Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη σχολική ζωή που, όσο κι αν τις περιμένουμε, όταν φτάνουν γεμίζουν την καρδιά μας με συγκίνηση. Μία τέτοια στιγμή ζήσαμε σήμερα στο σχολείο μας, αποχαιρετώντας τους μαθητές και τις μαθήτριες της Στ’ τάξης, που ολοκληρώνουν το όμορφο ταξίδι τους στο Δημοτικό και ετοιμάζονται να ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή τους.
Η γιορτή μας ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο, ένα ταξίδι γεμάτο μουσική, χορό και συναισθήματα. Ξεκινήσαμε με έναν σκοτσέζικο χορό και, βήμα βήμα, διασχίσαμε εποχές, τόπους και πολιτισμούς. Από τους πρωτόγονους ρυθμούς και τα δημοτικά μας τραγούδια, στους νησιώτικους χορούς και τους ευρωπαϊκούς σκοπούς, από το ρεμπέτικο και το ροκ εν ρολ, στο συρτάκι και τη ντίσκο, για να καταλήξουμε στο ζεϊμπέκικο, έναν χορό που εκφράζει όσο λίγοι τη δύναμη, την ψυχή και τη διαδρομή του ανθρώπου.
Κάθε μουσική, κάθε βήμα, έμοιαζε να αφηγείται και ένα κομμάτι από τη δική τους πορεία. Μια πορεία γεμάτη γέλια, παιχνίδια, φιλίες, προσπάθειες, επιτυχίες, μικρές δυσκολίες και αμέτρητες στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη όλων μας.
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η στιγμή που τα παιδιά της Στ’ τάξης μίλησαν για τα χρόνια που πέρασαν στο σχολείο. Μέσα από τα λόγια τους ζωντάνεψαν αναμνήσεις, πρόσωπα και στιγμές που σημάδεψαν τα παιδικά τους χρόνια. Ακολούθησε το αποχαιρετιστήριο βίντεο, που μας έκανε να χαμογελάσουμε, να συγκινηθούμε και να συνειδητοποιήσουμε πόσο γρήγορα κυλά ο χρόνος. Σαν να ήταν χθες που τα παιδιά αυτά περνούσαν για πρώτη φορά την πόρτα του σχολείου μας κρατώντας σφιχτά το χέρι των γονιών τους· και σήμερα τα βλέπουμε έτοιμα να κάνουν το επόμενο μεγάλο τους βήμα.
Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την προσφορά αναμνηστικών δώρων από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων, ως ένα μικρό «ευχαριστώ» για όλα όσα μοιραστήκαμε αυτά τα χρόνια και ως μια γλυκιά ανάμνηση που θα συνοδεύει τα παιδιά στο μέλλον.
Αποχαιρετούμε τη Στ’ τάξη όχι με λύπη, αλλά με περηφάνια. Περηφάνια για τα παιδιά που μεγαλώνουν, προχωρούν και ανοίγουν τα φτερά τους για νέους ορίζοντες. Κρατάμε στην καρδιά μας τα χαμόγελά τους, τις φωνές τους στους διαδρόμους, τις στιγμές που μοιραστήκαμε και τους ευχόμαστε να συνεχίσουν να ονειρεύονται, να προσπαθούν και να πιστεύουν στον εαυτό τους.
Γιατί τα παιδιά μπορεί να φεύγουν από το Δημοτικό, όμως ένα κομμάτι τους θα μένει πάντα εδώ. Στις τάξεις, στην αυλή, στις αναμνήσεις και στις καρδιές όλων μας.
























