Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Χριστού και ζούσε μαζί με τις αδερφές του, Μάρθα και Μαρία, στη Βηθανία. Ο Λάζαρος αρρώστησε πολύ βαριά. Οι αδερφές του ειδοποίησαν το Χριστό να έρθει αλλά αυτός άργησε να πάει και ο Λάζαρος πέθανε. Ο Χριστός πήγε στη Βηθανία την τέταρτη μέρα μετά το θάνατο του φίλου του. Είπε στους μαθητές ότι θα πάει στη Βηθανία να ξυπνήσει το φίλο του που είχε κοιμηθεί. Οι αδερφές του μόλις τον είδαν του είπαν ότι άργησε να έρθει και ότι αν ερχόταν νωρίτερα δε θα πέθαινε ο Λάζαρος. Ο Χριστός οδηγήθηκε στον τάφο του Λαζάρου και του είπε: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Ο Λάζαρος σηκώθηκε και βγήκε από τον τάφο και όταν τον ρώτησαν τι είδε αυτός απάντησε ότι είδε πόνους, τρόμους, βάσανα και φόβους και ζήτησε να του δώσουν νερό να ξεπλύνει το φαρμάκι των χειλέων και να σταματήσουν να τον ρωτάνε. Μετά την Ανάστασή, ο Λάζαρος και αυτός συνέχισε τη ζωή του.
Την Ανάσταση του Λαζάρου τη γιορτάζουμε το Σάββατο, μια μέρα πριν από την Κυριακή των Βαΐων.
Σε ολόκληρη την Ελλάδα υπάρχει το έθιμο να λέμε τα Κάλαντα του Λαζάρου. Την προηγούμενη μέρα από την Ανάσταση του Λαζάρου, τα κορίτσια στόλιζαν το καλαθάκι τους με λουλούδια που μάζευαν από τα λιβάδια και τις αυλές των σπιτιών και πήγαιναν τη μέρα του Λαζάρου παρέες παρέες να πουν τα κάλαντα. Οι νοικοκυρές έδιναν στα «Λαζαρούδια», όπως τα έλεγαν, αυγά, καραμέλες και σπάνια λεφτά.
Στο σχολείο οι μαθητές/τριες στόλισαν το καλαθάκι να πάνε να πούνε τα κάλαντα:
