Φέτος κάναμε την ημερήσια εκδρομή μας στο Πιτυός. Παρέα με την ΚΟΙΝΣΕΠ “Πιτυός Προορισμός”, μικροί και μεγάλοι πέρασαν μια αξέχαστη ημέρα!

Γονείς και κηδεμόνες απόλαυσαν την περιήγηση στο χωριό, καφεδάκι στην πλατεία και τοπικά εδέσματα.

Τα παιδιά των μικρών τάξεων, Α’-Β’ και Γ’-Δ’, αρίστευσαν στην κατασκευή χερίσιων μακαρονιών. Με την καθοδήγηση της κ. Μαρίας, έπλασαν τη ζύμη κι έδωσαν με ένα καλαμάκι το χαρακτηριστικό σχήμα των χιώτικων ζυμαρικών.

Τα μεγάλα παιδιά της Ε’-Στ’ τάξης επιδόθηκαν σε ένα περιπετειώδες κυνήγι θησαυρού, το οποίο και περιγράφουν παρακάτω με τα δικά τους λόγια:

22 Μαΐου 2026

Η εκδρομή μας στο Πιτυός

Φέτος, το σχολείο μας επέλεξε να πάει ημερήσια εκδρομή στο Πιτυός, στη Βόρεια Χίο. Μετά από μία ώρα περίπου ταξιδιού με το λεωφορείο, φτάσαμε στο Πιτυός. Ο πρώτος άνθρωπος που γνωρίσαμε ήταν η κυρία Ματίνα, η οποία στην αρχή μας έδωσε πληροφορίες για το χωριό. Μέχρι το 1970 ήταν ένα μεγάλο και όμορφο χωριό και τα παιδιά που πήγαιναν σχολείο έφταναν τα 200. Σήμερα δεν έχει κανένα παιδί.

Οι άνθρωποι εκεί ήταν κτηνοτρόφοι, έβοσκαν κατσικάκια στα βουνά και από αυτά έπαιρναν το γάλα, το τυρί τους, το μαλλί τους και έτσι ζούσαν. Το χωριό είχε πολλές ελιές, το δικό του ελαιοτριβείο κι από εκεί παίρνανε υγρό χρυσό – το λάδι τους. Στα βουνά φυτρώνουν, επίσης, ρίγανη, θυμάρι και φλισκούνι.  Φυτεύανε, επιπλέον και σιτάρι, το οποίο μετά το πηγαίνανε στο μύλο, το αλέθανε και το κάνανε αλεύρι. Με το αλεύρι φτιάχνανε ψωμί και παξιμάδια που τα έψηναν στον ξυλόφουρνο. Ο ξυλόφουρνος ψήνει μέχρι και σήμερα με τον κύριο Γιάννη να είναι ο ιδιοκτήτης.

Αξίζει να σημειωθεί, ακόμα, ότι από εκεί λένε ότι πέρασε ο Όμηρος – που ήταν τυφλός- και τον βοήθησε ένας βοσκός. Από εκεί πέρασαν, επίσης, και οι Γενοβέζοι και έχτισαν τον Πύργο, έναν από τους μεγαλύτερους στο νησί. Εμπορεύονταν την τερεβινθίνη, ρετσίνι τσικουδιά. Εξίσου σημαντική είναι και η ιστορία του πλατάνου στην είσοδο του χωριού στην ταβέρνα «Μάκελος». Σε αυτόν τον πλάτανο ηλικίας 800 και βάλε χρονών, οι Τούρκοι κρεμούσαν τους Έλληνες, Χιώτες αντάρτες και λόγω του Μακελειού, του μεγάλου χαμού, ονομάστηκε η περιοχή Μάκελος. Είδαμε ακόμα και κομμάτια οβίδας που έριξε το ελληνικό καράβι απελευθέρωσης το 1912 στα Καρδάμυλα και έφτασε μέχρι το Πιτυός.

Στο χωριό υπάρχουν 17 εκκλησιές και εμείς πήγαμε στην Αγία Παρασκευή, στον Άγιο Γιώργη τον Πιτυανό και στον Άγιο Γιώργη που όλοι ξέρουμε με το άσπρο άλογο. Τέλος, στο Πιτυός πήρε το όνομά του από τα πεύκα που φύτρωναν εκεί. Όλα αυτά τα μάθαμε μέσα από το κυνήγι του κρυμμένου θησαυρού, γυρίζοντας όλο το χωριό. Όσο αφορά το όνομα της ομάδας μας, ήμασταν τα «κατσίκια» που κάναμε «μπε», όποτε βρίσκαμε τον κρυμμένο θησαυρό.

Έτσι, φτάσαμε στο τέλος και ο θησαυρός ήταν κάποια καμπανάκια κρυμμένα μέσα σε ένα σεντούκι. Σε αυτή την εκδρομή, περάσαμε τέλεια, θα τη θυμόμαστε και σίγουρα θα μας θυμούνται και οι κάτοικοι του χωριού.

Από την εκδρομή μας δεν έλειψαν βέβαια το φαγητό και το παιχνίδι!

Και του χρόνου!

Το γειτονικό νησί της Μυτιλήνης επισκέφτηκαν οι μαθητές/-τριες της Ε’-Στ’ τάξης του σχολείου μας. Αναλαμβάνοντας ρόλο δημοσιογράφων, κατέγραψαν οι ίδιοι το χρονικό της εκδρομής και τις εντυπώσεις τους από το απολιθωμένο δάσος στο Σίγρι και τον υγροβιότοπο της Καλλονής.

Μικροί Παλαιοντολόγοι για μια μέρα

Την Παρασκευή φύγαμε από τη Χίο και στις 08:00 το πρωί φτάσαμε στη Μυτιλήνη. Αφού ξεκουραστήκαμε για λίγο, επιβιβαστήκαμε στο λεωφορείο και φύγαμε για το Μουσείο Απολιθωμένου Δάσους στο Σίγρι. Με το που βγήκαμε, είδαμε πολλούς κορμούς. Το πρώτο πράγμα που κάναμε ήταν να δούμε ένα βίντεο για το πώς δημιουργήθηκαν τα απολιθώματα στη Σίγρι καθώς πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια η Μυτιλήνη δεν ήταν νησί αλλά κομμάτι μιας μεγάλης ηπείρου και είχε 7 μεγάλα ηφαίστεια που τώρα είναι ανενεργά. Παίξαμε ένα παιχνίδι ερωτήσεων, στη συνέχεια όπου έπρεπε να βάλουμε τα γεγονότα της ιστορίας στη σωστή σειρά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι άλλο τα αποτυπώματα και άλλο τα απολιθώματα. Τα αποτυπώματα είναι σημάδια που ζώα και φυτά άφησαν πριν από 16 με 20 εκατομμύρια χρόνια και τα απολιθώματα είναι οι κορμοί των ξύλων όπου το ξύλο έγινε πέτρωμα . Σε αυτό βοήθησαν τα υπόγεια ρεύματα πλούσια σε μέταλλα που κυλούσαν κάτω από τη γη. Επίσης, είδαμε πώς έμοιαζε το δεινοθήριο, ένα ζώο που ζούσε τότε και κομμάτι από το σαγόνι του βρέθηκε σε μία λίμνη δυτικά του νησιού. Μετά από αυτό, μας οδήγησαν σε μια άλλη αίθουσα που εκεί πέρα υπήρχαν πολλά απολιθώματα, κρύσταλλοι, όλα προστατευμένα από την υγρασία και τη θερμοκρασία. Είδαμε ακόμα και μια ολόκληρη αίθουσα αφιερωμένη στα ηφαίστεια. Στη συνέχεια πήγαμε σε ένα σκάμμα και σκάψαμε για να βρούμε απολιθώματα και αποτυπώματα. Συνεργαστήκαμε. Προσπαθήσαμε να τα ταυτοποιήσουμε και να καταλάβουμε τι δείχνουν. Τέλος, κάναμε και μια βόλτα στο πάρκο του Σιγρίου όπου είδαμε κι άλλους κορμούς στο φυσικό τους χώρο και ένα τεράστιο απολίθωμα που έμοιαζε με χταπόδι.

Μας άρεσε πολύ γιατί είδαμε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ήμασταν χαρούμενοι και θα μας άρεσε να ξαναπάμε εκεί.

Συγγραφική ομάδα: Διαμαντής Γ., Στέλλα Μ., Αλέξανδρος Μ. και Ειρήνη Σ.

Παρατήρηση πουλιών στον υγροβιότοπο της Καλλονής

Ήμασταν στην Καλλονή της Μυτιλήνης και πήγαμε στον υγροβιότοπό της. Στην αρχή, μας καλωσόρισαν δύο άτομα αλλά μας εξήγησε περισσότερα πράγματα πιο πολύ το ένα από αυτά. Μετά από όλες τις πληροφορίες που μας είπαν και μας εξήγησαν, μας έδωσαν κυάλια, ένα χαρτί που είχε όλες τις φωτογραφίες των πουλιών και ένα μολύβι. Κατά τη διάρκεια της παρατήρησης, ψάχναμε με τα κυάλια και δύο τηλεσκόπια τα πουλιά που μπορούσαμε να δούμε στη λίμνη. Όλοι είδαμε πολλά πουλιά όπως το ροζ φλαμίνγκο, πελεκάνους, λευκοτσικνιάδες, αβοκέτες, καλαμοκανάδες που έφτιαχναν τη φωλιά τους, ασημόγλαρους, μαυρόγλαρο και αργυροτσικνιά. Είδαμε ακόμα σπουργίτια και χελιδόνια που έψαχναν φαγητό. Στο τέλος, πήραμε μαζί μας τα χαρτιά, αφήσαμε τα κιάλια, χαιρετήσαμε και φύγαμε για να πάμε στο καράβι.

Νιώσαμε χαρά, έκπληξη και ενθουσιασμό επειδή δεν είχαμε δει τόσα πουλιά ξανά.

Συγγραφική ομάδα: Γιάννης Α., Παναγιώτης Ν.

Η αγάπη της μεταμορφώνει τα πάντα, η αγκαλιά της καταφύγιο, γίνεται σκαλοπάτι για ν’ ανέβουμε στα άστρα!

Μέσα από ιστορίες για αλλιώτικους γονείς, ήρθε μια ακόμα ευκαιρία να δούμε πως εκείνη είναι πάντα δίπλα μας, να κάνει το εγώ εμείς, γιατί ό,τι κι αν συμβεί είναι η μαμά μας, ακόμα κι “αν ήταν αρκούδα, θα ήμασταν το αρκουδάκι της”!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μαμάδες του κόσμου!