Στα πλαίσια του Σχεδίου Δράσης με τίτλο «Πώς μπορεί το μικρό ορεινό σχολείο να δυναμώνει την κοινότητα του χωριού μας και πώς η κοινότητα μπορεί να δυναμώνει το σχολείο μας;» για την εσωτερική και εξωτερική αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και συγκεκριμένα για την επίτευξη του στόχου -Διαγενεακή Μάθηση: Αξιοποίηση της συνύπαρξης για αλληλοβοήθεια και εκπαίδευση (μεγάλοι διδάσκουν μικρούς). Οι μαθητές/τριες λειτούργησαν ως συνδετικοί κρίκοι, συλλέγοντας την παραδοσιακή συνταγή για την «Κυρά-Σαρακοστή» από τους γονείς και τους παππούδες τους.
Η δράση μας ξεκίνησε από το σπίτι! Οι μαθητές μας μεταμορφώθηκαν σε «μικρούς λαογράφους», πήραν συνεντεύξεις από τους παππούδες, τις γιαγιάδες και τους γονείς τους και ανακάλυψαν τα μυστικά του εθίμου της Κυρά-Σαρακοστής. Οι μεγαλύτεροι έγιναν οι «δάσκαλοι», μεταφέροντας τη γνώση και την εμπειρία τους στη νέα γενιά. Με τη συνταγή στο χέρι τους και τα απαραίτητα υλικά στις τσάντες τους (αλεύρι, νερό και μπόλικο αλάτι), τα παιδιά δημιούργησαν στην τάξη το ομοίωμα της Κυρα-Σαρακοστής
.Με αλεύρι, νερό και μπόλικο αλάτι —για να μη την χαλάσει ο χρόνος— πλάσαμε την Κυρά-Σαρακοστή. Με επτά πόδια για τις εβδομάδες της νηστείας, σταυρό για την ευλογία και γαρίφαλα για μάτια, το παραδοσιακό μας ημερολόγιο είναι έτοιμο! Η δράση μας θύμισε πως η γνώση που περνά από χέρι σε χέρι είναι αυτή που μένει για πάντα στην καρδιά.. Μέσα από τη διαδικασία αυτή:
- Ενισχύθηκε η συνεργασία σχολείου-οικογένειας.
- Καλλιεργήθηκαν δεξιότητες λεπτής κινητικής και μαγειρικής δημιουργίας.
- Βιώθηκε η παράδοση ως μια ενεργή, συλλογική εμπειρία.
Το έθιμο της κυρα-Σαρακοστής είναι ένα έθιμο που έχει σχέση με τη γιορτή του Πάσχα. Χρησίμευε πάντα ως ημερολόγιο για να μετράμε τις εβδομάδες από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι και τη Μεγάλη Εβδομάδα. Η κυρα –Σαρακοστή είναι μια χάρτινη ζωγραφιά ,που απεικονίζει μια γυναίκα η οποία έχει 7 πόδια ,ένα για κάθε εβδομάδα της περιόδου της Σαρακοστής, ένα σταυρό στο κεφάλι γιατί πήγαινε στην εκκλησία, χωρίς στόμα γιατί νήστευε ,δεν έτρωγε πολύ και σταυρωμένα χέρια γιατί προσεύχεται. Ξεκινώντας από την Καθαρά Δευτέρα, κάθε Σάββατο που περνούσε, της έκοβαν και από ένα πόδι κι έτσι ήξεραν πόσες βδομάδες απέμεναν μέχρι το Πάσχα. Το Μεγάλο Σάββατο έκοβαν και το τελευταίο της πόδι και το κομμάτι αυτό χαρτί το έκρυβαν σ’ ένα ξερό σύκο από αυτά που είχαν αποξηράνει το καλοκαίρι ή στο ψωμί που έψηναν για το βράδυ της Ανάστασης. και όποιος το έβρισκε θεωρούνταν τυχερός.
