Σήμερα στο σχολείο μας ζήσαμε μια πολύ ξεχωριστή και δημιουργική εμπειρία με αφορμή το βιβλίο «Ο Μεγάλος Θυμός» της Μιρέιγ Ντ’ Αλλανσέ.
Αρχικά, διαβάσαμε την ιστορία και γνωρίσαμε τον θυμό μέσα από τα μάτια του μικρού ήρωα. Συζητήσαμε για αυτό το δυνατό συναίσθημα:
Τι είναι ο θυμός;
Πότε θυμώνουμε;
Πώς νιώθει το σώμα μας όταν θυμώνουμε;
Τι μπορούμε να κάνουμε για να τον διαχειριστούμε;
Τα παιδιά μοιράστηκαν προσωπικές εμπειρίες και ιδέες. Μιλήσαμε για τρόπους που μας βοηθούν να ηρεμούμε, όπως να παίρνουμε βαθιές ανάσες, να μιλάμε σε κάποιον που εμπιστευόμαστε, να ζωγραφίζουμε ή να απομακρυνόμαστε για λίγο από αυτό που μας αναστατώνει.
Στη συνέχεια, δώσαμε μορφή στον θυμό μας! Σε ένα μεγάλο χαρτί του μέτρου, αφήσαμε ελεύθερα τα χέρια και τα συναισθήματά μας και δημιουργήσαμε ένα τεράστιο «Τέρας του θυμού». Με έντονα χρώματα, δυνατές γραμμές και μεγάλες κινήσεις, ξεσπάσαμε δημιουργικά και εκφράσαμε όλα όσα μας βαραίνουν όταν θυμώνουμε.
Και τότε έγινε κάτι μαγικό…
Αποφασίσαμε να μικρύνουμε το τέρας! Συζητήσαμε ξανά, πήραμε ανάσες και σκεφτήκαμε πώς νιώθουμε τώρα. Το μεγάλο, τρομακτικό τέρας άρχισε να γίνεται μικρότερο, πιο ήρεμο, πιο διαχειρίσιμο.

Στο τέλος, κάθε παιδί ζωγράφισε τον εαυτό του και το πώς αισθάνεται τώρα: πιο ήρεμο, πιο χαρούμενο, πιο δυνατό. Γιατί καταλάβαμε όλοι μαζί πως ο θυμός είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, δεν είναι ούτε κακό ούτε λάθος. Αυτό που έχει σημασία είναι πώς τον διαχειριζόμαστε.
Όταν εκφράζουμε τα συναισθήματά μας με ασφάλεια και σεβασμό, τότε ακόμη και ο πιο «μεγάλος θυμός» μπορεί να μικρύνει.