Σήμερα οι μαθητές της Β τάξης – έστω και για λίγο – μπήκαν στη θέση ανθρώπων με αναπηρία και μέσα από βιωματικές δραστηριότητες κατάλαβαν πόσα πράγματα που θεωρούν ¨εύκολα” κάποιοι άνθρωποι πρέπει να καταβάλουν διαφορετικού είδους προσπάθεια για να τα κάνουν.
Το παιχνίδι του «Τυφλού και του Μουγκού»
Χωριστήκαμε σε ζευγάρια και ξεκίνησε η πρόκληση!
Ο ένας είχε κλειστά μάτια και ο άλλος δεν μπορούσε να μιλήσει κι έπρεπε να καθοδηγήσει τον συμμαθητή του στην τάξη και να είναι υπεύθυνος για την ασφάλειά του.
-
Πώς καθοδηγείς κάποιον χωρίς λόγια;
-
Πόση εμπιστοσύνη χρειάζεται;
-
Πόσο σημαντικό είναι να προσέχεις τον άλλον;
Μάθαμε ότι η επικοινωνία δεν είναι μόνο λέξεις. Είναι κινήσεις, υπομονή, συνεργασία και σεβασμός.
Ζωγραφική… αλλιώς!
Μετά είπαμε να γίνουμε καλλιτέχνες — αλλά με δύσκολο τρόπο!
Ζωγραφίσαμε με:
-
το αριστερό μας χέρι
-
και κάποιοι δοκίμασαν ακόμα και με το στόμα!
Ξαφνικά, μια απλή ζωγραφιά έγινε πρόκληση. Οι γραμμές έγιναν δύσκολες, τα χρώματα έβγαιναν έξω από τα όρια…
Και τότε καταλάβαμε κάτι σημαντικό:
Υπάρχουν άνθρωποι που έτσι γράφουν, έτσι ζωγραφίζουν, έτσι δημιουργούν κάθε μέρα. Και το κάνουν καταπληκτικά.
Οι Παραολυμπιακοί που μας άφησαν με ανοιχτό στόμα
Στη συνέχεια είδαμε βίντεο από Έλληνες αθλητές των Παραολυμπιακών Αγώνων.
Αθλητές με τεράστια δύναμη ψυχής, πειθαρχία και πάθος:
έτρεχαν, κολυμπούσαν, σήκωναν βάρη, αγωνίζονταν με τρόπο που μας γέμισε σεβασμό!
Καταλάβαμε ότι η αναπηρία δεν σημαίνει αδυναμία.
Σημαίνει διαφορετικός τρόπος — όχι λιγότερη αξία.
