Την επόμενη ημέρα, το κείμενο που επιμελήθηκε η δασκάλα του σχολείου μας κ. Γκαραγκούνη Νικολέττα εκφωνήθηκε από μαθήτριές της ΣΤ΄ Τάξης. Μπορείτε να το διαβάσετε κι εδώ:
επαναστατημένοι Έλληνες, υπήρξε πάντα διεκδίκηση και των κατοίκων της Κέας. Μεγαλύτερη
απόδειξη αποτελεί το «μουράτ – αντασί», ονομασία που έδωσαν οι ίδιοι οι Οθωμανοί στην
Κέα και σημαίνει κυριολεκτικά «το νησί των άπιστων», καθώς οι Κείοι αντιστάθηκαν σθεναρά
απέναντι στον οθωμανικό ζυγό.
Πλήθος ηρώων θυσιάστηκε για τη δική μας ελευθερία. Μερικές δεκαετίες πριν το
ξέσπασμα της επανάστασης, το 1789, ο Λάμπρος Κατσώνης, επέλεξε την Κέα ως ορμητήριο
του. Όταν οι Οθωμανοί περικύκλωσαν τον στόλο του στον κόλπο του Αγίου Νικολάου,
εκείνος κατάφερε να διαφύγει περνώντας με τα πλοία του από το στενό, στο οποίο αργότερα
δόθηκε το όνομα του. Αυτό πυροδότησε την αντίδραση των Οθωμανών, οι οποίοι
αντέδρασαν σφαγιάζοντας τους Κείους και διαπράττοντας καταστροφές.
Το μένος των Οθωμανών δεν φόβισε, όμως, του κατοίκους της Τζιας, οι οποίοι τα
επόμενα χρόνια είχαν ενεργό συμμετοχή στα γεγονότα της Επανάστασης. Παραμονές του
ξεσηκωμού η Κέα είχε περισσότερους από 5.000 κατοίκους. Δίκτυο της Φιλικής Εταιρίας από
την Οδησσό της Ρωσίας είχε απλωθεί σε κληρικούς και λαϊκούς Τζιώτες. Ο Ανδρέας Α.
Σοφιανός, ήταν από τους πρώτους Κείους που εντάχθηκαν στους κόλπους της Φιλικής
Εταιρείας. Ακόμη, το Πάσχα του 1821, την ώρα της Ανάστασης, ο ιερέας και Φιλικός
Αθανάσιος Χωματιανός, ακολουθώντας το παράδειγμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού,
ύψωσε τη σημαία του αγώνα.
Σημαντική, επίσης, ήταν η συμβολή της Άννας Λαούπη – Τριτζοπούλου, γνωστή ως
«καπετάνισσα της Τζιας», η οποία με αυταπάρνηση διέθεσε ολόκληρη την περιουσία της για
την υποστήριξη του επαναστατικού Αγώνα, ενώ βοήθησε στρατολογώντας νέους από την
Κέα, οι οποίοι πολέμησαν κατά τη διάρκεια του Αγώνα.
Η εξέγερση του 1821 αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης, αφού τα οράματα τα οποία
ενέπνευσαν τους αγωνιστές εκείνους παραμένουν μέχρι σήμερα και ανεξίτηλα. Οι επετειακοί
εορτασμοί αποτελούν αφορμήν αναστοχασμού για τα κατορθώματα του παρελθόντος.
Καθώς λέει κι ο μεγάλος Οδυσσέας Ελύτης: «Καμιά επανάσταση, ούτε στην τέχνη, ούτε στην
ζωή, δεν έχει περισσότερες ελπίδες επιτυχίας, από ’κείνη που χρησιμοποιεί για ορμητήριό της
την παράδοση».
απόδειξη αποτελεί το «μουράτ – αντασί», ονομασία που έδωσαν οι ίδιοι οι Οθωμανοί στην
Κέα και σημαίνει κυριολεκτικά «το νησί των άπιστων», καθώς οι Κείοι αντιστάθηκαν σθεναρά
απέναντι στον οθωμανικό ζυγό.
Πλήθος ηρώων θυσιάστηκε για τη δική μας ελευθερία. Μερικές δεκαετίες πριν το
ξέσπασμα της επανάστασης, το 1789, ο Λάμπρος Κατσώνης, επέλεξε την Κέα ως ορμητήριο
του. Όταν οι Οθωμανοί περικύκλωσαν τον στόλο του στον κόλπο του Αγίου Νικολάου,
εκείνος κατάφερε να διαφύγει περνώντας με τα πλοία του από το στενό, στο οποίο αργότερα
δόθηκε το όνομα του. Αυτό πυροδότησε την αντίδραση των Οθωμανών, οι οποίοι
αντέδρασαν σφαγιάζοντας τους Κείους και διαπράττοντας καταστροφές.
Το μένος των Οθωμανών δεν φόβισε, όμως, του κατοίκους της Τζιας, οι οποίοι τα
επόμενα χρόνια είχαν ενεργό συμμετοχή στα γεγονότα της Επανάστασης. Παραμονές του
ξεσηκωμού η Κέα είχε περισσότερους από 5.000 κατοίκους. Δίκτυο της Φιλικής Εταιρίας από
την Οδησσό της Ρωσίας είχε απλωθεί σε κληρικούς και λαϊκούς Τζιώτες. Ο Ανδρέας Α.
Σοφιανός, ήταν από τους πρώτους Κείους που εντάχθηκαν στους κόλπους της Φιλικής
Εταιρείας. Ακόμη, το Πάσχα του 1821, την ώρα της Ανάστασης, ο ιερέας και Φιλικός
Αθανάσιος Χωματιανός, ακολουθώντας το παράδειγμα του Παλαιών Πατρών Γερμανού,
ύψωσε τη σημαία του αγώνα.
Σημαντική, επίσης, ήταν η συμβολή της Άννας Λαούπη – Τριτζοπούλου, γνωστή ως
«καπετάνισσα της Τζιας», η οποία με αυταπάρνηση διέθεσε ολόκληρη την περιουσία της για
την υποστήριξη του επαναστατικού Αγώνα, ενώ βοήθησε στρατολογώντας νέους από την
Κέα, οι οποίοι πολέμησαν κατά τη διάρκεια του Αγώνα.
Η εξέγερση του 1821 αποτελεί αστείρευτη πηγή έμπνευσης, αφού τα οράματα τα οποία
ενέπνευσαν τους αγωνιστές εκείνους παραμένουν μέχρι σήμερα και ανεξίτηλα. Οι επετειακοί
εορτασμοί αποτελούν αφορμήν αναστοχασμού για τα κατορθώματα του παρελθόντος.
Καθώς λέει κι ο μεγάλος Οδυσσέας Ελύτης: «Καμιά επανάσταση, ούτε στην τέχνη, ούτε στην
ζωή, δεν έχει περισσότερες ελπίδες επιτυχίας, από ’κείνη που χρησιμοποιεί για ορμητήριό της
την παράδοση».
Ο κοινόχρηστος χώρος μας στολίστηκε γιορτινά και πάλι! Συγχαρητήρια στις εκπαιδευτικούς που τον επιμελούνται με τόσο κόπο και μεράκι κάθε φορά!
