Σήμερα 25η Μαρτίου, το σχολείο μας συμμετείχε στον εορτασμό της εθνικής επετείου στον Φούφα. Η ημέρα ξεκίνησε με τον εκκλησιασμό, όπου τιμήσαμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, μια από τις σημαντικότερες γιορτές της Ορθοδοξίας.

Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε η παρέλαση, με τους μαθητές να παρελαύνουν με περηφάνια, τιμώντας τους αγώνες των ηρώων του 1821. Η παρουσία του κόσμου και το θερμό χειροκρότημα έκαναν την εμπειρία ακόμη πιο ξεχωριστή.

Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς που συνέβαλαν στην άψογη παρουσία του σχολείου μας!

Σήμερα, στο σχολείο μας, πραγματοποιήθηκε η γιορτή για την Ελληνική Επανάσταση του 1821, μια εκδήλωση γεμάτη συγκίνηση, μνήμη και βαθιά νοήματα.

Η γιορτή ξεκίνησε με τραγούδια αφιερωμένα στον αγώνα για την ελευθερία, τα οποία άγγιξαν τις καρδιές όλων των παρευρισκομένων. Οι μελωδίες και οι στίχοι μάς μετέφεραν σε εκείνη την εποχή, θυμίζοντάς μας τις θυσίες και το θάρρος των προγόνων μας.

Στη συνέχεια, η σκηνή μεταμορφώθηκε σε ένα ζωντανό μουσείο. Πρόσωπα της ιστορίας «ζωντάνεψαν» μπροστά μας και οι ήρωες της Επανάστασης μάς μίλησαν οι ίδιοι για τη ζωή και τον αγώνα τους. Μέσα από αυτή τη βιωματική παρουσίαση, η ιστορία απέκτησε φωνή και ψυχή, κάνοντάς μας να τη νιώσουμε πιο κοντά από ποτέ.

Η γιορτή ολοκληρώθηκε με έναν ιδιαίτερα συγκλονιστικό τρόπο. Υπό τους ήχους του «Άκρα του τάφου σιωπή», τα παιδιά παρουσίασαν, χωρίς λόγια, το σκληρό πρόσωπο του πολέμου. Η σιωπή στη σκηνή ήταν εκκωφαντική, διακοπτόμενη μόνο από τον ήχο μιας τουφεκιάς, υπενθυμίζοντάς μας το κόστος της ελευθερίας και τη σημασία της ειρήνης.

Ήταν μια γιορτή που δεν τίμησε μόνο το παρελθόν, αλλά μας έκανε να σκεφτούμε βαθύτερα το παρόν και το μέλλον. Συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς που συνέβαλαν σε αυτή τη μοναδική εμπειρία.

Σήμερα στο σχολείο μας ασχοληθήκαμε με το βιβλίο «Το σπιρτόκουτο» της Δέσποινας Λιαράκου και ζήσαμε μια ξεχωριστή και δημιουργική εμπειρία. Αφού διαβάσαμε την ιστορία, εμπνευστήκαμε από αυτήν και φτιάξαμε τα δικά μας σπιρτόκουτα.

Με πολλή φαντασία και δημιουργικότητα, διακοσμήσαμε τα σπιρτόκουτά μας με χρώματα και σχέδια που μας εκφράζουν. Στη συνέχεια, βάλαμε μέσα μικρά «πολύτιμα» πράγματα για εμάς. Αυτά τα αντικείμενα συμβόλιζαν συναισθήματα και σκέψεις: πράγματα που μας κάνουν χαρούμενους αλλά και πράγματα που μας στεναχωρούν.

Μέσα από αυτή τη δραστηριότητα μάθαμε να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας και να τα μοιραζόμαστε με τους συμμαθητές μας. Καταλάβαμε ότι όλα τα συναισθήματα είναι σημαντικά και ότι είναι καλό να τα αναγνωρίζουμε και να τα συζητάμε.

Ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία που μας βοήθησε να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους!

Με αφορμή την ανάγνωση του βιβλίου «Χάρης και Φάρις» της Γιώτας Κ. Αλεξάνδρου, οι μαθητές μας είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν σε έναν κόσμο γεμάτο σκέψεις, συναισθήματα και σημαντικά μηνύματα για τη ζωή.

Η ιστορία των δύο παιδιών μάς έδωσε την αφορμή να συζητήσουμε για δύσκολα αλλά πολύ σημαντικά θέματα: τον πόλεμο, τους λόγους που αναγκάζουν τους ανθρώπους να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, αλλά και τα συναισθήματα ενός παιδιού που αφήνει πίσω το σπίτι, τους φίλους και την καθημερινότητά του. Τα παιδιά μίλησαν για τον φόβο, τη λύπη, την ελπίδα και τη δύναμη της φιλίας, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε η αξία της αποδοχής και της αλληλεγγύης.

Στη συνέχεια, συζητήσαμε για το πώς μπορούμε να προφυλαχθούμε σε δύσκολες καταστάσεις και τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει ένα «σακίδιο επιβίωσης». Η σκέψη αυτή οδήγησε σε μια ιδιαίτερα δημιουργική δραστηριότητα: οι μαθητές κλήθηκαν να δημιουργήσουν τα δικά τους μικρά «βαλιτσάκια», μέσα στα οποία τοποθέτησαν αντικείμενα που θεωρούν πολύτιμα και σημαντικά για τους ίδιους.

Κάθε βαλιτσάκι έκρυβε μια μικρή ιστορία, ένα συναίσθημα, μια ανάμνηση. Μέσα από αυτή τη διαδικασία τα παιδιά μπήκαν για λίγο στη θέση ενός παιδιού που αναγκάζεται να φύγει από την πατρίδα του, αντιλαμβανόμενα πόσο δύσκολο είναι να αφήνεις πίσω όσα αγαπάς.

Τα «βαλιτσάκια της καρδιάς» των μαθητών μας ετοιμάζονται τώρα για ένα ξεχωριστό ταξίδι. Θα ταξιδέψουν στη Ζυρίχη με την κ. Σοφία Καλμανίδου και την κ. Γιώτα Αλεξάνδρου, στο πλαίσιο του προγράμματος φιλαναγνωσίας «Ταξίδια των λέξεων και της καρδιάς», μεταφέροντας μαζί τους τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τα μηνύματα των μαθητών μας.

Γιατί μερικές φορές τα πιο μικρά βαλιτσάκια μπορούν να κουβαλούν τα πιο μεγάλα όνειρα.

Σήμερα στο σχολείο μας ασχοληθήκαμε με ένα πολύ σημαντικό θέμα: τον σχολικό εκφοβισμό, μιας και η 6η Μαρτίου είναι αφιερωμένη σε αυτόν. Αφορμή για τη συζήτησή μας στάθηκε το βιβλίο «Λύκε, Λύκε είσαι εδώ;;» του Βασίλη Κουτσιαρή. Μέσα από την ιστορία του βιβλίου είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τα συναισθήματα του παιδιού που βιώνει τον εκφοβισμό και να σκεφτούμε πώς μπορεί να αισθάνεται σε τέτοιες δύσκολες στιγμές.

Στη συνέχεια συζητήσαμε όλοι μαζί τρόπους αντιμετώπισης του σχολικού εκφοβισμού και τη σημασία του να ζητάμε βοήθεια και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Έπειτα χωριστήκαμε σε ομάδες και μελετήσαμε διαφορετικές περιπτώσεις σχολικού εκφοβισμού. Κάθε ομάδα σκέφτηκε και αποφάσισε πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί η κάθε κατάσταση. Οι μαθητές και οι μαθήτριες παρουσίασαν τις ιδέες τους στην ολομέλεια και ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα και δημιουργική συζήτηση.

Η δράση μας ολοκληρώθηκε με μια όμορφη δραστηριότητα καλοσύνης. Σε μικρά χαρτάκια γράψαμε στιγμές κατά τις οποίες κάποιος συμμαθητής ή συμμαθήτριά μας μάς βοήθησε ή στάθηκε δίπλα μας. Με αυτά τα μηνύματα δημιουργήσαμε όλοι μαζί τον «Πίνακα της Καλοσύνης», υπενθυμίζοντας ότι στο σχολείο μας η συνεργασία, η κατανόηση και η στήριξη έχουν ξεχωριστή θέση.

Μέσα από τέτοιες δράσεις μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα των άλλων, να δείχνουμε ενσυναίσθηση και να χτίζουμε ένα σχολείο όπου όλοι νιώθουν ασφάλεια και αποδοχή.

Σήμερα επισκεφτήκαμε το Νηπιαγωγείο Μηλοχωρίου, στα πλαίσια του προγράμματος της ομαλής μετάβασης, παίρνοντας μαζί μας τη βαλίτσα των συναισθημάτων της Δημοτικής βιβλιοθήκης Πτολεμαΐδας και φυσικά με συνοδό την κ. Καλμανίδου Σοφία. Η γνωριμία μας ξεκίνησε με έναν ξεχωριστό τρόπο: με τις μπάλες των συναισθημάτων! Τα παιδιά πέταξαν, κύλησαν και αντάλλαξαν μπάλες που συμβόλιζαν χαρά, λύπη, θυμό, ενθουσιασμό. Κάποια στιγμή όλες οι μπάλες κύλησαν και συγκρούστηκαν μεταξύ τους — όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα συναισθήματά μας. Μέσα από το παιχνίδι ανακαλύψαμε πως όλα τα συναισθήματα είναι σημαντικά και πως ο καθένας μας μπορεί να νιώθει διαφορετικά.

Έπειτα η βαλίτσα άνοιξε, ο Δρ. Ζεν συστήθηκε, το πάτωμα γέμισε βιβλία και εμείς επιλέξαμε να διαβάσουμε το βιβλίο «ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΝΑ ΠΑΡΑΘΥΡΟ» της Ζηνοβίας Βασιλειάδη. Οι σελίδες του έγιναν αφορμή για να ξεκλειδώσουμε τη φαντασία μας και να ανοίξουμε το δικό μας «παράθυρο» στον κόσμο.

Κοιτάζοντας μέσα από αυτό, ταξιδέψαμε σε μια αυλή σχολείου δίπλα στη θάλασσα, βρεθήκαμε στην αυλή της γιαγιάς, ζήσαμε μια χειμωνιάτικη ημέρα με τον μπαμπά, μπήκαμε στην κουζίνα της μαμάς και στον λαχανόκηπο του παππού. Καθίσαμε στο μεσημεριανό τραπέζι, παρακολουθήσαμε αγώνα αυτοκινήτων, βρεθήκαμε στο σπίτι με τον μάστορα, στην αυλή μετά από μια πτώση, στη θάλασσα με τους ψαράδες και σε τόσα ακόμη φανταστικά μέρη. Κάθε παιδί άνοιξε το δικό του παράθυρο και μοιράστηκε τη δική του μοναδική εικόνα.

Η δράση μας ολοκληρώθηκε με τον πιο ζεστό τρόπο: σκεπαστήκαμε όλοι μαζί με το «σεντόνι της αγάπης» και δημιουργήσαμε τον κύκλο της αγάπης. Κάνοντας βήματα μπροστά και πίσω, ανακαλύψαμε πόσο διαφορετικά μπορεί να νιώθει ο καθένας μας, αλλά και πόσο η αγάπη μάς ενώνει και μας φέρνει πιο κοντά.

Ήταν μια ημέρα γεμάτη συναισθήματα, εικόνες και όμορφες στιγμές. Γιατί τελικά, όταν ανοίγουμε το παράθυρο της καρδιάς μας, όλος ο κόσμος χωράει μέσα του.

Χθες, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος eTwinning «Create, Have Fun and Become Aware Digitally with Books», που υλοποιούν οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α’ και Β’ τάξης του σχολείου μας, πραγματοποιήθηκε ενημερωτική συνάντηση για τους γονείς με θέμα:

«Εθισμός στο Διαδίκτυο και τρόποι αντιμετώπισής του»

Η ενημέρωση βασίστηκε σε εγκεκριμένο και αξιόπιστο υλικό από τον οργανισμό Saferinternet4kids, ο οποίος αποτελεί τον επίσημο ελληνικό κόμβο ενημέρωσης για την ασφαλή και υπεύθυνη χρήση του διαδικτύου.

Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης αναπτύχθηκαν σημαντικά θέματα που αφορούν:

• Τι είναι ο εθισμός στο διαδίκτυο και πότε η χρήση γίνεται προβληματική

• Ποια είναι τα βασικά σημάδια που μπορεί να παρατηρήσουν οι γονείς

• Ποιες ηλικιακές ομάδες είναι πιο ευάλωτες

• Πώς επηρεάζεται η ψυχοσυναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διάκριση μεταξύ της υγιούς χρήσης της τεχνολογίας και της υπερβολικής ενασχόλησης που μπορεί να οδηγήσει σε απομόνωση, μείωση σχολικής απόδοσης, διαταραχές ύπνου και έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις.

Στο δεύτερο μέρος της συνάντησης παρουσιάστηκαν πρακτικές συμβουλές για τους γονείς, όπως:

• Θέσπιση σαφών ορίων στη χρήση συσκευών

• Δημιουργία σταθερού καθημερινού προγράμματος

• Ενίσχυση εναλλακτικών δραστηριοτήτων (άθληση, διάβασμα, δημιουργικό παιχνίδι)

• Ανοιχτή επικοινωνία και συζήτηση χωρίς επικριτική διάθεση

• Λειτουργία των γονέων ως θετικά πρότυπα ψηφιακής συμπεριφοράς

Τονίστηκε πως η πρόληψη βασίζεται κυρίως στη σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ γονέα και παιδιού και όχι μόνο στους περιορισμούς.

Η δράση αυτή εντάσσεται στη γενικότερη φιλοσοφία του προγράμματος eTwinning, που στοχεύει όχι μόνο στην καλλιέργεια ψηφιακών δεξιοτήτων, αλλά και στη διαμόρφωση υπεύθυνων και συνειδητοποιημένων ψηφιακών πολιτών.

Η ενεργός συμμετοχή των γονέων επιβεβαιώνει ότι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του διαδικτύου αποτελεί κοινή ευθύνη σχολείου και οικογένειας.

Ευχαριστούμε θερμά όλους τους γονείς για την παρουσία και το ενδιαφέρον τους!

Σήμερα στο σχολείο μας ζήσαμε μια πολύ ξεχωριστή και δημιουργική εμπειρία με αφορμή το βιβλίο «Ο Μεγάλος Θυμός» της Μιρέιγ Ντ’ Αλλανσέ.
Αρχικά, διαβάσαμε την ιστορία και γνωρίσαμε τον θυμό μέσα από τα μάτια του μικρού ήρωα. Συζητήσαμε για αυτό το δυνατό συναίσθημα:
Τι είναι ο θυμός;
Πότε θυμώνουμε;
Πώς νιώθει το σώμα μας όταν θυμώνουμε;
Τι μπορούμε να κάνουμε για να τον διαχειριστούμε;
Τα παιδιά μοιράστηκαν προσωπικές εμπειρίες και ιδέες. Μιλήσαμε για τρόπους που μας βοηθούν να ηρεμούμε, όπως να παίρνουμε βαθιές ανάσες, να μιλάμε σε κάποιον που εμπιστευόμαστε, να ζωγραφίζουμε ή να απομακρυνόμαστε για λίγο από αυτό που μας αναστατώνει.
Στη συνέχεια, δώσαμε μορφή στον θυμό μας! Σε ένα μεγάλο χαρτί του μέτρου, αφήσαμε ελεύθερα τα χέρια και τα συναισθήματά μας και δημιουργήσαμε ένα τεράστιο «Τέρας του θυμού». Με έντονα χρώματα, δυνατές γραμμές και μεγάλες κινήσεις, ξεσπάσαμε δημιουργικά και εκφράσαμε όλα όσα μας βαραίνουν όταν θυμώνουμε.
Και τότε έγινε κάτι μαγικό…
Αποφασίσαμε να μικρύνουμε το τέρας! Συζητήσαμε ξανά, πήραμε ανάσες και σκεφτήκαμε πώς νιώθουμε τώρα. Το μεγάλο, τρομακτικό τέρας άρχισε να γίνεται μικρότερο, πιο ήρεμο, πιο διαχειρίσιμο.

Στο τέλος, κάθε παιδί ζωγράφισε τον εαυτό του και το πώς αισθάνεται τώρα: πιο ήρεμο, πιο χαρούμενο, πιο δυνατό. Γιατί καταλάβαμε όλοι μαζί πως ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, δεν είναι ούτε κακό ούτε λάθος. Αυτό που έχει σημασία είναι πώς τον διαχειριζόμαστε.
Όταν εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με ασφάλεια και σεβασμό, τότε ακόμη και ο πιο «μεγάλος θυμός» μπορεί να μικρύνει.

Σήμερα στο σχολείο μας ήρθε η κ. Καλμανίδου Σοφία και περάσαμε υπέροχα! Διαβάσαμε το βιβλίο «Τι κοιτάζουν;» της Αγγελικής Μπόζου και αρχίσαμε να σκεφτόμαστε κάτι πολύ ενδιαφέρον: Είναι άραγε το ίδιο το κοιτάζω με το βλέπω;

Στην αρχή είπαμε πως ναι… αλλά μετά αλλάξαμε γνώμη! Το κοιτάζω είναι όταν στρέφω τα μάτια μου κάπου. Το βλέπω όμως είναι όταν προσέχω, φαντάζομαι και καταλαβαίνω καλύτερα αυτό που έχω μπροστά μου.

Θυμηθήκαμε και ένα κομμάτι από το βιβλίο “Ο Μικρός Πρίγκιπας”. Οι μεγάλοι έβλεπαν ένα καπέλο, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ένας ελέφαντας μέσα σε έναν βόα! Εκεί καταλάβαμε ότι οι μεγάλοι πολλές φορές κοιτάζουν, ενώ τα παιδιά βλέπουν με τη φαντασία τους.

Μετά κάναμε κάτι ακόμα πιο ωραίο. Κοιτάξαμε ένα αυγό. Ένα απλό αυγό… ή μήπως όχι;

Ξαφνικά το αυγό άρχισε να μεταμορφώνεται…έγινε κοτοπουλάκι, ελέφαντας, μπάλα του ράγκμπι, καφές, άνθρωπος, μάτι, γάτα, πλανήτης… ακόμα και μπαμπάς!

Καταλάβαμε πως όταν «βγαίνουμε έξω από το κουτί» και αφήνουμε τη φαντασία μας ελεύθερη, όλα μπορούν να γίνουν κάτι διαφορετικό.

Τελικά… δεν φτάνει μόνο να κοιτάζουμε. Πρέπει και να βλέπουμε!

Την αφορμή για τη σημερινή μας συζήτηση έδωσε ένα βιβλίο που μας έκανε να σκεφτούμε λίγο παραπάνω: «Η Απο-συνδεδεμένη οικογένεια». Μετά από την ανάγνωση, μιλήσαμε για κάτι που αφορά όλους μας καθημερινά – τη χρήση των κινητών τηλεφώνων και των οθονών γενικότερα.

Αναρωτηθήκαμε πόσο χρόνο περνάμε μπροστά σε μια οθόνη: μόνοι μας, με φίλους, αλλά και με την οικογένειά μας. Είναι τελικά ο χρόνος αυτός ποιοτικός; Μας φέρνει πιο κοντά ή μήπως μας απομακρύνει;

Η συζήτηση άνοιξε και πήρε πολλές όμορφες κατευθύνσεις. Τα παιδιά εξέφρασαν σκέψεις, εμπειρίες και συναισθήματα, ενώ στη συνέχεια ζωγράφισαν και έγραψαν τι είναι αυτό που θα τα έκανε να αποσυνδεθούν από τις οθόνες.

Οι απαντήσεις τους ήταν απλές, αληθινές και γεμάτες νόημα:ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, ένα παζλ, η συζήτηση με τους δικούς μας ανθρώπους, η βοήθεια στις δουλειές, η ζωγραφική, οι βόλτες στη φύση, το χωράφι, τα ταξίδια και οι κοινές εμπειρίες.

Μέσα από τη δράση αυτή καταλάβαμε πως, όσο ελκυστικές κι αν είναι οι οθόνες, τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ανθρώπινη επαφή, το παιχνίδι, τη δημιουργία και τον χρόνο που περνάμε μαζί.

Ίσως τελικά η «αποσύνδεση» από τις οθόνες να είναι ένας τρόπος να συνδεθούμε καλύτερα μεταξύ μας. Και αυτό είναι ένα μάθημα ζωής που αξίζει να θυμόμαστε, μικροί και μεγάλοι.