Εδώ, στο σχολείο μας στην Κάντανο, πιάσαμε σοβαρή δουλεια, να ξεμπερδέψουμε και να κουβαριάσουμε νήματα ” χειροποίητα φαίνονται, μυρίζουν προβατάκι”. Οχι μόνο ευγενική, αλλά φανταστική προσφορά της δασκάλας του σχολείου μας, Λένας Καλαϊτζή και υπό την καθοδήγηση της εκπαιδευτικού των Εικαστικών, Αλιφιεράκη Χρισταλένης.
Κι έτσι, αφου πρώτα κάναμε λίγη εξάσκηση στην υπομονή παίζοντας με τα νήματα, βάλαμε μπρος να μάθουμε, λίγα κι απλά, για την τέχνη της υφαντικής. Φτιάξαμε ένα τελάρο υφαντικής, ένα τελάρο αργαλειό δηλαδή, και πάνω του με περίσσεια υπομονή κομποδέσαμε κάμποσα στημόνια.
Το τελαράκι μας ταξίδεψε σε όλες τις τάξεις, μας κράτησε συντροφιά και στο ολοήμερο. Και μέρα με τη μέρα, σειρά με τη σειρά, ψήλωσε, μεγάλωσε, ομόρφυνε.
Γεμισε ιδέες και χρώματα.
Και ναι, το ξέρουμε πως έχει τις αδυναμίες του, όμως δε μας νοιάζει και πολύ. Τόσα πολλά παιδικά χέρια που το έχουν δουλέψει το υφαντό μας, μόνο ομορφιά μπορεί να του έδωσαν, ακόμα κι αν αλλού μας βγήκε αραιό, αλλού σφιχτό, κι αλλού ατίθασο.
Στολίδι θα το κάνουμε στον τοίχο, να μας θυμίζει την ομορφιά και την αξία της προσπάθειας, της συγκέντρωσης, της υπομονής, της ομαδικής εργασίας.
Πρόσφατα σχόλια