Το σχολείο μας συμμετείχε στο 10ο Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Συγγραφής Παραμυθιού με θέμα: “Ο Δράκος που έφαγε τη Δευτέρα”. ” Στόχος του διαγωνισμού είναι να εμπνεύσει και να ενθαρρύνει τους μαθητές και τις μαθήτριες να εκφράσουν τη φαντασία και τα συναισθήματά τους μέσα από τη συγγραφή ενός δικού τους, πρωτότυπου παραμυθιού. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα παιδιά καλούνται να αποτυπώσουν σκέψεις, όνειρα και επιθυμίες, να ανακαλύψουν τη χαρά της δημιουργίας και ταυτόχρονα να καλλιεργήσουν την αγάπη τους για το διάβασμα και τη συγγραφή”. Στο διαγωνισμό παραμυθιού έλαβαν μέρος ομάδες μαθητών μας με τα εξής έργα:
Πού πήγε η Δευτέρα;
Κάποτε, σε μια μικρή πόλη κρυμμένη ανάμεσα σε δύο βουνά, υπήρχε ένας δράκος εντελώς διαφορετικός από όλους τους άλλους. Δεν έτρωγε όπως οι συνηθισμένοι δράκοι, δεν του άρεσε το ανθρώπινο κρέας, ούτε επιθυμούσε να γίνει πλούσιος. Ο δράκος αυτός είχε μια πολύ παράξενη όρεξη… του άρεσε να τρώει… μέρες.
Ναι, καλά άκουσες. Μέρες της εβδομάδας.
Τον έλεγαν Γκρίζλο και ζούσε ψηλά στα σύννεφα, εκεί όπου οι μέρες περνούσαν από κάτω του σαν πολύχρωμες κορδέλες. Ο Γκρίζλο τις έβλεπε και τις λαχταρούσε. Και κάποια μέρα, που έτυχε να είναι Δευτέρα, ο Γκρίζλο βαρέθηκε.
Βαρέθηκε να βλέπει ανθρώπους να γκρινιάζουν για τη Δευτέρα, επειδή είναι η μέρα που πάνε στη δουλειά· να μουρμουρίζουν, να παραπονιούνται, να εύχονται να μην είχε ξημερώσει.
«Αφού κανείς δεν τη θέλει…» μουρμούρισε και άνοιξε το στόμα του διάπλατα. «Θα την πάρω εγώ!»
Με μια τεράστια μπουκιά «χράπ!» κατάπιε ολόκληρη τη Δευτέρα.
Την επόμενη μέρα, ο κόσμος ξύπνησε και είδε στο ημερολόγιο Τρίτη. Κι όμως όλοι ένιωθαν περίεργα ξεκούραστοι, χωρίς το παραμικρό ίχνος πρωινής γκρίνιας. Κανείς δεν ήξερε το γιατί. Κανείς, εκτός από τον Γκρίζλο.
Οι μέρες περνούσαν ήσυχα, αλλά χωρίς τη Δευτέρα ο χρόνος άρχισε να μπερδεύεται. Τα σχολεία έχαναν το πρόγραμμά τους, τα καταστήματα δεν ήξεραν πότε να ανοίξουν. Όλοι ένιωθαν πως κάτι δεν πήγαινε καλά, σαν να χανόταν το βήμα από το χορό.
Τότε ήταν που η μικρή Ελένη, ένα κορίτσι γεμάτο περιέργεια και θάρρος, αποφάσισε να ανέβει στο βουνό και να βρει ποιος ανακάτευε έτσι τον χρόνο. Σκαρφάλωσε ως την κορυφή του βουνού, βρήκε τον Γκρίζλο και τον ρώτησε:
«Κύριε δράκε, μήπως εσύ έφαγες τη Δευτέρα;»
Ο Γκρίζλος ντράπηκε λίγο και έγνεψε καταφατικά.
«Μα γιατί;» τον ρώτησε ξανά η Ελένη.
«Επειδή όλοι τη μισούσαν…» απάντησε εκείνος και «σκέφτηκα πως δε θα τους λείψει».
Η Ελένη χαμογέλασε γλυκά.
«Τη Δευτέρα δε τη μισούμε. Απλώς τη φοβόμαστε λίγο. Είναι η αρχή. Και κάθε αρχή είναι δύσκολη. Όμως χωρίς αρχή, δεν ξεκινάει τίποτα όμορφο.»
Ο Γκρίζλος σκέφτηκε για λίγο και είπε: «Έχεις δίκιο. Πρέπει να την επιστρέψω.»
Άνοιξε τότε το στόμα του και, με ένα «πουφ», άφησε τη Δευτέρα να γλιστρήσει πίσω στη θέση της, έτοιμη για χρήση.
Από εκείνη τη μέρα, οι άνθρωποι δεν γκρινιάζουν τόσο για τη Δευτέρα. Γιατί ξέρουν πως, αν το παρακάνουν, υπάρχει πάντα ένας δράκος ψηλά στα σύννεφα, πρόθυμος… να την ξανακαταβροχθίσει!
ΤΕΛΟΣ
Το παραμύθι έγραψαν οι μαθητές/τριες της Δ΄ Τάξης του 3ου Δημοτικού Σχολείου Βροντάδου:
Καραμπουρνιώτη Μαρκέλλα – Νικολέτα, Κριτούλη Βασιλική και Μαθιούδης Κωνσταντίνος
Μπορείτε να διαβάσετε το παραπάνω παραμύθι σε φηφιακή μορφή, κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο:
https://heyzine.com/flip-book/33b02733f7.html
Ζητείται φίλος (Όχι για φάγωμα)
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια οικογένεια που λεγόταν «Εβδομάδα». Αποτελούνταν από επτά παιδιά, το καθένα με το δικό του όνομα και χαρακτήρα.
Μια ηλιόλουστη μέρα, όλα τα παιδιά βγήκαν στο πάρκο για να παίξουν. Έτρεχαν, γελούσαν και διασκέδαζαν τόσο πολύ, που δεν κατάλαβαν πότε πέρασε η ώρα. Ξαφνικά άκουσαν τη μητέρα τους να τους φωνάζει:
«Ελάτε σπίτι για να φάτε!»
Τα παιδιά ξεκίνησαν αμέσως για το σπίτι. Όταν έφτασαν, η Τρίτη και η Τετάρτη περίμεναν να ετοιμαστεί το φαγητό παίζοντας στον κήπο, ενώ η Πέμπτη και η Παρασκευή πήγαν στην κουζίνα για να βοηθήσουν τη μητέρα τους. Όμως κάτι δεν πήγαινε καλά… Κάποιος έλειπε!
Η Δευτέρα δεν είχε ακούσει τη μητέρα της και είχε μείνει μόνη της στο πάρκο.
Εκείνη την ώρα, ενώ έπαιζε αμέριμνη, είδε μπροστά της έναν τεράστιο κόκκινο δράκο. Από το στόμα του έβγαιναν φωτιές, είχε μεγάλα κατακόκκινα μάτια, κοφτερά δόντια και μυτερές λεπίδες στην πλάτη του. Η Δευτέρα τρόμαξε πολύ! Άρχισε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε, όμως σύντομα κατάλαβε πως ο δράκος δεν την κυνηγούσε… αλλά έκλαιγε.
Με διστακτικά βήματα πλησίασε κοντά του και τον ρώτησε:
«Τι έχεις;»
Ο δράκος, χωρίς να πει λέξη, την κατάπιε με μια μπουκιά! Όμως δεν μπόρεσε να την κρατήσει στο στομάχι του. Άρχισε να χασμουριέται δυνατά και η Δευτέρα βρήκε την ευκαιρία να σκαρφαλώσει και να βγει έξω. Μόλις ελευθερώθηκε, έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε προς το σπίτι της για να κάνει μπάνιο.
Την ίδια στιγμή, η οικογένειά της την έψαχνε παντού. Είχαν πανικοβληθεί και φοβόντουσαν πολύ. Όταν όμως την είδαν να επιστρέφει σώα και αβλαβής, ανακουφίστηκαν.
«Πού ήσουν;» τη ρώτησαν με αγωνία.
Η Δευτέρα τους διηγήθηκε όλη την περιπέτειά της. Τότε όλοι μαζί αποφάσισαν να πάνε να βρουν τον δράκο και να τον ρωτήσουν γιατί συμπεριφέρθηκε με αυτό τον τρόπο. Πήγαν στο σημείο όπου τον είχε δει για τελευταία φορά η Δευτέρα και πράγματι, ήταν ακόμα εκεί.
«Γιατί το έκανες;» τον ρώτησαν.
Ο δράκος τους εξήγησε πως ένας μάγος του είχε αναθέσει μια αποστολή: να φάει έναν άνθρωπο για να αποκτήσει φίλους.
Τότε η Δευτέρα τον ρώτησε:
«Γιατί δεν γίνεσαι φίλος μαζί μας;»
Ο δράκος χάρηκε πολύ και απάντησε πως θα το ήθελε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο! Έτσι, τα παιδιά και ο δράκος πήγαν όλοι μαζί στο πάρκο και έπαιξαν χαρούμενοι σαν αληθινοί φίλοι.
Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!
Το παραμύθι έγραψαν οι μαθητές/τριες της Ε΄ Τάξης του 3ου Δημοτικού Σχολείου Βροντάδου:
ΤΣΟΥΡΟΥ ΕΙΡΗΝΗ
ΖΑΝΝΙΚΟΥ ΕΙΡΗΝΗ
ΜΑΘΙΟΥΔΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ
ΠΑΝΤΕΛΟΓΛΟΥ ΣΕΒΗ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΜΥΡΤΩ
ΛΟΙΖΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
Μπορείτε να διαβάσετε το παραπάνω παραμύθι σε φηφιακή μορφή, κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο:
https://heyzine.com/flip-book/0940adf445.html
Η Εξαφάνιση της Δευτέρας
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας δράκος που τον έλεγαν Φαταουλίνο.
Ο Φαταουλίνος δεν έτρωγε πίτσες, παγωτά και μπισκότα όπως οι άλλοι δράκοι.
Ήταν πολύ παράξενος, γιατί του άρεσε να τρώει μέρες!
Έτρωγε Τετάρτες, Σάββατα και καμιά φορά Παρασκευές. Όμως αυτές οι μέρες του έπεφταν βαριές στο στομάχι και πάντα τις έβγαζε αμέσως έξω.
Έτσι, οι άνθρωποι αν και δεν καταλάβαιναν πώς κάποιες μέρες εξαφανίζονταν και μετά ξαναγύριζαν, συνέχιζαν την καθημερινότητα τους. Μια μέρα όμως ο Φαταουλίνος έκανε κάτι απίστευτο.
Έφαγε τη Δευτέρα και δεν την έβγαλε ξανά!
Το επόμενο πρωί όλοι ξύπνησαν μπερδεμένοι.
— Μπαμπά, τι μέρα είναι σήμερα; ρώτησε ένα παιδί.
— Εεε… νομίζω Τρίτη; είπε ο μπαμπάς ξύνοντας το κεφάλι του.
— Μα χθες ήταν Κυριακή! είπε η μαμά.
Κανείς δεν καταλάβαινε τι είχε γίνει.
Μόνο ο Μάριος, ένα παιδί της Πέμπτης Δημοτικού, παρατήρησε κάτι περίεργο.
Κοίταξε το ημερολόγιο και είδε ότι… η Δευτέρα έλειπε!
— Ο δράκος την έφαγε! σκέφτηκε. Πρέπει να τον βρω!
Ο Μάριος έψαξε παντού στην πόλη, αλλά δεν έβρισκε πουθενά τον δράκο.
Κουράστηκε πολύ και κάθισε σε ένα παγκάκι να ξεκουραστεί.
Ξαφνικά, καθώς κοιτούσε δεξιά κι αριστερά…
ποιος περνάει από μπροστά του;
Ο Φαταουλίνος!
— Φαταουλίνε! Γιατί έφαγες τη Δευτέρα; Όλος ο κόσμος έχει μπερδευτεί! φώναξε ο Μάριος.
— Πεινούσα πολύ και βαρέθηκα να τρώω τα ίδια και τα ίδια, είπε ο δράκος.
— Ναι, αλλά δεν γίνεται να λείπει μια μέρα από το ημερολόγιο, απάντησε ο Μάριος.
Ο δράκος σκέφτηκε λίγο.
— Και τώρα πώς θα τη βγάλουμε από την κοιλιά μου; Την έχω χωνέψει πια…
— Θα βρούμε λύση, αλλά πρώτα πρέπει να το πούμε σε όλους, είπε ο Μάριος.
Ο Μάριος έτρεξε σε όλο το χωριό φωνάζοντας:
— Παιδιά, παιδιά! Βρήκα πού πήγε η Δευτέρα!
Όμως κανείς δεν τον πίστεψε. Όλοι γελούσαν.
Ο Μάριος δεν τα παράτησε.
Την επόμενη μέρα πήγε ξανά στον Φαταουλίνο.
Ο δράκος είχε καταλάβει το λάθος του και ήταν στενοχωρημένος.
— Βρήκα τη λύση! είπε ο Μάριος.
— Εσείς οι δράκοι βγάζετε φωτιά όταν φυσάτε. Αν φυσήξεις δυνατά, μαζί με τη φωτιά ίσως βγει και η Δευτέρα!
Ο Φαταουλίνος πήρε βαθιά ανάσα και φύσηξε με όλη του τη δύναμη…
Φφφφφ!
— Να η Δευτέρα! φώναξε χαρούμενος ο Μάριος.
Για να τον ευχαριστήσει, ο Μάριος του έφερε ένα παλιό ημερολόγιο γεμάτο μέρες, για να τρώει χωρίς να δημιουργεί μπελάδες.
Και ζήσανε αυτοί καλά
κι εμείς ακόμα καλύτερα!
Το παραμύθι έγραψαν οι μαθητές/τριες της Ε΄ Τάξης του 3ου Δημοτικού Σχολείου Βροντάδου:
Κριμιζής Ευστάθιος
Λιάκου Μαρκέλλα
Μανδαμανδιώτης Κωνσταντίνος-Μαρκέλλος
Μπορείτε να διαβάσετε το παραπάνω παραμύθι σε φηφιακή μορφή, κάνοντας κλικ στον σύνδεσμο:
https://heyzine.com/flip-book/16e4e37c2a.html
Πρόσφατα σχόλια