τέτοια προσπάθεια.

Σίγουρα τους αξίζουν πολλά μπράβο και πολλά συγχαρητήρια σε όλους. Και είμαι σίγουρος ότι και οι λίγοι συνάδελφοι που βρέθηκαν σε αυτή τη πρόβα τζενεράλε συμμερίζονται την άποψη μου. Οι υπόλοιποι στις κανονικές παραστάσεις θα μπορέσουν να εκφέρουν άποψη.

Και μια προδημισίευση…( χε χε!!! ) 22 Φλεβάρη του 13 με βάση τις μέχρι σήμερα πληροφορίες, έχουμε μουσική βραδιά στη Σχολή… με θέμα ?????????. (έτσι να σας έχω σε εγρήγορση). Και για να σας εξιτάρω λίγο ακόμα… μια δυο φωτό από την παράσταση…

Στο σχολείο κρατώντας σημειώσεις πάνω στη παράσταση. Για να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

Αναμνηστική φωτογραφία μετά την επίτευξη της ειρήνης στη πρόβα του σχολείου

Αναμνηστική φωτογραφία μετά την επίτευξη της ειρήνης στη πρόβα τζενεράλε.

Αυτά τα ολίγα… μια και πήραμε πίστωση χρόνου μέχρι την επόμενη καταστροφή του κόσμου, σας περιμένουμε το Σάββατο στις 7.00 στο Εθνικό Θέατρο στη παράστασή μας με το πέμπτο βιβλίο του Θούκυ…

Τη καλημέρα μου σε όλους σας και φυσικά…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

και

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Πολλές φορές έχω αναφερθεί στην εκπαίδευση έξω από το σχολείο. Έχει πολλές μορφές. Μια είναι το θέατρο όπου μεθαύριο παρουσιάζουμε στο Εθνικό Θάτρο – Αίθουσα Τσίλερ το πέμπτο βιβλίο του Θουκυδίδη. Μια άλλη είναι η εκπαιδευτική έξοδος.

Το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, μας έχει ήδη φιλοξενήσει στην Βραδιά των επιστημόνων Μας άρεσε λοιπόν και είπαμε να το ξανακάνουμε…και ξαναπήγαμε… στο Φεστιβάλ Επιστήμης και Τεχνολογίας.

Διαβάστε πως τα παρουσιάζουν οι καθηγήτριες που συνόδευσαν τους μαθητές : η βιολόγος κ. Κορόζη και η χημικός κ. Στεργιοπούλου :

Την Παρασκευή 14 Δεκεμβρίου, 34 μαθητές της Β’ (Θετικής και Τεχνολογικής κατεύθυνσης) και Γ’ Λυκείου (Θετικής και κατεύθυνσης) επισκέφτηκαν το Φεστιβάλ Επιστήμης και Τεχνολογίας με τίτλο «Γιατί η επιστήμη είναι … ζωή!!». Το FEST12 είναι μια γιορτή επιστήμης και τεχνολογίας με στόχο την εξοικείωση μικρών και μεγάλων με τις έννοιες, τη μεθοδολογία  τα μυστικά της επιστημονικής σκέψης αλλά και τις εφαρμογές της έρευνας στην καθημερινή μας ζωή και διοργανώθηκε από το ΕΙΕ,  το ΕΚΕΦΕ «Δ», το τμήμα ΕΠΙΣΕΥ του ΕΜΠ, και το British Council και έλαβε χώρα στο χώρο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.

Οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία μέσα από αυτή την εκδήλωση , να ενημερωθούν από ειδικούς για σύγχρονες ανακαλύψεις και τεχνολογίες αιχμής, αλλά και να διαπιστώσουν τη σύνδεση επιστήμης και κοινωνίας μέσα από τις εργασίες που τους παρουσιάστηκαν.

Μετά την παρακολούθηση καλωσορίσματος από τον Δρ. Γιώργο Χρυσικό (ερευνητή ΙΘΦΧ) και παρουσίασης με θέμα «Η Πράσινη Χημεία» από τον Δρ. Γιάννη Κώστα (ερευνητή ΙΒΦΧΒ), οι μαθητές περιηγήθηκαν στο χώρο του ΕΙΕ και ενημερώθηκαν για διάφορα επιστημονικά θέματα. Στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ περιλαμβάνονταν  ποικίλες δραστηριότητες, εργαστήρια, επιστημονικές παρουσιάσεις, εκπαιδευτικά και θεατρικά δρώμενα, κατασκευές που απευθύνονταν κυρίως σε μαθητές (πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης) αλλά και εκπαιδευτικούς.

Στη συνέχεια είχαν την ευκαιρία να επισκεφτούν τους εργαστηριακούς  χώρους  Βιολογίας του ΚΒΙΕ/ΕΙΕ και το εργαστήριο ΝΜR , και να ξεναγηθούν σε αυτούς από τη Δρ. Βασιλική  Πλέτσα. Τέλος συζήτησαν με τους ερευνητές για την έρευνά τους,  τις επιστήμες της Βιολογίας και της Χημείας καθώς και τις προοπτικές του επαγγέλματος του ερευνητή στην Ελλάδα και την Ευρώπη του σήμερα.

Η εκδήλωση κρίθηκε από τους μαθητές αλλά και από τις καθηγήτριες που την οργάνωσαν και τους συνόδευσαν την βιολόγο κ. Β. Κορόζη και την χημικό κ. Ι. Στεργιοπούλου ιδιαίτερα γόνιμη και εκπαιδευτική για τη γνωριμία με τον επαγγελματικό ερευνητικό χώρο. Όλοι χαρήκαμε τον ξεχωριστό τρόπο παρουσίασης της επιστήμης με φαντασία  και …πολύ πρωτοπορία!!!!!!

Και φυσικά και οι απαραίτητες φωτογραφίες :

Φυσικά όλα αυτά κάποιος πρέπει να τα κάνει…

Τη καλησπέρα μου…

Ήταν 1992, όταν τεσσάρων ετών καθηγητής σε σχολείο, συνόδευσα τη πρώτη μου πενθήμερη. Χθες γύρισα από την τελευταία μου πενθήμερη. Τι μεσολάβησε, εκτός από μια εικοσαετία; Πολλές πενθήμερες, δεν μπορώ να θυμηθώ, πρέπει να είναι ακόμα τέσσερις ή πέντε – δεν θυμάμαι σίγουρα.  Στη πρώτη εκδρομή, ήμουν απλός συνοδός με πολύ καλούς εκπαιδευτές, όπως η Κατερίνα και ο Μιχάλης. Στη τελευταία εκδρομή ήμουν αρχηγός, με μια καλή ομάδα συναδέλφων και 64 παιδιά… Στη πρώτη εκδρομή, όταν ο φιλόλογος και μέντορας μου στα εκπαιδευτικά, Γιώργος Χουρμέντης με ρώτησε, όταν περιχαρής του ανακοίνωσα ότι θα συνοδεψω “πενθήμερη” : “Πας ή σε στέλνουν” δεν κατάλαβα γιατί. (Γεια σου δάσκαλε,  “εκεί πάνω” που είσαι). Χθες μου έλεγε η “Μαρία” στο Fummicino : “Κύριε το έχετε συνειδητοποιήσει ότι είστε πέντε καθηγητές και έχετε  64 μαθητές, στους οποίους φυσιολογικά αντιστοιχούν 128 γονείς, ενώ εσείς οι πέντε, τους έχετε στην ευθύνη σας για πέντε μέρες και γυρνάτε σε ξένη χώρα (Ιταλία – Ρώμη). Εγώ θα είχα πάρα πολύ άγχος και θα ήμουν εντελώς “σκύλα” και δεν θα άφηνα κανένα να κουνηθεί. (Σχόλιο από άλλο παιδί δίπλα… : Άσε μην τον αγχώνεις τώρα!!!). Της εξήγησα ότι όλα αυτά είναι γνωστά από πριν τα ξεκινήσουμε.

Λοιπόν, τι είναι αυτό που κάνει πέντε καθηγητές να παίρνουν 60 – 70 παιδιά και να γυρνούν για πέντε μέρες την Ελλάδα, ή την Ευρώπη αδιαφορώντας για τους κινδύνους και την κούραση; Νομίζω ότι μπορείτε να το καταλάβετε βλέποντας την φωτογραφία που ακολουθεί :

Δείτε πόσα δυσαρεστημένα πρόσωπα βλέπετε σε αυτή τη φωτό… Μάλλον ελάχιστα αν σκεφτούμε ότι επί πέντε μέρες γράφαμε χιλιόμετρα σε όλη τη Ρώμη και υπάρχει πολύ μεγάλη σωματική κούραση.

Προσωπικά θεωρώ ότι η πενθήμερη εκδρομή, είναι μια μοναδική ευκαιρία εναλλακτικής εκπαίδευσης. (Εκπαίδευση αλλιώς όπως συνηθίζω να λέω).

Η συνύπαρξη μεταξύ των μαθητών, βοηθάει την κοινωνικοποίηση για αυτό και αρκετά συχνά βλέπουμε εντάσεις μεταξύ των μαθητών στις πενθήμερες, μια και οι πολλές ώρες μαζί αποκαλύπτουν πτυχές των συμμαθητών και φίλων τους που δεν φαντάζονταν. Το σημαντικό όμως είναι ότι σχεδόν πάντα, οι σχέσεις αποκαθίστανται. Δεν ξέρω αν το “κρατάνε” αλλά σίγουρα μαθαίνουν  να συζητάνε. Εκεί ο ρόλος ο δικός μας είναι του παρατηρητή και όχι του δικαστή. Έτσι, – μιλώντας για εμένα  – δηλώνω παρών, για να καταλάβουν ότι έχει γίνει αντιληπτή η “κρίση” και αφήνω τα πράγματα  να εξελιχθούν μόνα τους… Αν δεν φαίνεται, σε σύντομο χρόνο, να έρχεται ηρεμία, γίνονται μικροπαρεμβάσεις, αλλά σε καμία περίπτωση δεν παίρνω θέση… Η παραπάνω εξέλιξη είναι σπάνια και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έντασης, επέρχεται γαλήνη.

Μετά η αίσθηση της κοινωνικής ευθύνης. Στο ξενοδοχείο, υπάρχουν και άλλοι ένοικοι,  οι οποίοι δεν συμμερίζονται την ανέμελη διάθεση των μαθητών. Έτσι μαθαίνουν να σέβονται τους “συγκάτοικους” του ξενοδοχείου. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι είναι απαραίτητο οι καθηγητές που συνοδεύουν να είναι σε εγρήγορση και να τους έχουν τονίσει τη συγκεκριμένη υποχρέωση. Είναι γνωστό ότι τα ξενοδοχεία που φιλοξενούν μαθητές έχουν μεγαλύτερο θόρυβο, μια και οι μετακινήσεις μεταξύ των δωματίων των μαθητών είναι πάρα πολύ συχνές και κοινές. Αυτό που πρέπει να γίνει σαφές είναι ότι οφείλουμε σεβασμό στους ενοίκους που πρέπει να πάνε στη δουλειά τους αύριο το πρωί ή ήρθαν κουρασμένοι από κάποιο ταξίδι. Αυτά συνήθως είναι μακρινά για τους μαθητές, αλλά η συζήτηση με τους καθηγητές τους μπορεί να έχει πολύ καλά αποτελέσματα. Μια καλή ιδέα είναι να είμαστε εκτός ξενοδοχείου μέχρι το απόγευμα, αποφεύγοντας με αυτό το τρόπο τις μεσημεριανές ώρες κοινής ησυχίας. Εμείς όσο μπορώ να θυμηθώ, τα έχουμε καταφέρει και αυτό οφείλεται κυρίως σε ειλικρινείς συζητήσεις μεταξύ μαθητών και καθηγητών. Αλλά δεν φτάνει αυτό. Η ομάδα των συνοδών είναι σημαντικό να λειτουργεί συντονισμένα ώστε οι μαθητές να αισθάνονται ασφαλείς, κάτι που είναι σημαντικό κυρίως στα ταξίδια εξωτερικού.

Η οργάνωση και ο σχεδιασμός της εκδρομής είναι και αυτό ένα έμμεσο μάθημα. Βλέπουν έμπρακτα αν υπάρχει κάποια προχειρότητα, τα αποτελέσματά της, αν υπάρχει κάποια ολιγωρία, τα προβλήματα που πιθανόν να δημιουργηθούν. Αυτό βέβαια προκαλεί ένα παραπανίσιο άγχος στους συνοδούς. Γιατί πρέπει να προλάβουν και όχι να λύσουν τα προβλήματα. Εδώ η ομάδα των συνοδών είναι σημαντικός παράγων. Οι μαθητές χωρίζονται σε ομάδες με ένα καθηγητή αρχηγό σε μικρότερο αριθμό μαθητών. Έτσι η μετακίνηση, η καταμέτρηση και η πρόσβαση σε μουσεία είναι πολύ πιο εύκολη.

Εκτός όπως από τις προγραμματισμένες δραστηριότητες πρέπει να υπάρχει ευελιξία και συντονισμός για το απρόοπτο. Έτσι στην επίσκεψη μας στο Τίβολι, είδαμε τον καιρό να χαμηλώνει, και κόψαμε το μεσημεριανό φαγητό, για να πιέσουμε λίγο το χρόνο. Τους το ανακοινώσαμε σε μια στάση να φάνε “κάτι” μια και δεν θα είχαμε στάση για φαγητό. Πήγαμε στη Villa d’Este και μόλις που προλάβαμε να ολοκληρώσουμε την περιήγηση – με πολύ ψιλή βροχή – και φύγαμε. Δεν είχαμε στρίψει  τη γωνία – που λένε και μας έπιασε μια χιονοθύελλα φοβερή  – και με τις δύο έννοιες της έκφρασης – . Το επόμενο ήταν που θα μπορούσαμε να πάμε “τα παιδιά” μια και είχε παγωνιά και πολύ βροχή. Σίγουρα όχι ο καλύτερος συνδυασμός για βόλτα στη Ρώμη. Και η λύση ήταν… ένα εμπορικό κέντρο. Θα μου πείτε είναι λύση; Λύση ανάγκης ναι και σαφώς όχι αξιοθέατο. Αλλά είχε πολλά “προσόντα”. Τα βασικά είναι : ήταν στεγνό, ήταν ζεστό και είχε φαγητό για κάθε διάθεση και όρεξη. Άρα δεδομένων των συνθηκών ήταν καλό. Οι εκφράσεις τους στο τέλος έδειξε ότι ήταν καλή επιλογή. Κάποια παιδιά βρήκαν και την ευκαιρία να πάρουν τα δωράκια που ήθελαν για συγγενείς και φίλους.

Στο τέλος άφησα το κλασσικό. Να δούνε νέα μέρη και να επισκεφτούν μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους του χώρου που βρίσκονται.

Τελικά μια πενθήμερη είναι πολλά, πολλά περισσότερα από το να περάσεις κάποιες μέρες χωρίς διάβασμα ή να κάνεις όλα όσα δεν τολμάς να κάνεις με τους γονείς σου. Και οι καθηγητές έχουν πολλαπλό ρόλο. Μέσα από την συμπεριφορά τους δίνουν στους μαθητές τους πρακτικά μαθήματα σωστής συμπεριφοράς και διαχείρισης καταστάσεων και “κρίσεων”. Αν με ρωτήσετε αν θα ξαναπάω πενθήμερη, η απάντηση είναι ναι, αν και ακόμα δεν κατάφερα να ξεκουραστώ μια και στα τέσσερα βράδια, μάζεψα περίπου 12 ώρες ύπνο…  Γιατί ναι η πενθήμερη δεν είναι για να περνάει καλά ο καθηγητής και τα υπόλοιπα όπου βγάλουν. Είναι “εντεταλμένη υπηρεσία εκτός έδρας” με πολλές απαιτήσεις.

Την καλησπέρα μου…

Ένα σχολείο έχει μαθητές, καθηγητές και απόφοιτους. Για εμένα οι απόφοιτοι ήταν πάντα μια μεγάλη αγάπη. Μου άρεσε να τους βλέπω να προχωρούν και να προοδεύουν. Να μαθαίνω νέα τους και να τους βλέπω να φτιάχνουν οικογένειες.  Μέσα από τις νέες τεχνολογίες και το Ιντερνετ αυτό είναι πολύ πιο εύκολο από ότι παλιαότερα. Έτσι στο Facebook περίπου 1000 παλιοί μου μαθητές με τίμησαν με την φιλία τους και έτσι μαθαίνω νέα τους.

Μια από τις παλιές μου μαθήτριες η Ήρα Παπαποστόλου μόλις έμαθα ότι έγινε κρτικός τέχνης. Το έμαθα μέσα από μια πρόσκληση για μεθαύριο Πέμπτη. Ορίστε η πρόσκλησή της….

Θα χαρώ πολύ να έρθετε την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου στην αίθουσα τέχνης Περιτεχνών (Ηροδότου 5 Κολωνάκι) όπου προλογίζω τον κατάλογο για τους Σ. Λύτρα, Τ. Μισούρα, Π. Μπελντέκο, Κ. Παπανικολάου, Δ. Σαρασίτη και Μ. Σπηλιόπουλο

Δεν λέει ώρα αλλά σας λέω εγώ… στις 7.30 το απόγευμα. Το κείμενο που ακολουθεί είναι δικό της και αφορά τους ζωγράφους που λέγαμε.

“Χωρίς Τίτλο”

Η αίθουσα τέχνης ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ, συνεχίζοντας την έκθεση θεσμό με τίτλο “Χωρίς Τίτλο”, φιλοξενεί έξι πολύ σημαντικούς έλληνες καλλιτέχνες.

Ο Σπύρος Λύτρας ζωγραφίζει με ακρυλικό ή λάδι σε καμβά. Το σχέδιο παίζει καθοριστικό ρόλο στη σύνθεση των έργων του. Με την ανθρωποκεντρική ζωγραφική του, αποδίδει ανθρώπους και καταστάσεις άλλοτε με μια σκληρότητα και άλλοτε με μια ρομαντική διάθεση. Ο δικός του άνθρωπος, που σηματοδοτεί τη δουλειά του, βρίσκεται παντού στο έργο του. Όταν ζωγραφίζει το πορτρέτο της γυναίκας, οι άνθρωποι που την περιτριγυρίζουν, στιβαγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο, μοιάζουν ίδιοι. Η προσωπικότητα των μελών εξαφανίζεται. Παρόλ΄αυτά δίνουν την αίσθηση ότι συνδέονται από κάποια κοινή ψυχική κατάσταση και δημιουργούν το συναίσθημα της συλλογικής δύναμης. Ιδιαίτερη σημασία στο έργο του αποκτούν και τα διάφορα αντικείμενα που ζωγραφίζει: το καράβι σα σύμβολο του ταξιδιού και της φυγής, το κλουβί σα σύμβολο του εγκλωβισμένου στη μοναξιά της μεγαλούπολης ανθρώπου. Όσο για τις μορφές που αναπαριστώνται, μοιάζουν να πηγάζουν από μια άλλη πραγματικότητα. Ο θεατής καλείται με αφορμή το κάθε έργο να δημιουργήσει με τη φαντασία του τη δική του ιστορία.

Ο Τάσος Μισούρας κινείται στο κλίμα του ρεαλιστικού εξπρεσιονισμού. Τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη ζωγραφική του είναι η παραμόρφωση και η μεταφυσική διάθεση. Οι συνθέσεις του είναι ανθρωποκεντρικές, αλλά, ενώ εκ πρώτης όψεως παραπέμπουν στην παραστατική ζωγραφική, αναζητούν την αλήθεια στον αόρατο κόσμο. Άνθρωποι και προοπτική παραμορφώνονται με αποτέλεσμα ο θεατής να αντικρίζει έναν κόσμο του παραλόγου και της φαντασίας σε έναν χώρο όπου δεν αναγνωρίζει ούτε τόπο ούτε χρόνο. Οι φιγούρες του, αν και εκπέμπουν έναν μυστήριο ερωτισμό, κάποιες φορές προξενούν φόβο και τα περιβάλλοντά του ένταση. Και αυτό γιατί κύριος σκοπός του καλλιτέχνη είναι η έκφραση των συναισθημάτων και της ιδιαίτερης εσωτερικής οπτικής του.

Η ζωγραφική του Παναγιώτη Μπελντέκου είναι καθαρά ρεαλιστική. Με υλικό του το λάδι (ζωγραφική περισσότερο πνευματική παρά ενστικτώδης), αποδίδει στον καμβά του γυναικείες μορφές σε εσωτερικούς χώρους,. Η ανθρώπινη φιγούρα παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο στη ζωγραφική του έκφραση. Ο ζωγράφος προσπαθεί να ανακαλύψει τα πρόσωπα που απεικονίζει, να φανερώσει τον ψυχισμό και τον εσωτερικό κόσμο του καθενός ξεχωριστά.Τα γυμνά του, ανώνυμα, λιτά, βρίσκονται εκεί, σε διάφορες στάσεις, για να μας μεταφέρουν την ατόφια μαγεία του ανθρώπινου σώματος. Έχοντας βαθιά γνώση της ζωγραφικής του σώματος όσον αφορά στην ιστορία της τέχνης, διατυπώνει τη δική του οπτική, με μια γραφή σύγχρονη. Το σώμα και η κίνησή του αποτυπώνονται μέσα από διαφορετικές οπτικές ώστε να φανερώσουν την εσωτερική μοναξιά του μοντέλου.

Ο Κώστας Παπανικολάου, με την άκρως παραστατική ζωγραφική του, δείχνει εικόνες της καθημερινότητας: οι διαβάτες, τα μπαλκόνια με τις κατεβασμένες τέντες, το σκοινί με τα απλωμένα ρούχα, η γυναίκα που απλώνει. Παρατηρητής του αστικού τοπίου, ζωγραφίζει πρόσωπα και πράγματα που αιχμαλωτίζουν το βλέμμα του. Δρόμοι, άνθρωποι σε κίνηση, άνθρωποι που συναντάμε κάθε μέρα, περνάνε στον καμβά του, με αποτέλεσμα η πραγματικότητα που μας περιβάλλει να παίρνει μνημειακό χαρακτήρα. Οι χώροι που απεικονίζονται στα έργα του στήνονται με βάση τις έντονες γεωμετρικές φόρμες καθώς και τις σχέσεις ισορροπίας ανάμεσα σε θερμά και ψυχρά χρώματα. Μετά την πρώτη ανάγνωση που υποδηλώνει ρεαλισμό, παρατηρούμε μία αρχιτεκτονική δομή τέτοια όπου κάθε στοιχείο παίζει το ρόλο που από την αρχή επέλεξε ο καλλιτέχνης, χρησιμοποιώντας αυστηρά πλαστικά μέσα.

Ο Δημήτρης Σαρασίτης χρησιμοποιώντας λάδι σε καμβά ή φτιάχνοντας ακουαρέλες, άλλοτε δουλεύοντας εκ του φυσικού και άλλοτε από φωτογραφία, κινείται σε ρεαλιστικό πλαίσιο αναζητώντας την ιδιαίτερη αίσθηση του ελληνικού τοπίου. Όσον αφορά στις ακουαρέλες, η τεχνική του προυποθέτει έναν ιδιαίτερο τρόπο δουλειάς, όπου παίζουν ρόλο η διαφάνεια των χρωματικών στρωμάτων, όσο και η τελείως άθικτη επιφάνεια του χαρτιού. Στα θέματά του, διαθέτει μεγάλη ευαισθησία στην απόδοση της θάλασσας και, στην τελευταία του δουλειά, στην ανθρώπινη παρουσία. Όταν φτιάχνει τα βιομηχανικά του τοπία, αναζητά την αίσθηση της τραχύτητας του τοπίου ή, αλλιώς, εκείνο το κομμάτι της πραγματικότητας που δεν έχει το λυρισμό της εξοχής. Σε όλα του τα έργα προσδοκεί να υπερβεί το θέμα και να αποδώσει την ποιητική χροιά των πραγμάτων. Ουσιαστικά, συνδέεται εικαστικά με ό,τι αγαπά και τον συγκινεί και αυτό είναι που μεταφέρει και στο θεατή.

O Μάριος Σπηλιόπουλος χρησιμοποιεί υλικά όπως εφημερίδες, σελίδες περιοδικών, φακέλους, ζωγραφισμένο χαρτί. Είναι γνωστό πως είναι ο πρώτος που έβαλε την εντοπιότητα σαν κύριο χαρακτηριστικό στη ζωγραφική (ελληνοχριστιανικά θέματα, ιστορία, παράδοση) την οποία και εκφράζει με πρωτοποριακή γραφή. Όπως λέει ο ίδιος, τον ενδιαφέρει το πού, το πότε και το γιατί. Τα έργα του προκύπτουν από σκέψεις: είναι μια άλλη μορφή ημερολογίου. Στα τελευταία του έργα παρουσιάζονται σύμβολα όπως τα σφυροδρέπανα και οι σταυροί για να μιλήσει για τον ενταφιασμό του αριστερού λόγου και την πτώση των συμβόλων. Αποστέλλοντας γράμμα στον εαυτό του, εκφράζει την προσωπική του θέση απέναντι στην πολιτική. Παράλληλα, μεταποιεί διαφημίσεις και βάζει τους προσωπικούς του όρους, ενώ, τέλος, φτιάχνει το χρωματολόγιο της εποχής, υποστηρίζοντας ότι αυτήν την περίοδο ζούμε στην καφέ εποχή, δηλαδή σε μία “μουντή”για την Ελλάδα εποχή.

Σε μία περίοδο όπου, κατά τον Jean Clair, ζούμε το “Χειμώνα στον πολιτισμό”*, οι έξι έλληνες καλλιτέχνες επιμένουν σε μία ζωγραφική προσωπική και ουσιαστική, μια ζωγραφική όπου η αλήθεια τους μεταμορφώνεται σε υψηλή πλαστική-εικαστική ποιότητα.

Ήρα Παπαποστόλου

Ιστορικός Τέχνης

μέλος της aica hellas

* Jean Clair, Χειμώνας στον Πολιτισμό, Μικρή Άρκτος, 2012

Λοιπόν τι θα κάνετε την Πέμπτη το βράδυ;

Τη καλησπέρα μου….