"Αστραπή" -Σχολική εφημερίδα της Δ΄ τάξης Δημοτικού Σχολείου Αδριανής -Νικηφόρου  

Συνάντηση με την ελιά
Πριν μια εβδομάδα, πήγα στην αυλή μου και ξαφνικά ακούω μια φωνή. Κοιτάζω αριστερά, δεξιά, δεν βλέπω τίποτα, αλλά είδα μια ελιά να μου μιλάει. Ξαφνιάστηκα! Μετά από λίγα λεπτά αρχίσαμε την κουβέντα.
-Πού μεγάλωσες μικρή μου ελιά; Την ρώτησα.
-Μεγάλωσα εδώ στην αυλή του σπιτιού σας, αλλά είμαι λίγο καιρό εδώ.
-Πώς είναι ο κορμός και ο καρπός σου;
-Ο κορμός μου είναι μικρός, αλλά όταν μεγαλώσω θα γίνει μεγάλος και σκληρός. Ο καρπός μου είναι στρόγγυλος και πράσινος, όμως με τον καιρό αρχίζει να μαυρίζει και οι άνθρωποι τον κάνουν λάδι.
-Τι χρώμα έχουν τα φύλλα σου;
-Ακόμα δεν έχω πολλά φύλλα, αλλά με τον καιρό θα γίνουν εκατομμύρια! Αυτά που έχω τώρα όμως είναι πράσινα.
-Τι σκέφτεσαι για τους ανθρώπους και τι νιώθεις;
-Τους ανθρώπους τους αγαπάω πολύ γιατί αυτοί με ζωντάνεψαν, με ποτίζουν και με αγαπάνε.
-Έχεις ακούσει ποτέ καμιά ιστορία πουλιών που κάθονταν στα κλαδιά σου;
-Έχω ακούσει πολλές. Θα σου πω μιας καρδερίνας που πιάστηκε αιχμάλωτη από τους ανθρώπους και κατάφερε να τους ξεφύγει. Μια μέρα λοιπόν που η καημένη η καρδερίνα πήγαινε να φέρει τροφή για τα μικρά της που είχαν φωλιά στα κλαδιά μου προσπάθησαν να την πιάσουν μερικοί άνθρωποι. Τελευταία στιγμή κατάφερε να γλιτώσει αλλά τραυματίστηκαν οι φτερούγες της. Μέχρι να γυρίσει στα μικρά της είχε βραδιάσει. Ευτυχώς ήταν ακόμα ζωντανά.
-Πολύ ωραία ιστορία δέντρο! Πόσα ακόμα κυνηγημένα πουλιά θα κρύψεις στα φιλόξενα κλαδιά σου;
Αγάπη Παμπουκίδου
 
Στον κήπο (Ροδιά) 
Εκεί που περπατούσα είδα ένα δέντρο και ανοίξαμε συζήτηση.
-Γεια σου δέντρο. Πώς σε λένε;
-Τα’ όνομά μου είναι ροδιά.
-Πού μεγάλωσες εσύ;
-Ωωωω! Μεγάλωσα εδώ όπου με βλέπεις τώρα.
-Πώς είναι ο κορμός και ο καρπός σου;
-Ο κορμός μου είναι μικρός, αλλά όταν μεγαλώσω θα μεγαλώσει κι αυτός. Ο καρπός μου είναι κόκκινος όταν ωριμάζει και μέσα έχει εκατομμύρια σποράκια ζουμερά και νόστιμα.
-Τι χρώμα έχουν τα φύλλα σου;
-Από πάνω είναι σκούρα πράσινα κι από κάτω λαχανί.
-Τους αγαπάς τους ανθρώπους και τα άλλα δέντρα;
-Αγαπώ πιο πολύ τους ανθρώπους, γιατί με φροντίζουν, ενώ τα άλλα δέντρα έχουν πιο μεγάλο ύψος και μου κλέβουν τον ήλιο.
-Μην ανησυχείς θα μεγαλώσεις και θα παίρνεις τότε εσύ τον ήλιο. Μια τελευταία ερώτηση. Έχεις ακούσει ιστορίες από πουλιά;
-Δυστυχώς είμαι μικρή, για να έρχονται πουλιά σ’ εμένα.
-Λοιπόν γεια! Τα λέμε την επόμενη φορά να ‘σαι καλά. Θα σου φέρνω πολύ νερό για να μεγαλώσεις πιο πολύ.
Δήμητρα Καγιάογλου
 
Κουβεντιάζοντας με μια μηλιά
Χτες το απόγευμα, βγήκα έξω στην αυλή μου. Εκεί συνάντησα μια μηλιά και τη ρώτησα:
-Πού μεγάλωσες;
-Εγώ μεγάλωσα εδώ στην αυλή σου. Με φροντίζει ο αδελφός σου ο Μάρκος.
-Πώς είναι ο κορμός σου και ο καρπός σου;
-Ο κορμός μου είναι ψιλός και μακρύς αλλά εγώ δεν έχω πρόβλημα. Ο καρπός μου είναι στρόγγυλος και στην άκρη έχει μια μυτούλα.
-Τι χρώμα έχουν τα φύλλα σου;
-Τα φύλλα μου έχουν χρώμα πράσινο. Εξάλλου το χρώμα τους μπορείς να το διακρίνεις κι εσύ.
-Τι σκέφτεσαι και τι νιώθεις για τους ανθρώπους και τ’ άλλα δέντρα;
-Οι άνθρωποι μου φέρονται πολλές φορές καλά. Μην ξεχνάς ότι εγώ έχω τους πιο ευεργετικούς καρπούς. Με τους καρπούς μου τρέφω εσένα και την οικογένειά σου.
Ήθελα να σου πω πως σε σύγκριση με τα άλλα δέντρα εγώ βρίσκομαι σε πλεονεκτική θέση, λόγω του καρπού μου. Οι άνθρωποι με φροντίζουν περισσότερο και δε με καταστρέφουν, ενώ τα άλλα δέντρα κινδυνεύουν. Ειδικά αυτά που δεν καρποφορούν.
-Έχεις ακούσει κάποια ιστορία από τα πουλιά που κάθονται στα κλαδιά σου;
-Έχω ακούσει ατέλειωτες ιστορίες από το πρωί μέχρι το βράδυ. Έχω ακούσει για χώρες μακρινές, για ζώα άγρια, για μεγάλους ποταμούς, λίμνες παγωμένες.
Η πιο όμορφη ιστορία που ένιωσα και άκουσα ήταν η οικογένεια που φιλοξενώ στα κλαδιά μου. Ήταν τότε που γεννήθηκαν στα κλαδιά μου τα πέντε μικρά πουλάκια. Αυτά μου δίνουν χαρά.
-Σ’ ευχαριστώ μηλιά για την κουβέντα που κάναμε και για τα χρήσιμα πράγματα που μου έμαθες. Γειά σου τώρα φεύγω.
-Κι εγώ σ’ ευχαριστώ και σε περιμένω να μαζέψεις τους καρπούς μου.
Χριστιάννα
 
Η γνωριμία με το δέντρο (κερασιά)
Χθες το απόγευμα πήγα έξω στον κήπο και είδα μια κερασιά πανέμορφη. Μετά ξαφνικά άκουσα την κερασιά να μου μιλάει. Ποτέ στην ζωή μου δε μου είχε μιλήσει ένα δέντρο. Ύστερα το ρώτησα:
-Πού μεγάλωσες;
-Στην αυλή σου! Με είχε φυτέψει ο αδελφός σου το καλοκαίρι.
-Πώς είναι ο κορμός σου;
-Ο κορμός μου είναι χοντρός και τα άλλα δέντρα με κοροϊδεύουν. Εύχομαι ο κορμός μου να γίνει λεπτός.
-Πώς είναι ο καρπός σου;
-Είναι μικρός και κόκκινος. Στα παιδιά αρέσει να τρώνε τα κεράσια μου γιατί είναι ζουμερά.
-Τι χρώμα έχουν τα φύλλα σου;
-Τα φύλλα μου είναι πράσινα. Πάνω είναι κάπως κίτρινα και κάτω είναι ξερά.
-Τι σκέφτεσαι και τι νιώθεις για τους ανθρώπους και για τα άλλα δέντρα;
-Νιώθω ότι με αγαπάνε γιατί με ποτίζουν καθημερινά. Κάθονται κάτω από τη σκιά που κάνω εγώ. Έτσι νιώθω ότι με αγαπάνε. Αλλά τα παιδιά δε με αγαπάνε, γιατί κόβουν τα φύλλα μου, ανεβαίνουνε πάνω μου και το καλοκαίρι δεν τρώνε τα κεράσια μου, απλώς τα κόβουνε και τα κάνουνε σκουλαρίκια. Αυτό δεν μ’ αρέσει. Είμαι σίγουρος ότι τα παιδιά δεν με αγαπάνε.
-Έχεις ακούσει κάποια ιστορία απ’ τα πουλιά που κάθονται στα κλαδιά σου;
–Ουου! Χίλιες δυο.
-Θα μου πεις μια;
-Ναι. Κάποτε είχαν έρθει δυο πουλιά που τους είχε χαθεί το παιδί. Είπα ότι τους το είχε κλέψει ένας πελαργός για να το φάει. Μετά πήγαν τα δυο πουλάκια και πήραν το παιδί τους. Σε μια εβδομάδα τα πουλάκια πήγαν και έχτισαν ένα άλλο σπίτι.
-Δέντρο με φωνάζει η μαμά για να φάμε. Θα τα ξαναπούμε. Άλλα μην πεις σε κανένα πως γνωριστήκαμε. Εντάξει;
-Εντάξει!
-Καληνύχτα!
-Καληνύχτα!
Εσμεράλντα
 
Το πεύκο
-Γειά σας κύριε πεύκο. Μπορώ να σας κάνω μερικές ερωτήσεις;
-Βεβαίως! Ρώτα με ότι θες!
-Θυμάστε που ακριβώς μεγαλώσατε;
-Με μεγάλωσε ο παππούς σου ο Γιάννης, στον κήπο του σπιτιού του. Με πρόσεχε πολύ! Με πότιζε και με κλάδευε.
-Πώς είναι ο κορμός σας  και πώς ο καρπός σας;
-Ο κορμός μου είναι περίπου 5 μέτρα και ο καρπός μου είναι πολύ πικρός γιατί είμαι γέρικο δέντρο.
-Τι χρώμα έχουν τα φύλλα σου;
-Τα φύλλα μου είναι πράσινα και μυτερά.
-Τι σκέφτεστε και τι νιώθετε για τους ανθρώπους και για τα άλλα δέντρα;
-Από την μια αισθάνομαι σεβασμό για τους ανθρώπους που με φροντίζουν και από την άλλη λύπη και στεναχώρια που μερικές φορές με κόβουν. Για τα άλλα δέντρα νιώθω αγάπη γιατί είναι η οικογένειά μου.
-Έχετε ακούσει κάποια ιστορία από τα πουλιά που κάθονται στα κλαδιά σας;
-Πολλές! Εκείνη που μου έκανε όμως εντύπωση ήταν ο φόβος που περιέγραφαν τα πουλιά από το άκουσμα των πυροβολισμών από τους κυνηγούς.
Χρήστος