Το Δημοτικό σχολείο Δάφνης δημιουργήθηκε στα τέλη της πρώτης δεκαετίας του 1900. Η αναπτυσσόμενη τότε Στρέζοβα χρειάζονταν ένα νέο μεγάλο κτίριο για να στεγάσει την πληθώρα των μαθητών της . Μέχρι τότε το σχολείο στεγάζονταν σε άλλα κτίρια τόσο στην απάνω ρούγα όσο και στο κάτω μέρος του χωριού. Λίγα χρόνια πριν, στις 13 Φεβρουαρίου του 1899, πεθαίνει ο Έλληνας τραπεζίτης, πολιτικός και εθνικός ευεργέτης Ανδρέας Συγγρός. Ο Συγγρός , αν και όσο ζούσε διέθεσε τεράστια ποσά υπέρ κοινωφελών και φιλανθρωπικών ποσών(νοσοκομεία, μουσεία, ορφανοτροφεία κλπ),με τη διαθήκη του σημαντικό μέρος της περιουσίας του δωρίστηκε απευθείας στο κράτος προκειμένου να κατασκευασθούν σχολεία και άλλα δημόσια κτίρια. Μάλιστα τα πιο πολλά από αυτά έγιναν κάτω από την εποπτεία της συζύγου του Ιφιγένειας Μαυροκορδάτου-Συγγρού.  Ένα από τα σχολεία λοιπόν που χρηματοδοτήθηκαν από την περιουσία του Ανδρέα Συγγρού ήταν και της Στρέζοβας μια που ήταν μεγαλύτερη σε πληθυσμό και από τα Καλάβρυτα (τρίτη μετά την Πάτρα και το Αίγιο)  και είχε μεγαλύτερη ανάγκη για ένα μεγάλο σχολείο.

Ο χώρος που επιλέχθηκε ήταν η είσοδος τότε του χωριού η οποία ονομαζόταν «Κοτρώνα» λόγω των πολλών βράχων που βρίσκονταν στο σημείο.

Στον ίδιο χώρο το καλοκαίρι του 1826 οι κάτοικοι είχαν αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ σε μια μεγάλη αλλά άνιση μάχη, ενώ αργότερα στις αρχές του 1900 μαζεύονταν και αποχαιρετούσαν τους νέους  που έφευγαν μετανάστες για Αμερική, Αυστραλία, Καναδά κλπ.

Λέγεται ότι η πέτρα που χρειάστηκε για να χτιστεί το σχολείο βγήκε από το ίδιο σημείο και δεν χρειάστηκε να μεταφερθεί από αλλού.

Το σχολείο ξεκίνησε να λειτουργεί με τις καλύτερες προϋποθέσεις  και κάτω από την ιδιαίτερη φροντίδα και το μεράκι ενός από τους πρώτους δασκάλους του Δαφναίου Κων/νου Τερζή  ο οποίος το διακόσμησε με τεράστιες τοιχογραφίες χαρτών , ηρωικών μορφών και αρχαίων σοφών.

Με το πέρασμα των χρόνων δέχθηκε πολλές ανακαινίσεις και πολλές βελτιώσεις. Το περιστύλιο , οι μεγαλοπρεπείς διπλές , πέτρινες μεγάλες και πλατιές σκάλες, οι κλιμακωτές αυλές με τους πολλούς κήπους και τα μεγάλα προαύλια, οι ψηλοτάβανες αίθουσες με τα πελώρια παράθυρα, δικαιολογούν τον τίτλο του μεγάρου.

Το σχολείο αυτό, ένα πραγματικό στολίδι για τον τόπο μας, γνώρισε μέρες δόξας και συνεχίζει αγέρωχο στο χρόνο να μεγαλώνει γενιές και γενιές μαθητών.