Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 6. Διασκέδαση | , στις 30-01-2014
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 3. Το ξέρατε αυτό για τα αγαπημένα μας ζώα; | , στις 30-01-2014
Τα αρπακτικά πουλιά!
Οι αετοί και τα γεράκια είναι εξαιρετικοί κυνηγοί.Χάρη στην καταπληκτική όραση τους,εντοπίζουν το θύμα τους από πάρα πολύ μακριά. Με μια βουτιά, σε δευτερόλεπτα ρίχνονται πάνω του και το αρπάζουν με τα γαμψά τους νύχια. Τα πιο μεγάλα αρπακτικά μπορούν να επιτεθούν ακόμα και σε αντιλόπη!
Πηγή = Εγκυκλοπαιδεια
Τα φίδια
Τα φίδια είναι εκπληκτικά ζώα .Δεν ακούνε όπως εμείς, αλλά εντοπίζουν το θήραμα τους από τις δονήσεις στο έδαφος καθώς αυτό προχωρά . Επιπλέον δε μυρίζουν με τα ρουθούνια τους αυτά τα χρησιμοποιούν μόνο για να αναπνέουν ,αλλά με τη…γλώσσα τους!Γι αυτό και είναι όλη την ώρα με τη γλωσσά έξω!
Πηγη=Εγκυκλοπαιδεια
Στέλλα
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 2. Ιστορίες, παραμύθια, ποιήματα κ.ά. | , στις 27-01-2014
Η Λίτσα η ψεύτρα
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγανε Λίτσα. Η μαμά της είχε μια δουλειά κι έτσι άφησε την Λίτσα στη γιαγιά της την Μαριώ. Εκεί στη γειτονιά της γιαγιάς υπήρχαν και άλλα παιδάκια και η Λίτσα όταν τα είδε τους ρώτησε τα ονόματά τους.
Τα παιδιά είπανε τα ονόματά τους. Το ένα το λέγανε Μαρία, το άλλο Γιώργο, το άλλο Μανώλη και ένα άλλο Κατερίνα.
-Ωωωω! Τι ωραία ονόματα τους είπε η Λίτσα.
-Κι εσύ έχεις ωραίο όνομα της είπαν τα παιδιά.
-Θέλεις να παίξουμε; Ρώτησε ο Μανώλης.
-Ναι φυσικά απάντησε η Λίτσα , κι έτσι άρχισε το παιχνίδι.
Αργότερα η γιαγιά της Λίτσας την φώναξε γιατί είχε βραδιάσει και έπρεπε να φάει και να κοιμηθεί.
Την άλλη μέρα σηκώθηκε η Λίτσα έφαγε και πήγε να φωνάξει τους φίλους της.
Όμως τα παιδιά αδιαφορούσαν για την Λίτσα. Εκείνη επειδή δεν της έδιναν σημασία άρχισε να φωνάζει: «Μια αρκούδα, βοήθεια, βοήθεια!» Όταν πήγαν τα παιδιά δεν είδαν καμιά αρκούδα και έφυγαν. Μετά άρχισε να φωνάζει πιο δυνατά «Ένας δεινόσαυρος βοήθεια, βοήθεια!!» Όταν ξαναπήγαν τα παιδιά δεν είδαν κανένα δεινόσαυρο.
Τελικά αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί στο σπίτι της γιαγιάς της Λίτσας για να παίξουνε.
Τα παιδιά παίξανε εκεί «πάρτι με τσάι» Σε κάποια στιγμή πήγε η Λίτσα να γεμίσει την τσαγιέρα με νερό. Άνοιξε την βρύση μετά όμως δεν μπορούσε να την κλείσει. Έτρεξε τότε στα παιδιά και στη γιαγιά της και τους ζήτησε να τρέξουν να την βοηθήσουν να κλείσει την βρύση. Αλλά εκείνοι δεν την πίστευαν. Σε λίγη ώρα το σπίτι πλημμύρισε. Η γιαγιά της Λίτσας της είπε:
-Πάρε τη σφουγγαρίστρα και μάζεψε τα νερά!
Η Λίτσα μάζεψε τα νερά και από τότε έβαλε μυαλό και κατάλαβε πως δεν πρέπει να λέει ψέματα. Κι έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Εσμεράλντα
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 2. Ιστορίες, παραμύθια, ποιήματα κ.ά. | , στις 27-01-2014
Ο σκύλος και οι λύκοι
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα τσομπανόσκυλο που φύλαγε τα πρόβατα ενός βοσκού.
Αυτόν τον σκύλο τον έλεγαν Τζάγκο. Μια μέρα κατά το μεσημεράκι, ο Τζάγκος καθόταν κι έβλεπε τα πρόβατα που έβοσκαν.
Έτσι όπως έβλεπε τα πρόβατα τον πήρε ο ύπνος.
Ξαφνικά ακούει έναν πυροβολισμό και πετάγεται. Ήταν ο βοσκός που πυροβολούσε τους λύκους.
Ο τζάγκος έτρεξε να προστατέψει τα πρόβατα.
Έρχονται δυο λύκοι για να φάνε τα πρόβατα. Ο τζάγκος ορμάει στον πρώτο λύκο και τον σκοτώνει. Ο δεύτερος λύκος όμως είχε φάει ήδη δυο πρόβατα. Ο Τζάγκος του ορμάει αλλά βλέπει ότι έρχονται κι άλλοι λύκοι. Ο βοσκός στο μεταξύ είχε κρυφτεί κάτω σε μια σπηλιά.
Ο Τζάγκος πάλεψε σκληρά και σκότωσε περίπου 10 λύκους. Αυτοί του ορμούσαν όλο και περισσότερο ώσπου κάποια στιγμή τους σκότωσε όλους. Του έμεινε μόνο ο αρχηγός τους.
Ο Τζάγκος περίμενε να ορμήσει πρώτα ο αρχηγός. Αλλά και ο αρχηγός περίμενε να ορμήσει πρώτα ο Τζάγκος. Ξαφνικά ακούγεται ένας πυροβολισμός και ο αρχηγός πεθαίνει.
Αυτός ο πυροβολισμός ήταν από τον βοσκό που μόλις είδε πως ο Τζάγκο είχε σκοτώσει όλους τους άλλους λύκους βγήκε από την κρυψώνα του για να βοηθήσει τον γενναίο σκύλο.
Μόλις πήγαν στο σπίτι ο βοσκός διηγήθηκε στην οικογένειά του τα κατορθώματα του Τζάγκο. Την επόμενη μέρα του έδωσαν μπόλικα κρέατα να φάει . Ο Τζάγκο τα έφαγε και ξάπλωσε ευχαριστημένος και περήφανος να ξεκουραστεί.
Δημήτρης Τσαγκουρίδης
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 5. Ελάτε να γνωρίσουμε τον κόσμο της επιστήμης! | , στις 27-01-2014
Η ιστορία της γης
Πριν από πολλά χρόνια, πολύ πιο πριν από την ύπαρξη του ανθρώπου, κυριαρχούσαν οι δεινόσαυροι σε πολλά και ποικίλα είδη στη γη. Ζούσαν κυρίως στο μεσοζωικό αιώνα και εξαφανίστηκαν στο τέλος του, πριν από περίπου 65 εκατομμύρια χρόνια, στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου.
Οι δεινόσαυροι ήταν ερπετά που ανήκαν στην ομάδα των τετράποδων σπονδυλωτών.
Πηγή: Από το βιβλίο «Οι δεινόσαυροι»
Χρήστος
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 8. Διάφορα | , στις 27-01-2014
Ολυμπιακοί αγώνες
Κάθε πόλη κράτος είχε τις ιδιαίτερες γιορτές της. Ωστόσο, υπήρχαν και τέσσερις μεγάλοι πανελλήνιοι αθλητικοί εορτασμοί. Η σημαντικότερη ήταν η γιορτή του Δία, που πραγματοποιούνταν κάθε τέσσερα χρόνια στην Ολυμπία, στη Νότια Ελλάδα. Σ΄ αυτήν μπορούσαν να συμμετέχουν όλοι οι Έλληνες, αρσενικού γένους, που είχαν γεννηθεί ελεύθεροι. Χιλιάδες άντρες και νέοι απ’ όλο τον ελληνικό κόσμο συγκεντρώνονταν εκεί, σε προσωρινές κατασκηνώσεις για να λάβουν μέρος και να παρακολουθήσουν. Όλες οι μάχες σταματούσαν μέχρι την λήξη των αγώνων προκειμένου οι Έλληνες να μπορούν να ταξιδέψουν ασφαλείς μέχρι την Ολυμπία.
Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Αρχαία Ελλάδα- Αρχαία Ρώμη
Δημήτρης Τσαγκουρίδης
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 2. Ιστορίες, παραμύθια, ποιήματα κ.ά., 6. Διασκέδαση | , στις 27-01-2014
Μια φορά κι έναν καιρό
Ένας βλάκας και μισός
Μια νύχτα με φεγγάρι
Κοίταξε μες στο πηγάδι.
Και μέσα στο νερό
Φάνταζε γυαλιστερό
Κατακίτρινο όλο χάρη
Τα’ ολοστρόγγυλο φεγγάρι.
«Βρε, το έρμο το φεγγάρι
Έχει πέσει στο πηγάδι!»
Λέει εκείνος σαν το βλέπει
Και στο σπίτι μέσα τρέχει.
Έξω πάλι όταν βγαίνει,
Πετονιά μ΄ αγκίστρι φέρνει.
Στο πηγάδι του τη ρίχνει
Και φωνάζει καθώς σκύβει:
«Μη φοβάσαι φεγγαράκι!
Θα σε βγάλω εγώ ευθύς!
Με τ’ αγκίστρι θα σε πιάσω
Και ξανά πάνω θα ‘ρθεις!»
Μόλις φτάνει η πετονιά
Κάτω σε βαθιά νερά,
Όλο βιάση ξεκινάει
Προς τα πάνω μνα τραβάει.
Και τραβάει και τραβάει…
Μα στη μέση κάπου εκεί
Τα’ αγκίστρι του σκαλώνει
Σε μια πέτρα πλαϊνή.
«Όπα! Σ΄ έπιασα φεγγαράκι!
Ξεφωνίζει ο Χαζός.
Και φουντώνει από καμάρι
Που το σώζει τώρα αυτός.
Και τραβάει, και τραβάει…
Και τεντώνει η πετονιά,
Γιατί –βλέπεις- το αγκίστρι
Κάτω σκάλωνε γερά.
«Σα βαρύ, βλέπω, μου είσαι!»
Μουρμουρίζει ο χαζός.
«Είπαμε να σε τραβήξω
Μα μου πέφτει ο αφαλός!!»
Μα τραβάει και τραβάει…
Ώσπου ξάφνου η πετονιά
Μην αντέχοντας το ζόρι
Κόβεται και πάει ψηλά!
Πίσω, με την πλάτη κάτω,
Πέφτει ανάσκελα αυτός
Και τα μάτια του επάνω
Στρίψαν’ έτσι κι αλλιώς.
«Τα κατάφερα στο τέλος!
Το ‘στειλα στον ουρανό!
Δυσκολεύτηκα λιγάκι,
Μα φεγγάρι είν΄ αυτό!»
Λέει κοιτάζοντας ψηλά
Με την πλάτη στο χορτάρι.
Και τ’ ολόγιομο φεγγάρι
Ξεκαρδίζεται κρυφά.
Πηγή: «Σύγχρονη λογοτεχνία για παιδιά και νέους»
Ριμέλντα
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 6. Από τον κόσμο της ιστορίας | , στις 27-01-2014
Το λιοντάρι της Νεμέας
Ο Ευρυσθέας ήταν κι αυτός γιος του Δία, αλλά ήταν ο ευνοούμενος της Ήρας. Δέχτηκε πρόθυμα, λοιπόν, να την βοηθήσει να ταπεινώσει τον Ηρακλή. «Το πρώτο σου κατόρθωμα είναι πολύ απλό», του είπε. «Εδώ και πολλούς μήνες, ένα άγριο λιοντάρι τρομοκρατεί τους κατοίκους της Νεμέας. Σκότωσέ το και φέρε μου το δέρμα του, σαν απόδειξη πως πέτυχες».
Αυτό το κατόρθωμα, όμως, δεν ήταν τόσο εύκολο, όσο είχε πει ο Ευρυσθέας. Πολλοί γενναίοι πολεμιστές είχαν προσπαθήσει να σκοτώσουν το θηρίο, αλλά ακόμη και τα πιο κοφτερά τους όπλα δεν μπορούσαν να τρυπήσουν το σκληρό δέρμα του. Όλοι πίστευαν πως το λιοντάρι ήταν ανίκητο κι ο Ευρυσθέας ήταν σίγουρος πως ο Ηρακλής θα έβρισκε τον θάνατο, προσπαθώντας να το σκοτώσει. Όπως κι όλοι οι άλλοι πριν απ’ αυτόν, ο Ηρακλής προσπάθησε πρώτα να σκοτώσει το λιοντάρι με τα όπλα του. Μετά, βλέποντας πως έτσι δεν κατάφερνε τίποτα, το άρπαξε απ΄ το λαιμό και το έπνιξε με τα δυο του χέρια.
Πηγή: Απ’ το βιβλίο ο Ηρακλής
Ριμέλντα
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 2. Ιστορίες, παραμύθια, ποιήματα κ.ά. | , στις 27-01-2014
Ο μικρός τσαγκάρης
Ο Τίτος ήταν χωρίς αμφιβολία ο καλύτερος τσαγκάρης του χωριού.Κοντούλης,με δυο μεγάλα
και ζωηρά μαύρα μάτια και ένα τσουλούφι που έπεφτε συνέχεια στο μέτωπο του,άρχισε να δουλεύει από πολύ μικρός, από όταν δηλαδή έπρεπε να πάει στο σχολείο.Μα πως, αντί να πάει στο σχολείο, αποφάσισε να κάνει τον τσαγκάρη;Η οικογένεια του ήταν τόσο φτωχοί,που δεν θυμόταν να έχει φάει πότε ούτε ένα παγωτό!Γι’ αυτό λοιπόν ξεκίνησε να δουλεύει ως τσαγκάρης. Και δούλευε πάρα πολύ σκληρά. Από τα ξημερώματ μέχρι την δύση του ηλίου έφτιαχνε παπουτσάκια,μπότες και παντόφλες μαζί με τον γατούλη του τον Φρουφρού.Ο Τίτος όμως ήταν πραγματικά ευτυχισμένος και τραγουδούσε χαρούμενος όλη μέρα.<<Μα πως ένας φτωχός τσαγκάρης είναι πιο ευτυχισμένος από μένα;>>αναρωτιότ
αν ο Λίνος ο αρκουδος. Ο Λίνος που έμενε κοντά στον τσαγκάρικο του Τίτου τον παρακολουθούσε κάθε πρωί από το παράθυρο του σπιτιού του.Αυτός είχε το πιο όμορφο σπίτι του χωριού ένα ωραίο διώροφο με πράσινα παραθυρόφυλλο μεγάλη ξύλινη πόρτα και ενόν υπέροχο κήπο με δέντρα και πολλά λουλούδια.Ο αρκουδος Λίνος ήταν πλούσιος πολύ πλούσιος και
δε χρειαζόταν να δουλεύει. Καθόταν λοιπόν όλη μέρα δίπλα στο παράθυρο και σκεφτόταν. Τι σκεφτόταν; Σκεφτόταν τα πλούτη του και στεναχωριόταν. Φοβόταν μήπως κάποιος κλέφτης τρύπωνε στο σπ
ίτι και έπαιρνε όλα τα χρήματα του.<<Αλίμονο!Τι συμφορά!Τι άτυχος που είμαι!>>συλλογιζόταν. Μια μέρα που ήταν βυθισμένος σε άσχημες σκέψεις όπως πάντα του ήρθε μια τρελή ιδέα. Φώναξε λοιπόν τον Τίτο και τον ρώτησε:
-Πόσα χρήματα κερδίζεις;
-Δεν ξέρω σίγουρα όμως αρκετά για να ζω,απάντησε χαρούμενα ο Τίτος
-Βλέπεις αυτό το σακουλάκι;Είναι γεμάτο χρυσά νομίσματα. Σου το χαρίζω για να μπορέσεις κι εσύ να απολαύσεις την ζωή και να καταλαβαίνεις τι σημαίνει να είσαι πλούσιος. Από σήμερα θα μπορείς να ζεις χωρίς να δουλεύεις.
<<Τι τυχερός που είμαι!Ποιος να το λεγε>>σκέφτηκε ο Τίτος βγαίνοντας από το σπίτι του αρκούδου και έτρεξε στο σπίτι του κρατώντας σφιχτά το σακουλάκι με τα χρυσά νομίσματα. Αντί να πάει αμέσως στη δουλειά όπως συνήθιζε το έριξε στην ξεκούραση.Φόρεσε τις πιτζάμες του και χώθηκε κάτω από τις κουβέρτες σφίγγοντας στην αγκαλιά του τον θησαυρό του!
..ΑΓΑΠΗ ΡΙΜΕΛΝΤΑ
Αστερίας
0
Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 3. Το ξέρατε αυτό για τα αγαπημένα μας ζώα; | , στις 27-01-2014
Αστερίας
Εχινόδερμο ζώο που ζει στον βυθό της θάλασσας.Λέγεται και σταυρός της θάλασσας.Οι περισσότεροι αστερίες έχουν πέντε άκρα.Αν και είναι ασπόνδυλα ζώα,έχουν ένα
ΣΚΕΛΕΤΌ που αποτελείται από οστείνες πλάκες.Έρπουν με τη βοήθεια μικροσκοπικών ποδιών,που βρίσκονται κατά μήκος του κάτω μέρους των βραχιόνων τους.
Ο αστερίας με μικρά ψάρια,αχινούς,σαλιγκάρια και όστρακα.Πολύ εντυπωσιακός είναι ο τρόπος με τον οποίο τρώει τα στρείδια.Με τα πόδια του πιάνει σφιχτά το κέλυφος και το ανοίγει.Από το στόμα του,που βρίσκεται στο κέντρο του σώματός του,βγάζει ένα τμήμα του στομαχιού του,που εισχωρεί στο όστρακο.Τα στομαχικά υγρά πολτοποιούν το περιεχόμενό του και ο αστερίας μπορεί να το απορροφήσει.
Νέα Παιδική Εγκυκλοπαίδεια
Αποστόλης
